and subsistence commodities,such as

and subsistence commodities,such as food,medicines,fuel wood,and wood products.In Thailand,mangroves are disappearingat the alarming rate of approximately6,037 ha per year. In 1961, Thailand had368,000 ha of mangroves. Today it has only168,000 ha (CORIN, 1995). One of themajor causes of rapid mangrove deforestationhas been intensive shrimp farming,especiallyalong the Gulf of Thailand coast. Mangroveswamps are prime targets for shrimp farm-ing because the areas are flooded with brack-ish water,making them particularly suitablefor aquaculture (Hassanai,1993). Althoughthe farming of banana shrimps (Peneausmerguinsis) and greasy shrimps (Metapeneausspp.) has been practiced in Thailand formore than 50 years,these traditional methodsrequire only partial clearance of mangroves.However,the intensive cultivation of blacktiger shrimp (P. monodon),which requiresfull conversion of mangrove areas,was intro-duced in 1974; this type of shrimp culturethat has been responsible for the widespreadmangrove conversion in southern Thailand.The boom in intensive shrimp farming,andthus mangrove clearing,has been particularlynoticeable since 1985,when the increasingdemand for shrimp in Japan pushed up theprice to $100 per kg (Bantoon,1994).Current government policy in Thailandhas been criticized as being biased towardthe promotion of shrimp culture while ignor-ing the impacts of any subsequent mangrovedeforestation on local communities. AsThailand earns more than $1.2 billionannually from exporting frozen shrimps(OEPP,1995),the Department of Fish-eries (DOF) has actively promoted inten-sive shrimp farming in the coastal areasin southern Thailand to take advantage ofthis lucrative trade. However,the resultingwidespread loss in mangrove areas has raisedconcerns over the potential ecological andeconomic impacts of the DOF policy.The excessive clearance of mangrove areasfor shrimp farms in southern Thailand hasbeen exacerbated by ill-defined and poorlyenforced property rights for these resources.According to current legislation,all man-grove forests in Thailand are publicly ownedstate property,and it is the responsibilityof the Royal Forestry Department (RFD)to guard and protect these areas. How-ever,in practice,the RFD has failed toenforce any protection,and mangroves havebecome a de facto open-access resource onwhich anyone can encroach. This has led toland use conflicts over the use of remain-ing mangrove areas,which has also exposeda glaring conflict in overall policy objectives,namely,between promoting mangrove con-servation versus encouraging export-earningshrimp aquaculture (Sathirathai,1997).In particular,local communities,whichhave traditionally utilized mangrove resour-ces for a variety of products ranging fromfuel wood and other wood products to honey,and which have exploited coastal fisheriesthat benefit from the nursery and breedingground function of mangrove habitat fish-eries,believe that there is insufficient gov-ernment protection of mangrove forests fromconversion to shrimp ponds. There is alsowidespread concern over the water pollutionin coastal areas,which is a by-product ofintensive shrimp farming. As shrimp cultureis capital intensive and the technology is tooexpensive for small-scale farmers,investors inshrimp farm enterprises are generally fromoutside of local communities,and very lit-tle of the returns to farming are investedlocally. At the same time,local people donot have the legal right to protect mangroveforests from conversion to shrimp farming—that is,unless the RFD recognizes theirefforts. Some local communities that havebeen affected severely by the loss of man-groves have sometimes reacted violently toencroachment by shrimp farmers. Many havealso begun to guard the forests themselvesinstead of waiting for the authorities to dosomething.However,there have been signs of recentshifts in policy toward actively promoting theconservation of mangroves and the partic-ipation of local communities. The Ministryof Agriculture and Cooperatives,which gov-erns the RFD,has announced that mangroveconservation has to be taken more seriously.As a result,the RFD is considering ban-ning mangrove forest concessions and regu-lating the use of mangrove areas,particularlythose affected by shrimp farming. Further-more,new legislation on community manage-ment of forests is being introduced,whichoffers the hope that the right of local com-munities to protect mangrove forests mayreceive legal recognition

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

และสินค้า โภคภัณฑ์ชีพ อาหาร ยา ไม้เชื้อเพลิง และผลิตภัณฑ์ไม้ ในประเทศไทย โกรฟส์ได้อัตราน่าเป็นห่วงของ approximately6, 037 disappearingat ฮา ต่อปี ใน 1961 ไทย had368, 000 ฮา ของโกรฟส์ วันนี้มี only168, 000 ฮา (CORIN, 1995) หนึ่งในสาเหตุ themajor deforestationhas ป่าชายเลนอย่างรวดเร็วแล้วเร่งรัดกุ้งนา especiallyalong ชายฝั่งอ่าวไทย Mangroveswamps ได้เป้าหมายหลักสำหรับฟาร์มกุ้ง-ไอเอ็นจีเนื่องจากพื้นที่ถูกน้ำท่วม ด้วย brack อิชโบน้ำ ทำให้พวกเขาโดยเฉพาะอย่างยิ่ง suitablefor เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ (Hassanai, 1993) Althoughthe การทำฟาร์มกุ้งกล้วย (Peneausmerguinsis) และกุ้งมันเยิ้ม (Metapeneausspp.) ได้รับการฝึกฝนใน formore ประเทศไทยมากกว่า 50 ปี เคลียร์ methodsrequire ดั้งเดิมเหล่านี้เฉพาะบางส่วนของโกรฟส์ อย่างไรก็ตาม เพาะปลูกคอร์ blacktiger กุ้ง (P. monodon), การแปลงของพื้นที่ป่าชายเลน requiresfull ที่ถูกแนะนำ duced ใน 1974 culturethat กุ้งชนิดนี้ได้รับผิดชอบการแปลง widespreadmangrove ในภาคใต้ประเทศไทยบูมในเกษตร ป่าชายเลน andthus ล้างกุ้งเข้มข้น มี particularlynoticeable ตั้งแต่ 1985 เมื่อ increasingdemand สำหรับกุ้งในญี่ปุ่นผลักดันค่า theprice $ 100 ต่อกิโลกรัม (Bantoon, 1994) นโยบายรัฐบาลปัจจุบันใน Thailandhas ถูกวิพากษ์วิจารณ์เป็น biased towardthe โปรโมชั่นกุ้งวัฒนธรรมขณะกำลัง ignor ผลกระทบของ mangrovedeforestation ใด ๆ ตามมาในชุมชน AsThailand ได้รับคะแนนมากกว่า billionannually $1.2 จากส่งออกแช่แข็งกุ้ง (OEPP, 1995) แผนกของปลา-eries (กรม) ได้ส่งเสริมอย่างแข็งขัน inten sive กุ้งเลี้ยงในชายฝั่งภาคใต้ areasin จะ ofthis ประโยชน์ค้าร่ำรวย อย่างไรก็ตาม resultingwidespread สูญเสียในพื้นที่ป่าชายเลนมี raisedconcerns เหนือส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศ andeconomic เป็นนโยบายกรม เคลียร์มากเกินไปของฟาร์มกุ้ง areasfor ป่าชายเลนในประเทศไทยมีการเลวร้าย โดย ill-defined และ poorlyenforced คุณสมบัติสิทธิ์สำหรับทรัพยากรนี้ ตามกฎหมายปัจจุบัน ป่าโกรฟคนทั้งหมดในประเทศไทยมีทั่วไปคุณสมบัติ ownedstate และ responsibilityof รอยัลป่าไม้แผนกร็อกฟอร์ด (RFD) เพื่อรักษา และปกป้องพื้นที่เหล่านี้เป็น วิธีเคย ในทางปฏิบัติ RFD ล้มเหลว toenforce การป้องกัน และ havebecome โกรฟส์ onwhich เดิมเปิดการเข้าถึงทรัพยากรที่ทุกคนสามารถ encroach นี้ได้นำ toland ใช้ความขัดแย้งมากกว่าการใช้พื้นที่ป่าชายเลนกำลังอยู่ ซึ่งมีความขัดแย้งก่อ exposeda ในวัตถุประสงค์ของนโยบายโดยรวม ได้แก่ ระหว่าง servation คอนป่าชายเลนและสัตว์น้ำส่งออก earningshrimp นิมิต (Sathirathai, 1997) การส่งเสริม โดยเฉพาะ ชุมชน whichhave ซึ่งใช้ประโยชน์ป่าชายเลน resour ces ในหลากหลายผลิตภัณฑ์อยู่ในช่วง fromfuel ไม้ และผลิตภัณฑ์ไม้อื่น ๆ น้ำผึ้ง และที่จะใช้ประโยชน์จากสวัสดิการ fisheriesthat ชายฝั่งจากเรือนเพาะชำและ breedingground ฟังก์ชันของปลาอยู่อาศัยป่าชายเลน-eries เชื่อว่า มีความคุ้มครอง gov ernment พอ fromconversion ป่าชายเลนกับบ่อกุ้ง มี alsowidespread กังวลเกินน้ำ pollutionin ชายฝั่งพื้นที่ ซึ่งเป็นผลพลอยได้กุ้ง ofintensive การทำฟาร์ม เป็นกุ้ง cultureis ทุนมากและใช้เทคโนโลยี tooexpensive สำหรับระบุเกษตรกร องค์กรฟาร์ม inshrimp นักลงทุนมักจะ fromoutside ของชุมชนท้องถิ่น และมากสว่าง-tle กลับเพื่อทำการเกษตร investedlocally ในเวลาเดียวกัน ราคาประชาชนมีสิทธิตามกฎหมายเพื่อป้องกัน mangroveforests แปลงเลี้ยงกุ้ง — คือ ยกเว้น RFD รู้จัก theirefforts บางชุมชนที่ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากการสูญเสียของคนสวน มีบางปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นโหง toencroachment โดยกุ้ง Havealso หลายที่เริ่มรักษา themselvesinstead ป่าของรอเจ้าหน้าที่เพื่อ dosomething อย่างไรก็ตาม มีอาการของ recentshifts ในนโยบายต่อการส่งเสริมอย่างแข็งขัน theconservation โกรฟส์และ partic-ipation ของชุมชนท้องถิ่น Ministryof เกษตรและสหกรณ์ ที่ gov-erns RFD ได้ประกาศ mangroveconservation ที่มีจะต้องดำเนินการอย่างจริงจังมากขึ้น ดัง RFD กำลังพิจารณาสัมปทานป่าชายเลนบ้านหนิงและ regu lating ใช้พื้นที่ป่าชายเลน particularlythose ได้รับผลกระทบ โดยกุ้งที่เลี้ยง เป็นการแนะนำเพิ่ม เติมเพิ่มเติม ใหม่กฎหมายในชุมชนจัดการติดขัดของป่า whichoffers หวังว่า ด้านขวาของเครื่อง com-munities ปกป้องป่าชายเลนป่ารู้กฎหมาย mayreceive

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

และสินค้าโภคภัณฑ์การดำรงชีวิตเช่นอาหารยารักษาโรคฟืนและไม้ products.In ประเทศไทยมีป่าชายเลน disappearingat อัตราที่น่าตกใจของ approximately6,037 ฮ่าต่อปี ในปี 1961 ประเทศไทย had368,000 ฮ่าป่าชายเลน วันนี้มี only168,000 ฮ่า (CORIN, 1995) หนึ่งในสาเหตุเพื่ออำนวยความสะดวกของ deforestationhas ป่าชายเลนอย่างรวดเร็วรับเลี้ยงกุ้งเข้มข้น especiallyalong ชายฝั่งอ่าวไทย Mangroveswamps เป็นเป้าหมายที่สำคัญสำหรับฟาร์มกุ้งไอเอ็นจีเพราะพื้นที่มีน้ำท่วมด้วยน้ำแบร๊ด-ish ทำให้พวกเขาโดยเฉพาะอย่างยิ่งการเพาะเลี้ยงสัตว์ suitablefor (Hassanai, 1993) Althoughthe การเลี้ยงกุ้งกล้วย (Peneausmerguinsis) และกุ้งเลี่ยน (Metapeneausspp.) ได้รับการฝึกในประเทศไทย formore กว่า 50 ปีเหล่านี้ methodsrequire แบบดั้งเดิมเพียงบางส่วนของการกวาดล้าง mangroves.However, การเพาะปลูกอย่างเข้มข้นกุ้ง blacktiger (กุ้งกุลาดำ) ซึ่ง requiresfull การเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ป่าชายเลนเป็นบทนำ-โฉมในปี 1974; ชนิดของกุ้ง culturethat นี้ได้รับความรับผิดชอบในการแปลง widespreadmangrove บูมในประเทศไทยและภาคใต้ในการทำฟาร์มกุ้งเข้มข้น andthus ล้างป่าชายเลนได้รับ particularlynoticeable ตั้งแต่ปี 1985 เมื่อ increasingdemand กุ้งในประเทศญี่ปุ่นผลักดันขึ้น theprice ถึง $ 100 ต่อกิโลกรัม (บัณฑูร, 1994) นโยบายของรัฐบาลใน .Current Thailandhas รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นโปรโมชั่น towardthe ลำเอียงของการเลี้ยงกุ้งในขณะที่ไอเอ็นจี ignor ผลกระทบที่ตามมาของ mangrovedeforestation ใด ๆ ในชุมชนท้องถิ่น AsThailand มีรายได้มากกว่า $ 1.2 billionannually จากการส่งออกกุ้งแช่แข็ง (OEPP, 1995) กรมปลา eries (อานนท์) ได้ส่งเสริมอย่างแข็งขันเลี้ยงกุ้ง Inten-sive ในชายฝั่ง areasin ภาคใต้ของประเทศไทยที่จะใช้ประโยชน์ ofthis ค้าร่ำรวย แต่การสูญเสีย resultingwidespread ในพื้นที่ป่าชายเลนมี raisedconcerns มากกว่าผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นและนิสิตในระบบนิเวศของอานนท์ policy.The กวาดล้างที่มากเกินไปของป่าชายเลน areasfor ฟาร์มกุ้งในภาคใต้ของประเทศไทย hasbeen ป่วยที่มาของการกำหนดและสิทธิในทรัพย์สินเหล่านี้ poorlyenforced resources.According กฎหมายปัจจุบัน ทั้งหมดป่าคนป่าในประเทศไทยเป็นทรัพย์สิน ownedstate สาธารณชนและมันก็เป็น responsibilityof กรมป่าไม้ (กรมป่าไม้) เพื่อป้องกันและปกป้องพื้นที่เหล่านี้ วิธีที่เคยในทางปฏิบัติกรมป่าไม้ได้ล้มเหลว toenforce การป้องกันใด ๆ และป่าชายเลน havebecome พฤตินัยทรัพยากรเปิดการเข้าถึง onwhich ทุกคนสามารถรุกล้ำ นี้ได้นำ Toland ขัดแย้งในการใช้มากกว่าการใช้พื้นที่ป่าชายเลนยังคงไอเอ็นจีซึ่งยังมีความขัดแย้งที่เห็นได้ชัดใน exposeda วัตถุประสงค์ของนโยบายโดยรวมคือการส่งเสริมระหว่างป่าชายเลนนักโทษ-อนุรักษ์เมื่อเทียบกับการส่งเสริมการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำส่งออก earningshrimp (เสถียรไทย, 1997) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชุมชนท้องถิ่น whichhave ใช้ประเพณีป่าชายเลน RESOUR CES-สำหรับความหลากหลายของผลิตภัณฑ์ตั้งแต่ fromfuel ไม้และผลิตภัณฑ์ไม้อื่น ๆ เพื่อน้ำผึ้งและที่มีการใช้ประโยชน์ชายฝั่ง fisheriesthat ประโยชน์จากฟังก์ชั่นสถานรับเลี้ยงเด็กและ breedingground ที่อยู่อาศัยป่าชายเลนปลา eries เชื่อว่ามีไม่เพียงพอ ป้องกัน gov-ernment ป่าชายเลน fromconversion ไปบ่อเลี้ยงกุ้ง มีความกังวล alsowidespread มากกว่าพื้นที่ชายฝั่งทะเลน้ำ pollutionin ซึ่งเป็น ofintensive ผลิตภัณฑ์โดยการเพาะเลี้ยงกุ้ง ในฐานะที่เป็นกุ้ง cultureis ทุนเข้มข้นและเทคโนโลยีเป็น tooexpensive สำหรับเกษตรกรรายย่อยนักลงทุนผู้ประกอบการฟาร์ม inshrimp โดยทั่วไปจะมี fromoutside ของชุมชนท้องถิ่นและสว่างมาก-TLE ของผลตอบแทนการทำการเกษตรจะ investedlocally ในขณะเดียวกันคนในท้องถิ่น donot มีสิทธิตามกฎหมายที่จะปกป้อง mangroveforests จากการแปลงกุ้งการเกษตรที่คือถ้ากรมป่าไม้ตระหนัก theirefforts บางชุมชนในท้องถิ่นที่ havebeen รับผลกระทบจากการสูญเสียของคนสวนมีปฏิกิริยาบางครั้ง toencroachment รุนแรงโดยเกษตรกรผู้เลี้ยงกุ้ง หลายคนเริ่ม havealso เพื่อป้องกันป่า themselvesinstead รอให้เจ้าหน้าที่เพื่อ dosomething.However มีการสัญญาณของ recentshifts ในการกำหนดนโยบายที่มีต่อการส่งเสริมการอนุรักษ์ป่าชายเลนและการมีส่วน-partic ของชุมชนท้องถิ่น กระทรวงพาณิชย์เกษตรและสหกรณซึ่ง gov-erns กรมป่าไม้ได้ประกาศว่า mangroveconservation จะต้องมีการดำเนินการมากขึ้น seriously.As ผลให้กรมป่าไม้จะพิจารณาสัมปทานป่าชายเลนห้าม-หนิงและ regu-lating ใช้พื้นที่ป่าชายเลนที่ได้รับผลกระทบ particularlythose โดยการเพาะเลี้ยงกุ้ง เพิ่มเติมมากขึ้นการออกกฎหมายใหม่เกี่ยวกับการจัดการชุมชน-ment ของป่าจะถูกนำ whichoffers หวังว่าสิทธิของอาสาคอมท้องถิ่นเพื่อปกป้องป่าชายเลน mayreceive รับรู้ทางกฎหมาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ยังชีพและสินค้าโภคภัณฑ์ เช่น อาหาร ยา ไม้เชื้อเพลิง และผลิตภัณฑ์จากไม้ ในประเทศไทย เนื่องจากมี disappearingat อัตราที่น่ากลัวของฮา approximately6037 ต่อปี ใน 1961 ประเทศไทย had368000 ฮาของป่าชายเลน วันนี้ก็มี only168000 ฮา ( โคริน , 1995 ) หนึ่งในสาเหตุสำคัญของป่าชายเลน deforestationhas อย่างรวดเร็วได้รับการเลี้ยงกุ้งกุลาดำ especiallyalong , อ่าวไทยชายฝั่งmangroveswamps มีเป้าหมายเฉพาะสำหรับไอเอ็นจีฟาร์มกุ้ง เพราะพื้นที่ที่ถูกน้ำท่วมด้วยน้ำอัดดา ทำให้พวกเขาโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ( hassanai , 1993 ) althoughthe การเลี้ยงกุ้งกล้วยหอม ( peneausmerguinsis ) และกุ้งมันเยิ้ม ( metapeneausspp ) ได้รับการฝึกในไทย กว่า 50 ปีขึ้นไป เหล่านี้แบบดั้งเดิม methodsrequire บางส่วนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การกวาดล้างของป่าชายเลนการเพาะปลูกอย่างเข้มข้นของกุ้งป่วย ( กุ้งกุลาดำ ) ซึ่ง requiresfull เปลี่ยนแปลงพื้นที่ป่าชายเลน คือ Intro duced ในปี 1974 ; กุ้ง culturethat ชนิดนี้ได้รับการรับผิดชอบในการแปลง widespreadmangrove ในภาคใต้ บูมในการเลี้ยงกุ้งกุลาดำ andthus ป่าชายเลน , การได้รับ particularlynoticeable ตั้งแต่ปี 1985เมื่อ increasingdemand กุ้งญี่ปุ่นผลักดันขึ้นราคา 100 บาทต่อกิโลกรัม ( บัณฑูร , 1994 ) . นโยบายรัฐบาลปัจจุบัน thailandhas ถูกวิจารณ์เป็นลำเอียงต่อส่งเสริมการเลี้ยงกุ้งโดยทำเป็นไม่สนใจอิงผลกระทบของ mangrovedeforestation ใดตามมาในชุมชนท้องถิ่น asthailand มีรายได้มากกว่า $ 1.2 billionannually จากกุ้งแช่แข็งส่งออก ( oepp , 1995 )กรม eries ปลา ( DOF ) มีการส่งเสริมอย่างแข็งขัน inten sive การเลี้ยงกุ้งในบริเวณ areasin ภาคใต้ของประเทศไทยเพื่อใช้ประโยชน์ต่างๆ ของการค้า อย่างไรก็ตาม resultingwidespread การสูญเสียพื้นที่ป่าชายเลนมี raisedconcerns กว่าศักยภาพนิเวศวิทยาและผลกระทบของ DOF นโยบายพิธีการมากเกินไปของป่าชายเลน areasfor ฟาร์มเลี้ยงกุ้งในภาคใต้ได้ exacerbated โดยกำหนดสิทธิในทรัพย์สิน poorlyenforced ป่วยและทรัพยากรเหล่านี้ ตามกฎหมายปัจจุบันทุกคนดงป่าในประเทศไทย ownedstate เป็นสาธารณะสมบัติ และเป็นหน้าที่ของป่าไม้ ( กรมป่าไม้ ) เพื่อปกป้องพื้นที่เหล่านี้ วิธีการที่เคยปฏิบัติการค้นหาล้มเหลว toenforce การป้องกันใด ๆ และป่าชายเลน havebecome เป็นพฤตินัยเปิดการเข้าถึงทรัพยากรอำนาจใครเบียดเบียน . นี้ได้นำ โทแลนด์ใช้ความขัดแย้งเรื่องการใช้ยังคงอิงพื้นที่ป่าชายเลน ซึ่งมี exposeda การจ้องมองความขัดแย้งในวัตถุประสงค์ นโยบายโดยรวมคือ ระหว่างการส่งเสริมการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำและป่าชายเลน คอน servation earningshrimp ส่งออก ( เสถียรไทย , 1997 )โดยเฉพาะใน ท้องถิ่น ชุมชน ที่มีผ้าใช้ป่าชายเลน resour CES สำหรับความหลากหลายของผลิตภัณฑ์ไม้และผลิตภัณฑ์ไม้อื่น ๆตั้งแต่ fromfuel ที่รักและที่ยังใช้ประโยชน์จากชายฝั่ง fisheriesthat สถานเลี้ยงเด็ก และฟังก์ชัน breedingground ป่าชายเลนที่อยู่อาศัยปลา eriesเชื่อว่ามีไม่เพียงพอ รัฐบาล ernment คุ้มครองป่าชายเลน fromconversion กับบ่อเลี้ยงกุ้ง มี alsowidespread ความกังวลเกี่ยวกับน้ำ pollutionin บริเวณชายฝั่ง ซึ่งเป็นผลพลอยได้ ofintensive การเลี้ยงกุ้ง . เป็นกุ้ง cultureis ทุนเข้มข้น และ เทคโนโลยี tooexpensive สำหรับเกษตรกรรายย่อยนักลงทุน inshrimp ฟาร์มองค์กรโดยทั่วไปจะ fromoutside ของชุมชนท้องถิ่นและมากจ้าเติ้ลของผลตอบแทนการเลี้ยงเป็น investedlocally . ในขณะเดียวกัน ประชาชนไม่ได้มีสิทธิทางกฎหมายเพื่อปกป้อง mangroveforests จากแปลงนากุ้งที่ นอกจากกรมป่าไม้จำ theirefforts .บางชุมชนที่ถูกผลกระทบอย่างรุนแรงโดยการสูญเสียของมนุษย์มีปฏิกิริยาอย่างรุนแรง toencroachment groves บางครั้งเกษตรกรกุ้ง หลาย havealso เริ่มเฝ้าป่า themselvesinstead รอเจ้าหน้าที่ dosomething อย่างไรก็ตามมีสัญญาณของ recentshifts ในนโยบายต่ออย่างแข็งขันส่งเสริมการอนุรักษ์ป่าชายเลนและ ipation partic ของชุมชนท้องถิ่น 34 เกษตร และสหกรณ์ ซึ่งรัฐบาล erns ที่กรมป่าไม้ได้ประกาศว่า mangroveconservation มีการดําเนินการอย่างจริงจังมากขึ้น ผลคือที่กรมป่าไม้พิจารณาบ้านหนิง ป่าชายเลน และ lating regu สัมปทานใช้พื้นที่ป่าชายเลน particularlythose ผลกระทบจากการทำนากุ้ง . นอกจากนั้น กฎหมายใหม่ในชุมชนจัดการ ment ของป่าจะถูกนำ whichoffers หวังว่าสิทธิ munities com ท้องถิ่นเพื่อปกป้องป่าชายเลน mayreceive ยอมรับทางกฎหมาย