Nurse prescribingNurse prescribing

Nurse prescribing
Nurse prescribing in mental health first began in 2003 (DH 2005) although it has been practised in primary care by District Nurses since the 1990s. For the purposes of this
paper, there are two forms of nurse prescribing. Supplementary prescribing is where a nurse and the psychiatrist agree together to treat a patient with an established diagnosis with a range of medication. This is also in agreement with the patient. The parameters of the medication choices are listed on a clinical management plan (CMP). The CMP can be limited, for example, only allowing the nurse to alter dosages. The CMP can also be broad such as allowing the nurse to prescribe medication from a class of drugs to treat a disorder (DH 2005). With supplementary prescribing there is a close relationship between the nurse prescriber and CP. It is the CP who sets the limitations of the CMP and it is the nurse prescriber who agrees to work within them. Independent prescribing (IP) is where a suitably

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พยาบาลที่กำหนดพยาบาลกำหนดสุขภาพจิตแรกเริ่มใน 2003 (DH 2005) แม้ว่าจะมีการปฏิบัติในการดูแลหลัก โดยพยาบาลอำเภอตั้งแต่ปี 1990 สำหรับวัตถุประสงค์นี้กระดาษ มีสองรูปแบบของพยาบาลที่กำหนด ส่งเสริมการขายกำหนดเป็นที่พยาบาลและจิตแพทย์ที่ยอมรับกันในการรักษาผู้ป่วย ด้วยการวินิจฉัยขึ้นกับยา นี้เป็นข้อตกลงกับผู้ป่วย พารามิเตอร์ของตัวยาอยู่ในแผนการจัดการทางคลินิก (CMP) CMP ได้จำกัด เช่น เพียง อนุญาตให้พยาบาลเปลี่ยน dosages CMP กว้างเช่นทำให้พยาบาลต้องกำหนดยาจากระดับของยาในการรักษาโรค (DH 2005) ยังได้ มีกำหนดเสริม มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างพยาบาล prescriber และ CP เป็นจุดที่กำหนดข้อจำกัดของการ CMP และเป็น prescriber พยาบาลที่ตกลงให้ทำงานอยู่ภายใน อิสระที่กำหนด (IP) เป็นสถานเหมาะสม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พยาบาลกำหนดพยาบาลกำหนดสุขภาพจิตครั้งแรกที่เริ่มในปี 2003 (เอช 2005) แม้ว่าจะได้รับประสบการณ์ในการดูแลรักษาเบื้องต้นโดยพยาบาลอำเภอตั้งแต่ปี 1990 สำหรับวัตถุประสงค์ของการนี้กระดาษที่มีสองรูปแบบของการกำหนดพยาบาล ยาเสริมที่เป็นพยาบาลและจิตแพทย์ตกลงร่วมกันในการรักษาผู้ป่วยที่มีการวินิจฉัยที่จัดตั้งขึ้นโดยมีช่วงของยา และนี่ก็เป็นในข้อตกลงกับผู้ป่วย พารามิเตอร์ของตัวเลือกยาที่มีการระบุไว้ในแผนจัดการทางคลินิก (CMP) ซีเอ็มพีสามารถ จำกัด เช่นเพียงช่วยให้พยาบาลที่จะปรับเปลี่ยนโด ซีเอ็มพียังสามารถเป็นวงกว้างเช่นการอนุญาตให้พยาบาลที่จะกำหนดยาจากระดับของยาเสพติดในการรักษาความผิดปกติได้ (เอช 2005) ด้วยการสั่งจ่ายยาเสริมมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างยาพยาบาลและซีพี มันเป็นซีพีที่กำหนดข้อ จำกัด ของซีเอ็มพีและมันเป็นยาพยาบาลซึ่งตกลงที่จะทำงานในพวกเขา กำหนดอิสระ (IP) เป็นที่ที่เหมาะสม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พยาบาลสั่งยาการพยาบาลสุขภาพจิตเริ่มในปี 2003 ( DH 2005 ) แม้ว่าจะได้รับการปฏิบัติในการดูแลโดยพยาบาลตำบลตั้งแต่ปี 1990 . เพื่อวัตถุประสงค์นี้กระดาษ , มีอยู่สองรูปแบบของพยายา . การเสริมที่ พยาบาล และนักจิตวิทยา เห็นชอบร่วมกัน ที่จะรักษาคนไข้ด้วยการสร้างการวินิจฉัยที่มีช่วงของการรักษา นี้ยังสอดคล้องกับผู้ป่วย พารามิเตอร์ของการเลือกที่มีการระบุไว้ในแผนบริหารคลินิก ( CMP ) ประสิทธิภาพที่สามารถถูก จำกัด ตัวอย่างเช่น แต่ช่วยให้พยาบาลที่จะแก้ไขโด . ด้านประสิทธิภาพสามารถกว้าง เช่น ให้พยาบาลสั่งยาจากห้องยาเพื่อรักษาโรค ( DH 2005 ) ด้วยการเสริม มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างพยาบาล prescriber และ CP เป็น CP ที่ชุดข้อ จำกัด ของซีเอ็มพี และเป็นพยาบาล prescriber ที่ตกลงที่จะทำงานในพวกเขา อิสระการ ( IP ) ที่เหมาะสม