Similarities of the PoliciesThe two

Similarities of the Policies
The two governments have decentralized some functions and responsibilities to lower levels of administration but remain rather centralized, especially with regard to standard setting and teacher management in Cambodia (UNESCO, 2014). Cambodia has just developed the culture of decentralization into education system to ensure the equitable access to quality and efficiency, institutional development and capacity building for local administration (Chhinh & Dy, 2009; Niazi, 2011). However, Thailand has pursued the reform of its education system through decentralization, universalization of basic education, expanding capacity for upper secondary school and ensuring opportunities for life-long learning for all people. The country has been strengthening the local capacity in planning, managing, implementing and monitoring the education system at all levels, especially down to the local administration organizations to better inform and improve policies, planning and management decision-making (Amornvivat, 2004) Both countries have been increasing their national expenditure about 20% in the recent years. This financial allocation to the education sector provides a clear indicator of the government commitment to improve the education system. Moreover, the two countries have the same formulation of 6+3+3 system that require by law on 9-year basic education and 12 year free of schooling that prepare students for the basic life skills, cultural identity and understanding about society where they live in and compete in the labor market.The current education system in both countries pulled number of students to schools. The net enrollments have increased significantly at primary school level. The rates are considered relatively high from 80% to 98% in the last couple years. With this report, Cambodia and Thailand have showed effort in creating opportunities for children across countries and they are on the way to achieve the EFA in 2015. Most interestingly, both countries have abolished the school fee in 2000 by adding this policies to law of education. Therefore, education became the human right in which children have equal chances to attend school. This new imposed law has a great impact on children to access school and continue their study to the next levels, particularly it helps to narrow the gate between gender disparity in basic education. For the poor children from low economicbackground, both governments have provided some scholarships to encourage family to send their children to schools. For some cases in Thailand, the grant for travel and uniformed have been offered to ensure the financial security of the poor family in somewhat preventing the child labor while they have their rights to at least finish basic education.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความคล้ายคลึงของนโยบายThe two governments have decentralized some functions and responsibilities to lower levels of administration but remain rather centralized, especially with regard to standard setting and teacher management in Cambodia (UNESCO, 2014). Cambodia has just developed the culture of decentralization into education system to ensure the equitable access to quality and efficiency, institutional development and capacity building for local administration (Chhinh & Dy, 2009; Niazi, 2011). However, Thailand has pursued the reform of its education system through decentralization, universalization of basic education, expanding capacity for upper secondary school and ensuring opportunities for life-long learning for all people. The country has been strengthening the local capacity in planning, managing, implementing and monitoring the education system at all levels, especially down to the local administration organizations to better inform and improve policies, planning and management decision-making (Amornvivat, 2004) Both countries have been increasing their national expenditure about 20% in the recent years. This financial allocation to the education sector provides a clear indicator of the government commitment to improve the education system. Moreover, the two countries have the same formulation of 6+3+3 system that require by law on 9-year basic education and 12 year free of schooling that prepare students for the basic life skills, cultural identity and understanding about society where they live in and compete in the labor market.The current education system in both countries pulled number of students to schools. The net enrollments have increased significantly at primary school level. The rates are considered relatively high from 80% to 98% in the last couple years. With this report, Cambodia and Thailand have showed effort in creating opportunities for children across countries and they are on the way to achieve the EFA in 2015. Most interestingly, both countries have abolished the school fee in 2000 by adding this policies to law of education. Therefore, education became the human right in which children have equal chances to attend school. This new imposed law has a great impact on children to access school and continue their study to the next levels, particularly it helps to narrow the gate between gender disparity in basic education. For the poor children from low economicbackground, both governments have provided some scholarships to encourage family to send their children to schools. For some cases in Thailand, the grant for travel and uniformed have been offered to ensure the financial security of the poor family in somewhat preventing the child labor while they have their rights to at least finish basic education.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความคล้ายคลึงกันของนโยบายของรัฐบาลทั้งสองมีการกระจายอำนาจการทำงานบางอย่างและความรับผิดชอบให้อยู่ในระดับที่ต่ำกว่าของการบริหาร แต่ยังคงรวมศูนย์ แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องเกี่ยวกับการตั้งค่ามาตรฐานและการจัดการครูในประเทศกัมพูชา (ยูเนสโก 2014)
กัมพูชาได้มีการพัฒนาเพียงแค่วัฒนธรรมของการกระจายอำนาจลงไปในระบบการศึกษาเพื่อให้เข้าถึงธรรมกับคุณภาพและประสิทธิภาพการพัฒนาสถาบันและสร้างขีดความสามารถในการบริหารงานท้องถิ่น (Chhinh & Dy 2009; Niazi 2011) อย่างไรก็ตามประเทศไทยได้ดำเนินการปฏิรูประบบการศึกษาผ่านการกระจายอำนาจสากลของการศึกษาขั้นพื้นฐาน, การขยายกำลังการผลิตสำหรับมัธยมศึกษาตอนปลายและสร้างความมั่นใจโอกาสในการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับทุกคน ประเทศที่ได้รับการเสริมสร้างขีดความสามารถในท้องถิ่นในการวางแผนการจัดการการดำเนินการและตรวจสอบระบบการศึกษาในทุกระดับโดยเฉพาะอย่างยิ่งลงไปที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ทราบและปรับปรุงนโยบายการวางแผนและการจัดการการตัดสินใจ (อมรวิวัฒน์, 2004) ทั้งสองประเทศ ได้รับค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของชาติประมาณ 20% ในปีที่ผ่านมา นี้การจัดสรรทางการเงินแก่ภาคการศึกษาให้บ่งชี้ที่ชัดเจนของความมุ่งมั่นของรัฐบาลในการปรับปรุงระบบการศึกษา นอกจากนี้ทั้งสองประเทศมีการกำหนดเดียวกันของ 6 + 3 + 3 ระบบที่ต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 9 ปีการศึกษาขั้นพื้นฐานและ 12 ปีฟรีของการศึกษาที่เตรียมนักเรียนสำหรับทักษะชีวิตขั้นพื้นฐานเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและความเข้าใจเกี่ยวกับสังคมที่พวกเขาอาศัยอยู่ และการแข่งขันในตลาดแรงงานระบบการศึกษาในปัจจุบันทั้งสองประเทศดึงจำนวนนักเรียนไปยังโรงเรียน อาชีวศึกษาสุทธิได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในระดับโรงเรียนประถมศึกษา อัตราการได้รับการพิจารณาที่ค่อนข้างสูงจาก 80% เป็น 98% ในปีที่ผ่านมาคู่สุดท้าย รายงานนี้กัมพูชาและไทยได้แสดงให้เห็นถึงความพยายามในการสร้างโอกาสให้กับเด็กทั่วประเทศและพวกเขาจะเกี่ยวกับวิธีการเพื่อให้เกิดการศึกษาเพื่อปวงชนในปี 2015 ส่วนใหญ่ที่น่าสนใจของทั้งสองประเทศได้ยกเลิกค่าธรรมเนียมโรงเรียนในปี 2000 โดยการเพิ่มนโยบายนี้เป็นไปตามกฎหมายของการศึกษา . ดังนั้นการศึกษากลายเป็นสิทธิมนุษยชนที่เด็กมีโอกาสที่เท่าเทียมกันในการเข้าเรียนในโรงเรียน กฎหมายนี้กำหนดใหม่ที่มีผลกระทบต่อเด็กที่จะเข้าโรงเรียนและดำเนินการต่อการศึกษาของพวกเขาไปยังระดับต่อไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งจะช่วยให้ลดความเหลื่อมล้ำระหว่างประตูทางเพศในการศึกษาขั้นพื้นฐาน สำหรับเด็กยากจนจาก economicbackground ต่ำรัฐบาลทั้งสองได้ให้ทุนการศึกษาบางส่วนที่จะส่งเสริมให้ครอบครัวที่จะส่งลูกไปโรงเรียน สำหรับบางกรณีในประเทศไทยทุนสำหรับการเดินทางและเครื่องแบบได้รับการเสนอเพื่อให้แน่ใจว่าการรักษาความปลอดภัยทางการเงินของครอบครัวที่ยากจนในค่อนข้างป้องกันการใช้แรงงานเด็กในขณะที่พวกเขามีสิทธิของพวกเขาอย่างน้อยจบการศึกษาขั้นพื้นฐาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความคล้ายคลึงกันของนโยบายรัฐบาลได้กระจายอำนาจ
บางหน้าที่และความรับผิดชอบเพื่อลดระดับของการบริหาร แต่ยังคงค่อนข้างจำกัด โดยเฉพาะในเรื่องการกำหนดมาตรฐานและการจัดการครูในกัมพูชา ( UNESCO , 2014 )กัมพูชาได้พัฒนาวัฒนธรรมของการกระจายอำนาจในระบบการศึกษา เพื่อให้แน่ใจว่า การเข้าถึงธรรม เพื่อคุณภาพและประสิทธิภาพ การพัฒนาสถาบัน และการสร้างศักยภาพเพื่อการบริหารท้องถิ่น ( chhinh &ดี้ , 2009 ; niazi , 2011 ) อย่างไรก็ตาม ไทยได้ติดตามการปฏิรูประบบการศึกษาโดยการกระจายอำนาจ universalization ของการศึกษาขั้นพื้นฐานขยายความจุมัธยมศึกษาตอนปลาย และสร้างโอกาสในการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับทุกคน ประเทศที่ได้รับการเสริมสร้างศักยภาพท้องถิ่นในการวางแผน การจัดการ การใช้ และการตรวจสอบระบบการศึกษาในทุกระดับ โดยเฉพาะองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นลงไปดีกว่า แจ้งให้ทราบ และปรับปรุงนโยบายการวางแผนและการจัดการการตัดสินใจ ( อมรวิวัฒน์ , 2004 ) ทั้งสองประเทศได้รับการเพิ่มรายจ่ายของรัฐประมาณ 20 เปอร์เซ็นต์ในปีล่าสุด . นี้เงินจัดสรรให้ภาคการศึกษามีการบ่งชี้ชัดเจนของรัฐบาลมุ่งมั่นที่จะพัฒนาระบบการศึกษา นอกจากนี้ทั้งสองประเทศมีการกำหนดเดียวกัน 6 3 3 ระบบที่ใช้โดยกฎหมายการศึกษา และ 12 ปีฟรีของตนที่เตรียมนักเรียนสำหรับทักษะชีวิตพื้นฐาน 9 พื้นฐานวัฒนธรรมและความเข้าใจเกี่ยวกับสังคมที่พวกเขาอาศัยอยู่ และการแข่งขันในตลาดแรงงาน ระบบการศึกษาปัจจุบันในทั้งสองประเทศ ดึง จำนวนนักเรียน โรงเรียนการลงทะเบียนเรียนสุทธิได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับประถม ราคาถือว่าค่อนข้างสูงจาก 80% ถึง 98 % ใน 2 ปีล่าสุด กับรายงานนี้ กัมพูชาและประเทศไทยได้มีความพยายามในการสร้างโอกาสให้เด็กข้ามประเทศและพวกเขาจะมีวิธีการเพื่อให้บรรลุ EFA ใน 2015 . สิ่งที่น่าสนใจมากที่สุด ,ทั้งสองประเทศได้ยกเลิกค่าธรรมเนียมของโรงเรียนในปี 2000 โดยการเพิ่มนโยบายกฎหมายการศึกษา ดังนั้น การศึกษาเป็นสิทธิมนุษยชนที่เด็กมีโอกาสเท่าเทียมกันที่จะเข้าโรงเรียน ใหม่นี้บังคับใช้กฎหมายที่มีผลกระทบที่ยิ่งใหญ่ในโรงเรียนและเด็กเข้าเรียนต่อในระดับถัดไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งจะช่วยให้ประตูระหว่างความต่างเพศในการศึกษาขั้นพื้นฐานสำหรับเด็กยากจนจาก economicbackground ต่ำ รัฐบาลของทั้งสองประเทศได้ให้ทุนการศึกษาเพื่อส่งเสริมให้ครอบครัว ส่งลูกไปโรงเรียน สำหรับกรณีประเทศไทย ให้ สำหรับ การ เดินทาง และเครื่องแบบได้เสนอที่จะให้ความมั่นคงทางการเงินของครอบครัวที่ยากจนในค่อนข้างป้องกันแรงงานเด็กในขณะที่พวกเขามีสิทธิที่จะอย่างน้อยจบการศึกษาขั้นพื้นฐาน