Nearly two decades of deconstructio

Nearly two decades of deconstructionist criticism has trained us to perceive in the texts we read a breakdown between signified and signifier, a linguistic, aesthetic, and metaphysical split between concept and word, idea and icon, form and imitation. Unlike the rich, meaning-laden ambiguities and paradoxes uncovered by Cleanth Brooks and his New Critical colleagues, this post-modern breakdown robs allegory, metaphor, and symbol of their mystical, incarnational power, questioning not only the ability of language to carry meaning but the very existence of meaning itself. In this essay I hope to give the lie to this deconstructive critique through an analysis of a poem whose linguistic "slipperiness" moves us toward, not away from, meaning.

The poem is a sonnet by George Herbert, entitled "Redemption":
Having been tenant long to a rich Lord,
Not thriving, I resolved to be bold,
And make a suit unto him, to afford
A new small-rented lease, and cancell th' old.
In heaven at his manour I him sought:
They told me there, that he was lately gone
About some land, which he had dearly bought
Long since on earth, to take possession.
I straight return'd, and knowing his great birth,
Sought him accordingly in great resorts;
In cities, theatres, gardens, parks, and courts:
At length I heard a ragged noise and mirth
Of theeves and murderers: there I him espied,
Who straight, Your suit is granted, said, & died.

The poem is at once a parable, a sermon, and a personal testimony. Herbert begins by setting up a familiar biblical pattern: Herbert as tenant; God as rich Lord (i.e. Landlord). The figure of speech, more metaphor than simile and bordering on allegory, is common to the Psalmists (Psalm 80:8-19), the Prophets (Isaiah 5:1-12), and Jesus himself (Matthew 21:33-45), and Herbert need not waste words to establish the terms of the argument. The relationship between the signifieds (God/Herbert) and the signifiers (Landlord/tenant) is stable, traditional, and unproblematic, and is rendered even more so by the synecdochal link the joins signified to signifier (the vehicle, landlord, represents that part or essence of the signified most vital to the tenor of the poem) and by the addition of a third set of terms that links the first two together (the new and old lease of line four clearly signify the Old Testament Covenant of Works and the New Testament Covenant of Grace).

Nevertheless, though Herbert takes much care to construct his parable along accepted biblical and linguistic lines, he stunningly and unexpectedly disrupts his established pattern in the first line of the second quatrain (the sonnet is Elizabethan with a slight modification of rhyme scheme in the third quatrain). In problematizing the metaphoric integrity of his poem, however, he does not move in the direction of deconstruction (by breaking down signified and signifier) but in the direction of a mystical, meaningful fusion (by joining the two in an incarnational act): "In heaven at his manour I him sought." The Landlord that the tenant seeks is more than just a shadow in a Christian morality play, more than a linguistic attempt to capture the essence of the "transcendental sign" (God); the Landlord is God. The Landlord lives in a manor (as is befitting of the signifier), but that manor is in heaven (the dwelling place of the signified). A linguistic and even metaphysical fusion occurs in line five that does not so much drag down the signified as elevate the signifier (indeed, in a sort of reverse incarnation, the signifier is made signified and dwells in the spiritual realm: heaven). And this is vital, for the elevation of the signifier prepares us for the dual kenosis of the signified that takes place in the second quatrain (Incarna-tion) and the final couplet (Crucifixion). Furthermore, this fusion/non-fusion of signified/signifier (that synthesizes without destroying the integrity of the linguistic/metaphysical binary), is given fuller meaning by being inscribed in the midst of a fully synthesized binary (Father/Son--the Landlord clearly signifies both Father and Son, and Herbert so constructs the poem as to render indistinguishable the point at which Father becomes Son) and a combative binary (the devout tenant and "the ragged noise and mirth / Of theeves and murderers" that meet at the foot of the Cross).
Having collapsed the controlling metaphor (God/Landlord), Herbert moves on in quatrain three to collapse the secondary metaphor (Herbert/ tenant). At first the tenant is an everyman; when he is told the Landlord has gone to earth, he reasons (as would any tenant, or any Christian) that this Landlord will come to earth as a royal personage. However, when he extends his search from cities and courts to "theatres, gardens, parks," he ceases to be an everyman and becomes Herbert himself--a very concrete, autobiographical Herbert, the young, untested, man-about-town Herbert whose "birth and spirit," Affliction (1) tells us "rather took / The way tha

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เกือบสองทศวรรษของการวิจารณ์ deconstructionist ได้ฝึกฝนเราจะรับรู้ในข้อความที่เราอ่านรายละเอียดระหว่างจัดเตรียมและ signifier ภาษา ความงาม และเลื่อนลอยแยกระหว่างแนวคิด และคำ คิด และไอคอน แบบฟอร์ม และเลียนแบบ ซึ่งแตกต่างจากคนรวย ภาระความหมายสู่การงงงวยและ paradoxes รู้สึก บรู๊คส์ Cleanth และเพื่อนร่วมงานของเขาใหม่สำคัญ แบ่งห้องนี้เพราะชาวฟ อุปมา และสัญลักษณ์ของอำนาจของพวกเขาลึกลับ incarnational ตั้งคำถามไม่เท่าความสามารถของภาษามีความหมายแต่การดำรงอยู่ของความหมาย เอง ในเรียงความนี้ หวังจะให้แนวการวิจารณ์นี้ deconstructive ผ่านการวิเคราะห์ของบทกวีที่มีภาษา "slipperiness" ย้ายเราไป ไม่ ห่าง ความหมายบทกวีคือ ซอนเน็ต โดย George เฮอร์เบิร์ต สิทธิ "แลก":มีผู้เช่ายาวเพื่อพระเจ้าที่สมบูรณ์ไม่รุ่งเรือง แก้ไขเป็นตัวหนาและทำให้เหมาะกับเขา สามารถการเช่าใหม่ให้เช่าขนาดเล็ก และ cancell th' เก่าในสวรรค์ที่ manour เขาฉันเขาพยายาม:พวกเขาบอกว่า ฉันมี ว่า เขาหายไปเมื่อเร็ว ๆ นี้เกี่ยวกับที่ดิน ซึ่งเขาได้ลองซื้อยาวตั้งแต่บนโลก การครอบครองฉันกลับตรงมี และรู้เกิดดีขอเขาตามในรีสอร์ทดีในเมือง โรงภาพยนตร์ สวน สวนสาธารณะ และศาล:ที่มีความยาว ผมได้ยินเสียง ragged และเมิร์ธ Theeves และ murderers: มีฉันเขา espiedที่ตรง ชุดของคุณได้รับ กล่าวว่า และเสียชีวิตบทกวีเป็นครั้งคำอุปมา เทศน์ และพยานบุคคล เฮอร์เบิร์ตเริ่มต้น โดยการตั้งค่ารูปแบบคัมภีร์คุ้นเคย: เฮอร์เบิร์ตเป็นผู้เช่า พระเจ้าเป็นพระเจ้ามากมาย (เช่นเจ้าของที่ดิน) การโวหาร อุปมาเพิ่มเติมเปรียบเทียบและประชิดชาวฟ เป็นทั่วไปที่ Psalmists (สดุดี 80:8-19), พยากรณ์ (อิสยาห์ 5:1-12), และพระเยซูเอง (Matthew 21:33-45), และเฮอร์เบิร์ตต้องเสียคำเพื่อสร้างเงื่อนไขของอาร์กิวเมนต์ ความสัมพันธ์ระหว่าง signifieds (พระเฮอร์เบิร์ต) และแสดงตัวตน (เจ้าของบ้านเช่า) มีเสถียรภาพ ดั้งเดิม และ unproblematic และแสดงเพิ่มเติมเพื่อให้ได้ลิงค์ synecdochal รวมจัดเตรียมการ signifier (รถ เจ้าของ แสดงส่วนที่สาระสำคัญของการจัดเตรียมการอายุของบทกวีสำคัญ) และด้านนอกที่สามตั้งเงื่อนไขที่เชื่อมโยงกันทั้งสองครั้งแรก (ค่าเช่าใหม่ และเก่าของสายสี่ชัดเจนแสดงพันธ กติกาของการทำงานและพันธสัญญาใหม่ของเกรซ)Nevertheless, though Herbert takes much care to construct his parable along accepted biblical and linguistic lines, he stunningly and unexpectedly disrupts his established pattern in the first line of the second quatrain (the sonnet is Elizabethan with a slight modification of rhyme scheme in the third quatrain). In problematizing the metaphoric integrity of his poem, however, he does not move in the direction of deconstruction (by breaking down signified and signifier) but in the direction of a mystical, meaningful fusion (by joining the two in an incarnational act): "In heaven at his manour I him sought." The Landlord that the tenant seeks is more than just a shadow in a Christian morality play, more than a linguistic attempt to capture the essence of the "transcendental sign" (God); the Landlord is God. The Landlord lives in a manor (as is befitting of the signifier), but that manor is in heaven (the dwelling place of the signified). A linguistic and even metaphysical fusion occurs in line five that does not so much drag down the signified as elevate the signifier (indeed, in a sort of reverse incarnation, the signifier is made signified and dwells in the spiritual realm: heaven). And this is vital, for the elevation of the signifier prepares us for the dual kenosis of the signified that takes place in the second quatrain (Incarna-tion) and the final couplet (Crucifixion). Furthermore, this fusion/non-fusion of signified/signifier (that synthesizes without destroying the integrity of the linguistic/metaphysical binary), is given fuller meaning by being inscribed in the midst of a fully synthesized binary (Father/Son--the Landlord clearly signifies both Father and Son, and Herbert so constructs the poem as to render indistinguishable the point at which Father becomes Son) and a combative binary (the devout tenant and "the ragged noise and mirth / Of theeves and murderers" that meet at the foot of the Cross). Having collapsed the controlling metaphor (God/Landlord), Herbert moves on in quatrain three to collapse the secondary metaphor (Herbert/ tenant). At first the tenant is an everyman; when he is told the Landlord has gone to earth, he reasons (as would any tenant, or any Christian) that this Landlord will come to earth as a royal personage. However, when he extends his search from cities and courts to "theatres, gardens, parks," he ceases to be an everyman and becomes Herbert himself--a very concrete, autobiographical Herbert, the young, untested, man-about-town Herbert whose "birth and spirit," Affliction (1) tells us "rather took / The way tha