Suicide among patients with schizop

Suicide among patients with schizophrenia is a significant
clinical problem (Shields et al. 2007, Haukka et al. 2008)
and a major cause of mortality in this population (Hish et al.
2006, Limosin et al. 2007). The risk of suicide and patients’
mental symptoms present a significant working burden for
community health care providers (Bowers 1997, Pollard
2007). Suicide has been strongly associated with suicide
attempts (Carlborg et al. 2010), but most reports related to
predictors of suicide attempts in patients with schizophrenia
have been based on inpatients (Neuner et al. 2008, Carlborg
et al. 2010). Nonetheless, suicide attempts in these patients
are also an important issue for community-based health care
providers caring for outpatients with schizophrenia (Ran
et al. 2003, Tidemalm et al. 2005).
Moreover, evidence indicates that patients in rural areas in
Taiwan are at higher risk for inadequate health care services
(Huang et al. 2005). Furthermore, low rates of health care
service use in rural China were associated with higher rates of
suicide (Phillips et al. 2004). Similarly, US veteran outpatients
with serious mental illness were reported to have lower
rates of health care use if they lived far from Veterans’
Administration psychiatric facilities, increasing their risk of
negative health outcomes and mortality (McCarthy et al.
2007). However, little evidence is available on predictors of
suicide attempts among rural outpatients with schizophrenia
being followed up through community-based health care
services (Kasckow et al. 2010). Therefore, a key question is
whether risk of suicide attempts can be predicted in rural
outpatients with schizophrenia. To address this question, this
study was designed to explore a simple way for communitybased
nurses to predict the likelihood of suicide attempts
among rural outpatients with schizophrenia.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การฆ่าตัวตายในผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภทเป็นอย่างมีนัยสำคัญปัญหาทางคลินิก (โล่ et al. 2007 Haukka et al. 2008) และเป็นสาเหตุสำคัญของการตายในประชากรกลุ่มนี้ (Hish et al. 2006 Limosin et al. 2007) ความเสี่ยงของการฆ่าตัวตายและผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตในปัจจุบันภาระการทำงานที่สำคัญสำหรับชุมชนให้บริการดูแลสุขภาพ(Bowers ปี 1997 พอลลาร์2007) การฆ่าตัวตายมีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับการฆ่าตัวตายพยายาม (Carlborg et al. 2010) แต่รายงานที่สุดที่เกี่ยวข้องกับการพยากรณ์ของพยายามฆ่าตัวตายในผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภทที่ได้รับขึ้นอยู่กับผู้ป่วยใน(Neuner et al. 2008 Carlborg et al. 2010) อย่างไรก็ตามความพยายามฆ่าตัวตายในผู้ป่วยเหล่านี้นอกจากนี้ยังมีเรื่องที่สำคัญสำหรับการดูแลสุขภาพชุมชนตามผู้ให้บริการดูแลผู้ป่วยนอกโรคจิตเภท(Ran et al. 2003 Tidemalm et al. 2005). นอกจากนี้ยังมีหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยในพื้นที่ชนบทในไต้หวันที่มีความเสี่ยงที่สูงขึ้นสำหรับบริการการดูแลสุขภาพไม่เพียงพอ(Huang et al. 2005) นอกจากนี้อัตราที่ต่ำของการดูแลสุขภาพการใช้บริการในชนบทของจีนมีความสัมพันธ์กับอัตราที่สูงขึ้นของการฆ่าตัวตาย(ฟิลลิป et al. 2004) ในทำนองเดียวกันสหรัฐทหารผ่านศึกผู้ป่วยนอกที่มีความเจ็บป่วยทางจิตที่ได้รับรายงานว่าจะมีการลดลงของอัตราการใช้การดูแลสุขภาพถ้าพวกเขาอาศัยอยู่ห่างไกลจากทหารผ่านศึกบริหารสิ่งอำนวยความสะดวกทางจิตเวชเพิ่มความเสี่ยงของพวกเขาจากผลด้านลบต่อสุขภาพและการตาย(แมคคาร์ et al. 2007) อย่างไรก็ตามหลักฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีอยู่ในการพยากรณ์ของพยายามฆ่าตัวตายในหมู่ผู้ป่วยนอกในชนบทมีอาการจิตเภทถูกติดตามผ่านชุมชนตามการดูแลสุขภาพบริการ(Kasckow et al. 2010) ดังนั้นคำถามที่สำคัญคือไม่ว่าจะเป็นความเสี่ยงของการพยายามฆ่าตัวตายสามารถคาดการณ์ในชนบทของผู้ป่วยนอกที่เป็นโรคจิตเภท ที่อยู่คำถามนี้นี้การศึกษาได้รับการออกแบบในการสำรวจวิธีที่ง่ายสำหรับ communitybased พยาบาลที่จะคาดการณ์ความน่าจะเป็นของความพยายามฆ่าตัวตายในหมู่ผู้ป่วยนอกในชนบทมีอาการจิตเภท

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การฆ่าตัวตายในผู้ป่วยจิตเภทเป็นปัญหาสําคัญ
คลินิก ( โล่ et al . 2007 haukka et al . 2008 )
และสาเหตุหลักของการตายในประชากรนี้ ( hish et al .
2006 limosin et al . 2007 ) ความเสี่ยงของการฆ่าตัวตายของผู้ป่วยทางจิต และอาการปัจจุบันภาระงาน

ที่สำคัญสำหรับผู้ให้บริการการดูแลสุขภาพชุมชน ( Bowers 1997 Pollard
2007 )ฆ่าตัวตายมีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับความพยายามฆ่าตัวตาย
( carlborg et al . 2010 ) แต่ที่สุด รายงานที่เกี่ยวข้องกับ
ทำนายพยายามฆ่าตัวตายในผู้ป่วยจิตเภท
ได้จากผู้ป่วยใน ( นูเนอร์ et al . 2008 , carlborg
et al . 2010 ) อย่างไรก็ตาม ความพยายามในผู้ป่วยเหล่านี้
การฆ่าตัวตายยังเป็นประเด็นที่สำคัญสำหรับสุขภาพชุมชน
ผู้ให้บริการการดูแลผู้ป่วยนอกโรคจิตเภท ( รัน
et al . 2003 tidemalm et al . 2005 ) .
นอกจากนี้ หลักฐานที่บ่งชี้ว่า ผู้ป่วยใน ชนบท
ไต้หวันมีความเสี่ยงที่สูงขึ้นสำหรับการบริการการดูแลสุขภาพเพียงพอ
( Huang et al . 2005 ) นอกจากนี้ อัตราต่ำ ใช้บริการดูแลสุขภาพ
ในชนบทของจีน มีความสัมพันธ์กับอัตราที่สูงขึ้นของ
ฆ่าตัวตาย ( Phillips et al . 2004 ) ในทํานองเดียวกันเราประสบการณ์ผู้ป่วยนอก
กับอาการป่วยทางจิตร้ายแรง มีรายงานว่ามีอัตราลดลง
ใช้ดูแลสุขภาพหากพวกเขาอยู่ห่างไกลจากทหารผ่านศึก
งานจิตเวชเครื่อง , เพิ่มความเสี่ยงของพวกเขา
ผลสุขภาพเชิงลบและอัตราการตาย ( McCarthy et al .
2007 ) อย่างไรก็ตาม หลักฐานเพียงเล็กน้อยนั้น สามารถทำนาย
พยายามฆ่าตัวตายในผู้ป่วยนอกโรคจิตเภท
ชนบทการติดตามผ่านชุมชน บริการดูแลสุขภาพ (
kasckow et al . 2010 ) ดังนั้น คำถามสำคัญคือ
ว่าสามารถทำนายความเสี่ยงของการพยายามฆ่าตัวตายในผู้ป่วยในชนบท
ด้วยโรคจิตเภท ที่อยู่คำถามนี้ การศึกษานี้
ถูกออกแบบมาเพื่อสำรวจวิธีที่ง่ายสำหรับ communitybased
พยาบาลเพื่อทำนายโอกาสของการพยายามฆ่าตัวตาย
ระหว่างชนบทกับผู้ป่วยนอกโรคจิตเภท