ภาษาเป็นสิ่งที่มนุษย์ในแต่ละสังคมกำหนดขึ้น เพื่อทำความเข้าใจตกลงกันระหว่างสมาชิกในกลุ่ม ฉะนั้นการใช้ภาษาจึงต้องใช้ได้ตรงตามกำหนดของสังคม ไม่ว่าจะเป็นภาษาพูดหรือภาษาเขียนหากสิ่งใดผิดแปลกไปจากข้อตกลงการสื่อสารก็จะถือว่าคนๆนั้นทำไม่ถูกกฎ ภาษาเป็นการติดต่อสื่อความหมายในสังคมให้เป็นที่เข้าใจกันด้วยการฟังผู้อื่นพูดบ้าง ให้ผู้อื่นฟังบ้าง อ่านสิ่งที่ผู้อื่นเขียน และเขียนบางสิ่งบางอย่างให้ผู้อื่นอ่านบ้าง นอกจากจะติดต่อกับบุคคลในสมัยเดียวกันแล้ว อาจติดต่อกับคนในอดีตหรืออนาคตได้แต่เราต้องเลือกใช้ภาษาให้เหมาะสมกับบุคคล
ตัวอย่าง 1 วันนี้สมศรีขาดเรียนไม่สามารถมาเรียนได้ จึงเขียนใบลาถึงครู แต่ในใบลา สมศรีใช้ภาษาไม่สุภาพ ใช้ภาษาเหมือนกับเพื่อนในกลุ่มระดับเดียวกัน ทำให้ครูตัดสินสมศรีว่าเป็นคนที่ขาดทักษะในการเขียน
ตัวอย่างที่ 2 สมศรีส่งงานครูแล้วใช้ภาษาไม่เหมาะสมไม่ใช้ภาษาต่างระดับว่าคำไหนควรใช้กับเพื่อนหรือคำไหนควรใช้กับครู ครูสามารถตัดสินได้ว่าสมศรีเป็นคนไม่มีทักษะในการเขียนไม่มีความรู้เกี่ยวกับการใช้ภาษา
ด้วยเหตุผลนี้ครูสามารถตัดสินได้ว่าสมศรีเป็นคนไม่มีทักษะในการเขียน ไม่มีความรู้เกี่ยวกับการใช้ภาษา ว่าควรใช้ภาษาระดับไหนกับเพื่อนและระดับไหนกับครู เพราะฉะนั้นก่อนที่สมศรีจะเขียนงานส่งครูหรือเขียนใบลา ควรจะมีความรู้เรื่องการใช้ภาษาในระดับต่างๆ เพื่อประโยชน์ของตัวเองเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดและความไม่เหมาะสมในการใช้ภาษา