The wooden sword trembled, apparent

The wooden sword trembled, apparently in response to the old man, whose heart immediately sank. A very, very bad feeling welled up inside of him. Under normal circumstances, all it took was an incantation gesture and the simple point of a finger to instantly cause the bamboo sword to fly back to him. Now, all it did was tremble.

“Dammit! What’s going on?!?!” He performed another incantation gesture, and even went so far as to spit out a mouthful of blood. How could he not be anxious? This was the Solitary Sword Sect’s precious treasure, and if he allowed it to be snatched away, it would be a great sin against the sect.

“You were refined by the Solitary Sword Sect! We acquired you from the Ancient Dao Lakes! You were personally crafted into a sword by the ancestors of the Solitary Sword Sect! You belong to us!!

“Solitary Bamboo Sword, get back here!!” The black-robed man howled in rage, and blood sprayed out of his mouth. Finally, the invisible connection between him and the sword finally seemed to function. The wooden sword began to vibrate, and then moved backward several meters.

Even as the black-robed man let out a sigh of relief, the wooden sword suddenly stopped again, and the man’s heart once again began to thump.

“You were born in the Solitary Sword Sect! For years, we Solitary Sword Sect disciples offered sacrifices to enable you to gain sentience! We spent countless resources making you sharper and more powerful! Our entire sect worked to help you!!

“Y-y-you… you get back here right now!!” Despite his anxiety, the black-robed old man was pinned down by the mist of blood. He let out a roar, then spit out more blood, completely ignoring the wastage to his longevity as he once again pointed toward the wooden sword.

This time, however, there was no reaction whatsoever from the sword….

“Finished playing around?” said Meng Hao, his face grave and his tone berating. “If you don’t come over here right now, just wait and see how I punish you after we get home!”

As Meng Hao’s words rang out, the wooden sword shuddered in midair. Then, it severed its connection with the black-robed man and shot directly toward Meng Hao. In the blink of an eye, it was circulating around him, its thrumming sound echoing out in all directions. It was almost as if it was clamoring in joy, fawning over him, even exhibiting signs that it had missed him.

Anyone looking on could clearly tell that this sword… belonged to Meng Hao!

Six-Daos’ eyes were wide, and he very nearly coughed up a mouthful of blood.

The surrounding hundreds of thousands of cultivators gasped, having been thoroughly astonished by Meng Hao.

The Solitary Sword Sect disciples gaped as their Sect’s unsurpassed, proud and aloof precious treasure, swirled around Meng Hao like a happy pet. Clearly… it recognized Meng Hao as its master.

“I must be asleep….”

“That’s… that’s our sect’s legacy precious treasure?”

“What’s… what’s going on…?” The minds of the Solitary Sword Sect disciples were spinning, but most disbelieving of all was the black-robed man up in midair.

His eyes filled with an expression of both madness and injustice, which then transformed into a towering rage. He was just about to open his mouth to say something when blood spurted out and he grew visibly older.

He just couldn’t understand or comprehend how the sword could possibly recognize Meng Hao as its master!

He just couldn’t believe it. His world was turned upside down, as if enormous waves were surging through his psyche.

“How could this be happening!?!?” he roared madly. He wanted to try to break through the blood mist, to grab the sword in his hand and ask its spirit why it was acting this way. Why was it betraying the Solitary Sword Sect, why would it recognize Meng Hao as its master when it had only seen him once?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ดาบไม้ trembled เห็นได้ชัดในการตอบสนองคน จิตใจจมลงทันที ความรู้สึกไม่ดีมาก มาก welled ขึ้นภายในของเขา ภายใต้สถานการณ์ปกติ ทั้งหมดใช้เวลาแก้ไขท่าทางการปลุกเสกและจุดง่ายนิ้วทันทีทำดาบไม้ไผ่บินไปอยู่กับเขา ตอนนี้ ทั้งหมดก็ไม่มีสั่น"Dammit เกิดอะไรขึ้น!" เขาทำท่าปลุกเสกอีก และแม้กระทั่งไปจนถึงคายออกคำหนึ่งของเลือด ว่าเขาไม่กังวล นี้เป็นสมบัติล้ำค่าของนิกายดาบโดดเดี่ยว และหากเขาได้มันจะกระชากออกไป มันจะเป็นบาปกับนิกาย"คุณได้กลั่น โดยนิกายดาบโดดเดี่ยว เรามาจากทะเลสาบโบราณดาว คุณมีตัวตนสร้างขึ้นในดาบ โดยบรรพบุรุษนิกายดาบโดดเดี่ยว คุณเป็นสมาชิกกับเรา!!"โดดเดี่ยวไม้ไผ่ดาบ รับกลับมาที่นี่!!" ชายจีวรดำเห่าหอนในความโกรธ และเลือดฉีดพ่นออกจากปากของเขา ในที่สุด การเชื่อมต่อระหว่างเขาและดาบที่มองไม่เห็นก็ดูเหมือนจะทำงาน ดาบไม้เริ่มสั่น และจากนั้น ย้ายย้อนหลังหลายเมตรแม้เป็นชายจีวรสีดำให้ออกด้วย[บรรเทา ดาบไม้หยุดก็อีก และหัวใจของมนุษย์อีกครั้งเริ่มขมุบ"คุณเกิดในนิกายดาบโดดเดี่ยว ปี เราสาวกนิกายดาบที่โดดเดี่ยวให้เสียสละเพื่อให้คุณสามารถได้รับ sentience เราใช้ทรัพยากรมากมายที่ทำให้คุณมีประสิทธิภาพมากขึ้น และคม นิกายของเราทั้งหมดทำงานจะช่วยคุณ!!" Y-y-คุณ...คุณกลับที่นี่อยู่!! " แม้ มีความวิตกกังวลของเขา จีวรดำชราถูกตรึงลง โดยหมอกโลหิต เขาให้ออกเป็นเสียงคำราม แล้วคายออกเลือดมากขึ้น สมบูรณ์ละเว้นการสูญเสียการยืนยาวของเขา ตามที่เขาชี้ไปทางดาบไม้อีกครั้งเวลานี้ อย่างไรก็ตาม ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จากดาบ..."เสร็จแล้วเล่น" กล่าวว่า เฮาเมง หลุมฝังศพของเขาใบหน้า และเสียง berating ของเขา "ถ้าคุณไม่มา ที่นี่ขณะนี้ เพียงแค่รอ และดูวิธีผมโทษคุณหลังจากที่เราได้รับบ้าน"เป็นคำเมงเฮารังออก ดาบไม้สั่นกลางเวหา จากนั้น มันตัดขาดการเชื่อมต่อกับชายชุดดำและยิงตรงไปยังเมงเฮา ในพริบตา มันถูกหมุนเวียนรอบ เสียงของ thrumming ที่สะท้อนทุกทิศทาง มันถูกเกือบเป็นถ้ามันถูกร้องในความสุข fawning กว่าเขา แม้แสดงสัญญาณว่า มันไม่ได้เขามองทุกคนอย่างชัดเจนอาจบอกว่า ดาบนี้...เป็นของเฮาเมงหก Daos ตากว้าง และเขาไอมากเกือบขึ้นคำหนึ่งของเลือดหลายร้อยหลายพันเครื่องพรวนดินรอบ gasped มีรับประหลาดใจ โดยเมงเฮาอย่างละเอียดสาวกนิกายดาบโดดเดี่ยวดำเป็นนิกายของพวกเขาเหนือกว่า ความภาคภูมิใจ และห่าง ๆ มีค่าสมบัติ ปั่นเมงเฮาเช่นสัตว์เลี้ยงมีความสุข ชัดเจน...มันรู้จักเมงเฮาเป็นหลักของการ"ฉันต้องหลับไป...""คือ...ที่เป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าดั้งเดิมนิกายของเรา? ""คืออะไร...จะเกิดอะไรขึ้น..." จิตใจของสาวกนิกายดาบโดดเดี่ยวถูกปั่น แต่ disbelieving ส่วนใหญ่ของทั้งหมดเป็นชายจีวรดำขึ้นเวหาตาของเขาเต็มไป ด้วยการแสดงออกของความบ้าและความอยุติธรรม ซึ่งจากนั้น เปลี่ยนเป็นความโกรธสูงตระหง่าน เขาเป็นเพียงเกี่ยวกับการเปิดปากจะพูดบางสิ่งบางอย่างเมื่อ spurted เลือดออก และเขาเติบโตเก่าอย่างเห็นได้ชัดเขาเพียงแค่ไม่เข้าใจ หรือเข้าใจวิธีดาบอาจจะไม่รู้จักเมงเฮาเป็นหลักของเขาก็ไม่สามารถเชื่อมัน โลกของเขาถูกคว่ำ เช่นถ้าคลื่นใหญ่ได้พล่านผ่านจิตใจของเขาเขา "วิธีสามารถนี้เกิดขึ้นความ" คำรามนัก เขาต้องพยายามที่จะตัดผ่านทะเลหมอกเลือด จะคว้าดาบในมือของเขา และขอให้วิญญาณของมันทำไมมันเป็นเยี่ยงนี้ ทำไมมันถูกว่านิกายดาบโดดเดี่ยว ทำไมมันทราบว่าเมงเฮาเป็น master ของเมื่อมันได้เพียงเห็นเขาครั้งเดียว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ดาบไม้สั่นเห็นได้ชัดในการตอบสนองกับคนเก่าที่มีใจทันทีจม ความรู้สึกมากที่เลวร้ายมากซึมขึ้นภายในของเขา ภายใต้สถานการณ์ปกติทั้งหมดเอาเป็นท่าทางคาถาและจุดที่ง่ายของนิ้วให้ทันทีอาจทำให้ดาบไม้ไผ่ที่จะบินกลับไปที่เขา ตอนนี้ทั้งหมดมันไม่ได้สั่น. "Dammit! สิ่งที่เกิดขึ้น?!?! "เขาทำท่าทางคาถาอื่นและยังไปไกลเท่าที่จะคายออกคำหนึ่งของเลือด วิธีการที่เขาไม่สามารถจะกังวล? นี่คือสมบัติล้ำค่าโดดเดี่ยวดาบของนิกายและถ้าเขาได้รับอนุญาตให้ถูกกระชากออกไปมันจะเป็นบาปอันยิ่งใหญ่กับนิกาย. "คุณได้รับการกลั่นโดยโดดเดี่ยวดาบนิกาย! เราได้รับจากคุณดาวโบราณทะเลสาบ! คุณได้รับการสร้างขึ้นมาเองเข้าไปในดาบโดยบรรพบุรุษของ Solitary ดาบนิกาย! คุณเป็นสมาชิกกับเรา !! "โดดเดี่ยวดาบไม้ไผ่ได้รับกลับมาที่นี่ !!" ชายผิวดำเสื้อคลุม howled ในความโกรธและเลือดฉีดพ่นออกมาจากปากของเขา สุดท้ายที่มองไม่เห็นการเชื่อมต่อระหว่างเขาและดาบในที่สุดดูเหมือนจะทำงาน ดาบไม้เริ่มสั่นและจากนั้นก็เดินย้อนกลับหลายเมตร. แม้เป็นชายผิวดำเสื้อคลุมให้ออกถอนหายใจโล่งดาบไม้ก็หยุดอีกและใจของชายคนนั้นอีกครั้งเริ่มกระหน่ำ. "คุณเกิดใน โดดเดี่ยวดาบนิกาย! สำหรับปีนี้เราสาวกนิกายโดดเดี่ยวดาบถวายเพื่อให้คุณสามารถที่จะได้รับความรู้สึก! เราใช้ทรัพยากรที่นับไม่ถ้วนทำให้คุณคมชัดและมีประสิทธิภาพมากขึ้น! นิกายทั้งหมดของเราทำงานเพื่อช่วยให้คุณ !! "Yy คุณ ... คุณจะได้รับกลับมาที่นี่ในขณะนี้ !!" แม้จะมีความวิตกกังวลของเขาคนเก่าสีดำเสื้อคลุมถูกตรึงไว้โดยหมอกของเลือด เขาปล่อยให้ออกมาแผดเสียงแล้วคายออกเลือดมากขึ้นสมบูรณ์ละเว้นการสูญเสียที่ยืนยาวของเขาในขณะที่เขาอีกครั้งชี้ไปดาบไม้. เวลานี้ แต่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จากดาบ ... . "เล่นจบรอบ?" เม้งเฮาหลุมฝังศพใบหน้าของเขาและด่าว่าเสียงของเขากล่าวว่า "ถ้าคุณไม่ได้มาที่นี่ตอนนี้เพียงแค่รอและดูว่าฉันลงโทษคุณหลังจากที่เราได้รับที่บ้าน!" เป็นคำพูดของเม้งเฮาดังออกมาคือดาบไม้สั่นกลางเวหา จากนั้นก็ตัดการเชื่อมต่อกับชายผิวดำเสื้อคลุมและยิงตรงไปเม้งเฮา ในพริบตามันก็ไหลเวียนรอบเขาเสียง thrumming มันสะท้อนออกมาในทุกทิศทาง มันก็เกือบจะเป็นถ้ามันเป็นเพียงพอในความสุข, กระดิกหางอยู่เหนือเขาแม้การแสดงสัญญาณว่ามันได้คิดถึงเขา. ทุกคนมองอย่างชัดเจนสามารถบอกได้ว่าดาบนี้ ... เป็นเม้งเฮา! ตาหก DAOs 'กว้างและเขามาก เกือบไอคำหนึ่งของเลือด. หลายร้อยรอบพันคราดอ้าปากค้างได้รับประหลาดใจอย่างละเอียดโดยเม้งเฮา. สาวกโดดเดี่ยวดาบนิกาย gaped เป็นที่ไม่มีใครเทียบภูมิใจและห่างสมบัติล้ำค่านิกายของพวกเขาหมุนวนไปรอบ ๆ เม้งเฮาเหมือนสัตว์เลี้ยงมีความสุข . เห็นได้ชัดว่า ... มันได้รับการยอมรับเม้งเฮาเป็นเจ้านายของมัน. "ผมจะต้องนอนหลับ ... ." "นั่นคือ ... ที่มรดกสมบัติล้ำค่านิกายของเรา?" "มีอะไร ... สิ่งที่เกิดขึ้น ... ?" ใจของสาวกโดดเดี่ยวดาบนิกายถูกปั่น แต่ เชื่อมากที่สุดของทั้งหมดเป็นชายผิวดำเสื้อคลุมขึ้นมาในกลางเวหา. ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการแสดงออกของทั้งบ้าและความอยุติธรรมที่แล้วกลายเป็นความโกรธที่สูงตระหง่าน เขาเป็นเพียงเกี่ยวกับการเปิดปากของเขาที่จะพูดอะไรบางอย่างเมื่อเลือด spurted ออกมาและเขาเติบโตอย่างเห็นได้ชัดเก่า. เขาเพียงแค่ไม่เข้าใจหรือเข้าใจว่าดาบอาจจะรับรู้เม้งเฮาเป็นเจ้านายของมัน! เขาก็ไม่อยากจะเชื่อเลย โลกของเขาก็หันคว่ำเช่นถ้าคลื่นมหาศาลถูกพล่านผ่านจิตใจของเขา. "วิธีนี้อาจจะเกิดขึ้น!?!?" เขาคำรามอย่างบ้าคลั่ง เขาต้องการที่จะพยายามที่จะฝ่าหมอกเลือดที่จะคว้าดาบในมือของเขาและขอให้วิญญาณของมันทำไมมันกำลังทำวิธีนี้ ทำไมมันทรยศโดดเดี่ยวดาบนิกายทำไมมันจะรู้จักเม้งเฮาเป็นเจ้านายของมันเมื่อมันเห็นเพียงเขาอีกครั้ง?