Poverty StrategyDuring the late 198

Poverty Strategy
During the late 1980s and early 1990s, an explicit poverty reduction strategy began to be implemented, although much fundamental change is still needed. The first concern is to pursue policies that generate macroeconomic stability and to manage the economy so as to make efficient use of the poor's most abundant asset – labor. This objective cannot be achieved unless the government is able to raise taxes and to make good use of the revenue it does receive. At present, the private sector is understandably reluctant to give resources to a public sector that it views as inefficient at best and corrupt at worst. A second key element is to increase the access that the poor have to land. This requires not only making it easier for the landless poor to acquire land but also strengthening the tenure of smallholders who already own land. Experience in other countries in the region shows that consensus-building is likely to be an important element in making this possible.
A third element is to structure public investment so that it enhances the earning potential of the poor, either by increasing their human capital or by making their existing human capital more productive. Ideally, there should be increased public financing of human capital investments, which may or may not be feasible in the short term. In terms of service delivery, the government should explore ways to make providers more accountable for the quality of the services they provide. These mechanisms can include: (i) subcontracting the provision of health and education services to private companies through open competitions, (ii) operating public facilities under management contracts; and (iii) introducing performance-based budget allocations, internal markets, and greater community participation in local budget decisions.

Statistical Systems
The principal deficiency in the national information system with respect to poverty reduction is the lack of a permanent system of household surveys to collect socioeconomic data. However, currently there are no plans to develop such a system. Because the latest poverty figures date from 1989, it is impossible to tell whether the major policy changes that have taken place since 1989 are associated with an increase or a decrease in poverty levels.
The National Statistical Institute (INE) was planning to conduct a census in April of 1994 although, as of November 1993, funding had not been secured. Also under consideration for 1994 were an agricultural census, an income and expenditure survey (last fielded in 1980/81), and a repeat of the health, nutrition, and family planning survey previously conducted in 1984 and 1987. A large portion of the funding for the health survey would come from USAID, while the financing for the other surveys was not clear at the time the poverty assessment was written. INE also carries out the National Socio-Demographic Household Survey and its companion module, the National Employment Survey, but this survey was last fielded in 1989 and did not contain any data on consumption.
The inability of INE to produce current socioeconomic data is a reflection of several factors. First, the severe budgetary restrictions that characterize the entire public sector limit funding for statistical data gathering. Second, relatively low priority is given to collecting socioeconomic data. Third, insufficient consideration is given to using the data as an input for policy decisions once they have been collected.
From a poverty reduction perspective, the highest priority should be to conduct the census and to institute a permanent system of household surveys. Issues of design and efficiency will be important considerations for maximizing the usefulness of data collection given the prevailing budget constraints. Deficiencies in the administrative records and management information systems in the line ministries should also be corrected.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

กลยุทธ์ความยากจนในช่วงปลายทศวรรษ 1980 และช่วงต้นทศวรรษ 1990 กลยุทธ์การลดความยากจนอย่างชัดเจนเริ่มดำเนิน แม้ว่ายังคงต้องการเปลี่ยนแปลงพื้นฐานมากขึ้น ปัญหาแรกคือการ ดำเนินนโยบายที่สร้างเสถียรภาพเศรษฐกิจมหภาค และเศรษฐกิจเพื่อให้มีประสิทธิภาพการใช้สินทรัพย์ของคนจนมากที่สุด – การจัดการแรงงาน วัตถุประสงค์นี้ไม่สามารถทำได้เว้นแต่ว่ารัฐบาลจะสามารถเพิ่มภาษี และรายได้จะได้รับใช้ ปัจจุบัน ภาคเอกชนมีความเข้าใจหวงแหนทรัพยากรให้กับภาครัฐว่า มันดูเป็นต่ำที่สุด และเสียหายที่เลวร้ายที่สุด องค์ประกอบสำคัญสองเพื่อ เพิ่มการเข้าถึงที่ยากจนมีที่ดินอยู่ สิ่งนี้ไม่เพียงแต่สำหรับคนจน landless ไปซื้อที่ดินแต่ยัง เพิ่มอายุงานของ smallholders ที่เป็นเจ้าของที่ดินแล้ว ประสบการณ์ในประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคได้แสดงว่า จะเป็น องค์ประกอบสำคัญในการทำนี้ได้ช่วยสร้างองค์ประกอบที่สามคือการลงทุนสาธารณะโครงสร้างเพื่อที่จะช่วยเพิ่มศักยภาพรายได้ของคนจน โดยการเพิ่มทุนมนุษย์ของพวกเขา หรือทำให้บุคลากรที่มีอยู่ของพวกเขามากขึ้น ดาว ควรเพิ่มสาธารณะเงินลงทุนทุนมนุษย์ ที่อาจ หรือไม่อาจเป็นไปได้ในระยะสั้น ในด้านการบริการจัดส่ง รัฐบาลควรสำรวจวิธีที่จะทำให้ผู้รับผิดชอบต่อคุณภาพของบริการที่ให้ กลไกเหล่านี้สามารถรวม: (i) การรับเหมารายย่อยการจัดบริการสุขภาพและการศึกษาบริษัทเอกชนผ่านเปิดแข่งขัน (ii) สิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะภายใต้สัญญาการจัดการ การทำงาน และ (iii) แนะนำปันส่วนงบประมาณที่ใช้ประสิทธิภาพ ตลาดภายใน และชุมชนมีส่วนร่วมมากกว่าในการตัดสินใจงบประมาณท้องถิ่นระบบสถิติขาดหลักในระบบสารสนเทศแห่งชาติเกี่ยวกับการลดความยากจนคือ การขาดระบบถาวรของครัวเรือนการสำรวจรวบรวมข้อมูลประชากร อย่างไรก็ตาม ขณะนี้มีแผนการพัฒนาระบบดังกล่าว เนื่องจากวันตัวเลขความยากจนล่าสุดจาก 1989 มันเป็นไปไม่ได้จะบอกว่า การเปลี่ยนแปลงนโยบายที่สำคัญที่ได้ทำตั้งแต่ ปี 1989 เกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นหรือลดลงในระดับความยากจนการแห่งชาติสถิติสถาบัน (INE) ได้วางแผนที่จะดำเนินการสำมะโนในเดือนเมษายนปี 1994 แม้ว่า ณ 2536 พฤศจิกายน ทุนก็ไม่ได้ปลอดภัย นอกจากนี้ ภายใต้การพิจารณาในปี 1994 ได้สำมะโนการเกษตร รายได้ และรายจ่ายสำรวจ (ล่าสุดสามารถใน 1980/81), และซ้ำสุขภาพ โภชนาการ และการวางแผนครอบครัวสำรวจก่อนหน้านี้ ในปี 1984 และ 1987 ส่วนใหญ่ของการจัดหาเงินทุนสำหรับการสำรวจสุขภาพจะมาจาก USAID ในขณะที่เงินสำรวจอื่น ๆ ไม่ชัดเจนเมื่อถูกเขียนประเมินความยากจน INE ยังดำเนินการสำรวจครัวเรือนประชากรสังคมชาติและโมดูลของสหาย สำรวจการจ้างงานแห่งชาติ แต่แบบสำรวจนี้สามารถถูกล่าสุดในปี 1989 และไม่ประกอบด้วยข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับปริมาณการใช้ไม่ INE ผลิตข้อมูลประชากรปัจจุบันจะสะท้อนให้เห็นถึงปัจจัยหลายประการ ครั้งแรก ข้อจำกัดงบประมาณอย่างรุนแรงที่ภาครัฐทั้งหมดจำกัดทุนรวบรวมข้อมูลทางสถิติ สำคัญที่สอง ที่ค่อนข้างต่ำให้เก็บรวบรวมข้อมูลประชากร พิจารณาสาม พอให้ใช้ข้อมูลเป็นการป้อนข้อมูลสำหรับการตัดสินใจนโยบายเมื่อพวกเขาได้รวบรวมจากมุมมองลดความยากจน ความสำคัญสูงสุดควรจะทำการสำมะโน และสถาบันระบบถาวรของการสำรวจครัวเรือน ปัญหาของการออกแบบและประสิทธิภาพจะเป็นข้อพิจารณาสำคัญสำหรับเพิ่มประโยชน์ของคอลเลกชันข้อมูลที่กำหนดข้อจำกัดงบประมาณค่า ข้ามข้อมูลดูแลและจัดการระบบข้อมูลในกรมบรรทัดควรยังแก้ไข

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

กลยุทธ์ความยากจนในช่วงปลายทศวรรษ 1980 และต้นปี 1990 กลยุทธ์การลดความยากจนอย่างชัดเจนเริ่มที่จะดำเนินการแม้ว่าการเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานมากยังคงเป็นสิ่งจำเป็น
ความกังวลแรกคือการดำเนินนโยบายที่สร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจมหภาคและการจัดการเศรษฐกิจเพื่อที่จะทำให้การใช้งานที่มีประสิทธิภาพของสินทรัพย์ที่มีมากที่สุดของคนยากจน - แรงงาน วัตถุประสงค์นี้ไม่สามารถทำได้เว้นแต่รัฐบาลสามารถที่จะขึ้นภาษีและเพื่อให้การใช้งานที่ดีของรายได้ก็ไม่ได้รับ ปัจจุบันภาคเอกชนที่มีความเข้าใจเต็มใจที่จะให้ทรัพยากรไปยังภาครัฐว่ามันเป็นมุมมองที่ไม่มีประสิทธิภาพที่ดีและความเสียหายที่เลวร้ายที่สุด องค์ประกอบสำคัญที่สองคือการเพิ่มการเข้าถึงที่ยากจนต้องที่ดิน นี้ต้องไม่เพียง แต่ทำให้มันง่ายขึ้นสำหรับคนยากจนไม่มีที่ดินที่จะซื้อที่ดิน แต่ยังเสริมสร้างความเข้มแข็งของการดำรงตำแหน่งเกษตรกรรายย่อยที่มีอยู่แล้วที่ดินของตัวเอง ประสบการณ์การทำงานในประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคนี้แสดงให้เห็นว่าการสร้างฉันทามติมีแนวโน้มที่จะเป็นองค์ประกอบสำคัญในการทำให้เป็นไปได้.
องค์ประกอบที่สามคือการจัดโครงสร้างการลงทุนภาครัฐเพื่อที่จะช่วยเพิ่มศักยภาพรายได้ของคนยากจนทั้งโดยการเพิ่มทุนมนุษย์ของพวกเขาหรือ โดยการทำให้ทุนมนุษย์ที่มีอยู่มีประสิทธิผลมากขึ้น จะเป็นการดีที่ควรจะมีการจัดหาเงินทุนที่เพิ่มขึ้นของประชาชนในการลงทุนของมนุษย์ซึ่งอาจหรือไม่อาจจะเป็นไปได้ในระยะสั้น ในแง่ของการส่งมอบบริการที่รัฐบาลควรสำรวจวิธีที่จะทำให้ผู้ให้บริการมีความรับผิดชอบมากขึ้นสำหรับคุณภาพของการบริการที่พวกเขาให้ กลไกเหล่านี้รวมถึง: (i) การรับเหมาช่วงการให้บริการด้านสุขภาพและการศึกษาให้กับ บริษัท เอกชนที่ผ่านการแข่งขันเปิด (ii) การดำเนินงานสถานที่สาธารณะภายใต้สัญญาการจัดการ และ (iii) การแนะนำการจัดสรรงบประมาณที่มีประสิทธิภาพตามตลาดภายในและการมีส่วนร่วมของชุมชนมากขึ้นในการตัดสินใจงบประมาณท้องถิ่น. ระบบทางสถิติขาดที่สำคัญในระบบสารสนเทศแห่งชาติที่เกี่ยวกับการลดความยากจนคือการขาดระบบถาวรของการสำรวจครัวเรือนในการเก็บรวบรวมข้อมูลทางเศรษฐกิจและสังคม อย่างไรก็ตามขณะนี้มีแผนการที่จะพัฒนาระบบดังกล่าว เพราะตัวเลขความยากจนล่าสุดวันจากปี 1989 เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าการเปลี่ยนแปลงนโยบายที่สำคัญที่เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 1989 ที่เกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นหรือลดลงในระดับความยากจน. สถิติแห่งชาติสถาบัน (INE) กำลังวางแผนที่จะดำเนินการสำรวจสำมะโนประชากร ในเดือนเมษายนปี 1994 ถึงแม้จะเป็นของเดือนพฤศจิกายนปี 1993 เงินทุนไม่ได้รับการรักษาความปลอดภัย นอกจากนี้ภายใต้การพิจารณา 1994 ได้สำรวจสำมะโนประชากรการเกษตรรายได้และค่าใช้จ่ายในการสำรวจ (วิ่งผ่านมาใน 1980-1981) และการทำซ้ำของสุขภาพโภชนาการและการสำรวจการวางแผนครอบครัวดำเนินการก่อนหน้านี้ในปี 1984 และปี 1987 ส่วนใหญ่มาจากการระดมทุน สำหรับการสำรวจสุขภาพจะมาจาก USAID ในขณะที่เงินทุนสำหรับการสำรวจอื่น ๆ ไม่ได้ชัดเจนในเวลาประเมินความยากจนที่เขียน INE ยังดำเนินการออกใช้ในครัวเรือนแห่งชาติสังคมและประชากรการสำรวจและโมดูลสหายของการสำรวจการจ้างงานแห่งชาติ แต่การสำรวจครั้งนี้ล่าสุดสอดแทรกในปี 1989 และไม่ได้มีข้อมูลใด ๆ ในการบริโภค. ไม่สามารถของ INE ในการผลิตข้อมูลทางเศรษฐกิจและสังคมในปัจจุบันเป็นภาพสะท้อน ในหลายปัจจัย ครั้งแรกที่มีข้อ จำกัด ด้านงบประมาณอย่างรุนแรงที่เป็นลักษณะการระดมทุนวงเงินทั้งภาครัฐสำหรับการรวบรวมข้อมูลสถิติ ประการที่สองมีความสำคัญค่อนข้างต่ำจะได้รับการเก็บรวบรวมข้อมูลทางเศรษฐกิจและสังคม ประการที่สามการพิจารณาไม่เพียงพอที่จะได้รับจากการใช้ข้อมูลที่ได้เป็นข้อมูลสำหรับการตัดสินใจในนโยบายเมื่อพวกเขาได้รับการเก็บ. จากมุมมองของการลดความยากจนที่มีความสำคัญสูงสุดควรจะดำเนินการสำรวจสำมะโนประชากรและจะจัดตั้งระบบถาวรของการสำรวจที่ใช้ในครัวเรือน ประเด็นของการออกแบบและประสิทธิภาพจะมีการพิจารณาที่สำคัญสำหรับการเพิ่มประโยชน์ของการเก็บรวบรวมข้อมูลที่ได้รับข้อ จำกัด ของงบประมาณการแลกเปลี่ยน ข้อบกพร่องในการบันทึกการบริหารและการจัดการระบบสารสนเทศในสายกระทรวงก็ควรได้รับการแก้ไข

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ยุทธศาสตร์ความยากจน
ช่วงปลายทศวรรษ 1980 และ 1990 , การลดความยากจน ยุทธศาสตร์ที่ชัดเจน เริ่มมีการใช้ แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานมากยังต้องการ ความกังวลแรกคือการติดตามนโยบายที่สร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจ และ การจัดการ เศรษฐกิจ เพื่อให้มีประสิทธิภาพในการใช้สินทรัพย์ส่วนใหญ่ยากจนมากมาย และแรงงานวัตถุประสงค์นี้จะเกิดขึ้นถ้ารัฐบาลจะขึ้นภาษี และทำให้การใช้งานที่ดีของรายได้จะได้รับ ปัจจุบันภาคเอกชนเข้าใจลังเลที่จะให้ทรัพยากรภาคประชาชนว่า มุมมองเป็นประสิทธิภาพที่ดีที่สุดและความเสียหายที่เลวร้ายที่สุด สององค์ประกอบที่สำคัญ คือ เพิ่มการเข้าถึงที่คนจนมีที่ดินมันต้องไม่เพียง แต่ทำให้มันง่ายขึ้นสำหรับคนจนไร้ที่ดินซื้อที่ดิน แต่ยังเพิ่มการถือครองขนาดเล็กที่เป็นเจ้าของที่ดิน ประสบการณ์ในประเทศอื่นๆ ในภูมิภาค พบว่า มีแนวโน้มที่จะสร้างฉันทามติ เป็นองค์ประกอบสำคัญในการทำนี้เป็นไปได้
องค์ประกอบที่สาม คือ โครงสร้างการลงทุนภาครัฐเพื่อที่จะช่วยเพิ่มศักยภาพรายได้ของคนจนโดยการเพิ่มทุนของมนุษย์หรือโดยการของพวกเขาที่มีอยู่การพัฒนาทุนมนุษย์ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งควรมีการเพิ่มขึ้นของเงินทุนสาธารณะของมนุษย์ซึ่งอาจจะหรืออาจจะไม่สามารถเป็นไปได้ในเวลาที่สั้น ๆ ในแง่ของการส่งมอบบริการ , รัฐบาลควรศึกษาวิธีการให้บริการเพิ่มเติมรับผิดชอบต่อคุณภาพของการบริการที่พวกเขาให้กลไกเหล่านี้อาจรวมถึง : ( 1 ) จ้างในการให้บริการด้านสุขภาพและการศึกษาให้กับ บริษัท เอกชน โดยการแข่งขันเปิด ( 2 ) งานสาธารณูปโภคครบครันภายใต้สัญญาการจัดการ และ ( 3 ) การจัดสรรงบประมาณแบบมุ่งเน้นผลงาน ภายใน ตลาด และชุมชนมีส่วนร่วมในการตัดสินใจงบประมาณท้องถิ่น ระบบ

ทางสถิติครูใหญ่ ขาดระบบสารนิเทศแห่งชาติเกี่ยวกับการลดความยากจน คือ การขาดระบบการถาวรของการสำรวจครัวเรือน เก็บข้อมูลทางเศรษฐกิจสังคม อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ยังไม่มีแผนการที่จะพัฒนาระบบดังกล่าว . เพราะล่าสุดตัวเลขความยากจนวันที่จากปี 1989 ,