Second, government regulations have

Second, government regulations have been particularly severe on textiles and
apparel and, until very recently, have prevented India from taking advantage of
economies of scale in these sectors. Before 2001, most of the textile and clothing
industries were reserved for the small-scale sector and only in 2005 were knitted and
woven cloth and apparel “dereserved” from the small-scale list. Tax and other incentives
supporting small-scale producers have stifled integrated mill production and, in India,
most textiles are produced on small, individually owned power looms (figure 13).
India’s strict labor regulations have also kept Indian textile and apparel
establishments from expanding. Some estimates suggest the laws have limited the longrun
demand for employees at a given output almost 20 percent (Sato, 2006). McKinsey
(2001) finds average Indian apparel exporters have one-tenth the number of sewing
machines needed to function efficiently and non-exporters have even fewer machines.
Even large firms often divide workers into smaller establishments to prevent labor unrest,
at some cost to productivity (McKinsey, 2001). Such diffuse production results in
weaker quality control and less adaptability to changes in demand. It also generates one
of the longest supply chains in the world, with as many as 15 intermediaries between the
cotton farmer and final purchaser (Verma, 2002).
Third, strong domestic restrictions have hindered the ability of firms to export,
and textile exports have underperformed overall manufacturing exports since 2000, even
after the limits on importing from India in the Multi-Fibre Arrangement were fully lifted
in early 2005 (figure 14). Until recently, export of certain textiles and apparel was
forbidden. And into this decade, firms that received government permission to export
were required to ship over half of their output overseas each year, making it a risky
option for many firms. Foreign direct investment in certain types of textile and apparel
manufacture is restricted to only 25 percent of the operation, in those cases limiting the
use India as an export platform and the exposure of domestic firms to best practices and
productivity-enhancing competition. Regulations originally prohibited the use of
synthetic fibers and continued regulatory bias against synthetic or blended fibers, which


Especially since 2000, the government has taken steps to release the textile and
apparel sector from a number of the binding regulations. In response, performance in
these industries has improved. In particular, employment growth in apparel and textiles
jumped to an average annual rate of nearly 24 percent and 6 percent, respectively,
between FY1999/00 and FY2004/05 and together the two industries now account for
roughly one-third of manufacturing employment. However, the pickup in output growth
has been far weaker, and the industries are still underperforming in terms of domestic
manufacturing production and exports. Continued improvement in these industries and
other low-skilled industries in terms of both employment and productivity growth will be
necessary to sustain high growth going forward.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สอง กฎระเบียบของรัฐบาลได้อย่างรุนแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งบนสิ่งทอ และเครื่องนุ่งห่ม และ จนถึงเมื่อครู่นี้ ได้ป้องกันไม่ให้อินเดียได้ประโยชน์เศรษฐกิจของขนาดในภาคนี้ ก่อนปี 2001 ส่วนใหญ่ของสิ่งทอและเสื้อผ้าอุตสาหกรรมถูกสงวนไว้สำหรับภาคการระบุ และเฉพาะในปี 2005 ได้ถัก และทอผ้าและเครื่องนุ่งห่ม "dereserved" จากรายการระบุ ภาษีและสิ่งจูงใจอื่น ๆสนับสนุนผู้ผลิตที่ระบุมี stifled รวมโรงงานผลิตและ ใน อินเดียมีผลิตสิ่งทอส่วนใหญ่บน แต่ละเจ้าของพลังงาน looms (13 รูป)กฎระเบียบแรงงานที่เข้มงวดของอินเดียยังได้เก็บอินเดียสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มสถานประกอบการจากการขยาย ประเมินบางแนะนำกฎหมายได้จำกัด longrunความต้องการพนักงานออกให้เกือบ 20 เปอร์เซ็นต์ (ซา 2006) McKinsey(2001) พบว่า ผู้ส่งออกเครื่องแต่งกายอินเดียเฉลี่ยมีหนึ่งส่วนสิบจำนวนจักรเย็บผ้าเครื่องต้องทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ และผู้ไม่มีเครื่องจักรแม้แต่น้อยบริษัทกว้างมักแบ่งแรงงานเป็นสถานประกอบการขนาดเล็กเพื่อป้องกันแรงงานความไม่สงบบางต้นทุนการผลิต (McKinsey, 2001) เช่นผลผลิตการกระจายควบคุมคุณภาพแข็งแกร่งและหลากหลายน้อยกว่าการเปลี่ยนแปลง นอกจากนี้ยังสร้างหนึ่งของห่วงโซ่อุปทานที่ยาวที่สุดในโลก 15 เป็นตัวกลางระหว่างการชาวนาฝ้ายและผู้ซื้อขั้นสุดท้าย (Verma, 2002)ข้อจำกัดภายในประเทศที่สาม แข็งแกร่งมีผู้ที่ความสามารถของบริษัทเพื่อส่งออก ขัดขวางและสิ่งทอที่ส่งออกได้ underperformed โดยรวมผลิตส่งออกตั้งแต่ 2000 แม้แต่หลังจากการจำกัดการนำเข้าจากอินเดียในการจัดเรียงเส้นใยหลายอย่างถูกยกในช่วงต้นปี 2005 (14 รูป) จนเมื่อเร็ว ๆ นี้ การส่งออกสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มบางถูกห้าม ในทศวรรษนี้ กระชับสิทธิ์ที่รัฐบาลได้รับการส่งออกจำเป็นต้องจัดส่งกว่าครึ่งหนึ่งของผลผลิตของต่างประเทศแต่ละปี การที่มีความเสี่ยงตัวเลือกสำหรับหลายบริษัท ลงทุนโดยตรงต่างประเทศในบางประเภทของสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มการผลิตถูกจำกัดเพียง 25 เปอร์เซ็นต์ของการดำเนินการ ในกรณีจำกัดการใช้อินเดียเป็นแพลตฟอร์มการส่งออกและความเสี่ยงของบริษัทในประเทศแนวทางปฏิบัติ และแข่งขันเพิ่มผลผลิต ข้อห้ามใช้ของเดิมเส้นใยสังเคราะห์และอคติกำกับดูแลอย่างต่อเนื่องกับเส้นใยสังเคราะห์ หรือแบบผสมผสาน การโดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ 2000 รัฐบาลได้ดำเนินการขั้นตอนการปลดปล่อยสิ่งทอ และเครื่องนุ่งห่มภาคจากจำนวนรวมข้อบังคับ ตอบ ประสิทธิภาพในอุตสาหกรรมนี้มีการปรับปรุง เฉพาะ การเจริญเติบโตการจ้างงานในเครื่องนุ่งห่มและสิ่งทอไปจะมีอัตราเฉลี่ยรายปีเกือบร้อยละ 24 และร้อยละ 6 ตามลำดับระหว่าง FY1999/00 FY2004/05 และกัน อุตสาหกรรมสองขณะนี้บัญชีสำหรับประมาณหนึ่งในสามของการผลิตการจ้างงาน อย่างไรก็ตาม รถกระบะในผลเจริญเติบโตได้ไกลแข็งแกร่ง และอุตสาหกรรมจะยังคงวิธีในประเทศผลิตและส่งออก ต่อการพัฒนาในอุตสาหกรรมเหล่านี้ และอุตสาหกรรมอื่น ๆ ต่ำผู้เชี่ยวชาญงานและเจริญเติบโตผลผลิตจะความจำเป็นเพื่อให้เจริญเติบโตสูงไปข้างหน้า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประการที่สองกฎระเบียบของรัฐบาลได้รับอย่างรุนแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในอุตสาหกรรมสิ่งทอและ
เครื่องแต่งกายและจนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้มีการป้องกันประเทศอินเดียจากการใช้ประโยชน์จาก
การประหยัดจากขนาดในภาคธุรกิจเหล่านี้ ก่อนปี 2001 ส่วนใหญ่ของสิ่งทอและเสื้อผ้า
อุตสาหกรรมถูกสงวนไว้สำหรับภาคขนาดเล็กและมีเพียงในปี 2005 ได้รับการถักนิตติ้งและ
ผ้าทอและเครื่องแต่งกาย "dereserved" จากรายการขนาดเล็ก ภาษีและสิทธิประโยชน์อื่น ๆ ที่
สนับสนุนผู้ผลิตขนาดเล็กที่มีการกลั้นการผลิตแบบบูรณาการและโรงงานในอินเดีย
สิ่งทอส่วนใหญ่จะผลิตในขนาดเล็กพลังงานเป็นรายบุคคล looms (รูป 13).
อินเดียกฎระเบียบที่เข้มงวดแรงงานยังได้เก็บสิ่งทอและเครื่องแต่งกายอินเดีย
สถานประกอบการจากการขยาย ประมาณการบางแนะนำกฎหมายที่ได้รับการ จำกัด longrun
ความต้องการสำหรับพนักงานที่ได้รับการส่งออกเกือบร้อยละ 20 (Sato, 2006) แมคคิน
(2001) พบว่าผู้ส่งออกเครื่องแต่งกายอินเดียเฉลี่ยมีหนึ่งในสิบของจำนวนการตัดเย็บ
เครื่องที่จำเป็นในการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพและไม่ส่งออกมีเครื่องแม้แต่น้อย.
แม้ บริษัท ขนาดใหญ่มักจะแบ่งคนงานเข้าไปในสถานประกอบการขนาดเล็กเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความไม่สงบแรงงาน
ค่าใช้จ่ายในการผลิตบางส่วน (McKinsey, 2001) ดังกล่าวผลการผลิตกระจายอยู่ใน
การควบคุมคุณภาพและการปรับตัวอ่อนค่าลงน้อยกว่าในการเปลี่ยนแปลงในความต้องการ นอกจากนี้ยังสร้างหนึ่ง
ของห่วงโซ่อุปทานที่ยาวที่สุดในโลกที่มีมากที่สุดเท่าที่ 15 ตัวกลางระหว่าง
เกษตรกรฝ้ายและซื้อสุดท้าย (Verma, 2002).
ประการที่สามข้อ จำกัด ในประเทศที่แข็งแกร่งได้ขัดขวางความสามารถของ บริษัท ในการส่งออก
และการส่งออกสิ่งทอมี underperformed การส่งออกการผลิตโดยรวมตั้งแต่ปี 2000 แม้
หลังจากที่ข้อ จำกัด ในการนำเข้าจากประเทศอินเดียในการจัด Multi-Fibre ถูกยกอย่างเต็มที่
ในช่วงต้นปี 2005 (รูปที่ 14) จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ ส่งออกสิ่งทอและเครื่องแต่งกายบางอย่างถูก
ต้องห้าม และเข้าไปในทศวรรษนี้ บริษัท ที่ได้รับอนุญาตของรัฐบาลในการส่งออก
จะต้องจัดส่งมากกว่าครึ่งหนึ่งของการส่งออกในต่างประเทศในแต่ละปีทำให้มีความเสี่ยง
ทางเลือกสำหรับหลาย บริษัท การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศในบางประเภทของสิ่งทอและเครื่องแต่งกาย
ผลิตถูก จำกัด ให้เพียงร้อยละ 25 ของการดำเนินการในกรณีที่การ จำกัด
การใช้อินเดียเป็นแพลตฟอร์มการส่งออกและการสัมผัสของ บริษัท ในประเทศในการปฏิบัติที่ดีที่สุดและ
การแข่งขันที่เพิ่มผลิตภาพ กฎระเบียบเดิมห้ามใช้
เส้นใยสังเคราะห์และยังคงมีอคติกับกฎระเบียบหรือเส้นใยสังเคราะห์ผสมซึ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ปี 2000 รัฐบาลได้ดำเนินการตามขั้นตอนที่จะปล่อยสิ่งทอและเครื่องแต่งกายภาคจากจำนวนของกฎระเบียบที่มีผลผูกพัน ในการตอบสนองประสิทธิภาพการทำงานในอุตสาหกรรมเหล่านี้ได้รับการปรับปรุง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเจริญเติบโตของการจ้างงานในเครื่องแต่งกายและสิ่งทอเพิ่มขึ้นถึงอัตราประจำปีเฉลี่ยเกือบร้อยละ 24 และร้อยละ 6 ตามลำดับระหว่าง FY1999 / 00 และ FY2004 / 05 และร่วมกันสองอุตสาหกรรมในขณะนี้บัญชีสำหรับประมาณหนึ่งในสามของการจ้างงานการผลิต แต่รถกระบะในการเจริญเติบโตการส่งออกได้รับการไกลอ่อนแอและอุตสาหกรรมยังคงมีผลการดำเนินงานในแง่ของประเทศการผลิตและการส่งออก การปรับปรุงอย่างต่อเนื่องในอุตสาหกรรมเหล่านี้และอุตสาหกรรมที่มีทักษะต่ำอื่น ๆ ทั้งในแง่ของการจ้างงานและการเจริญเติบโตผลผลิตจะมีความจำเป็นที่จะรักษาอัตราการเติบโตสูงต่อไปในอนาคต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่สอง , กฎระเบียบของรัฐบาลได้รับการรุนแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม
และจนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ มีการป้องกันจากอินเดียได้ประโยชน์จากการประหยัดจากขนาดในภาคนี้
. ก่อนปี 2001 ส่วนใหญ่ของสิ่งทอและเสื้อผ้า
อุตสาหกรรมได้สงวนไว้สำหรับภาคขนาดเล็กเท่านั้น และในปี 2005 ก็ถักและผ้าทอและเครื่องนุ่งห่ม
" dereserved " จากรายการขนาดเล็กภาษีและสิ่งจูงใจอื่น ๆสนับสนุนเกษตรกรรายย่อยมี stifled
แบบบูรณาการการผลิตและโรงงานในอินเดีย
สิ่งทอมากที่สุดผลิตในขนาดเล็กแบบเป็นเจ้าของอำนาจ looms ( รูปที่ 13 ) .
อินเดียกฎระเบียบแรงงานที่เข้มงวดยังเก็บสิ่งทออินเดียและสถานประกอบการเสื้อผ้า
จากการขยาย ประมาณการบางแนะนำกฎหมายที่ Long
จำกัดความต้องการสำหรับพนักงานที่ได้รับผลผลิตเกือบร้อยละ 20 ( ซาโต้ , 2006 ) McKinsey
( 2001 ) พบว่าค่าเฉลี่ยของอินเดียเสื้อผ้าส่งออกได้หนึ่งในสิบอันดับของจักรเย็บผ้า
เครื่องต้องการทํางานได้อย่างมีประสิทธิภาพ และส่งออกเครื่องไม่มีแม้แต่น้อย .
บริษัทขนาดใหญ่แม้มักจะแบ่งแรงงานในสถานประกอบการขนาดเล็ก เพื่อป้องกันความไม่สงบแรงงาน
ที่ต้นทุนการผลิต ( McKinsey , 2001 )เช่นการกระจายการผลิตใน
แข็งแกร่งการควบคุมคุณภาพและการปรับตัวน้อยลงกับการเปลี่ยนแปลงในความต้องการ มันยังสร้างหนึ่ง
ของโซ่ที่ยาวที่สุดในโลกให้กับตัวกลางมากที่สุดเท่าที่ 15 ระหว่าง
ฝ้ายเกษตรกรและสุดท้ายผู้ซื้อ ( verma , 2002 ) .
3 ข้อ จำกัด ในประเทศที่แข็งแกร่งจะขัดขวางความสามารถของ บริษัท ส่งออก
และการส่งออกสิ่งทอจากการส่งออกการผลิตโดยรวมตั้งแต่ปี 2000 แม้
หลังจากจำกัดนำเข้าจากอินเดียในมัลติไฟเบอร์จัดถูกเต็มที่
ในช่วงต้นปี 2005 ( รูปที่ 14 ) จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ การส่งออกสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มเป็นหนึ่ง
ต้องห้าม และในทศวรรษนี้ บริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ส่งออก
รัฐบาลถูก ต้อง ส่ง กว่าครึ่งหนึ่งของผลผลิตในแต่ละปี ทำให้มันเป็นตัวเลือกที่มีความเสี่ยง
สำหรับ บริษัท หลาย การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศในบางชนิดของสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม
ผลิตจำกัดเพียง 25 เปอร์เซ็นต์ของการผ่าตัดในกรณีดังกล่าวจำกัด
ใช้อินเดียเป็นแพลตฟอร์มของ บริษัท ในประเทศ การส่งออก และการปฏิบัติที่ดีที่สุดและ
ผลผลิตเพิ่มการแข่งขันกฎระเบียบเดิมห้ามใช้
ใยสังเคราะห์และยังคงมีอคติกับผสมเส้นใยสังเคราะห์ หรือข้อบังคับ ซึ่ง


โดยเฉพาะตั้งแต่ปี 2000 รัฐบาลได้ดำเนินการตามขั้นตอนเพื่อปลดปล่อยสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม
ภาคจากจำนวนของกฎระเบียบที่มีผลผูกพัน ในการตอบสนอง , ประสิทธิภาพใน
อุตสาหกรรมเหล่านี้ดีขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง , การเจริญเติบโตของการจ้างงานในเสื้อผ้าและสิ่งทอ
เพิ่มขึ้นในอัตราเฉลี่ยรายปีเกือบ 24 เปอร์เซ็นต์ และ 6 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ และระหว่าง fy1999
/ 00 FY2004 / 05 และด้วยกันสองอุตสาหกรรมขณะนี้บัญชีสำหรับประมาณหนึ่งในสามของการจ้างงาน
ผลิต อย่างไรก็ตาม รถกระบะในการเจริญเติบโตผลผลิตได้รับการไกล
ลดลงและอุตสาหกรรมยังคง underperforming ในแง่ของการผลิตภาคอุตสาหกรรมและการส่งออกในประเทศ

การปรับปรุงอย่างต่อเนื่องในอุตสาหกรรมและอุตสาหกรรมอื่น ๆเหล่านี้
ฝีมือต่ำทั้งในแง่ของการจ้างงานและการขยายตัวของผลผลิตจะต้องรักษาการเติบโตสูง
ไปข้างหน้า