I would not like to even give the i

I would not like to even give the impression that I am seeking to absolutely clarify the issues of studying, of reading, of observing, of recognizing the relationship between objects in order to get to know them. I will be trying to clarify some points that deserve our attention for a more critical understanding of these processes.
Let us begin with studying, which though involving teaching on the part of the teacher also involves a previous and concomitant learning on the part of the teacher and a learning either by students who are preparing to teach tomorrow or re-creating their knowledge to better teach today or by those who, children still, find themselves in the initial stages of their schooling
An individual’s preparation for learning, studying, is before anything else a critical, creative, re-creating activity. It does not matter whether one engages in it through reading a text that deals with and discusses a certain content proposed by a school or whether one starts from critical reflection on a certain social or natural occurrence that then leads to the reading of text suggested by one’s own curiosity or intellectual experience or suggested by others.
Thus, from a critical perspective, one that does not dichotomize between commonsense knowledge and the other more systematic, more precise knowledge but, rather, seeks a synthesis of opposites, the act of studying always implies that of reading, even if it is not reduced to it. Reading of the word enables us to read a previous reading of the world. But reading is not purely entertainment, nor is it a mechanical exercise in memorization of certain parts of a text.
If I am really studying, seriously reading, I cannot go past a page if I cannot grasp its significance relatively clearly. My solution does not lie in memorizing portions of paragraphs by mechanically reading-two, three, four times0 portions of the text, closing my eyes and trying to repeat them as if the simple machinelike memorization could give me the knowledge I need.
Reading is an intellectual, difficult, demanding operation, but a gratifying one. Nobody studies authentically who does not take the critical position of being the subject of curiosity, of the reading, of the process of discovery. Reading is searching for, seeking to create an understanding of what is read; thus, among other fundamental points the correct teaching of reading and writing is of great importance. It is not just that teaching reading and writing is of great importance. It is not just that teaching reading is engaging, it is a creative experience around comprehension, comprehension and communication. And the experience of comprehension will be all the deeper if we can bring together, rather than dichotomizing, the concepts emerging from the school experience and those resulting from the day-to-day world. One critical exercise always require in reading, and necessarily also in writing, is that of easily moving from sensory experience, which characterizes the day-today, to generalization, which operates through school language, and then on to the tangible and concrete. One of the way we can accomplish this exercise is through the practice that I have been referring to as “reading of a previous reading of the world,” and here, “reading of the world” should be understood as the “reading” that precedes the reading of the work and that, equally concerned with the comprehension of objects, takes place in the domain of day-to-day life. The reading of the word, also a function of a search for text comprehension and thus of the objects contained therein, directs us now to a previous reading of the world. I must make it clear that this reading of the world, which is based on sensory experience, is not enough. But on the other hand, it must not be dismissed as inferior to the reading of the abstract world of concepts that proceeds from generalization to the tangible.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันอยากให้ความรู้สึกว่าฉันกำลังมองหาเพื่อชี้แจงปัญหาต่าง ๆ ของการศึกษา การอ่าน การสังเกต การตระหนักถึงความสัมพันธ์ระหว่างวัตถุเพื่อให้ได้รับรู้ว่าพวกเขาอย่างแน่นอน ผมจะพยายามชี้แจงบางจุดที่สมควรได้รับความสนใจของเราสำหรับความเข้าใจที่สำคัญยิ่งของกระบวนการเหล่านี้ ให้เราเริ่มต้น ด้วยการศึกษา ที่ว่าเกี่ยวข้องกับการเรียนการสอนในส่วนของครูยังเกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ด้วยกัน และก่อนหน้านี้ในส่วนของครูและการเรียนรู้ โดยนักเรียนที่กำลังเตรียมไปสอนวันพรุ่งนี้หรือสร้างความรู้การสอนดีกว่า วันนี้ หรือผู้ เด็กยังคง พบตัวเองในขั้นตอนแรกของการศึกษาของพวกเขาอีก เตรียมของแต่ละบุคคลสำหรับการเรียนรู้ การศึกษา ได้ก่อนสิ่งอื่นสำคัญ ความคิดสร้างสรรค์ สร้างกิจกรรมใหม่ มันไม่สำคัญว่าหนึ่งเกี่ยวในมันผ่านการอ่านข้อความที่เกี่ยวข้องกับ และอธิบายเนื้อหาบางอย่างเสนอ โดยโรงเรียนหรือว่าหนึ่งเริ่มจากสำคัญสะท้อนสังคมบางอย่าง หรือเหตุการณ์ธรรมชาติที่จากนั้นนำไปสู่การอ่านข้อความแนะนำ โดยความเป็นเจ้าของทรัพย์สินทางปัญญาหรือความอยากรู้ประสบการณ์ หรือแนะนำผู้อื่น ดังนั้น จากมุมมองสำคัญ ที่ dichotomize ไม่รู้ commonsense และความรู้ที่เป็นระบบมากขึ้น ละเอียดเพิ่มเติมอื่น ๆ แต่ ค่อนข้าง พยายามสังเคราะห์ตรงข้าม พระราชบัญญัติการศึกษาเสมอก็หมายความว่าการอ่าน แม้ว่ามันจะไม่ลดลงไป คำอ่านที่ช่วยให้เราสามารถอ่านการอ่านก่อนหน้านี้ของโลก แต่อ่านไม่บันเทิงแท้ ไม่ใช่เรื่อง การออกกำลังกายกลในท่องจำบางส่วนของข้อความ ถ้าฉันจริง ๆ เรียน อ่านหนังสืออย่างจริงจัง ไปไม่ผ่านหน้าถ้าฉันไม่สามารถเข้าใจความสำคัญค่อนข้างชัดเจน ของฉันไม่ได้อยู่ในท่องจำบางส่วนของย่อหน้าโดยกลไกอ่านสอง สาม สี่ times0 บางส่วนของข้อความ การปิดตา และพยายามทำซ้ำพวกเขาว่าง่าย machinelike ท่องที่จำทำให้ฉันรู้ต้อง Reading is an intellectual, difficult, demanding operation, but a gratifying one. Nobody studies authentically who does not take the critical position of being the subject of curiosity, of the reading, of the process of discovery. Reading is searching for, seeking to create an understanding of what is read; thus, among other fundamental points the correct teaching of reading and writing is of great importance. It is not just that teaching reading and writing is of great importance. It is not just that teaching reading is engaging, it is a creative experience around comprehension, comprehension and communication. And the experience of comprehension will be all the deeper if we can bring together, rather than dichotomizing, the concepts emerging from the school experience and those resulting from the day-to-day world. One critical exercise always require in reading, and necessarily also in writing, is that of easily moving from sensory experience, which characterizes the day-today, to generalization, which operates through school language, and then on to the tangible and concrete. One of the way we can accomplish this exercise is through the practice that I have been referring to as “reading of a previous reading of the world,” and here, “reading of the world” should be understood as the “reading” that precedes the reading of the work and that, equally concerned with the comprehension of objects, takes place in the domain of day-to-day life. The reading of the word, also a function of a search for text comprehension and thus of the objects contained therein, directs us now to a previous reading of the world. I must make it clear that this reading of the world, which is based on sensory experience, is not enough. But on the other hand, it must not be dismissed as inferior to the reading of the abstract world of concepts that proceeds from generalization to the tangible.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันจะไม่ชอบที่จะได้ให้ความรู้สึกว่าฉันกำลังมองหาที่จะอย่างชี้แจงปัญหาของการศึกษา, การอ่าน, การสังเกต, การตระหนักถึงความสัมพันธ์ระหว่างวัตถุในการสั่งซื้อที่จะได้รับรู้ว่าพวกเขา ฉันจะพยายามที่จะชี้แจงบางจุดที่สมควรได้รับความสนใจของเราเพื่อความเข้าใจที่มากขึ้นที่สำคัญของกระบวนการเหล่านี้.
ขอให้เราเริ่มต้นด้วยการศึกษาซึ่งแม้ว่าที่เกี่ยวข้องกับการเรียนการสอนในส่วนของครูยังเกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ก่อนหน้านี้และไปด้วยกันในส่วนของครู และการเรียนรู้ทั้งโดยนักเรียนที่กำลังเตรียมตัวที่จะสอนในวันพรุ่งนี้อีกครั้งหรือสร้างองค์ความรู้ของพวกเขาให้ดีขึ้นสอนวันนี้หรือโดยผู้ที่เด็กยังคงพบว่าตัวเองอยู่ในขั้นเริ่มต้นของการศึกษาของพวกเขา
เตรียมความพร้อมของแต่ละคนสำหรับการเรียนรู้การศึกษาก่อนที่อะไร อื่นที่สำคัญ, สร้างสรรค์, กิจกรรมสร้างใหม่อีกครั้ง มันไม่สำคัญว่าหนึ่งประกอบในการผ่านการอ่านข้อความที่เกี่ยวข้องกับการและกล่าวถึงเนื้อหาบางอย่างที่เสนอโดยโรงเรียนหรือไม่ว่าหนึ่งเริ่มต้นจากการสะท้อนที่สำคัญเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นทางสังคมหรือธรรมชาติบางอย่างที่แล้วนำไปสู่การอ่านข้อความที่แนะนำโดยหนึ่งของ อยากรู้อยากเห็นของตัวเองหรือมีประสบการณ์ทางปัญญาหรือการแนะนำโดยคนอื่น ๆ .
ดังนั้นจากมุมมองที่สำคัญหนึ่งที่ไม่ dichotomize ระหว่างความรู้ commonsense และอื่น ๆ ที่เป็นระบบมากขึ้นความรู้ที่แม่นยำมากขึ้น แต่ค่อนข้างพยายามสังเคราะห์ตรงกันข้ามการกระทำของการศึกษามักจะหมายถึงการที่ ที่อ่านถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ลดลงไป การอ่านของคำว่าช่วยให้เราสามารถอ่านอ่านก่อนหน้าของโลก แต่อ่านไม่ได้เป็นความบันเทิงอย่างหมดจดและไม่เป็นมันคือการออกกำลังกายกลในการท่องจำของบางส่วนของข้อความ.
ถ้าผมเรียนจริงๆอ่านอย่างจริงจังผมไม่สามารถไปผ่านมาหน้าถ้าฉันไม่สามารถเข้าใจความหมายของมันค่อนข้างเห็นได้ชัด ทางออกของฉันไม่ได้อยู่ในความจำบางส่วนของย่อหน้าโดยกลไกการอ่านสองสามสี่ส่วน times0 ของข้อความที่ปิดตาของฉันและพยายามที่จะทำซ้ำพวกเขาเป็นถ้าท่องจำ machinelike ง่ายสามารถให้ฉันรู้ที่ฉันต้องการ.
อ่านเป็น ปัญญายากการดำเนินการเรียกร้อง แต่เรื่องน่ายินดีอย่างใดอย่างหนึ่ง การศึกษาไม่มีใครไว้ใจใครไม่ได้ใช้ตำแหน่งที่สำคัญของการเป็นเรื่องของความอยากรู้ของการอ่านของกระบวนการของการค้นพบ การอ่านคือการค้นหาที่กำลังมองหาที่จะสร้างความเข้าใจในสิ่งที่อ่าน; ดังนั้นในหมู่จุดพื้นฐานอื่น ๆ การเรียนการสอนที่ถูกต้องของการอ่านและการเขียนมีความสำคัญมาก มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ว่าอ่านและการเขียนการเรียนการสอนมีความสำคัญมาก มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ว่าการอ่านการเรียนการสอนมีส่วนร่วมก็เป็นประสบการณ์ที่สร้างสรรค์รอบเข้าใจความเข้าใจและการสื่อสาร และประสบการณ์ของความเข้าใจจะทั้งหมดลึกถ้าเราสามารถนำมารวมกันมากกว่า dichotomizing แนวคิดที่เกิดขึ้นใหม่จากประสบการณ์ของโรงเรียนและผู้ที่เป็นผลมาจากโลกแบบวันต่อวัน หนึ่งในการออกกำลังกายที่สำคัญมักจะต้องใช้ในการอ่านและจำเป็นในการเขียนคือการได้อย่างง่ายดายย้ายจากประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของวันในวันนี้เพื่อทั่วไปซึ่งดำเนินงานผ่านภาษาโรงเรียนและจากนั้นในการมีตัวตนและคอนกรีต หนึ่งในวิธีที่เราสามารถบรรลุการออกกำลังกายนี้คือผ่านการปฏิบัติที่ฉันได้รับหมายถึงว่า "การอ่านการอ่านก่อนหน้าของโลก" และนี่คือ "การอ่านของโลก" ควรจะเข้าใจว่า "การอ่าน" ที่นำหน้า การอ่านของการทำงานและที่กังวลอย่างเท่าเทียมกันกับความเข้าใจของวัตถุที่จะเกิดขึ้นในโดเมนของชีวิตแบบวันต่อวัน การอ่านของคำนี้ยังมีฟังก์ชั่นของการค้นหาเพื่อความเข้าใจและทำให้ข้อความของวัตถุที่อยู่ในนั้นให้นำเราตอนนี้เพื่ออ่านก่อนหน้าของโลก ผมต้องทำให้มันชัดเจนว่าการอ่านของโลกซึ่งอยู่บนพื้นฐานของประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสนี้ไม่เพียงพอ แต่ในทางกลับกันก็จะต้องไม่ถูกไล่รองลงมาจากการอ่านของโลกนามธรรมของแนวคิดที่ได้จากทั่วไปที่จะมีตัวตน