แต่ผมก็เหมือนเด็กรุ่นหลังทั่วไป ที่มีช่วงชีวิตที่สงสัยว่า ทำไมผู้ใหญ่ คนเฒ่าคนแก่ ถึงรักในหลวงองค์นี้เสียจริง... และไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องรักด้วย..
ยิ่งพอเข้าเรียนมหาลัย ที่เรียกตัวเองว่ามหาลัยการเมือง ยิ่งแล้วใหญ่ ไปเจอนักวิชาการกล่อมไปกล่อมมา กลับมาพาลสงสัยในหลวงอีกซะงั้น...
และในประเทศของเรา... ไม่มีเรื่องน้ำเรื่องไหน ที่ในหลวงไม่เคยศึกษา.... ผมพบว่าพระราชาของผม ทรงรู้ทิศทางของน้ำ เป็นอย่างดีในทุกรูปแบบ..... เขื่อนเกือบทุกแห่งในประเทศนี้ จะสร้างไม่ได้เลย ถ้าไม่มีในหลวง เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง....
บางเรื่องข้าราชการไม่ยอมศึกษา ถ้าไม่ใช่โครงการใหญ่ ใช้เงินก่อสร้างเยอะ... บางเรื่องศึกษาแล้ว สร้างไม่ได้ เพราะพูดกับชาวบ้านไม่รู้เรื่องถูกต่อต้าน... เนื่องจากคนคุยกับชาวบ้านเป็นข้าราชการผู้น้อย ส่วนคนอนุมัติเป็นข้าราชการผู้บริหารห้องแอร์...
มีแต่พระราชาของผมนี่แหละ ที่นั่งพื้นคุยกับชาวบ้าน.... บางทีพระราชานั่งบนดิน ชาวบ้านนั่งบนเสื่อด้วยซ้ำ....
ผมหมดคำถาม หมดความสงสัย หมดความคลางแคลงใจทุกอย่างในตัวพระราชาของผมทันที
ความรัก ความนับถือ ความศรัทธา ทุกอย่างในตัวพระราชาของผม ปรากฏท่วมล้นหัวใจเด็กเมื่อวานซืนอย่างผม..... ผมรู้แล้ว... ว่าทำไมคนเฒ่าคนแก่ถึงรัก และสอนให้เด็กอย่างผมรักในหลวงด้วย.....
ปี 54 เกิดน้ำท่วมใหญ่ เดือดร้อนกันทุกหย่อมหญ้า.... พระราชาของผมอายุ 84 ปี ทรงมีพระชนมายุมากแล้ว.และประชวรอยู่โรงพยาบาล... แต่ก็ยังทรงเรียกผู้เกี่ยวข้อง ไปให้คำแนะนำ ว่าจะรับมือกับน้ำอย่างไร...
ทันทีที่รู้ข่าวนี้ ผมน้ำตาคลอ..... สงสาร และรัก พระราชา ที่ยังทำงานรับใช้ชาวบ้าน... แม้จะทรงมีพระชนมายุมาก และยังทรงเจ็บไข้ทุกข์ยาก....
ไปฟังคลิปสิครับ มีคนไปกราบพระบาทถามพระอาการประชวร..... ในหลวงบอกว่า "เป็นที่หัวใจ เลยเจ็บร้าวไปที่หลัง และที่แขน"...... ได้ยินพระสุรเสียง จากพระโอษฐ์โดยตรง ใจผมเจ็บแทน เหมือนจะตายแทนให้ได้
ผมสงสารพระราชาของผมจับใจ..... ถ้าไม่ใช่ความรักจากพระราชหฤทัยโดยแท้จริง... อะไรเล่าจะทำให้พระองค์ ทรงงานให้พวกเราถึงขนาดนี้....
วันนี้ประเทศของผม ไม่มีพระราชาพระองค์นี้ อีกต่อไปแล้ว.... ความคิดถึงจับจิตผมไปสุดขั้วหัวใจ..... พระราชาที่จะหาที่ไหนในโลกไม่มีอีกแล้ว
ยิ่งศึกษาเรื่องราวปูมหลัง.... ยิ่งรักในพระราชาของผมสุดใจ..... พระราชาของผม ถูกรังแก กลั้นแกล้ง ว่าร้ายมากมาย.....นับแต่เริ่มครองราชย์เมื่ออายุ 19 ปี
จอมพลเผด็จการทหาร กดขี่ย่ำยีท่านเป็นสิบปี..... ตามมาด้วยปัญหาการเมืองมากมาย ระดับที่ประเทศไทยเจียนอยู่เจียนไป ขณะเดียวกันปัญหาปากท้องชาวบ้าน ที่รออยู่อีกมหาศาล.....
ถึงขั้นที่พระราชาของผมต้องทรงเอ่ยว่า "บางเรื่องมันน่าท้อ แต่ท้อไม่ได้"...... ต้องทรงอดทนขนาดไหน
ผมรู้แล้วว่า ทำไมทรงยอมเสด็จไปที่ไกลๆ ชนิดที่คำว่าทุรกันดารยังไม่พอ......เมื่อสมเด็จพระเทพฯทรงเล่าว่า เพราะในหลวงมีแนวคิดระเบิดจากข้างใน
คือ เข้าไปทำให้ชาวบ้านแข็งแรงก่อน แล้วเขาจะออกมาเอง..... ไม่ต้องรีบทำอย่างโลกสมัยใหม่ ตัดถนน เอาความเจริญเข้าไป ชาวบ้านยังไม่พร้อมก็ถูกคนข้างนอกเอาเปรียบ
ผมทึ่งในน้ำพระทัยพระเจ้าอยู่หัว ที่มีนักข่าวฝรั่งมาทูลถามว่า.... จะสร้างเขื่อนเพื่อเอาชนะคอมมิวนิสต์หรือ? แต่พระองค์ทรงบอกไปว่า ไม่ได้มาสู้กับประชาชน พระองค์มาสู้กับความหิวโหย ถ้าเขื่อนเสร็จ แม้แต่คนที่เรียกตัวเองว่าคอมมิวนิสต์ ก็จะอยู่ดีกินดีไปด้วย
ผมทึ่งที่พระราชาของผม เจ็บป่วยอยู่โรงพยาบาล หมอพาพระองค์ประทับนั่งรถเข็น เพื่อคลายเครียดแต่ พระราชาของผม ยังทอดพระเนตรเห็นรถติด ยังทรงคิดวิธีแก้รถติดให้จนได้
ทางไหนที่จะทำให้ประเทศไทยเจริญ ทำให้ชาวบ้านอยู่สบาย พระราชาของผมเอาหมดทุกทาง
พระราชาของผม ทรงงานรับใช้ชาวบ้านจนแม้บั้นปลายพระชนม์ชีพ....... ชีวิตผมไม่เคยเห็นใครทำอะไรแบบนี้.... นอกจากคนเป็นพ่อแม่ทำให้ลูก
ผมรู้แล้วทำไมคนไทยเรียกพระราชา ผู้มีพระชนมายุมากของผมว่าพ่อ
ผมรู้แก่ใจตัวเองแล้วว่ารักในหลวงเพราะอะไร.......
เพราะหัวจิตหัวใจของท่านมีไว้เพื่อชาวบ้านเท่านั้น
ขอเป็นข้ารองพระบาททุกชาติไป