JUST after Christmas in 1817 Percy

JUST after Christmas in 1817 Percy Bysshe Shelley, then 25, sat down to write a poem. This was not, of course, unusual. He had spent most of the year doing the same, often floating round in a small skiff on the Thames or perched in Bisham wood, near Marlow, to bring to birth his enormous mythical-French-revolution poem, “The Revolt of Islam”. By contrast, this one was a doddle. It took up one page of the same notebook: a page previously, or subsequently, covered with elementary sums and blots. Across the top of the page run the words:

My name is Ozymandias—King of Kings
In this section
Buried like kings
Midnight in Nowheresville
In the trenches of a language war
Bleak chic
In a dark wood
There’s gold in them there wells
Dr Warne and the cockroaches
The road to the top
Curse of the mummyji
The fall guy
Be my guest
Among the lettuce-smugglers
The red carpet
Reel estate
The fight over the Doves
King of Kings
Reprints
Related topics
London
Arts, entertainment and media
Media
Poetry
Egypt
This has become, perhaps, the most famous line in Shelley, though it was not his own; the one everyone knows and bursts into unprompted, though they may barely have heard of the poet himself. The sonnet that grew out of it was included in Palgrave’s Golden Treasury in 1861 and, since then, has made most anthologies of English verse. It is, by general consent, a great poem. Shelley would probably have been mildly miffed by its success; he was much more keen to fire up the public with his longer works. He would also, perhaps, have been surprised.

I met a traveller from an antique land,
Who said—“two vast and trunkless legs of stone
Stand in the desert…near them, on the sand,
Half sunk a shattered visage lies, whose frown,
And wrinkled lips, and sneer of cold command,
Tell that its sculptor well those passions read
Which yet survive, stamped on these lifeless things,
The hand that mocked them, and the heart that fed;
And on the pedestal, these words appear:
My name is Ozymandias, King of Kings,
Look on my Works ye Mighty, and despair!
Nothing beside remains. Round the decay
Of that colossal Wreck, boundless and bare
The lone and level sands stretch far away.”—
The origins of “Ozymandias” were humble: a playful contest with a friend, Horace Smith, a jolly London poet-stockbroker, who was staying with Shelley at Marlow. A mutual friend, Leigh Hunt, the young editor of the radical Examiner magazine, liked to organise sonnet competitions; 15 minutes was the standard time allowed. (The next February Hunt set one up between Shelley, John Keats and himself. The topic was “The Nile”; the two poets dashed off theirs in style, while Hunt laboured on his until two in the morning.) Shelley’s poem and Smith’s were published in short succession in the Examiner the next year, Smith modestly regretting their proximity. Indeed, though his effort got better towards the end, it was hard to get straight-faced past the first two lines:

In Egypt’s sandy silence, all alone,
Stands a gigantic Leg…
The Muse had plainly dawdled. Shelley’s start was rocky, too. He got hung up first on “pedestal”, a tricky word to fit into a metre (“There stands by Nile a lone single pedestal”). Then he was bothered by the material the trunkless legs were made of (“marble/grey/brown”). A “sultry mist” crept in, distracting him for a while. Then he attributed a “gathered frown” to one of the legs. But oddly, on the recto of the page (Shelley having typically started off on the verso), the whole thing is written out in fair copy, as if it has effortlessly formed in his head.


Probably it had. Much ink has been spilled discussing exactly where Shelley’s image, and the vaunting proclamation, came from, but possible sources were not far to seek. The most likely was Diodorus Siculus in his “Library of History”, which Shelley was reading around that time. Diodorus, writing in the first century BC, relayed Hecataeus’s description of the black-stone statue when it was standing complete in its temple in Thebes 300 years before. It was, said Hecataeus, the largest statue in Egypt; its foot alone was “more than seven cubits”, or ten and a half feet long. Diodorus, who had never seen it, straightforwardly called it “Ozymandias”, recorded the proclamation on the pedestal and said that this funerary temple “seems to exceed all others not only in the vast scale of its expense, but also in the genius of its builders.” It was not, however, ruined: the black stone contained “not a crack, not a flaw” in his day.

Shelley was probably also influenced, therefore, by an account of Thomas Legh’s “Narrative of a Journey in Egypt and the Country beyond the Cataracts” in the Quarterly Review for October 1816. This related that despite the proud words (which it repeated) on the colossal statue, no trace, save perhaps one “prostrate fragment”, now remained. Some pages on, however, and much deeper into Egypt, a Mr Banks had discovered an even bigger statue buried up to its shoulders in sand. Standing upon the tip of its ear, he could just reach to the middle of its forehead, from which he calculated that the length of the head was 12 feet (3.7 metres), and the height of the whole thing probably 84 feet, “far exceeding that of the supposed statue of the ‘King of Kings’.”

The King of Kings, though, was the one visitors wanted to see, when they had braved the broiling heat and terrifying emptiness of the desert to get so far. Several 18th-century travel books, such as Pococke’s “Description of the East” (1743) and Vivant Denon’s “Voyage dans la Basse et la Haute Egypte” (1802), contained engravings of a toppled and scattered colossus in Thebes that might have been Ozymandias. Denon, with his French sniffiness, pronounced the style of the statue “mediocre” but the execution perfect. He also noted that because the coiffure was broken, it was impossible to tell whether the subject was a king or a god. But he had measured it: 25 feet across the shoulders, and 75 feet in height. The wonderful name had caught on; tourists from all over Europe, he noted, had carved their own names and remarks, in many languages, on what they supposed was left of him.

Shelley’s fallen tyrant departed from any of these. His legs stood upright, whereas the original statue was sitting, and the ruin was lying down. The ruin lay on its face, so there was no possibility of seeing those “wrinkled lips” and that “sneer of cold command”. Fallen buildings lay all round it, too, where Shelley’s poem had “nothing beside” the boundless desert sands.

But poets had their privilege, he once said coyly; they could imagine whatever they liked. This seems to be what he had done, from an imagination peopled with sneering tyrants ever since he was a boy. The “vast and trunkless legs” could as well belong to the famously corpulent Prince Regent, holding lavish banquets in Carlton House while the poor scraped and starved; the “sneer of cold command” would suit any of the raging, gorging, hell-hound-loosing rulers depicted in “Queen Mab”, Shelley’s radical and youthful outpouring of 1813. Shelley had sculpted Ozymandias’s face himself, shattered it with whoops of glee, rubbed it in its own pride (“king” always being an obscenity as far as he was concerned) and placed it in the wilderness, both moral and physical, in which such men belonged.

In any case, the “real” Ozymandias too was a stock tyrant; or so it seemed. No other writer of antiquity mentioned him. The stone reliefs Diodorus associated with him, and the buildings around him, appeared to be the mortuary-temple complex of Ramesses II, otherwise known as the Younger Memnon. “Ozymandias” may have been a corruption of part of his royal name. It was Ramesses II, ruler of Upper Egypt for 67 years in the 13th century BC, who had defeated the Hittites, the Nubians and the Canaanites, hugely expanded the bounds of Egypt, and built Thebes into a city of 100 gates, many covered in gold and silver. He revelled in colossal statues, erecting more than any other Egyptian king, and it was he who had declared, in words less rhythmical than Shelley made them, “Should any man seek to know how great I am and where I lie, let him surpass one of my works.”

As it happened, as Shelley and Smith were scribbling their competing sonnets, Ramesses II was on his way to London. The top half of one of the statues of him at Thebes (though not the one described by Diodorus, which still lies in situ toppled and mutilated) had been dragged, on trolleys and with palm-fibre ropes, as far as the bank of the Nile opposite Luxor, and now waited only for a boat to transport it the rest of the way. The boat would need to be substantial: the pharaoh’s head and shoulders weighed seven tonnes. The French army, passing nearby, had tried to shift the colossus by drilling a three-inch hole in his shoulder and stuffing it with dynamite, but the soldiers had chickened out at the last moment and left him behind.

It fell to Giovanni Belzoni, a former circus strongman, weightlifter and engineer, to find a way to lever the colossal hulk out of the sand
The British, as they drove the French out of Egypt, also picked up their antiquarian loot. No consciences pricked about taking it. Glorious Thebes was now a “village”, populated by wretched lentil-eating peasants and “a dark and woolly-haired under-race” who had no notion what the statues meant. It fell to Giovanni Belzoni, a former circus strongman, weightlifter and engineer, to find a way to lever the colossal hulk out of the sand with a workforce of “complete savages…entirely unacquainted with any kind of labour and ignorant of the value of money.”

In 1818 the Younger Memnon was enthroned in a newly built Egyptian Room at the British Museum, where he remains, magnificent in grey and pale brown granite, the French sappers’ hole still in his shoulder. The keeper of the Egyptian Room explained that he

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หลังคริสต์มาสใน 1817 Percy Bysshe เชลลีย์ แล้ว 25 นั่งลงเพื่อเขียนบทกวี นี้ไม่ แน่นอน ผิดปกติ เขาได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ของปีทำรอบเดียว มักลอยใน skiff เล็กบนเทมส์ หรือแค่ไม้ Bisham ใกล้ลิตี้มาร์โลว์ การเกิดของเขาอย่างมากในตำนาน--ปฏิวัติฝรั่งเศสกลอน "ขบวนการปฏิวัติอิสลาม" โดยคมชัด นี้ถูก doddle มี จะเอาขึ้นหน้าหนึ่งของโน้ตเดียวกัน: หน้าก่อนหน้านี้ หรือ ต่อ ปกคลุมไป ด้วยผลรวมระดับประถมศึกษาและกันบล็อท ข้ามด้านบนของหน้ารันคำ:

ชื่อของฉันคือ Ozymandias — กษัตริย์
ในส่วนนี้
ฝังเช่นคิงส์
เที่ยงคืนใน Nowheresville
ใน trenches สงครามภาษา
เก๋เยือกเย็น
ไม้เข้ม
มีทองในบ่อเขามี
Dr Warne และแมลงสาบ
อยู่ด้านบน
แช่งของ mummyji
ผู้ชายฤดูใบไม้ร่วง
พิมาน
ระหว่างผักกาดหอมสมัก
พรมสีแดง
หมุนนิคม
ต่อสู้มากกว่านก
กษัตริย์
ชื่อ
ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อ
ลอนดอน
ศิลปะ บันเทิง และสื่อ
สื่อ
บทกวี
อียิปต์
นี้ได้กลายเป็น บางที บรรทัดโด่งดังที่สุดในเชลลีย์ แม้ว่ามันไม่ใช่ของเขาเอง หนึ่งคนรู้ และระเบิดเป็น unprompted แม้ว่าพวกเขาอาจแทบไม่เคยได้ยินของกวีเอง ณที่เกิดขึ้นจากมันรวมอยู่ในคลังทองของ Palgrave ใน 1861 และ ตั้งแต่นั้น ได้ทำ anthologies ส่วนใหญ่ของข้อภาษาอังกฤษ ได้ โดยความยินยอมทั่วไป บทกวี เชลลีย์จะคงมีการ mildly miffed โดยความสำเร็จ เขามีความกระตือรือร้นมากที่จะไฟขึ้นประชาชน ด้วยผลงานของเขาอีกต่อไป เขาจะยัง บางที ได้รับประหลาดใจ

ผมได้พบกับผู้เดินทางจากที่ดินโบราณ,
ใครว่า — "ขาใหญ่ และ trunkless ที่สองของหิน
ยืนในทะเลทรายใกล้นำ ทราย,
ครึ่งจมอยู่กับ visage มลาย มีคิ้ว,
และรอยย่นริมฝีปาก และ sneer สั่งเย็น,
บอกว่า ประติมากรที่ดีจิตใจผู้อ่าน
ที่ยังอยู่รอด ประทับในสิ่งเหล่านี้ lifeless,
มือที่เลียนนั้น และหัวใจที่เลี้ยง;
และบนเชิง คำเหล่านี้ปรากฏขึ้น:
ชื่อของฉันคือ Ozymandias กษัตริย์,
มองงานของฉันเยจรรย์ และความสิ้นหวัง!
ข้างยังคงไม่ ปัดผุ
ของพินาศนั้นมหาศาล มากมาย และเปลือย
แซนด์เกาะโหลน และระดับยืดไกล "—
กำเนิดของ "Ozymandias" ได้อีก: ประกวดขี้เล่นกับเพื่อน ฮอเรซ Smith ความร่าเริงลอนดอนกวี-stockbroker ที่ได้อยู่กับเชลลีย์ที่ลิตี้มาร์โลว์ เพื่อนกัน ลีห์ล่า บรรณาธิการนิตยสารผู้สอบจากรุนแรง หนุ่มสาวที่ชอบจัดแข่งขันณ 15 นาทีเป็นเวลามาตรฐานที่ได้รับอนุญาต (เดือนกุมภาพันธ์ถัดไปล่าติดตั้งระหว่างเชลลีย์ จอห์น Keats และตัวเอง หัวข้อถูก "เดอะไนล์" กวีสองเส้นประปิดตนแบบ ขณะล่า laboured บนเขาจนกระทั่งในช่วงเช้า) กลอนของเชลลีย์และสมิธส์เผยสั้นทยอยในที่ผู้ตรวจสอบปีถัดไป สมิธทั้ง regretting ความใกล้ชิดของพวกเขา จริง ๆ แม้ว่าความพยายามของเขาได้ดีในตอนท้าย ยากจะผ่านบรรทัดสอง straight-faced:

ในอียิปต์ของทรายเงียบ อยู่คนเดียว,
ยืนเป็นยักษ์ Leg. ...
เดอะมิวส์ได้ dawdled เถิด เริ่มต้นของเชลลีย์เป็นหิน เขาได้แขวนขึ้นครั้งแรกใน "pedestal" คำหากินไปเป็นเมตร ("มีอยู่ตามแม่น้ำไนล์เป็นเชิงเดียวโดดๆ") จากนั้น เขาถูกใส่ใจจากวัสดุทำขา trunkless ("หินอ่อน/สีเทา/สีน้ำตาล") "หมอกลลา" crept รบกวนเขาในขณะ แล้ว เขาบันทึก "คิ้วรวบรวม" ของขา แต่น่า บน recto หน้า (เชลลีย์มีโดยทั่วไปเริ่มต้นออกแบบ verso), สิ่งทั้งหมดถูกเขียนออกปานกลาง ถ้ามันมีเกิดขึ้นได้อย่างง่ายดายในหัวของเขา


อาจจะมีการ หมึกมากมีการหกคุยตรงที่ภาพของเชลลีย์ ประกาศ vaunting มาจาก แต่เป็นไปได้แหล่งและไม่ไกลเพื่อ ค้นหา ที่มักถูก Diodorus Siculus เขา "ไลบรารีของประวัติศาสตร์" ซึ่งเชลลีย์กำลังอ่านรอบ Diodorus เขียนก่อนคริสต์ศตวรรษแรก เช่นคำอธิบายของ Hecataeus ของรูปปั้นหินดำเมื่อมันยืนสมบูรณ์ในวัดของ Thebes 300 ปีก่อน มันเป็น Hecataeus รูปปั้นที่ใหญ่ที่สุดในอียิปต์ กล่าวว่า เท้าของมันคนเดียวได้ "มากกว่าเจ็ด cubits" หรือสิบครึ่งเท้ายาว Diodorus ใครไม่เคยเห็นมัน ดี ๆ เรียกว่า "Ozymandias" บันทึกการประกาศเชิงการ และกล่าวว่า วัดนี้ฟิว "น่าจะ เกินอื่น ๆ ทั้งหมดไม่เพียงแต่ ในมาตราส่วนใหญ่ของค่าใช้จ่ายของ แต่ยังอยู่ ในอัจฉริยะของผู้สร้างที่" มันถูกไม่ อย่างไรก็ตาม เจ๊ง: แบลคสโตนอยู่ "ไม่รอยแตก ไม่มีปัญหา" ในวันพระ

เชลลีย์แนะยัง มีอิทธิพลต่อ ดังนั้น โดยบัญชีของ Thomas Legh "เล่าเรื่องของใช้เดินทางในอียิปต์และประเทศนอกเหนือจากต้อกระจก" ในไตรมาสที่สำหรับ 1816 ตุลาคม เกี่ยวข้องว่า แม้ มีความภูมิใจคำ (ซึ่งมันซ้ำ) บนรูปปั้นมหาศาล ไม่มีร่องรอย บันทึกหนึ่งที "prostrate ส่วน" ตอนนี้ยังคง บางหน้าบน อย่างไรก็ตาม และลึกมากในอียิปต์ นายธนาคารที่พบรูปปั้นแม้แต่ใหญ่ฝังอยู่สูงสุดของไหล่ในทราย ยืนตามคำแนะนำของหู เขาสามารถเพียงไปถึงกลางหน้าผากของ ซึ่งเขาคำนวณว่า ความยาวของหัวคือ 12 ฟุต (3.7 เมตร), และความสูงของสิ่งทั้งหมดคง 84 ฟุต "ไกลเกินของรูปปั้นที่ควรของการ 'กษัตริย์กษัตริย์'"

กษัตริย์แห่งกษัตริย์ ถึงแม้ว่า มีผู้เข้าชมหนึ่งอยากดู เมื่อพวกเขามี braved broiling ความร้อนและความว่างเปล่าที่น่ากลัวของทะเลทรายไปจน ในสมัยศตวรรษที่ 18 หนังสือหลาย "คำอธิบายของเดอะตะวันออก" (1743) ของ Pococke และ Vivant Denon "เดิน dans la Basse et la Haute Egypte " (1802), ประกอบด้วยสลักลายบนของโคลอสซัส toppled และกระจายใน Thebes ที่อาจได้รับ Ozymandias Denon กับ sniffiness ของฝรั่งเศส การออกเสียงลักษณะของรูปปั้น "มาตรฐาน" แต่เพราะการดำเนินการ เขายังตั้งข้อสังเกตว่า เนื่องจากวางการแต่งผมเสียหาย เป็นไปไม่ได้บอกว่า เรื่องพระมหากษัตริย์หรือพระเจ้า แต่เขามีวัด: 25 ฟุตข้ามไหล่ และ 75 ฟุตสูง ชื่อดีมีติดบน นักท่องเที่ยวจากทั่วยุโรป เขาระบุไว้ มีสลักชื่อของตนเองและหมายเหตุ ในหลายภาษา ในสิ่งที่พวกเขาควรถูกทิ้งเขา

เชลลีย์ของลดลงทรราชออกเดินทางจากเหล่านี้ ขายืนตรง ใน ขณะที่นั่งปั้นต้นฉบับ อาหารกำลังนอนลง อาหารวางบนใบหน้าของมัน ดังนั้นมีความไม่เห็นบรรดา "รอยย่นริมฝีปาก" และที่ "sneer สั่งเย็น" วางอาคารลดลงทั้งหมดปัดเศษ เกินไป ซึ่งมีกลอนของเชลลีย์ "อะไรข้าง" ทางทะเลทรายแซนด์

แต่กวีมีสิทธิ์การใช้งานของพวกเขา เขาเคยกล่าว coyly พวกเขาสามารถจินตนาการสิ่งที่พวกเขาชอบ นี้ดูเหมือนเพื่อให้ท่านได้ทำอะไร จากจินตนาการมี peopled กับ sneering tyrants อมตะตั้งแต่เขาเป็นเด็กผู้ชาย "มากมาย และ trunkless ขา" ได้เช่นเป็นรีเจนท์เจ้า corpulent ซึ่ง เก็บงานเลี้ยงที่ฟุ่มเฟือยในคาร์ลตันเฮาส์ในขณะที่คนจนถลอก และ starved "sneer สั่งเย็น" จะเหมาะสมกับของไม้โกรธ gorging นรกหมาปรึกษาที่แสดงใน "ควีนมาบ" เชลลีย์ของรุนแรง และอ่อนเยาว์ภาพการไหลของ 1813 เชลลีย์มีบรรดา Ozymandias ของหน้าตัวเอง ซวนกับ whoops ของกลี rubbed ในความภาคภูมิใจของตัวเอง ("คิง" เสมอการ obscenity ที่เป็นที่เขาเกี่ยวข้อง) และวางไว้ในถิ่นทุรกันดาร คุณธรรม และ กายภาพ ชายดังกล่าวอยู่

, Ozymandias "จริง" เกินไปถูกทรราชหุ้น หรือดัง เหมือน ไม่มีนักเขียนอื่น ๆ ของกล่าวถึงเขา Reliefs หิน Diodorus ที่เกี่ยวข้องกับเขา และอาคารสถานที่ เขาปรากฏเป็น คอมเพล็กซ์ mortuary-วัดสองห้อง อื่น ๆ ที่รู้จักกันเป็นฟเมมนอน Younger "Ozymandias" อาจได้รับความเสียหายของส่วนชื่อของรอยัล มันเป็นห้อง II ไม้บรรทัดของอียิปต์บนสำหรับ 67 ปีก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 13 ผู้มีพ่ายแพ้ฮิตไทต์ Nubians และที่ Canaanites ขยายขอบเขตของอียิปต์ อย่างมหาศาล และสร้าง Thebes กลายเป็นเมืองประตู 100 หลายครอบทองและเงิน เขา revelled ในรูปปั้นมหาศาล erecting มากกว่าอื่น ๆ อียิปต์กษัตริย์ และพระองค์เป็นผู้มีประกาศ คำจังหวะน้อย กว่าเชลลีย์ทำให้พวกเขา "คนรีบรู้ดีว่าฉัน และฉันนอน ให้เขาเกินหนึ่งผลงานของฉัน"

เป็นมันเกิดขึ้น เป็นเชลลีย์และสมิธถูก scribbling โคลงการแข่งขัน II ห้องถูกทางไปลอนดอน โรงแรมยอดนิยมในครึ่งหนึ่งของรูปปั้นของเขาที่ Thebes (แม้ไม่ได้อธิบายไว้ โดย Diodorus ซึ่งยังคง อยู่ใน situ toppled และ mutilated) มีการลาก trolleys และ มี เชือกเส้นใยปาล์ม เท่าที่ธนาคารของแม่น้ำไนล์ตรงข้ามกับ Luxor และขณะนี้รอเพียงเรือเพื่อการขนส่งส่วนเหลือของทาง เรือจะต้องได้พบ: หัวและไหล่ของฟาโรห์หนัก 7 ตัน กองทัพฝรั่งเศส ใกล้เคียง ช่วยพยายามเลื่อนอะโคลอสซัส โดยเจาะรู 3 นิ้วในไหล่เขา และบรรจุกับระเบิด แต่ chickened ออกหรอก และเขาทิ้งทหารไว้

มันตกกับ Giovanni Belzoni ตัวละครอดีต strongman, weightlifter และ วิศวกร หาวิธี lever รีบมหาศาลจากทราย
ที่อังกฤษ ตามที่พวกเขาขับรถฝรั่งเศสออกไปจากอียิปต์ ยังหูยกเค้า antiquarian ของพวกเขา ไม่ผ่านพระ pricked เกี่ยวกับนำ รุ่งโรจน์ Thebes ตอนนี้ "หมู่บ้าน" รวบรวมโดยชาวนากินถั่วเลนทิลใส่ wretched "มืด และกล้วยป่า haired น้อยแข่ง" ที่มีความไม่มีรูปปั้นที่หมาย มันตกกับ Giovanni Belzoni ตัวละครอดีต strongman, weightlifter และ วิศวกร หาวิธี lever รีบมหาศาลจากทรายกับบุคลากรของ "สมบูรณ์คนป่าเหล่านั้น...ทั้ง unacquainted กับแรงงาน และค่าเงินซะ"

ใน 1818 ฟเมมนอน Younger ได้ภายในห้องพักอียิปต์สร้างขึ้นใหม่ที่พิพิธภัณฑ์บริติช ที่เขายังคง งดงามในซีด และสีเทาสีน้ำตาลแกรนิต หลุม sappers' ฝรั่งเศสยังอยู่ในไหล่เขา ผู้รักษาห้องอียิปต์อธิบายว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หลังคริสต์มาสใน 1817 เพอร์ซี่บิชเชลลี่แล้ว 25 , นั่งเขียนกลอน นี้ไม่ได้แน่นอน ผิดปกติ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ของปี ทำแบบเดียวกัน มักจะลอยรอบในเรือขนาดเล็กในเทมส์หรือเกาะอยู่ใน bisham ไม้ใกล้มาร์โลว์ , ให้กำเนิดของเขาอย่างมากในการปฏิวัติฝรั่งเศสบทกวี " การปฏิวัติของอิสลาม " ในทางตรงกันข้าม อันนี้ก็ของกล้วยๆ .มันเอาขึ้นหน้าหนึ่งของสมุดบันทึกเดียวกัน : หน้าก่อนหน้า หรือภายหลัง ปกคลุมด้วยเงินประถมศึกษาและไม้ . ที่ด้านบนสุดของหน้าใช้คำ :

ฉันชื่อ ซีแมนเดียสกษัตริย์ในส่วนนี้

ไว้เหมือนกษัตริย์หมู่บ้านโบ๋เบ๋

เที่ยงคืนในสนามเพลาะของภาษาสงคราม

เศร้าเก๋ในไม้สีเข้ม
มีทองคำในพวกเขามีบ่อน้ำและแมลงสาบ

ดร วอร์นถนนที่ต้องคำสาปของ mummyji ด้านบน



คนฤดูใบไม้ร่วงเป็นแขกของฉันในผักกาดหอมลักลอบ
พรมสีแดง

สู้รีลอสังหาริมทรัพย์มากกว่ากษัตริย์ของกษัตริย์นกเขา



พิมพ์หัวข้อศิลปะลอนดอน
, บันเทิงและสื่อ



กลอนสื่ออียิปต์นี้ได้กลายเป็น บางที เส้นที่มีชื่อเสียงที่สุดในเชลลี่ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ของเขาเอง ที่ทุกคนรู้ และเป็น unprompted ระเบิด ,ถึงแม้ว่าพวกเขาอาจจะเคยได้ยินของกวีเอง เขียนโคลงที่งอกออกมา มันอยู่ในคลังทอง ของพอลเกรฟใน 1861 และตั้งแต่นั้นได้หนังสือที่สุดของกลอนภาษาอังกฤษ มันเป็นโดยความยินยอมทั่วไป , บทกวีที่ยิ่งใหญ่ เชลลี่อาจจะได้รับ miffed อย่างอ่อนโยนโดยความสำเร็จของมัน เขายิ่งกระตือรือร้น ยิงประชาชน ด้วยผลงานต่อไปของเขา เขาจะยัง บางทีมีตกใจ

ผมเจอนักท่องเที่ยวจากดินแดนโบราณ
ใครว่า - " สองอันกว้างใหญ่และ trunkless ขาหิน
ยืนอยู่ในทะเลทราย . . . . . . . ใกล้พวกเขาบนทราย
ครึ่งจมมลาย ใบหน้าอยู่ที่หน้าบึ้ง
และรอยย่นมุมปากและคำพูดเยาะเย้ยของคำสั่ง
บอกหนาว ที่ประติมากรคือกิเลสอ่าน
ที่ยังมีชีวิตรอด ประทับสิ่งไร้ชีวิตเหล่านี้
มือที่เย้ยหยันพวกเขาและหัวใจที่เฟด ;
และบนแท่น คำเหล่านี้ปรากฏ :
ฉันชื่อ ซีแมนเดียส กษัตริย์แห่งกษัตริย์
ดูงานท่านผู้ยิ่งใหญ่ และสิ้นหวัง
ไม่มีอะไรนอกจากซาก รอบการสลาย
ที่มหึมาซากที่ไม่มีที่สิ้นสุดและเปลือย
ทรายคนเดียว และระดับยืดไกลออกไป " -
การกำเนิดของ " ซีแมนเดียส " ถ่อมตัว : ขี้เล่น แข่งกับเพื่อน ฮอเรซ สมิธ , Jolly นายหน้าลอนดอนกวี ,ที่พักอยู่กับเชลลี่ที่ตัวแทน . รวมเพื่อนลีล่า บรรณาธิการสาวของนิตยสารผู้ตรวจสอบหัวรุนแรง ชอบจัดแข่งโคลง ; 15 นาทีคือเวลามาตรฐานที่อนุญาตให้ใช้ ( ถัดไปกุมภาพันธ์ล่าชุดหนึ่งขึ้นระหว่างเชลลี่ , จอห์น คีทส์ และตัวเอง หัวข้อคือ " ปลานิล " ; สองกวีกลับออกไปของพวกเขาในรูปแบบในขณะที่ล่ามายาของเขาจนถึงตีสอง ) เชลลี่ของบทกวีและสมิธถูกตีพิมพ์ในสั้นบัลลังก์ในผู้ตรวจสอบปีหน้า สมิธ เนื่องจากเสียใจ ความใกล้ชิดของพวกเขา จริงอยู่ แต่ความพยายามของเขาดีขึ้นในตอนท้าย มันก็ยากที่จะรับตรงเผชิญหน้ากับอดีตสองบรรทัดแรก :

ในอียิปต์ทรายเงียบอยู่คนเดียว
หมายถึงยักษ์ขา . . .
Muse ได้ชัดถ้อยชัดคำมัวแต่อ้อยอิ่ง อยู่ที่ .เชลลี่เริ่มเป็นหินด้วย เขาถูกแขวนขึ้นครั้งแรกใน " ฐาน " เป็นคำหากินพอดีเมตร ( มียืนโดยไนล์โดดเดี่ยวเดียวฐาน " ) เขาถูกรบกวนโดยวัสดุขา trunkless า ( หินอ่อน / สีเทา / สีน้ำตาล ) " หมอก " อ้าวเล็ดลอดเข้ามารบกวนเขา แล้วเขาบันทึก " กันขมวดคิ้ว " หนึ่งของขา แต่ก็แปลกใน recto ของหน้า ( Shelley มีมักจะเริ่มต้นบนความ ) ทั้งสิ่งที่เขียนในสำเนายุติธรรม เช่น ถ้ามันได้ง่ายขึ้นในหัวของเขา . . . . . .

อาจจะมี หมึกมากได้รับหกคุยตรงที่เชลลีย์ ภาพลักษณ์ และคนคุยโอ้อวดประกาศมา แต่แหล่งที่เป็นไปได้ไม่ไกลที่จะแสวงหามีโอกาสมากที่สุด คือ ดิโอโดรุส คูลุสในห้องสมุดของเขา " ประวัติศาสตร์ " ที่เชลลี่อ่านตั้งแต่ตอนนั้น ดิ การเขียนในศตวรรษก่อนคริสต์ศักราชแรกถ่ายทอด hecataeus คือรายละเอียดของรูปปั้นหินสีดำเมื่อมันยืนอยู่ที่สมบูรณ์ในวัดใน Thebes 300 ปี ก่อน มันบอกว่า hecataeus รูปปั้นที่ใหญ่ที่สุดในอียิปต์ เท้าของมันเพียงอย่างเดียวคือ " มากกว่าเจ็ดศอก "หรือ 10 ฟุตครึ่งยาว ดิ ใครไม่เคยเห็นมัน ตรงไปตรงมา เรียกมันว่า " ซีแมนเดียส " บันทึกประกาศบนแท่นและกล่าวว่า " วัดศพนี้ดูเกิน ๆทั้งหมดไม่เพียง แต่ในขนาดใหญ่ของค่าใช้จ่ายของมัน แต่ยังในอัจฉริยะของผู้สร้าง . " มันก็ไม่ใช่ แต่เจ๊ง : หินสีดำมี " ไม่ร้าว ไม่ใช่ปัญหา " ในวันของเขา .

เชลลี่ คงได้รับอิทธิพล , ดังนั้น , จากบัญชี " โทมัสเลกเล่าเรื่องของการเดินทางในอียิปต์และประเทศนอกเหนือจากต้อกระจก " ในการตรวจสอบรายไตรมาสสำหรับตุลาคม 1816 . นี้เกี่ยวข้องกับแม้คำภูมิใจ ( ซึ่งมันซ้ำ ) บนรูปปั้นมหึมาไม่มีร่องรอยบันทึกบางทีหนึ่ง " กราบ ~ " ตอนนี้ยังคงอยู่ บางหน้าบน , อย่างไรก็ตาม , และมากลึกเข้าไปในอียิปต์นายธนาคารได้ค้นพบรูปปั้นฝังลงกับไหล่ใหญ่ของทราย ยืนอยู่บนปลายหูของมัน เขาก็แค่ถึงกลางหน้าผากของมัน ซึ่งเขาคำนวณไว้ว่า ความยาวของหัว คือ 12 ฟุต ( 3 เมตร ) และความสูงของสิ่งทั้งอาจ 84 ฟุต ไกลเกินที่ของควร รูปปั้นของ ' ในหลวง ' "

กษัตริย์ของกษัตริย์แม้ว่า เป็นหนึ่งในผู้เข้าชมต้องการที่จะเห็นเมื่อพวกเขามี braved broiling ความร้อนและน่ากลัวความว่างเปล่าของทะเลทรายที่ได้รับเพื่อให้ห่างไกล หลายศตวรรษที่ 18 หนังสือท่องเที่ยว เช่น pococke " รายละเอียดของตะวันออก " ( 1743 ) และวีวอง Denon " การเดินทางของลาแบส et la Haute egypte " ( 1802 ) มีภาพแกะสลักของล้มกระจัดกระจายยักษ์ใน Thebes ที่อาจได้รับซีแมนเดียส .Denon กับ sniffiness ฝรั่งเศสของเขาเด่นชัดลักษณะของรูปปั้น " ปานกลาง " แต่การดำเนินการที่สมบูรณ์แบบ นอกจากนี้เขายังตั้งข้อสังเกตว่า เพราะทรงผมเสีย มันเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกได้ว่าเนื้อหาเป็นกษัตริย์หรือพระเจ้า แต่เขาก็มีวัด : 25 ฟุตข้ามไหล่ และ 75 ฟุตในความสูง ชื่อที่ติดบน นักท่องเที่ยวจากทั่วยุโรป เขาตั้งข้อสังเกตได้สลักชื่อของตนเอง และข้อสังเกต หลายภาษา ในสิ่งที่พวกเขาควรจะถูกทิ้งไว้

ของเซลลี่ล้มทรราชทั้งหลายจากใด ๆของเหล่านี้ ขายืนตัวตรง ส่วนรูปปั้นเดิมนั่งอยู่ และทำลายกำลังนอนอยู่ ซากปรักหักพังวางอยู่บนใบหน้าของมัน ดังนั้นมันไม่มีความเป็นไปได้เลยที่เห็นนั้นเหี่ยวย่น " ปาก " และ " ยิ้มเยาะของคำสั่ง " เย็นลดลงอาคารวางรอบมัน เกินไป ที่บทกวีเชลลี่ มีอะไร " ข้าง " ทรายทะเลทรายไม่มีที่สิ้นสุด

แต่กวีมีสิทธิของตนเอง เขาเคยบอกว่า ตุ้งติ้ง ; พวกเขาสามารถจินตนาการสิ่งที่พวกเขาชอบ นี้ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เขาทำ จากจินตนาการ ประเทศที่เต็มไปด้วยหัวเราะเยาะทรราช ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก" มาก และขา " trunkless ได้ดีเป็นของขึ้นชื่ออ้วนท้วน เจ้าชายผู้สำเร็จราชการ ถืองานเลี้ยงฟุ่มเฟือยใน Carlton บ้านในขณะที่คนจนขูด และอดอาหาร ; " ยิ้มเยาะของคำสั่ง " เย็นเหมาะกับใด ๆของภูมิภาค ดึง , นรกล่าสูญเสียผู้ปกครองปรากฎใน " ราชินีแห่งไฟ " เชลลี่เป็นหัวรุนแรง และหนุ่มสนใน 1813 . เชลลี่ มีรูปซีแมนเดียสหน้าตัวเองแตกด้วย . . . . ของชมรม ทำให้ศักดิ์ศรีของตนเอง ( " King " มักจะเป็นอนาจาร เท่าที่เขารู้ ) และวางไว้ในป่า ทั้งด้านคุณธรรม และกายภาพ ซึ่งคนเหล่านั้นเป็นของ

ในกรณีใด ๆ " จริง " ซีแมนเดียสด้วย เป็นทรราช หุ้น หรือ ดังนั้นมันดูเหมือน . ไม่มีนักเขียนอื่น ๆของสมัยโบราณกล่าวถึงเขา หินนูนดิที่เกี่ยวข้องกับเขาและอาคารรอบ ๆเขา ปรากฏเป็นศพวัดซับซ้อนของฟาโรห์รามเสสที่สอง หรือที่รู้จักกันว่าน้องเมมนอน . " ซีแมนเดียส " อาจได้รับความเสียหาย ส่วนชื่อราชวงศ์ของเขา มันเป็นฟาโรห์รามเสสที่สอง ไม้บรรทัดของ Upper อียิปต์ 67 ปีในศตวรรษที่ 13 ที่ได้พ่ายแพ้ฝรั่งเศส , nubians คนคานาอัน มหาศาล ขยายขอบเขตของอียิปต์และสร้างเมือง Thebes เป็น 100 ประตูมากมาย เต็มไปด้วยทองและเงิน เขา revelled ในรูปปั้นยักษ์ , erecting มากกว่ากษัตริย์อียิปต์อื่น ๆใด ๆและเป็นผู้ที่ได้ประกาศ หรือจังหวะน้อยกว่าเชลลี่ทำ ให้ชายใดต้องการที่จะทราบวิธีการที่ดีผมและที่ผมโกหกให้เขาเกินหนึ่งในผลงานของฉัน "

มันเกิดขึ้นขณะที่เชลลีย์และสมิ ธเป็นรอยขีดแข่ง sonnets ชาโดว์กาแล็กติก้า , กำลังจะไปลอนดอน ครึ่งบนของรูปปั้นของเขาที่ Thebes ( แต่ไม่ใช่คนที่บรรยายด้วยดิ ที่ยัง อยู่ในแหล่งกำเนิดล้มและใช้ ) ถูกลากบนรถเข็น ด้วยเชือก ใยปาล์ม เท่าที่ธนาคารของแม่น้ำไนล์ตรงข้าม Luxorและตอนนี้ รอเรือเพื่อการขนส่งในส่วนที่เหลือ เรือจะต้องเป็นรูปธรรม : หัวของฟาโรห์และไหล่หนัก 7 ตัน ฝรั่งเศสกองทัพ ผ่านบริเวณใกล้เคียง ได้พยายามที่จะเปลี่ยนเป็นยักษ์โดยการเจาะรู 3 นิ้ว ไหล่ขวา และบรรจุ ด้วยระเบิด แต่พวกทหารกล้าในนาทีสุดท้าย และทิ้งเขาไว้ข้างหลัง

มันตกอยู่โจวันนีเบลโซนี , strongman ละครสัตว์ อดีตนักยกน้ำหนัก และวิศวกร เพื่อหาทางโยกฮัลค์ ยักษ์ออกจากทราย
อังกฤษ พวกเขาขับไล่ฝรั่งเศสออกจากอียิปต์ ยังหยิบเงินโบราณของพวกเขา ไม่มีมโนธรรมแทงเรื่องยา Thebes รุ่งโรจน์ตอนนี้เป็น " หมู่บ้าน "ประชากรโดยนังถั่วกินชาวนาและ " เข้มขนปุยและภายใต้การแข่งขัน " ผู้ไม่มีความคิดว่ารูปปั้นนั้น หมายถึง มันตกอยู่โจวันนีเบลโซนี , strongman ละครสัตว์ อดีตนักยกน้ำหนัก และวิศวกร เพื่อหาทางโยกฮัลค์ ยักษ์ออกจากทรายกับลูกทีมของ " สมบูรณ์ ป่าเถื่อน . . . . . . . ทั้งหมด ซึ่งแปลกหน้ากับชนิดใด ๆของแรงงานและไม่รู้ค่าของเงิน

"ใน 1818 น้องเมมนอนเป็นห้องที่สร้างขึ้นใหม่ขึ้นครองราชย์ในอียิปต์ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอังกฤษที่เขายังคง งดงามในสีเทาและหินแกรนิตสีน้ำตาลอ่อน , sappers ' ฝรั่งเศสรูยังไหล่ของเขา ผู้ดูแลห้องอียิปต์ กล่าวว่า เขา