The “Ormulum”, a 19,000 line biblic

The “Ormulum”, a 19,000 line biblical text written by a monk called Orm from northern Lincolnshire in the late 12th Century, is an important resource in this regard. Concerned at the way people were starting to mispronounce English, Orm spelled his words exactly as they were pronounced. For instance, he used double consonants to indicate a short preceding vowel (much as modern English does in words like diner and dinner, later and latter, etc); he used three separate symbols to differentiate the different sounds of the Old English letter yogh; and he used the more modern “wh” for the old-style “hw” and “sh” for “sc”. This unusual phonetic spelling system has given philologists an invaluable snap-shot of they way Middle English was pronounced in the Midlands in the second half of the 12th Century.

Many of Orm’s spellings were perhaps atypical for the time, but many changes to the English writing system were nevertheless under way during this period:

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"การ Ormulum" ซึ่งเป็น 19,000 บรรทัดข้อความในพระคัมภีร์ไบเบิลเขียนโดยพระภิกษุสงฆ์ที่เรียกว่าอ้อมจากภาคเหนือของลิงคอล์นในช่วงปลายศตวรรษที่ 12 ที่เป็นทรัพยากรที่สำคัญในเรื่องนี้ กังวลเกี่ยวกับวิธีที่ผู้คนได้เริ่มต้นในการออกเสียงภาษาอังกฤษอ้อมสะกดคำพูดของเขาตรงตามที่พวกเขาได้เด่นชัด ยกตัวอย่างเช่นเขาใช้พยัญชนะสองครั้งเพื่อแสดงสระเสียงสั้นก่อน (ที่ทันสมัยมากที่สุดเท่าที่ภาษาอังกฤษไม่อยู่ในคำเช่นร้านอาหารมื้อเย็นและมื้อค่ำในภายหลังและหลัง ฯลฯ ); เขาใช้สัญลักษณ์สามแยกต่างหากเพื่อแยกความแตกต่างเสียงที่แตกต่างกันของตัวอักษรภาษาอังกฤษเก่า yogh; และเขาใช้ที่ทันสมัยมากขึ้น "WH" สำหรับแบบเก่า "HW" และ "SH" สำหรับ "SC" ระบบการสะกดคำการออกเสียงผิดปกตินี้ได้ให้ philologists ล้ำค่าสแนปช็อตของพวกเขาทางสายกลางภาษาอังกฤษได้เด่นชัดในมิดแลนด์ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 12. จำนวนมากของการสะกดออมของคนที่อาจจะผิดปกติสำหรับเวลา แต่การเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในการเขียนภาษาอังกฤษ ระบบก็ยังคงอยู่ภายใต้วิธีในช่วงเวลานี้:

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ormulum " , 19 , 000 บรรทัดข้อความในพระคัมภีร์ไบเบิลที่เขียนโดยพระเรียกว่า ORM จากภาคเหนือของรัฐฟลอริดาในศตวรรษที่ 12 สาย เป็นทรัพยากรที่สำคัญในเรื่องนี้ ที่เกี่ยวข้องในวิธีที่ผู้คนเริ่มจะออกเสียงผิดภาษาอังกฤษ , ORM สะกดคำพูดของเขาตรงตามที่พวกเขาชัดเจน ตัวอย่าง เขาใช้คู่และระบุสั้นๆก่อนสระ ( เท่าที่ภาษาอังกฤษสมัยใหม่ในคำเช่นร้านอาหารและเย็น ต่อมาและต่อมา ฯลฯ ) ; เขาใช้สัญลักษณ์สาม แยก แยกเสียงที่แตกต่างกันของ yogh ตัวอักษรภาษาอังกฤษ และเขาใช้ทันสมัยมากขึ้น " อะ " แบบเก่า " อหิงสา " และ " sh " สำหรับ " SC " การสะกดการออกเสียงที่ผิดปกตินี้ระบบได้ให้ philologists ยิง snap ล้ําค่าของพวกเขาวิธีที่ภาษาอังกฤษยุคกลางเด่นชัดในมิดแลนด์ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 12หลายของการสะกดผิดปกติสำหรับ ORM ถูกบางทีเวลา แต่หลายเปลี่ยนแปลงระบบการเขียนภาษาอังกฤษ แต่ในช่วงเวลานี้ :