- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
Marginalization of ModeratesA major
Marginalization of Moderates
A major characteristic of the 1950s conflicts, as in the 1990s, was the destruction of the political middle ground. In both crises, there were courageous voices of moderation that called for inclusiveness, the restructuring of power relations, and the necessity to attend to the needs of all Rwandans, regardless of ethnic background. But in both cases, hardliners on both sides who made an ethnic appeal gained the upper hand in the debates, effectively marginalizing the more moderate voices in the 1950s and physically destroying such individuals in the 1990s.
Such polarization was already evident following the elections of 1960 and 1961 in Rwanda. The elections had brought to power a republican government dominated by Hutu, with inclusion of a small number of Tutsi in the parliament and cabinet. But in 1964, Tutsi guerrillas invaded the country, attempting to overthrow the fragile government of Gregoire Kayibanda. The invasion collapsed; in its wake the Tutsi members of the government were executed, and the Hutu authorities allowed (or encouraged) massacres of several thousand rural Tutsi residents. These victims were targeted not because they had done anything wrong; rather, they were punished as scapegoats because their ethnic "brothers" (note again the corporate view of ethnicity) had attacked the country.[23]
A similar dynamic was evident in 1990, in the wake of the RPF attack on Rwanda. Within four days of the October invasion, the Habyarimana government had arrested more than 9,000 people, mostly Tutsi, but also Hutu seen as critics of the government. After several months, most of these people were freed, thanks to the efforts of a nascent human rights movement within Rwanda and the pressures of Western donors. But some died, and many suffered serious aftereffects from the ill treatment and poor conditions of incarceration. This was the beginning of a series of minipogroms against Tutsi in different parts of the country carried out by the Habyarimana government--what later would be seen as rehearsals for the conflagration of 1994. Here one can see a recurrent pattern: the tendency for a regime threatened by external attack to target an internal scapegoat and to rationalize its behavior by propagating a corporate view of ethnicity.
Since July 1994, when the RPF ended the genocide and took control of the country, the new Rwandan government has been led by Tutsi in conjunction with the Rwandan Patriotic Army (the military wing of the RPF). Critics of this government assert that the pattern of scapegoating continues. But now, those threatening the regime are Hutu associated with the former Rwandan army (the FAR) and the Interahamwe militias. This time, the power of the Rwandan military has expanded; the scapegoats are not only those within the country but potentially all those living in areas where the FAR or Interahamwe are known or believed to be operating (including, apparently, refugees in Zaire). The rationale has been well rehearsed in recent Rwandan history: if it is impossible to capture the Interahamwe, it is acceptable to liquidate civilians assumed to be associated with them. While this approach may be effective in terrorizing the citizenry, it does little to enhance the legitimacy of the current regime or give it strong roots in the rural population.
Dynamic of Fear
A second parallel between the 1950s and the early 1990s in Rwanda is the tendency for political struggle to be associated with a pervasive dynamic of fear and rural discontent.[24] In both cases, those in power feared losing their position of privilege, with attendant economic consequences and the political risks of being punished for past misdeeds. And those demanding change feared their dissent might bring personal harm. Meanwhile, ordinary citizens feared the consequences of political struggles they knew could have important implications for their tenuous hold on jobs or land they needed for family survival.
Political Patterns
A third parallel places these struggles in broader historical context. Before the mid-twentieth century, crises of governance in Rwanda often had violent consequences, but the violence was limited to a relatively small group of key participants in the competition, often members of the same ethnic group. The losers--usually highly placed political actors--often faced death or exile.[25] Political violence was more often intraethnic than interethnic.
Although this was not unique to Rwandan succession struggles, key aspects of such earlier crises of governance were a winner-take-all pattern for the victors and death or flight for the losers. But in light of recent tendencies to see all conflict in Rwanda as tribal warfare, it is important to note that these were not ethnic conflicts; rather, they were conflicts among competing Tutsi lineages for control of the state.[26] Patterns found in these earlier goverance crises--nonethnic, but involving winner-take-all outcomes and violent exclusion of the losers--reappeared in political conflicts of the terminal colonial period in Rwanda.
These later conflicts, however, occurred in a different context: colonial state building and policies of ethnic favoritism had broadened the stakes and deepened ethnic polarization. The struggle for power had widened, such that in the 1959 Revolution political contestation was perceived as (at least in part) an ethnic struggle. Changes in the state and the new corporate view of ethnicity contributed to implicating whole "ethnic" groups in political competition, and also making them targets of political violence. Whereas rival politicians at the court had in the past been the main protagonists in crises of governance, now ethnic groups came to be seen as collective actors in the political game.
In the early 1990s, Rwanda faced yet another crisis of governance, a struggle over who would control the state. The political landscape was more complicated, and the results of this struggle were much more destructive than in the past. But earlier patterns were still discernible. Contenders for power tried to mobilize their constituencies using an appeal to solidarity based this time, as in 1959, on ethnic identity. Aware of past patterns, some of the protagonists feared that if they should lose this struggle, they and their families would face liquidation; the outcome left hundreds of thousands dead. And when the RPF-led government assumed power, they inherited a shattered polity and society.
Often in Rwanda's recent history, appeals to ethnicity have served as a pretext for political actors seeking to gain or obtain power. It is this type of power struggle that Rwandans must try to avoid in the future. Such was the conclusion of a group of Rwandan intellectuals who debated these issues recently. In their view, a central challenge in the postgenocide era is how to find ways to avoid the winner-take-all politics, liquidation of opponents, and (more recently) mobilization of ethnic factions that have proved so destructive in the past.[27]
Conclusion
Parallels between the politics of the early 1990s in Rwanda and earlier political processes of the late 1950s are striking. At the same time, dramatic differences between these episodes of conflict are sobering, most notably in the scale of violence and loss of life, and the extent of destruction of the country's social fabric and its material infrastructure. Understanding these complicated dynamics is an important challenge for those attempting to revisit Rwandan history and move beyond the debates noted at the beginning of this article.
In reassessing Rwandan history, a focus on changes made by Europeans is important but should not be allowed to deflect attention from those aspects in which Rwandans themselves were involved. Years ago, in an analysis of colonial state building in Rwanda, I argued that politics and policies of the state need to be seen as critical elements in shaping ethnic relations and ethnic consciousness.[28] From this perspective there is ample evidence that it is in the reach of those in power to manage and dampen ethnic tensions by the types of policies they pursue. Paradoxically, however, "managing" ethnic tensions requires transcending them and addressing other forms of social inequality as well.
A case in point is found in the efforts of the Habyarimana regime to dampen ethnic tensions over the period from 1973 to the mid-1980s. Ultimately, the regime's controversial policy of ethnic quotas for government jobs and educational opportunities undermined the effort. Attempts to reduce ethnic tensions did not relieve class inequalities and other serious problems with the patrimonial state in Rwanda. Thus, when faced with a political crisis, those in power found it too easy to use the "ethnic card" to divert attention from unresolved contradictions in the country's political economy.
One of the problems in focusing obsessively on ethnicity is that this may lead one to overlook questions of power and class. Surely such issues were important in the contestation of the 1950s, as in the 1990s, but how were they important? Perhaps in revisiting this history, Rwandans will wish to explore more fully the issues and inequalities that underlay these political conflicts--conflicts that were only partly "ethnic."
To do so, historians and others will have to engage with the competing visions of the past discussed in this essay. They may have to go beyond them rather than choose between them, but they cannot avoid them. To judge by past experience, the way in which the powerholders address these issues could have an important bearing on the lives of millions of people over the coming generation.
A major characteristic of the 1950s conflicts, as in the 1990s, was the destruction of the political middle ground. In both crises, there were courageous voices of moderation that called for inclusiveness, the restructuring of power relations, and the necessity to attend to the needs of all Rwandans, regardless of ethnic background. But in both cases, hardliners on both sides who made an ethnic appeal gained the upper hand in the debates, effectively marginalizing the more moderate voices in the 1950s and physically destroying such individuals in the 1990s.
Such polarization was already evident following the elections of 1960 and 1961 in Rwanda. The elections had brought to power a republican government dominated by Hutu, with inclusion of a small number of Tutsi in the parliament and cabinet. But in 1964, Tutsi guerrillas invaded the country, attempting to overthrow the fragile government of Gregoire Kayibanda. The invasion collapsed; in its wake the Tutsi members of the government were executed, and the Hutu authorities allowed (or encouraged) massacres of several thousand rural Tutsi residents. These victims were targeted not because they had done anything wrong; rather, they were punished as scapegoats because their ethnic "brothers" (note again the corporate view of ethnicity) had attacked the country.[23]
A similar dynamic was evident in 1990, in the wake of the RPF attack on Rwanda. Within four days of the October invasion, the Habyarimana government had arrested more than 9,000 people, mostly Tutsi, but also Hutu seen as critics of the government. After several months, most of these people were freed, thanks to the efforts of a nascent human rights movement within Rwanda and the pressures of Western donors. But some died, and many suffered serious aftereffects from the ill treatment and poor conditions of incarceration. This was the beginning of a series of minipogroms against Tutsi in different parts of the country carried out by the Habyarimana government--what later would be seen as rehearsals for the conflagration of 1994. Here one can see a recurrent pattern: the tendency for a regime threatened by external attack to target an internal scapegoat and to rationalize its behavior by propagating a corporate view of ethnicity.
Since July 1994, when the RPF ended the genocide and took control of the country, the new Rwandan government has been led by Tutsi in conjunction with the Rwandan Patriotic Army (the military wing of the RPF). Critics of this government assert that the pattern of scapegoating continues. But now, those threatening the regime are Hutu associated with the former Rwandan army (the FAR) and the Interahamwe militias. This time, the power of the Rwandan military has expanded; the scapegoats are not only those within the country but potentially all those living in areas where the FAR or Interahamwe are known or believed to be operating (including, apparently, refugees in Zaire). The rationale has been well rehearsed in recent Rwandan history: if it is impossible to capture the Interahamwe, it is acceptable to liquidate civilians assumed to be associated with them. While this approach may be effective in terrorizing the citizenry, it does little to enhance the legitimacy of the current regime or give it strong roots in the rural population.
Dynamic of Fear
A second parallel between the 1950s and the early 1990s in Rwanda is the tendency for political struggle to be associated with a pervasive dynamic of fear and rural discontent.[24] In both cases, those in power feared losing their position of privilege, with attendant economic consequences and the political risks of being punished for past misdeeds. And those demanding change feared their dissent might bring personal harm. Meanwhile, ordinary citizens feared the consequences of political struggles they knew could have important implications for their tenuous hold on jobs or land they needed for family survival.
Political Patterns
A third parallel places these struggles in broader historical context. Before the mid-twentieth century, crises of governance in Rwanda often had violent consequences, but the violence was limited to a relatively small group of key participants in the competition, often members of the same ethnic group. The losers--usually highly placed political actors--often faced death or exile.[25] Political violence was more often intraethnic than interethnic.
Although this was not unique to Rwandan succession struggles, key aspects of such earlier crises of governance were a winner-take-all pattern for the victors and death or flight for the losers. But in light of recent tendencies to see all conflict in Rwanda as tribal warfare, it is important to note that these were not ethnic conflicts; rather, they were conflicts among competing Tutsi lineages for control of the state.[26] Patterns found in these earlier goverance crises--nonethnic, but involving winner-take-all outcomes and violent exclusion of the losers--reappeared in political conflicts of the terminal colonial period in Rwanda.
These later conflicts, however, occurred in a different context: colonial state building and policies of ethnic favoritism had broadened the stakes and deepened ethnic polarization. The struggle for power had widened, such that in the 1959 Revolution political contestation was perceived as (at least in part) an ethnic struggle. Changes in the state and the new corporate view of ethnicity contributed to implicating whole "ethnic" groups in political competition, and also making them targets of political violence. Whereas rival politicians at the court had in the past been the main protagonists in crises of governance, now ethnic groups came to be seen as collective actors in the political game.
In the early 1990s, Rwanda faced yet another crisis of governance, a struggle over who would control the state. The political landscape was more complicated, and the results of this struggle were much more destructive than in the past. But earlier patterns were still discernible. Contenders for power tried to mobilize their constituencies using an appeal to solidarity based this time, as in 1959, on ethnic identity. Aware of past patterns, some of the protagonists feared that if they should lose this struggle, they and their families would face liquidation; the outcome left hundreds of thousands dead. And when the RPF-led government assumed power, they inherited a shattered polity and society.
Often in Rwanda's recent history, appeals to ethnicity have served as a pretext for political actors seeking to gain or obtain power. It is this type of power struggle that Rwandans must try to avoid in the future. Such was the conclusion of a group of Rwandan intellectuals who debated these issues recently. In their view, a central challenge in the postgenocide era is how to find ways to avoid the winner-take-all politics, liquidation of opponents, and (more recently) mobilization of ethnic factions that have proved so destructive in the past.[27]
Conclusion
Parallels between the politics of the early 1990s in Rwanda and earlier political processes of the late 1950s are striking. At the same time, dramatic differences between these episodes of conflict are sobering, most notably in the scale of violence and loss of life, and the extent of destruction of the country's social fabric and its material infrastructure. Understanding these complicated dynamics is an important challenge for those attempting to revisit Rwandan history and move beyond the debates noted at the beginning of this article.
In reassessing Rwandan history, a focus on changes made by Europeans is important but should not be allowed to deflect attention from those aspects in which Rwandans themselves were involved. Years ago, in an analysis of colonial state building in Rwanda, I argued that politics and policies of the state need to be seen as critical elements in shaping ethnic relations and ethnic consciousness.[28] From this perspective there is ample evidence that it is in the reach of those in power to manage and dampen ethnic tensions by the types of policies they pursue. Paradoxically, however, "managing" ethnic tensions requires transcending them and addressing other forms of social inequality as well.
A case in point is found in the efforts of the Habyarimana regime to dampen ethnic tensions over the period from 1973 to the mid-1980s. Ultimately, the regime's controversial policy of ethnic quotas for government jobs and educational opportunities undermined the effort. Attempts to reduce ethnic tensions did not relieve class inequalities and other serious problems with the patrimonial state in Rwanda. Thus, when faced with a political crisis, those in power found it too easy to use the "ethnic card" to divert attention from unresolved contradictions in the country's political economy.
One of the problems in focusing obsessively on ethnicity is that this may lead one to overlook questions of power and class. Surely such issues were important in the contestation of the 1950s, as in the 1990s, but how were they important? Perhaps in revisiting this history, Rwandans will wish to explore more fully the issues and inequalities that underlay these political conflicts--conflicts that were only partly "ethnic."
To do so, historians and others will have to engage with the competing visions of the past discussed in this essay. They may have to go beyond them rather than choose between them, but they cannot avoid them. To judge by past experience, the way in which the powerholders address these issues could have an important bearing on the lives of millions of people over the coming generation.
0/5000
Marginalization Moderatesลักษณะที่สำคัญของทศวรรษ 1950 ความขัดแย้ง ในปี 1990 ถูกทำลายพื้นดินกลางเมือง ในกรณีเกิดอุบัติภัยทั้ง มีเสียงกล้าหาญของดูแลที่เรียก inclusiveness ปรับโครงสร้างของอำนาจความสัมพันธ์ และความจำเป็นความต้องการของ Rwandans ทั้งหมด ไม่เชื้อฟัง แต่ในทั้งสองกรณี hardliners ทั้งสองข้างที่ทำการขอร้องชาวกำไรมือบนในดำเนิน marginalizing เสียงเป็นกันเองมากขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950 ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และร่างกายทำลายบุคคลดังกล่าวในปี 1990โพลาไรซ์ดังกล่าวถูกแล้วเห็นได้ชัดหลังการเลือกตั้งของ 1960 และ 1961 ในรวันดา เลือกตั้งได้นำพลังครอบงำ โดย Hutu ด้วยรวมจำนวนเล็ก Tutsi ในรัฐสภาและคณะรัฐมนตรีรัฐบาลพล แต่ในปี 1964, Tutsi พวกรุกรานประเทศ พยายามที่จะล้มล้างรัฐบาล Gregoire Kayibanda เปราะบาง การบุกรุกที่ยุบ ในปลุกของสมาชิก Tutsi ของรัฐบาลที่ได้ดำเนิน และ Hutu หน้าที่อนุญาต (หรือสนับสนุน) massacres ของหลายพันชนบท Tutsi ผู้อยู่อาศัย เหยื่อเหล่านี้มีเป้าหมายไม่ได้ เพราะพวกเขาทำอะไรผิด ค่อนข้าง พวกเขาได้รับการลงโทษตามมาเนื่องจากพวกเขาชนเผ่า "พี่น้อง" (หมายเหตุอีกมุมมองของบริษัทชน) ได้โจมตีประเทศ [23]ก็เหมือนในปี 1990 ในการปลุกของการโจมตี RPF ในรวันดา ภายในสี่วันของการบุกรุกตุลาคม รัฐบาล Habyarimana ได้จับมากกว่า 9000 คน ส่วนใหญ่ Tutsi แต่ยังเป็นการวิจารณ์รัฐบาล Hutu หลังจากหลายเดือน ส่วนใหญ่ของคนเหล่านี้อยู่รอด ความพยายามของขบวนการสิทธิมนุษยชนก่อภายในรวันดาและความเครียดของผู้บริจาคที่ตะวันตก แต่บางคนเสียชีวิต และจำนวนมากประสบการ aftereffects ร้ายแรงจากการป่วยรักษาและเงื่อนไขดีกักขัง นี่คือจุดเริ่มต้นของชุด minipogroms กับ Tutsi ในส่วนต่าง ๆ ของประเทศที่ดำเนินการ โดยรัฐบาล Habyarimana - อะไรในภายหลังจะถือเป็น rehearsals สำหรับ conflagration หมายของปี 1994 ที่นี่หนึ่งสามารถดูรูปแบบการเกิดซ้ำ: แนวโน้มสำหรับระบอบการปกครองถูกคุกคาม โดยภายนอกโจมตีเป้าหมายเป็นแพะรับบาปไปโดยที่ภายใน และ rationalize ของพฤติกรรม โดยเผยแพร่มุมมององค์กรของชาติพันธุ์ได้ตั้งแต่ 1994 กรกฎาคม เมื่อ RPF สิ้นสุดการพันธุฆาต และควบคุมประเทศ Rwandan รัฐบาลใหม่มีการนำ โดย Tutsi ร่วมกับทหารรักชาติ Rwandan (ปีกทหารของ RPF) วิจารณ์รัฐบาลนี้ยืนยันรูปแบบของ scapegoating ยังคง แต่ตอนนี้ ผู้คุกคามระบบการปกครอง Hutu เกี่ยวข้องกับกองทัพ Rwandan อดีต (ไกล) หนุน Interahamwe มีขยายเวลานี้ อำนาจของทหาร Rwandan มาไม่ใช่เฉพาะคนภายในประเทศแต่อาจทั้งหมดอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ไกลหรือ Interahamwe รู้จัก หรือเชื่อว่าเป็นการทำงาน (รวมถึง เห็นได้ชัด ผู้ลี้ภัยใน Zaire) ผลได้รับดี rehearsed Rwandan ประวัติล่าสุด: ถ้าจะไปจับ Interahamwe ก็ยอมรับพลเรือนถือว่าเกี่ยวข้องกับการชำระบัญชี ในขณะที่วิธีการนี้อาจมีประสิทธิภาพใน terrorizing ผดุงการ มันไม่น้อย ไปเพิ่มชอบธรรมของระบอบการปกครองปัจจุบันให้ประชากรชนบทรากแข็งแรงไดนามิกของความกลัวขนานที่สองระหว่างช่วงทศวรรษ 1950 และช่วงต้นทศวรรษ 1990 ในรวันดาเป็นแนวโน้มสำหรับการต่อสู้ทางการเมืองจะเกี่ยวข้องกับไดนามิกชุมชนที่แพร่หลายของความกลัวและไม่พอใจที่ชนบท [24] ในทั้งสองกรณี ผู้ที่อยู่ในอำนาจกลัวสูญเสียตำแหน่งของพวกเขาของสิทธิ์การใช้งาน กับผู้ดูแลผลกระทบทางเศรษฐกิจและการเมืองความเสี่ยงของการถูกลงโทษสำหรับการกระทำผิดที่ผ่านมา และผู้เรียกร้องการเปลี่ยนแปลงกลัวการ dissent อาจนำอันตรายส่วนบุคคล ในขณะเดียวกัน ประชาชนธรรมดากลัวผลของการต่อสู้ทางการเมืองที่พวกเขารู้ว่า ได้ผลสำหรับพวกเขา tenuous ยึดที่ดินที่จำเป็นเพื่อความอยู่รอดของครอบครัวหรืองานสำคัญรูปแบบทางการเมืองขนานที่สามวางย่างเหล่านี้ในบริบททางประวัติศาสตร์ที่กว้างขึ้น ก่อนศตวรรษ twentieth กลาง วิกฤตของบรรษัทภิบาลในรวันดามักมีผลกระทบรุนแรง แต่ความรุนแรงถูกจำกัดกลุ่มเล็กของคีย์ผู้เข้าร่วมการแข่งขัน บ่อยครั้งสมาชิกของกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกัน Losers - สูงมักจะวางนักแสดงทางการเมือง - มักจะต้องเผชิญความตายหรือถูกเนรเทศ [25] รุนแรงมากมักจะมี intraethnic มากกว่า interethnicแม้ว่านี้ไม่ใช่เฉพาะย่างบัลลังก์ Rwandan ลักษณะสำคัญของวิกฤตการณ์ดังกล่าวก่อนหน้าการปกครองได้รูปทั้งหมดจะชนะนวิคเตอร์ และตายหรือบินสำหรับ losers ที่ แต่เมื่อแนวโน้มล่าสุดเพื่อดูความขัดแย้งทั้งหมดในรวันดาเป็นสงครามชาว โปรดทราบว่า เหล่านี้ไม่ได้ขัดแย้งเชื้อชาติ ค่อนข้าง พวกเขามีความขัดแย้งระหว่างเชื้อชาติ Tutsi แข่งขันสำหรับการควบคุมของรัฐ [26] รูปพบวิกฤตเหล่านี้ก่อนหน้านี้ goverance - nonethnic แต่เกี่ยวข้องกับ reappeared losers - ไม่รุนแรงและผลลัพธ์ทั้งหมดจะชนะในความขัดแย้งทางการเมืองของยุคอาณานิคมเทอร์มินัลในรวันดาความขัดแย้งเหล่านี้ในภายหลัง เกิดขึ้นในบริบทที่แตกต่างกันอย่างไรก็ตาม : อาคารรัฐอาณานิคมและนโยบายของพรรคที่ชนกลุ่มน้อยมีเงินเดิมพันกว้าง และรายการโพลาไรซ์ชาติพันธุ์ การชิงอำนาจมี widened เช่นว่าใน contestation ทางการเมืองในการปฏิวัติ 1959 ถูกถือว่าเป็น (น้อยบางส่วน) การต่อสู้ชนเผ่า ส่วนการเปลี่ยนแปลงในสถานะและมุมมองขององค์กรใหม่ชน implicating กลุ่ม "ชาติพันธุ์" ทั้งหมดในการแข่งขันทางการเมือง และยัง ทำให้เป้าหมายของความรุนแรงทางการเมือง ในขณะที่นักการเมืองคู่แข่งที่ศาลในอดีตได้พระเอกหลักในวิกฤตการปกครอง ตอนนี้ชนมาได้เป็นนักแสดงรวมในเกมทางการเมืองในช่วงปี 1990 รวันดาประสบวิกฤตภิบาล ต่อสู้มากกว่าที่จะควบคุมรัฐอื่นได้ ภูมิทัศน์ทางการเมืองมีความซับซ้อนมากขึ้น และผลของการต่อสู้นี้ได้มากกว่าในอดีต แต่รูปแบบก่อนหน้านี้ยัง discernible ผู้สมัครสำหรับพลังงานที่พยายามระดมชุมชนของพวกเขาใช้การขอร้องให้สมานฉันท์ตามเวลานี้ ใน 1959 เอกลักษณ์ทางชาติพันธุ์ ตระหนักถึงรูปแบบที่ผ่านมา พระเอกบางคนกลัวว่า ถ้าพวกเขาจะสูญเสียนี้ต่อสู้ พวกเขาและครอบครัวต้องเผชิญชำระ ผลจากหลายร้อยหลายพันศพ และเมื่อรัฐบาลนำ RPF ถืออำนาจ ผู้สืบทอด polity มลายและสังคมในประวัติศาสตร์ล่าสุดของรวันดา อุทธรณ์เพื่อเชื้อชาติได้เสิร์ฟเป็นทุกตัวสำหรับนักแสดงทางการเมืองที่แสวงหา การได้รับอำนาจ ชนิดนี้ของการต่อสู้อำนาจที่ Rwandans ต้องพยายามหลีกเลี่ยงในอนาคตได้ ดังกล่าวเป็นข้อสรุปของกลุ่มนักวิชาการ Rwandan ที่ยังคงประเด็นล่าสุด ในมุมมองของพวกเขา ความท้าทายกลางในยุค postgenocide เป็นวิธีการค้นหาวิธีการหลีกเลี่ยงการเมืองทั้งหมดจะชนะ ชำระของฝ่ายตรงข้าม และ (เมื่อเร็ว ๆ นี้) การเคลื่อนไหวของฝ่ายชนกลุ่มน้อยที่ได้พิสูจน์หักล้างดังนั้นในอดีต [27]บทสรุปการเมืองช่วงปี 1990 ในรวันดาและก่อนหน้านี้ทางการเมืองกระบวนการของช่วงปลายทศวรรษ 1950 ได้อ่านพระโดดเด่น มี sobering พร้อมกัน แตกตอนนี้ความขัดแย้งอย่างมากโดยเฉพาะในระดับของความรุนแรงและเสียชีวิต และขอบเขตการทำลายผ้าสังคมของประเทศและโครงสร้างของวัสดุ เข้าใจ dynamics ที่ซับซ้อนเหล่านี้เป็นความท้าทายที่สำคัญสำหรับผู้ที่พยายามจะมาทบทวนประวัติ Rwandan และเลื่อนการเจรจาดังกล่าวในตอนต้นของบทความนี้ใน reassessing Rwandan ประวัติ เน้นการเปลี่ยนแปลงที่ทำ โดยชาวยุโรปเป็นสิ่งสำคัญ แต่ควรไม่สามารถเบนเข็มความสนใจจากด้านนั้นที่ Rwandans ตัวเองเกี่ยวข้อง ปี การวิเคราะห์รัฐอาณานิคมในรวันดา ฉันโต้เถียงว่า การเมืองและนโยบายของรัฐต้องถือเป็นองค์ประกอบสำคัญในการกำหนดทิศสำนึกชาติพันธุ์และชาติพันธุ์สัมพันธ์ [28] จากมุมมองนี้ มีหลักฐานเพียงพอว่าเข้าในอำนาจเพื่อจัดการ และชุ่มความตึงเครียดทางชาติพันธุ์ โดยชนิดของนโยบายที่จะดำเนินการ Paradoxically อย่างไรก็ตาม "การจัดการ" ความตึงเครียดทางชาติพันธุ์ต้อง transcending ได้ และแก้ปัญหาความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมทั้งในรูปแบบอื่น ๆกรณีในจุดพบในความพยายามของระบอบ Habyarimana ชุ่มความตึงเครียดทางชาติพันธุ์ในช่วงจาก 1973 ไปกลางไฟต์ สุด นโยบายแย้งของระบอบการปกครองชนเผ่าโควต้าสำหรับรัฐบาลงานและโอกาสทางการศึกษาทำลายความพยายาม พยายามลดความตึงเครียดทางชาติพันธุ์ไม่บรรเทาอาการความเหลื่อมล้ำทางการเรียนและอื่น ๆ ปัญหาร้ายแรงกับสถานะ patrimonial ในรวันดา ดังนั้น เมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตทางการเมือง ผู้ที่อยู่ในอำนาจพบว่าเกินไปง่ายต่อการใช้ "ชนเผ่าบัตร" ให้สำราญความสนใจจากกันก็ยังไม่ได้แก้ไขในเศรษฐกิจการเมืองของประเทศปัญหาในอย่างครอบงำเน้นเชื้อชาติหนึ่งจะว่า นี้อาจทำให้มองข้ามคำถามและระดับ แน่นอน ปัญหาดังกล่าวมีความสำคัญในการ contestation ของช่วงทศวรรษ 1950 ในปี 1990 แต่อย่างไรก็จะสำคัญหรือไม่ บางทีในประวัตินี้ revisiting, Rwandans จะต้องสำรวจเพิ่มเติมเต็มปัญหาความเหลื่อมล้ำทางที่ underlay เหล่านี้ขัดแย้งการเมือง - ความขัดแย้งที่ถูกเพียงบางส่วน "ชาติพันธุ์"ดัง นักประวัติศาสตร์และอื่น ๆ ได้มีส่วนร่วมกับวิสัยทัศน์การแข่งขันในอดีตที่กล่าวถึงในบทความครั้งนี้ พวกเขาอาจจะไปไกลกว่านั้น แทนที่เลือกระหว่าง แต่พวกเขาไม่สามารถหลีกเลี่ยง การวินิจฉัยจากประสบการณ์ที่ผ่านมา วิธีการที่ powerholders การแก้ไขปัญหาเหล่านี้อาจมีเรืองที่สำคัญในชีวิตของผู้คนนับล้านผ่านการสร้างมา
การแปล กรุณารอสักครู่..
ชายขอบของกลางลักษณะที่สำคัญของความขัดแย้งในปี 1950 ขณะที่ในปี 1990 เป็นการทำลายของพื้นกลางทางการเมือง
ในวิกฤตการณ์ทั้งมีเสียงที่กล้าหาญของการดูแลที่เรียกร้องให้มีความละม้ายคล้ายคลึงการปรับโครงสร้างของความสัมพันธ์ของอำนาจและความจำเป็นที่จะเข้าร่วมกับความต้องการของ Rwandans ทั้งหมดโดยไม่คำนึงถึงเชื้อชาติ แต่ในทั้งสองกรณี hardliners ทั้งสองด้านที่ทำให้การอุทธรณ์ชาติพันธุ์ได้รับบนมือในการอภิปรายได้อย่างมีประสิทธิภาพ marginalizing เสียงปานกลางมากขึ้นในปี 1950 และร่างกายทำลายบุคคลดังกล่าวในปี 1990.
โพลาไรซ์ดังกล่าวอยู่แล้วเห็นได้ชัดต่อไปนี้การเลือกตั้งปี 1960 และ 1961 ในประเทศรวันดา การเลือกตั้งที่ได้นำมาให้อำนาจรัฐบาลสาธารณรัฐครอบงำโดยตูด้วยการรวมของจำนวนเล็ก ๆ ของ Tutsi ในรัฐสภาและคณะรัฐมนตรี แต่ในปี 1964 การรบแบบกองโจร Tutsi บุกประเทศพยายามที่จะโค่นล้มรัฐบาลเปราะบางของ Gregoire Kayibanda บุกถล่ม; ในการปลุกของสมาชิก Tutsi ของรัฐบาลที่กำลังดำเนินการและหน่วยงานที่ได้รับอนุญาตตู (หรือได้รับการสนับสนุน) สังหารหมู่หลายพันที่อาศัยอยู่ในชนบท Tutsi ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อเหล่านี้ถูกกำหนดเป้าหมายไม่ได้เพราะพวกเขาได้ทำอะไรผิด ค่อนข้างพวกเขาถูกลงโทษเป็นแพะรับบาปเพราะ "พี่ชาย" ชาติพันธุ์ (ทราบอีกครั้งในมุมมองขององค์กรเชื้อชาติ) ได้โจมตีประเทศ. [23]
ไดนามิกที่คล้ายกันเห็นได้ชัดในปี 1990 ในการปลุกของการโจมตี RPF ในรวันดา ภายในสี่วันของการบุกรุกตุลาคมรัฐบาล Habyarimana ได้จับกุมกว่า 9,000 คนส่วนใหญ่ Tutsi แต่ยังตูมองว่าเป็นนักวิจารณ์ของรัฐบาล หลังจากหลายเดือนส่วนใหญ่ของคนเหล่านี้เป็นอิสระขอบคุณความพยายามของการเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนภายในประเทศรวันดาที่พึ่งและความกดดันของผู้บริจาคตะวันตก แต่บางคนเสียชีวิตและอีกหลายความเดือดร้อนผลกระทบอย่างรุนแรงจากการรักษาที่ไม่ดีและสภาพที่น่าสงสารของการจำคุก นี่คือจุดเริ่มต้นของชุดของ minipogroms กับ Tutsi ในส่วนต่างๆของประเทศที่ดำเนินการโดยรัฐบาล Habyarimana - สิ่งที่ต่อมาจะเห็นได้ว่าการฝึกซ้อมสำหรับอัคคีภัยของปี 1994 ที่นี่สามารถมองเห็นรูปแบบที่เกิดขึ้นอีก: แนวโน้มที่ ระบอบการปกครองที่ถูกคุกคามจากการโจมตีจากภายนอกกำหนดเป้าหมายแพะรับบาปภายในและให้เหตุผลพฤติกรรมด้วยการเพิ่มมุมมองขององค์กรเชื้อชาติ.
นับตั้งแต่เดือนกรกฎาคมปี 1994 เมื่อ RPF สิ้นสุดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์และการควบคุมของประเทศที่รัฐบาลรวันดาใหม่ที่ได้รับนำโดย Tutsi ใน ร่วมกับกองทัพรักชาติรวันดา (ทหารปีกของ RPF) ที่ นักวิจารณ์ของรัฐบาลชุดนี้ยืนยันว่ารูปแบบของการแพะรับบาปอย่างต่อเนื่อง แต่ตอนนี้ผู้ที่คุกคามระบอบการปกครองที่มีตูที่เกี่ยวข้องกับกองทัพรวันดาอดีต (ไกล) และ militias Interahamwe เวลานี้อำนาจของทหารรวันดามีการขยายตัว; แพะรับบาปไม่เพียง แต่ผู้ที่อยู่ในประเทศที่อาจเกิดขึ้น แต่ทุกคนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ไกลหรือ Interahamwe เป็นที่รู้จักกันหรือเชื่อว่าจะมีการดำเนินงาน (รวมทั้งเห็นได้ชัดว่าผู้ลี้ภัยใน Zaire) เหตุผลที่ได้รับการฝึกซ้อมที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมารวันดา: ถ้ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะจับ Interahamwe ก็เป็นที่ยอมรับที่จะเลิกกิจการพลเรือนถือว่าเกี่ยวข้องกับพวกเขา ในขณะที่วิธีการนี้อาจจะมีประสิทธิภาพในการระรานประชาชนก็ไม่น้อยที่จะเสริมสร้างความชอบธรรมของระบอบการปกครองในปัจจุบันหรือให้มันรากที่แข็งแกร่งในประชากรในชนบท.
ไดนามิคของความกลัวขนานที่สองระหว่างปี 1950 และต้นปี 1990 ในประเทศรวันดาเป็นแนวโน้มที่ สำหรับการต่อสู้ทางการเมืองที่จะเชื่อมโยงกับแบบไดนามิกแพร่หลายของความกลัวและความไม่พอใจในชนบท. [24] ในทั้งสองกรณีผู้มีอำนาจกลัวการสูญเสียตำแหน่งของพวกเขาสิทธิพิเศษกับผู้ดูแลผลกระทบทางเศรษฐกิจและความเสี่ยงทางการเมืองจากการถูกลงโทษสำหรับพฤติกรรมที่ผิดที่ผ่านมา
และผู้ที่เรียกร้องการเปลี่ยนแปลงกลัวความขัดแย้งของพวกเขาอาจนำอันตรายส่วนบุคคล ในขณะที่ประชาชนคนธรรมดากลัวผลที่ตามมาของการต่อสู้ทางการเมืองที่พวกเขารู้ว่าอาจมีผลกระทบที่สำคัญสำหรับการถือผอมบางของพวกเขาในงานหรือที่ดินที่พวกเขาต้องการเพื่อความอยู่รอดของครอบครัว. รูปแบบทางการเมืองสถานที่ขนานที่สามการต่อสู้เหล่านี้ในบริบททางประวัติศาสตร์ที่กว้างขึ้น ก่อนที่ช่วงกลางศตวรรษที่ยี่สิบวิกฤตของการกำกับดูแลในประเทศรวันดามักจะมีผลกระทบรุนแรง แต่ความรุนแรงที่ถูก จำกัด ให้กับกลุ่มเล็ก ๆ ของผู้เข้าร่วมที่สำคัญในการแข่งขันมักจะเป็นสมาชิกของกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกัน แพ้ - มักจะวางไว้สูงนักแสดงทางการเมือง -.. มักจะประสบความตายหรือถูกเนรเทศ [25] การใช้ความรุนแรงทางการเมืองก็มักจะมากขึ้นกว่า intraethnic interethnic แม้ว่านี่จะเป็นไม่ซ้ำกับการต่อสู้อย่างต่อเนื่องรวันดาด้านที่สำคัญของวิกฤตก่อนหน้านี้ของการกำกับดูแลดังกล่าวเป็นผู้ชนะ -take ทุกรูปแบบสำหรับผู้ชนะและความตายหรือเที่ยวบินสำหรับผู้แพ้ แต่ในแง่ของแนวโน้มที่ผ่านมาจะเห็นความขัดแย้งทั้งหมดในประเทศรวันดาเป็นสงครามชนเผ่าก็เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องทราบว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้มีความขัดแย้งทางชาติพันธุ์; แต่พวกเขามีความขัดแย้งระหว่างการแข่งขัน lineages Tutsi สำหรับการควบคุมของรัฐ [26] รูปแบบที่พบในวิกฤตการณ์เหล่านี้ก่อนหน้านี้ goverance -. nonethnic แต่ที่เกี่ยวข้องกับผลชนะจะใช้เวลาทั้งหมดและการยกเว้นความรุนแรงของผู้แพ้ - โผล่เข้ามาในความขัดแย้งทางการเมืองของ ยุคอาณานิคมมินัลในประเทศรวันดา. ภายหลังความขัดแย้งเหล่านี้ แต่เกิดขึ้นในบริบทที่แตกต่าง: อาคารของรัฐอาณานิคมและนโยบายของพรรคเล่นพวกชาติพันธุ์ได้ขยายเงินเดิมพันและลึกชาติพันธุ์โพลาไรซ์ การต่อสู้เพื่ออำนาจได้กว้างขึ้นเช่นว่าในการต่อสู้ทางการเมืองการปฏิวัติ 1959 ถูกมองว่าเป็น (อย่างน้อยในบางส่วน) การต่อสู้ของกลุ่มชาติพันธุ์ การเปลี่ยนแปลงในรัฐและมุมมองขององค์กรใหม่ของเชื้อชาติส่วนร่วมในการรู้เห็นทั้งกลุ่ม "กลุ่มชาติพันธุ์" ในการแข่งขันทางการเมืองและยังทำให้พวกเขาเป้าหมายของความรุนแรงทางการเมือง ในขณะที่นักการเมืองคู่แข่งที่ศาลเคยมีในอดีตที่ผ่านมาเป็นตัวละครเอกหลักในวิกฤตของการกำกับดูแลกลุ่มชาติพันธุ์ในขณะนี้ก็จะถูกมองว่าเป็นนักแสดงร่วมในเกมการเมือง. ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 รวันดาต้องเผชิญยังวิกฤตของการกำกับดูแลอีกต่อสู้มากกว่า ที่จะควบคุมของรัฐ ภูมิทัศน์ทางการเมืองที่ซับซ้อนมากขึ้นและผลของการต่อสู้ครั้งนี้มีการทำลายล้างมากขึ้นกว่าในอดีตที่ผ่านมา แต่รูปแบบก่อนหน้านี้ยังคงมองเห็นได้ ลุ้นสำหรับการใช้พลังงานพยายามที่จะระดมการเลือกตั้งของตนโดยใช้อุทธรณ์ไปตามความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในครั้งนี้ในขณะที่ในปี 1959 ในอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ ตระหนักถึงรูปแบบที่ผ่านมาบางส่วนของตัวละครเอกกลัวว่าถ้าพวกเขาควรจะสูญเสียการต่อสู้ครั้งนี้พวกเขาและครอบครัวของพวกเขาจะต้องเผชิญชำระบัญชี ผลที่เหลือนับร้อยนับพันที่ตายแล้ว และเมื่อรัฐบาล RPF นำสันนิษฐานว่าอำนาจที่พวกเขาได้รับมรดกรัฐธรรมนูญแตกและสังคม. มักจะอยู่ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาของรวันดาดึงดูดความสนใจของเชื้อชาติได้ทำหน้าที่เป็นข้ออ้างสำหรับนักแสดงทางการเมืองที่กำลังมองหาที่จะได้รับหรือได้รับพลังงาน มันเป็นประเภทของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจที่ Rwandans ต้องพยายามที่จะหลีกเลี่ยงได้ในอนาคต ดังกล่าวเป็นข้อสรุปของกลุ่มปัญญาชนรวันดาที่ถกเถียงกันในประเด็นเหล่านี้เมื่อเร็ว ๆ นี้ที่ ในมุมมองของพวกเขาเป็นความท้าทายที่สำคัญในยุค postgenocide เป็นวิธีการที่จะหาวิธีที่จะหลีกเลี่ยงการชนะจะใช้เวลาทั้งหมดการเมืองการชำระบัญชีของฝ่ายตรงข้ามและ (เมื่อเร็ว ๆ นี้) การชุมนุมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีการพิสูจน์เพื่อทำลายในอดีต. [27 ] สรุปParallels ระหว่างการเมืองของช่วงปี 1990 ในประเทศรวันดาและก่อนหน้านี้กระบวนการทางการเมืองของปลายปี 1950 จะโดดเด่น ในขณะเดียวกันความแตกต่างอย่างมากระหว่างตอนเหล่านี้ของความขัดแย้งที่มีสติที่โดดเด่นที่สุดในระดับของความรุนแรงและการสูญเสียชีวิตและขอบเขตของการทำลายของโครงสร้างทางสังคมของประเทศและโครงสร้างพื้นฐานของวัสดุ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงที่ซับซ้อนเหล่านี้เป็นความท้าทายที่สำคัญสำหรับผู้ที่พยายามที่จะทบทวนประวัติศาสตร์รวันดาและย้ายที่อยู่นอกเหนือการอภิปรายตั้งข้อสังเกตที่จุดเริ่มต้นของบทความนี้. ใน reassessing ประวัติศาสตร์รวันดามุ่งเน้นเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงที่ทำโดยชาวยุโรปเป็นสิ่งสำคัญ แต่ไม่ควรได้รับอนุญาตให้หันเหความสนใจไป จากผู้ที่อยู่ในด้านที่ Rwandans ตัวเองมีส่วนร่วม ปีที่ผ่านมาในการวิเคราะห์อาคารของรัฐอาณานิคมในประเทศรวันดาผมแย้งว่าการเมืองและนโยบายของรัฐที่จะต้องมีการมองว่าเป็นองค์ประกอบที่สำคัญในการสร้างความสัมพันธ์ทางเชื้อชาติและจิตสำนึกชาติพันธุ์. [28] จากมุมมองนี้มีหลักฐานเพียงพอว่ามันเป็น ในการเข้าถึงของผู้ที่อยู่ในอำนาจในการจัดการและลดความตึงเครียดตามประเภทของนโยบายพวกเขาไล่ตาม ขัดแย้งอย่างไรก็ตาม "การจัดการ" ความตึงเครียดชาติพันธุ์ต้องเก็บกดพวกเขาและที่อยู่รูปแบบอื่น ๆ ของความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมเช่นกัน. จุดในกรณีที่พบในความพยายามของระบอบการปกครอง Habyarimana เพื่อรองรับความตึงเครียดในช่วงเวลาจากปี 1973 ช่วงกลางทศวรรษ 1980 ในที่สุดนโยบายขัดแย้งของระบอบการปกครองของโควต้าของกลุ่มชาติพันธุ์สำหรับงานของรัฐบาลและโอกาสทางการศึกษาทำลายความพยายาม ความพยายามที่จะลดความตึงเครียดชาติพันธุ์ไม่ได้บรรเทาความไม่เท่าเทียมกันการเรียนและปัญหาร้ายแรงอื่น ๆ ที่มีมรดกของรัฐในประเทศรวันดา ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตทางการเมืองที่อยู่ในอำนาจพบว่ามันง่ายเกินไปที่จะใช้ "บัตรชาติพันธุ์" เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความขัดแย้งได้รับการแก้ไขในทางเศรษฐกิจการเมืองของประเทศ. หนึ่งในปัญหาในการมุ่งเน้นครอบงำของเชื้อชาติคือที่นี้อาจนำไปสู่หนึ่ง ที่จะมองข้ามคำถามของอำนาจและระดับ แน่นอนปัญหาดังกล่าวมีความสำคัญในการต่อสู้ของปี 1950 ขณะที่ในปี 1990 แต่วิธีการที่พวกเขามีความสำคัญ? บางทีในประวัติศาสตร์ revisiting นี้ Rwandans จะต้องการที่จะสำรวจปัญหามากขึ้นอย่างเต็มที่และความไม่เท่าเทียมกันที่หนุนความขัดแย้งทางการเมืองเหล่านี้ - ". ชาติพันธุ์" ความขัดแย้งที่มีเพียงบางส่วนต้องการทำเช่นนั้นประวัติศาสตร์และอื่นๆ จะต้องมีส่วนร่วมกับวิสัยทัศน์การแข่งขันของ ที่ผ่านมากล่าวถึงในบทความนี้ พวกเขาอาจจะต้องไปไกลกว่าพวกเขามากกว่าที่จะเลือกระหว่างพวกเขา แต่พวกเขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงพวกเขา จะตัดสินจากประสบการณ์ที่ผ่านมาวิธีการที่ powerholders ที่อยู่ปัญหาเหล่านี้อาจมีแบริ่งที่สำคัญในชีวิตของผู้คนนับล้านที่ผ่านมารุ่น
ในวิกฤตการณ์ทั้งมีเสียงที่กล้าหาญของการดูแลที่เรียกร้องให้มีความละม้ายคล้ายคลึงการปรับโครงสร้างของความสัมพันธ์ของอำนาจและความจำเป็นที่จะเข้าร่วมกับความต้องการของ Rwandans ทั้งหมดโดยไม่คำนึงถึงเชื้อชาติ แต่ในทั้งสองกรณี hardliners ทั้งสองด้านที่ทำให้การอุทธรณ์ชาติพันธุ์ได้รับบนมือในการอภิปรายได้อย่างมีประสิทธิภาพ marginalizing เสียงปานกลางมากขึ้นในปี 1950 และร่างกายทำลายบุคคลดังกล่าวในปี 1990.
โพลาไรซ์ดังกล่าวอยู่แล้วเห็นได้ชัดต่อไปนี้การเลือกตั้งปี 1960 และ 1961 ในประเทศรวันดา การเลือกตั้งที่ได้นำมาให้อำนาจรัฐบาลสาธารณรัฐครอบงำโดยตูด้วยการรวมของจำนวนเล็ก ๆ ของ Tutsi ในรัฐสภาและคณะรัฐมนตรี แต่ในปี 1964 การรบแบบกองโจร Tutsi บุกประเทศพยายามที่จะโค่นล้มรัฐบาลเปราะบางของ Gregoire Kayibanda บุกถล่ม; ในการปลุกของสมาชิก Tutsi ของรัฐบาลที่กำลังดำเนินการและหน่วยงานที่ได้รับอนุญาตตู (หรือได้รับการสนับสนุน) สังหารหมู่หลายพันที่อาศัยอยู่ในชนบท Tutsi ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อเหล่านี้ถูกกำหนดเป้าหมายไม่ได้เพราะพวกเขาได้ทำอะไรผิด ค่อนข้างพวกเขาถูกลงโทษเป็นแพะรับบาปเพราะ "พี่ชาย" ชาติพันธุ์ (ทราบอีกครั้งในมุมมองขององค์กรเชื้อชาติ) ได้โจมตีประเทศ. [23]
ไดนามิกที่คล้ายกันเห็นได้ชัดในปี 1990 ในการปลุกของการโจมตี RPF ในรวันดา ภายในสี่วันของการบุกรุกตุลาคมรัฐบาล Habyarimana ได้จับกุมกว่า 9,000 คนส่วนใหญ่ Tutsi แต่ยังตูมองว่าเป็นนักวิจารณ์ของรัฐบาล หลังจากหลายเดือนส่วนใหญ่ของคนเหล่านี้เป็นอิสระขอบคุณความพยายามของการเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนภายในประเทศรวันดาที่พึ่งและความกดดันของผู้บริจาคตะวันตก แต่บางคนเสียชีวิตและอีกหลายความเดือดร้อนผลกระทบอย่างรุนแรงจากการรักษาที่ไม่ดีและสภาพที่น่าสงสารของการจำคุก นี่คือจุดเริ่มต้นของชุดของ minipogroms กับ Tutsi ในส่วนต่างๆของประเทศที่ดำเนินการโดยรัฐบาล Habyarimana - สิ่งที่ต่อมาจะเห็นได้ว่าการฝึกซ้อมสำหรับอัคคีภัยของปี 1994 ที่นี่สามารถมองเห็นรูปแบบที่เกิดขึ้นอีก: แนวโน้มที่ ระบอบการปกครองที่ถูกคุกคามจากการโจมตีจากภายนอกกำหนดเป้าหมายแพะรับบาปภายในและให้เหตุผลพฤติกรรมด้วยการเพิ่มมุมมองขององค์กรเชื้อชาติ.
นับตั้งแต่เดือนกรกฎาคมปี 1994 เมื่อ RPF สิ้นสุดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์และการควบคุมของประเทศที่รัฐบาลรวันดาใหม่ที่ได้รับนำโดย Tutsi ใน ร่วมกับกองทัพรักชาติรวันดา (ทหารปีกของ RPF) ที่ นักวิจารณ์ของรัฐบาลชุดนี้ยืนยันว่ารูปแบบของการแพะรับบาปอย่างต่อเนื่อง แต่ตอนนี้ผู้ที่คุกคามระบอบการปกครองที่มีตูที่เกี่ยวข้องกับกองทัพรวันดาอดีต (ไกล) และ militias Interahamwe เวลานี้อำนาจของทหารรวันดามีการขยายตัว; แพะรับบาปไม่เพียง แต่ผู้ที่อยู่ในประเทศที่อาจเกิดขึ้น แต่ทุกคนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ไกลหรือ Interahamwe เป็นที่รู้จักกันหรือเชื่อว่าจะมีการดำเนินงาน (รวมทั้งเห็นได้ชัดว่าผู้ลี้ภัยใน Zaire) เหตุผลที่ได้รับการฝึกซ้อมที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมารวันดา: ถ้ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะจับ Interahamwe ก็เป็นที่ยอมรับที่จะเลิกกิจการพลเรือนถือว่าเกี่ยวข้องกับพวกเขา ในขณะที่วิธีการนี้อาจจะมีประสิทธิภาพในการระรานประชาชนก็ไม่น้อยที่จะเสริมสร้างความชอบธรรมของระบอบการปกครองในปัจจุบันหรือให้มันรากที่แข็งแกร่งในประชากรในชนบท.
ไดนามิคของความกลัวขนานที่สองระหว่างปี 1950 และต้นปี 1990 ในประเทศรวันดาเป็นแนวโน้มที่ สำหรับการต่อสู้ทางการเมืองที่จะเชื่อมโยงกับแบบไดนามิกแพร่หลายของความกลัวและความไม่พอใจในชนบท. [24] ในทั้งสองกรณีผู้มีอำนาจกลัวการสูญเสียตำแหน่งของพวกเขาสิทธิพิเศษกับผู้ดูแลผลกระทบทางเศรษฐกิจและความเสี่ยงทางการเมืองจากการถูกลงโทษสำหรับพฤติกรรมที่ผิดที่ผ่านมา
และผู้ที่เรียกร้องการเปลี่ยนแปลงกลัวความขัดแย้งของพวกเขาอาจนำอันตรายส่วนบุคคล ในขณะที่ประชาชนคนธรรมดากลัวผลที่ตามมาของการต่อสู้ทางการเมืองที่พวกเขารู้ว่าอาจมีผลกระทบที่สำคัญสำหรับการถือผอมบางของพวกเขาในงานหรือที่ดินที่พวกเขาต้องการเพื่อความอยู่รอดของครอบครัว. รูปแบบทางการเมืองสถานที่ขนานที่สามการต่อสู้เหล่านี้ในบริบททางประวัติศาสตร์ที่กว้างขึ้น ก่อนที่ช่วงกลางศตวรรษที่ยี่สิบวิกฤตของการกำกับดูแลในประเทศรวันดามักจะมีผลกระทบรุนแรง แต่ความรุนแรงที่ถูก จำกัด ให้กับกลุ่มเล็ก ๆ ของผู้เข้าร่วมที่สำคัญในการแข่งขันมักจะเป็นสมาชิกของกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกัน แพ้ - มักจะวางไว้สูงนักแสดงทางการเมือง -.. มักจะประสบความตายหรือถูกเนรเทศ [25] การใช้ความรุนแรงทางการเมืองก็มักจะมากขึ้นกว่า intraethnic interethnic แม้ว่านี่จะเป็นไม่ซ้ำกับการต่อสู้อย่างต่อเนื่องรวันดาด้านที่สำคัญของวิกฤตก่อนหน้านี้ของการกำกับดูแลดังกล่าวเป็นผู้ชนะ -take ทุกรูปแบบสำหรับผู้ชนะและความตายหรือเที่ยวบินสำหรับผู้แพ้ แต่ในแง่ของแนวโน้มที่ผ่านมาจะเห็นความขัดแย้งทั้งหมดในประเทศรวันดาเป็นสงครามชนเผ่าก็เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องทราบว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้มีความขัดแย้งทางชาติพันธุ์; แต่พวกเขามีความขัดแย้งระหว่างการแข่งขัน lineages Tutsi สำหรับการควบคุมของรัฐ [26] รูปแบบที่พบในวิกฤตการณ์เหล่านี้ก่อนหน้านี้ goverance -. nonethnic แต่ที่เกี่ยวข้องกับผลชนะจะใช้เวลาทั้งหมดและการยกเว้นความรุนแรงของผู้แพ้ - โผล่เข้ามาในความขัดแย้งทางการเมืองของ ยุคอาณานิคมมินัลในประเทศรวันดา. ภายหลังความขัดแย้งเหล่านี้ แต่เกิดขึ้นในบริบทที่แตกต่าง: อาคารของรัฐอาณานิคมและนโยบายของพรรคเล่นพวกชาติพันธุ์ได้ขยายเงินเดิมพันและลึกชาติพันธุ์โพลาไรซ์ การต่อสู้เพื่ออำนาจได้กว้างขึ้นเช่นว่าในการต่อสู้ทางการเมืองการปฏิวัติ 1959 ถูกมองว่าเป็น (อย่างน้อยในบางส่วน) การต่อสู้ของกลุ่มชาติพันธุ์ การเปลี่ยนแปลงในรัฐและมุมมองขององค์กรใหม่ของเชื้อชาติส่วนร่วมในการรู้เห็นทั้งกลุ่ม "กลุ่มชาติพันธุ์" ในการแข่งขันทางการเมืองและยังทำให้พวกเขาเป้าหมายของความรุนแรงทางการเมือง ในขณะที่นักการเมืองคู่แข่งที่ศาลเคยมีในอดีตที่ผ่านมาเป็นตัวละครเอกหลักในวิกฤตของการกำกับดูแลกลุ่มชาติพันธุ์ในขณะนี้ก็จะถูกมองว่าเป็นนักแสดงร่วมในเกมการเมือง. ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 รวันดาต้องเผชิญยังวิกฤตของการกำกับดูแลอีกต่อสู้มากกว่า ที่จะควบคุมของรัฐ ภูมิทัศน์ทางการเมืองที่ซับซ้อนมากขึ้นและผลของการต่อสู้ครั้งนี้มีการทำลายล้างมากขึ้นกว่าในอดีตที่ผ่านมา แต่รูปแบบก่อนหน้านี้ยังคงมองเห็นได้ ลุ้นสำหรับการใช้พลังงานพยายามที่จะระดมการเลือกตั้งของตนโดยใช้อุทธรณ์ไปตามความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในครั้งนี้ในขณะที่ในปี 1959 ในอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ ตระหนักถึงรูปแบบที่ผ่านมาบางส่วนของตัวละครเอกกลัวว่าถ้าพวกเขาควรจะสูญเสียการต่อสู้ครั้งนี้พวกเขาและครอบครัวของพวกเขาจะต้องเผชิญชำระบัญชี ผลที่เหลือนับร้อยนับพันที่ตายแล้ว และเมื่อรัฐบาล RPF นำสันนิษฐานว่าอำนาจที่พวกเขาได้รับมรดกรัฐธรรมนูญแตกและสังคม. มักจะอยู่ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาของรวันดาดึงดูดความสนใจของเชื้อชาติได้ทำหน้าที่เป็นข้ออ้างสำหรับนักแสดงทางการเมืองที่กำลังมองหาที่จะได้รับหรือได้รับพลังงาน มันเป็นประเภทของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจที่ Rwandans ต้องพยายามที่จะหลีกเลี่ยงได้ในอนาคต ดังกล่าวเป็นข้อสรุปของกลุ่มปัญญาชนรวันดาที่ถกเถียงกันในประเด็นเหล่านี้เมื่อเร็ว ๆ นี้ที่ ในมุมมองของพวกเขาเป็นความท้าทายที่สำคัญในยุค postgenocide เป็นวิธีการที่จะหาวิธีที่จะหลีกเลี่ยงการชนะจะใช้เวลาทั้งหมดการเมืองการชำระบัญชีของฝ่ายตรงข้ามและ (เมื่อเร็ว ๆ นี้) การชุมนุมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีการพิสูจน์เพื่อทำลายในอดีต. [27 ] สรุปParallels ระหว่างการเมืองของช่วงปี 1990 ในประเทศรวันดาและก่อนหน้านี้กระบวนการทางการเมืองของปลายปี 1950 จะโดดเด่น ในขณะเดียวกันความแตกต่างอย่างมากระหว่างตอนเหล่านี้ของความขัดแย้งที่มีสติที่โดดเด่นที่สุดในระดับของความรุนแรงและการสูญเสียชีวิตและขอบเขตของการทำลายของโครงสร้างทางสังคมของประเทศและโครงสร้างพื้นฐานของวัสดุ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงที่ซับซ้อนเหล่านี้เป็นความท้าทายที่สำคัญสำหรับผู้ที่พยายามที่จะทบทวนประวัติศาสตร์รวันดาและย้ายที่อยู่นอกเหนือการอภิปรายตั้งข้อสังเกตที่จุดเริ่มต้นของบทความนี้. ใน reassessing ประวัติศาสตร์รวันดามุ่งเน้นเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงที่ทำโดยชาวยุโรปเป็นสิ่งสำคัญ แต่ไม่ควรได้รับอนุญาตให้หันเหความสนใจไป จากผู้ที่อยู่ในด้านที่ Rwandans ตัวเองมีส่วนร่วม ปีที่ผ่านมาในการวิเคราะห์อาคารของรัฐอาณานิคมในประเทศรวันดาผมแย้งว่าการเมืองและนโยบายของรัฐที่จะต้องมีการมองว่าเป็นองค์ประกอบที่สำคัญในการสร้างความสัมพันธ์ทางเชื้อชาติและจิตสำนึกชาติพันธุ์. [28] จากมุมมองนี้มีหลักฐานเพียงพอว่ามันเป็น ในการเข้าถึงของผู้ที่อยู่ในอำนาจในการจัดการและลดความตึงเครียดตามประเภทของนโยบายพวกเขาไล่ตาม ขัดแย้งอย่างไรก็ตาม "การจัดการ" ความตึงเครียดชาติพันธุ์ต้องเก็บกดพวกเขาและที่อยู่รูปแบบอื่น ๆ ของความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมเช่นกัน. จุดในกรณีที่พบในความพยายามของระบอบการปกครอง Habyarimana เพื่อรองรับความตึงเครียดในช่วงเวลาจากปี 1973 ช่วงกลางทศวรรษ 1980 ในที่สุดนโยบายขัดแย้งของระบอบการปกครองของโควต้าของกลุ่มชาติพันธุ์สำหรับงานของรัฐบาลและโอกาสทางการศึกษาทำลายความพยายาม ความพยายามที่จะลดความตึงเครียดชาติพันธุ์ไม่ได้บรรเทาความไม่เท่าเทียมกันการเรียนและปัญหาร้ายแรงอื่น ๆ ที่มีมรดกของรัฐในประเทศรวันดา ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตทางการเมืองที่อยู่ในอำนาจพบว่ามันง่ายเกินไปที่จะใช้ "บัตรชาติพันธุ์" เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความขัดแย้งได้รับการแก้ไขในทางเศรษฐกิจการเมืองของประเทศ. หนึ่งในปัญหาในการมุ่งเน้นครอบงำของเชื้อชาติคือที่นี้อาจนำไปสู่หนึ่ง ที่จะมองข้ามคำถามของอำนาจและระดับ แน่นอนปัญหาดังกล่าวมีความสำคัญในการต่อสู้ของปี 1950 ขณะที่ในปี 1990 แต่วิธีการที่พวกเขามีความสำคัญ? บางทีในประวัติศาสตร์ revisiting นี้ Rwandans จะต้องการที่จะสำรวจปัญหามากขึ้นอย่างเต็มที่และความไม่เท่าเทียมกันที่หนุนความขัดแย้งทางการเมืองเหล่านี้ - ". ชาติพันธุ์" ความขัดแย้งที่มีเพียงบางส่วนต้องการทำเช่นนั้นประวัติศาสตร์และอื่นๆ จะต้องมีส่วนร่วมกับวิสัยทัศน์การแข่งขันของ ที่ผ่านมากล่าวถึงในบทความนี้ พวกเขาอาจจะต้องไปไกลกว่าพวกเขามากกว่าที่จะเลือกระหว่างพวกเขา แต่พวกเขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงพวกเขา จะตัดสินจากประสบการณ์ที่ผ่านมาวิธีการที่ powerholders ที่อยู่ปัญหาเหล่านี้อาจมีแบริ่งที่สำคัญในชีวิตของผู้คนนับล้านที่ผ่านมารุ่น
การแปล กรุณารอสักครู่..
คนชายขอบของกลาง
เป็นลักษณะสำคัญของยุคความขัดแย้ง เช่น ในปี 1990 , เป็นกลางทางการเมือง ทำลายพื้นดิน ทั้งวิกฤต มีความกล้าหาญ เสียงของสายกลางที่เรียก inclusiveness ปรับโครงสร้างความสัมพันธ์ทางอำนาจ และความจำเป็นที่จะต้องตอบสนองความต้องการของรวันดา ไม่ว่าพื้นหลังชาติพันธุ์ แต่ในทั้งสองกรณีhardliners ทั้งสองข้างที่ทำการอุทธรณ์ชาติพันธุ์ได้รับบนมือในการอภิปรายได้อย่างมีประสิทธิภาพ marginalizing เสียงปานกลางมากขึ้นในปี 1950 และร่างกายทำลายบุคคลดังกล่าวในช่วงต้น 1990
เช่นโพลาไรซ์ได้ประจักษ์ต่อการเลือกตั้งของ 1960 และ 1961 ในรวันดา การเลือกตั้งทำให้อำนาจรัฐบาลฮูตูเป็นรีพับลิกัน ) ,ด้วยการรวมของจำนวนเล็ก ๆของตุ๊ดซี่ในรัฐสภาและคณะรัฐมนตรี แต่ในปี 1964 ซี่กองโจรบุกประเทศพยายามที่จะล้มล้างรัฐบาลที่เปราะบางของเกรกอรี่คายิบันดา . การบุกถล่ม ในการปลุกของตุ๊ดซี่สมาชิกของรัฐบาลถูกประหารชีวิต และฮูตูเจ้าหน้าที่อนุญาต ( หรือมี ) การสังหารหมู่หลายพันชนบทชาวทุตซี่ .เหยื่อเหล่านี้เป็นเป้าหมายเพราะพวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พวกเขาถูกลงโทษเป็นแพะรับบาป เพราะทางชาติพันธุ์ " พี่น้อง " ( หมายเหตุอีกครั้งของมุมมองของเผ่าพันธุ์ ) ได้โจมตีประเทศ . [ 23 ]
คล้ายแบบไดนามิกได้ชัดในปี 1990 ในการปลุกของ rpf การโจมตีในรวันดา ภายในสี่วันของการรุกรานตุลาคม รัฐบาล habyarimana จับมากกว่า 9000 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวทุตซี แต่ยังเห็นเป็น ฮูตูที่วิจารณ์รัฐบาล หลังจากนั้นหลายเดือน ส่วนใหญ่ของคนเหล่านี้ถูกปลดปล่อย ต้องขอบคุณความพยายามของการเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนตั้งไข่ในรวันดา และแรงกดดันของผู้บริจาคตะวันตก แต่บางคนเสียชีวิต และได้รับความเดือดร้อนจากการรักษาโรคร้ายแรงหลายผลกระทบหลังจากป่วยและเงื่อนไขที่ไม่ดีของการโดนกักขังนี้เป็นจุดเริ่มต้นของชุดของ minipogroms กับตุ๊ดซี่ในส่วนต่างๆของประเทศที่ดำเนินการโดยรัฐบาล habyarimana . . แล้วต่อมาจะเห็นการฝึกซ้อมสำหรับไฟนรกของปี 1994 ที่นี่หนึ่งสามารถเห็นรูปแบบดำเนินการ :แนวโน้มสำหรับระบอบขู่โจมตีเป้าหมายเป็นแพะรับบาปภายในและภายนอกเพื่ออธิบายพฤติกรรมโดยเผยแพร่มุมมองขององค์กรเชื้อชาติ .
ตั้งแต่กรกฎาคม 1994 เมื่อ rpf สิ้นสุดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และควบคุมของประเทศ รวันดา รัฐบาลใหม่ได้นำโดยชาวทุตซีร่วมกับกองทัพรักชาติรวันดา ( ปีกทหารของ rpf )
เป็นลักษณะสำคัญของยุคความขัดแย้ง เช่น ในปี 1990 , เป็นกลางทางการเมือง ทำลายพื้นดิน ทั้งวิกฤต มีความกล้าหาญ เสียงของสายกลางที่เรียก inclusiveness ปรับโครงสร้างความสัมพันธ์ทางอำนาจ และความจำเป็นที่จะต้องตอบสนองความต้องการของรวันดา ไม่ว่าพื้นหลังชาติพันธุ์ แต่ในทั้งสองกรณีhardliners ทั้งสองข้างที่ทำการอุทธรณ์ชาติพันธุ์ได้รับบนมือในการอภิปรายได้อย่างมีประสิทธิภาพ marginalizing เสียงปานกลางมากขึ้นในปี 1950 และร่างกายทำลายบุคคลดังกล่าวในช่วงต้น 1990
เช่นโพลาไรซ์ได้ประจักษ์ต่อการเลือกตั้งของ 1960 และ 1961 ในรวันดา การเลือกตั้งทำให้อำนาจรัฐบาลฮูตูเป็นรีพับลิกัน ) ,ด้วยการรวมของจำนวนเล็ก ๆของตุ๊ดซี่ในรัฐสภาและคณะรัฐมนตรี แต่ในปี 1964 ซี่กองโจรบุกประเทศพยายามที่จะล้มล้างรัฐบาลที่เปราะบางของเกรกอรี่คายิบันดา . การบุกถล่ม ในการปลุกของตุ๊ดซี่สมาชิกของรัฐบาลถูกประหารชีวิต และฮูตูเจ้าหน้าที่อนุญาต ( หรือมี ) การสังหารหมู่หลายพันชนบทชาวทุตซี่ .เหยื่อเหล่านี้เป็นเป้าหมายเพราะพวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พวกเขาถูกลงโทษเป็นแพะรับบาป เพราะทางชาติพันธุ์ " พี่น้อง " ( หมายเหตุอีกครั้งของมุมมองของเผ่าพันธุ์ ) ได้โจมตีประเทศ . [ 23 ]
คล้ายแบบไดนามิกได้ชัดในปี 1990 ในการปลุกของ rpf การโจมตีในรวันดา ภายในสี่วันของการรุกรานตุลาคม รัฐบาล habyarimana จับมากกว่า 9000 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวทุตซี แต่ยังเห็นเป็น ฮูตูที่วิจารณ์รัฐบาล หลังจากนั้นหลายเดือน ส่วนใหญ่ของคนเหล่านี้ถูกปลดปล่อย ต้องขอบคุณความพยายามของการเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนตั้งไข่ในรวันดา และแรงกดดันของผู้บริจาคตะวันตก แต่บางคนเสียชีวิต และได้รับความเดือดร้อนจากการรักษาโรคร้ายแรงหลายผลกระทบหลังจากป่วยและเงื่อนไขที่ไม่ดีของการโดนกักขังนี้เป็นจุดเริ่มต้นของชุดของ minipogroms กับตุ๊ดซี่ในส่วนต่างๆของประเทศที่ดำเนินการโดยรัฐบาล habyarimana . . แล้วต่อมาจะเห็นการฝึกซ้อมสำหรับไฟนรกของปี 1994 ที่นี่หนึ่งสามารถเห็นรูปแบบดำเนินการ :แนวโน้มสำหรับระบอบขู่โจมตีเป้าหมายเป็นแพะรับบาปภายในและภายนอกเพื่ออธิบายพฤติกรรมโดยเผยแพร่มุมมองขององค์กรเชื้อชาติ .
ตั้งแต่กรกฎาคม 1994 เมื่อ rpf สิ้นสุดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และควบคุมของประเทศ รวันดา รัฐบาลใหม่ได้นำโดยชาวทุตซีร่วมกับกองทัพรักชาติรวันดา ( ปีกทหารของ rpf )
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- At the tip of which is the stigma
- ทำการบ้านเสร็จเรียบร้อย
- ฉันไม่เข้าใจ ทำไมคุณเลิกติดต่อฉันฉันทำอะ
- และตั้งตารอ concert ครั้งต่อไปของพวกเขา
- reap
- b. Listening to the sound without the pi
- where you stay in Bkk ?
- 잘자라!! 꿈에서 봐
- 编码
- two wins will see us through
- surrender
- bending
- ASEAN introduced a number of transport f
- คุณเบื่อการกินยารึยัง
- 编码
- คุณน่ารักมาก
- ไร่ชานี้มีชื่อว่าไร่ชาอู่หลง มีขนาดเนื้อ
- วันของฉันค่อนข้างยาวนาน.ล่าสุดฉันเดินตลา
- My friend really likes to buy some cake
- ไร่ชานี้มีชื่อว่าไร่ชาอู่หลง มีขนาดเนื้อ
- การใส่เสื้อตัวใหญ่
- วันของฉันค่อนข้างยาวนาน.ล่าสุดฉันเดินตลา
- ขอตัวนอนพักผ่อนก่อนพรุ้งนี้ต้องทำงานกับเ
- Interdependent
