Short Story: “The Tell-Tale Heart”A

Short Story: “The Tell-Tale Heart”

Author: Edgar Allan Poe, 1809–49

First published: 1843

The original short story is in the public domain in the

United States and in most, if not all, other countries as well.

Readers outside the United States should check their own

countries’ copyright laws to be certain they can legally

download this e-story. The

Online Books Page has an FAQ

which gives a summary of copyright durations for many

other countries, as well as links to more official sources.

This PDF ebook was

created by José Menéndez.

3

T

RUE!—nervous—very, very dreadfully nervous I had been

and am; but why

will you say that I am mad? The disease

had sharpened my senses—not destroyed—not dulled them.

Above all was the sense of hearing acute. I heard all things in

the heaven and in the earth. I heard many things in hell.

How, then, am I mad? Hearken! and observe how

healthily—how calmly I can tell you the whole story.

It is impossible to say how first the idea entered my

brain; but once conceived, it haunted me day and night.

Object there was none. Passion there was none. I loved the

old man. He had never wronged me. He had never given me

insult. For his gold I had no desire. I think it was his eye!

yes, it was this! One of his eyes resembled that of a

vulture—a pale blue eye, with a film over it. Whenever it fell

upon me, my blood ran cold; and so by degrees—very

gradually—I made up my mind to take the life of the old

man, and thus rid myself of the eye for ever.

Now this is the point. You fancy me mad. Madmen

know nothing. But you should have seen

me. You should

have seen how wisely I proceeded—with what caution—

with what foresight—with what dissimulation I went to

work! I was never kinder to the old man than during the

whole week before I killed him. And every night, about

midnight, I turned the latch of his door and opened it—oh, so

gently! And then, when I had made an opening sufficient for

my head, I put in a dark lantern, all closed, closed, so that no

light shone out, and then I thrust in my head. Oh, you would

have laughed to see how cunningly I thrust it in! I moved it

slowly—very, very slowly, so that I might not disturb the old

man’s sleep. It took me an hour to place my whole head

within the opening so far that I could see him as he lay upon

4 THE TELL-TALE HEART

his bed. Ha!—would a madman have been so wise as this?

And then, when my head was well in the room, I undid the

lantern cautiously—oh, so cautiously—cautiously (for the

hinges creaked)—I undid it just so much that a single thin

ray fell upon the vulture eye. And this I did for seven long

nights—every night just at midnight—but I found the eye

always closed; and so it was impossible to do the work; for it

was not the old man who vexed me, but his Evil Eye. And

every morning, when the day broke, I went boldly into the

chamber, and spoke courageously to him, calling him by

name in a hearty tone, and inquiring how he had passed the

night. So you see he would have been a very profound old

man, indeed, to suspect that every night, just at twelve, I

looked in upon him while he slept.

Upon the eighth night I was more than usually cautious

in opening the door. A watch’s minute hand moves more

quickly than did mine. Never before that night had I

felt the

extent of my own powers—of my sagacity. I could scarcely

contain my feelings of triumph. To think that there I was,

opening the door, little by little, and he not even to dream of

my secret deeds or thoughts. I fairly chuckled at the idea;

and perhaps he heard me; for he moved on the bed suddenly,

as if startled. Now you may think that I drew back—but no.

His room was as black as pitch with the thick darkness (for

the shutters were close fastened, through fear of robbers),

and so I knew that he could not see the opening of the door,

and I kept pushing it on steadily, steadily.

I had my head in, and was about to open the lantern,

when my thumb slipped upon the tin fastening, and the old

man sprang up in the bed, crying out—“Who’s there?”

I kept quite still and said nothing. For a whole hour I

did not move a muscle, and in the meantime I did not hear

him lie down. He was still sitting up in the bed listening;—

EDGAR ALLAN POE 5

just as I have done, night after night, hearkening to the death

watches in the wall.

Presently I heard a slight groan, and I knew it was the

groan of mortal terror. It was not a groan of pain or of

grief—oh, no!—it was the low stifled sound that arises from

the bottom of the soul when overcharged with awe. I knew

the sound well. Many a night, just at midnight, when all the

world slept, it has welled up from my own bosom,

deepening, with its dreadful echo, the terrors that distracted

me. I say I knew it well. I knew what the old man felt, and

pitied him, although I chuckled at heart. I knew that he had

been lying awake ever since the first slight noise, when he

had turned in the bed. His fears had been ever since growing

upon him. He had been trying to fancy them causeless, but

could not. He had been saying to himself—“It is nothing but

the wind in the chimney—it is only a mouse crossing the

floor,” or “it is merely a cricket which has made a single

chirp.” Yes, he has been trying to comfort himself with these

suppositions; but he had found all in vain.

All in vain;

because Death, in approaching him, had stalked with his

black shadow before him, and enveloped the victim. And it

was the mournful influence of the unperceived shadow that

caused him to feel—although he neither saw nor heard—to

feel

the presence of my head within the room.

When I had waited a long time, very patiently, without

hearing him lie down, I resolved to open a little—a very,

very little crevice in the lantern. So I opened it—you cannot

imagine how stealthily, stealthily—until, at length, a single

dim ray, like the thread of the spider, shot from out the

crevice and full upon the vulture eye.

It was open—wide, wide open—and I grew furious as I

gazed upon it. I saw it with perfect distinctness—all a dull

blue, with a hideous veil over it that chilled the very marrow

in my bones; but I could see nothing else of the old man’s

6 THE TELL-TALE HEART

face or person: for I had directed the ray as if by instinct,

precisely upon the damned spot.

And now have I not told you that what you mistake for

madness is but over-acuteness of the senses?—now, I say,

there came to my ears a low, dull, quick sound, such as a

watch makes when enveloped in cotton. I knew

that sound

well too. It was the beating of the old man’s heart. It

increased my fury, as the beating of a drum stimulates the

soldier into courage.

But even yet I refrained and kept still. I scarcely

breathed. I held the lantern motionless. I tried how steadily I

could maintain the ray upon the eye. Meantime the hellish

tattoo of the heart increased. It grew quicker and quicker,

and louder and louder every instant. The old man’s terror

must

have been extreme! It grew louder, I say, louder every

moment!—do you mark me well? I have told you that I am

nervous: so I am. And now at the dead hour of the night,

amid the dreadful silence of that old house, so strange a

noise as this excited me to uncontrollable terror. Yet, for

some minutes longer I refrained and stood still. But the

beating grew louder, louder! I thought the heart must burst.

And now a new anxiety seized me—the sound would be

heard by a neighbor! The old man’s hour had come! With a

loud yell, I threw open the lantern and leaped into the room.

He shrieked once—once only. In an instant I dragged him to

the floor, and pulled the heavy bed over him. I then smiled

gaily, to find the deed so far done. But, for many minutes,

the heart beat on with a muffled sound. This, however, did

not vex me; it would not be heard through the wall. At length

it ceased. The old man was dead. I removed the bed and

examined the corpse. Yes, he was stone, stone dead. I placed

my hand upon the heart and held it there many minutes.

There was no pulsation. He was stone dead. His eye would

trouble me no more.

EDGAR ALLAN POE 7

If still you think me mad, you will think so no longer

when I describe the wise precautions I took for the

concealment of the body. The night waned, and I worked

hastily, but in silence. First of all I dismembered the corpse. I

cut off the head and the arms and the legs.

I then took up three planks from the flooring of the

chamber, and deposited all between the scantlings. I then

replaced the boards so cleverly, so cunningly, that no human

eye—not even

his—could have detected any thing wrong.

There was nothing to wash out—no stain of any kind—no

blood-spot whatever. I had been too wary for that. A tub had

caught all—ha! ha!

When I had made an end of these labors, it was four

o’clock—still dark as midnight. As the bell sounded the

hour, there came a knocking at the street door. I went down

to open it with a light heart,—for what had I

now to fear?

There entered three men, who introduced themselves, with

perfect suavity, as officers of the police. A shriek had been

heard by a neighbor during the night; suspicion of foul play

had been aroused; information had been lodged at the police

office, and they (the officers) had been deputed to search the

premises.

I smiled,—for

what had I to fear? I bade the gentlemen

welcome. The shriek, I said, was my own in a dream. The

old man, I mentioned, was absent in the country. I took my

visitors all over the house. I bade them search—search

well.

I led them, at length, to

his chamber. I showed them his

treasures, secure, undisturbed. In the enthusiasm of my

confidence, I brought chairs into the room, and desired them

here

to rest from their fatigues, while I myself, in the wild

audacity of my perfect triumph, placed my own s

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เรื่องสั้น: "บอกเรื่องหัวใจ"

ผู้เขียน: Edgar Allan ท่าโพธิ์ 1809-49

ครั้งแรก: 1843

เรื่องเดิมอยู่ในโดเมนสาธารณะในการ

สหรัฐอเมริกาและ ในที่ สุด ถ้าไม่ทั้งหมด อื่น ๆ ประเทศเป็น

นอกสหรัฐอเมริกาที่ผู้อ่านควรตรวจสอบตนเอง

ประเทศลิขสิทธิ์กฎหมายเพื่อให้แน่ใจว่าสามารถตามกฎหมาย

ดาวน์โหลดอีเรื่องนี้ ใน

หน้าหนังสือออนไลน์มี FAQ

ซึ่งช่วยให้สรุประยะเวลาลิขสิทธิ์สำหรับหลาย

อื่น ๆ ประเทศ รวมทั้งเชื่อมโยงไปยังแหล่งขึ้นอย่างเป็นทางการ

ebook PDF นี้ได้

สร้างโดย José Menéndez

3

T

RUE ! — ประสาท — ประสาทมาก มาก dreadfully ผมเคย

และ น. แต่ทำไม

จะคุณบอกว่า ผมบ้าหรือไม่ โรค

ได้รุนแรงขึ้นความรู้สึกของฉัน — ไม่ทำลาย — dulled พวกเขาไม่

ข้างต้นทั้งหมด เป็นความรู้สึกของการได้ยินเฉียบพลัน ผมได้ยินในทุกสิ่งทุกอย่าง

สวรรค์และ ในโลก ผมได้ยินหลายสิ่งในนรก

อย่างไร แล้ว ผมบ้า Hearken และสังเกตวิธี

ยองใย — เปลี่ยนวิธีฉันสามารถบอกคุณทั้งเรื่อง.

ไม่ว่าความคิดแรกว่าที่ใส่ของฉัน

สมอง แต่เมื่อรู้สึก บ้านฉันวันและคืน

วัตถุมีไม่ มีความรักไม่มี ฉันรักการ

คนเก่า เขาไม่เคยมี wronged ฉัน เขาก็ไม่เคยให้ฉัน

ดูถูก ทองของเขา ผมไม่ ผมคิดว่า มันเป็นตาของเขา!

ใช่ มันถูก หนึ่งในสายตาของเขาคล้ายกับที่ของการ

แร้ง — การซีดสีน้ำเงินตา ฟิล์มมัน เมื่อใดก็ตามตก

เมื่อฉัน ของฉันเลือดวิ่งเย็น และเพื่อให้เป็นขั้น ๆ — มาก

ค่อย ๆ — ฉันทำการเก่า

คน และดังนั้น กำจัดตัวเองตาตัวเคย

ตอนนี้นี่คือจุด คุณแฟนซีฉันบ้า Madmen

รู้อะไร แต่คุณควรได้เห็น

ฉัน คุณควร

ได้เห็นอย่างชาญฉลาดว่าครอบครัวของฉัน — ระวังอะไร —

มีมองอนาคตว่า — ด้วย dissimulation ใดยิ้ม

ทำงาน ผมไม่เกี่ยวกับกับเฒ่ากว่าระหว่าง

ทั้งสัปดาห์ก่อนเสียชีวิตเขา และทุกคืน เกี่ยวกับ

เที่ยงคืน ฉันเปิดสลักของประตูของเขา และเปิดตัวโอ้ ให้

เบา ๆ จาก นั้น เมื่อได้ทำการเปิดเพียงพอ

หัวของฉัน ฉันวางในมืดโคมไฟ ปิดทั้งหมด ปิด ให้ไม่

แสง shone ออก และจากนั้น ฉันกระตุกในหัวของฉัน โอ้ คุณจะ

มีหัวเราะเพื่อดูว่าสวนผมกระตุกใน ฉันย้าย

ช้า — มาก ช้ามาก เพื่อให้ฉันไม่อาจรบกวนเก่า

คนนอน มันเอาฉันชั่วโมงเพื่อทำหัวของฉันทั้งหมด

ภายในเปิดมากที่ได้เห็นเขาเป็นเขาวางตาม

4 หัวใจบอกเรื่อง

เตียง ฮา! — คนบ้ามีฉลาดมากเช่นนี้?

แล้ว เมื่อฉันหัวดีในห้องพัก ผมทำ

โคมไฟเดิน — โอ้ เพื่อเดิน — เดิน (สำหรับ

hinges creaked) — ฉันทำได้เพียงมากที่เดียวบาง

เรย์ตกตามตาแร้ง และนี่ค่ะนาน 7

คืนคือทุกคืนที่เที่ยงคืน — แต่พบตา

ปิดเสมอ และดังนั้น ก็ไปทำงาน เรื่อง

ไม่ใช่คนเก่าที่ vexed ฉัน แต่เขาถลึงตา และ

ทุกเช้า เมื่อวันที่ยากจน ยิ้มอย่างกล้าหาญเป็น

หอการค้า และตรัสปฏิญาณ เรียกเขาด้วย

ชื่อเสียงแสนอร่อย และสอบถามว่า เขาได้ผ่านการ

คืน เพื่อให้คุณเห็นเขาจะได้รับเก่าลึกซึ้งมาก

คน แน่นอน เพ่งที่พัก ที่ twelve ฉัน

ดูพระองค์ขณะที่เขานอนหลับ

เมื่อคืนแปดผมระมัดระวังมักจะมากกว่า

ในการเปิดประตู มือนาทีของนาฬิกาย้ายมากกว่า

รวดเร็วกว่าทำเหมือง ไม่เคยมาก่อนคืนนั้นมีผม

รู้สึก

ขอบเขตของอำนาจของตัวเอง — ของ sagacity ของฉัน อาจแทบ

ประกอบด้วยความรู้สึกของฉันชัย ว่ามี ผม,

เปิดประตู น้อย และเขาไม่แม้แต่จะฝัน

ความลับหรือความคิดของฉัน ฉันค่อนข้างเบา ๆ ที่คิด;

และบางทีเขาได้ยินฉัน สำหรับเขาย้ายบนเตียงทันที,

ถ้า startled ตอนนี้คุณอาจคิดว่า วาดไว้กลับตัวแต่หมายเลข

ห้องของเขาเป็นสีดำที่ระยะห่างด้วยความมืดหนา (สำหรับ

บานเกล็ดที่ถูกปิดยึด ผ่านความกลัวของโจร),

และดัง นั้นฉันรู้ว่า เขาไม่สามารถเห็นเปิดประตู,

และผมเก็บกดมันบนลำ ลำ

ผมมีในหัวของฉัน และกำลังจะเปิดโคมไฟ,

เมื่อนิ้วหัวแม่มือของฉันเล็ดรอดส่งดีบุก และเก่า

คน sprang ขึ้นเตียง ร้องไห้ออก — "ใครอยู่ที่นั่น"

ฉันค่อนข้างยังคงเก็บไว้ และกล่าวว่า ไม่ ชั่วโมงทั้งผม

ไม่ย้ายกล้าม และในระหว่างนี้ ฉันไม่ได้ยิน

เขานอน เขายังคงนั่งขึ้นเตียงฟัง; —

เอ็ดการ์อัลลันโพ 5

เพียงเป็นฉันได้กระทำ คืน hearkening การตาย

นาฬิกาในผนัง

ปัจจุบันผมได้ยินพันธุ์ร็อกหน้าย่นเล็กน้อย และฉันรู้ว่า มันเป็นการ

โหยหวนต่อของความหวาดกลัวของมนุษย์ ไม่ได้เป็นพันธุ์ร็อกหน้าย่น ของความเจ็บปวด หรือ

ความเศร้าโศก – โอ้ ไม่— มันเป็นเสียงต่ำ stifled ที่เกิดขึ้นจาก

ด้านล่างของวิญญาณเมื่อ overcharged ด้วยความกลัว ผมรู้ว่า

เสียงดี หลายคืน ที่เที่ยงคืน เมื่อทั้งหมด

โลกไปไหน มันมี welled ขึ้นจากอกของฉันเอง,

ลึก มีเสียงก้องของ dreadful, terrors ที่ฟุ้งซ่าน

ฉัน ผมบอกว่า ผมรู้เรื่องดี ผมรู้ว่าคนรู้สึก และ

จำเลย pitied เขา แม้ว่าฉันเบา ๆ ในใจ ผมรู้ว่า เขามี

แล้วตื่นนอนตั้งแต่เล็กน้อยเสียงแรก เมื่อเขา

มีเปิดในนอน ความกลัวของเขาได้ตั้งแต่เติบโต

ตามเขา เขาได้พยายามคิดฝันพวกเขา causeless แต่

ไม่ได้ เขาได้พูดกับตัวเอง — "มันคืออะไร แต่

ลมในปล่องไฟ — เป็นเพียงข้ามเมาส์

ชั้น, " หรือ "เป็นเพียงคริกเก็ตที่มีเดียว

chirp " ใช่ เขาได้พยายามให้ความรู้สึกสบายตัวเองกับเหล่านี้

suppositions แต่เขาได้พบใน vain

ทั้งหมดสู้;

เนื่องจากความตาย ในใกล้เขา ได้ไล่เขา

สีดำเงาก่อนเขา และขัดเหยื่อ และ

ถูกอิทธิพลของการ unperceived mournful เงาที่

ทำให้เขารู้สึก — แม้ว่าเขาไม่ได้เห็น หรือได้ยิน — การ

รู้สึก

ของศีรษะภายในห้อง

เมื่อฉันได้รอนานเวลา มากทน ไม่มี

ได้ยินเขานอน แก้ไขเปิดเล็กน้อย — มีมาก,

รอยแยกเล็กในโคมไฟ เพื่อเปิดมัน — คุณไม่

คิดว่าแอบ แอบ — จนกระทั่ง ยาว เดียว

มัวเรย์ เช่นเธรดของแมงมุม ยิงจากออก

รอยแยกและเต็มตามตาแร้งได้

ก็เปิด — กว้าง กว้างเปิด — และฉันเติบโตรุนแรงเป็นฉัน

จ้องไว้ ผมเห็น ด้วยโก distinctness — ทั้งหมดน่าเบื่อ

สีฟ้า มีม่าน hideous กว่าที่อาหารไขมาก

ในกระดูกของฉัน แต่สามารถเห็นสิ่งของของคนอื่น

6 หัวใจบอกเรื่อง

หน้าหรือบุคคล: สำหรับผมได้โดยตรงเรย์ว่า โดยสัญชาตญาณ,

ตรงตามที่คนรับ

และตอนนี้ ฉันไม่บอกคุณว่า อะไรคุณผิดสำหรับ

เป็นบ้าแต่ acuteness เกินวิสัย? — ตอนนี้ ฉันพูด,

มีมาถึงหูของฉันเสียงต่ำ หมองคล้ำ ด่วน เช่นเป็น

ทำให้นาฬิกาเมื่อขัดในฝ้าย ผมรู้ว่า

เสียงนั้น

ดีเกินไป การเต้นของหัวใจของคนได้ มัน

เพิ่มความโกรธของฉัน เป็นกระตุ้นการเต้นของกลอง

ทหารเป็นกล้า

แต่ยังยังฉัน refrained และยังเก็บ ฉันแทบ

หายใจ ผมจัดโคมไฟนิ่ง พยายามอย่างต่อเนื่องว่าฉัน

สามารถรักษาเรย์เมื่อตาได้ ขณะเดียวกัน hellish

สักของหัวใจเพิ่มขึ้น เติบโตเร็ว และเร็ว ขึ้น,

และเสียงที่ดัง และดังทันทีทุก ความหวาดกลัวของคน

ต้อง

ได้มาก มันโตดังขึ้น ฉันพูด ดังทุก

ขณะนี้! — ทำคุณทำเครื่องหมายผมดี บอกคุณว่า ฉัน

ประสาท: ดังนั้นฉัน และ ในชั่วโมงตายคืน,

ท่ามกลางความเงียบ dreadful ของบ้านเก่า แปลกดังนั้นการ

เสียงเป็นนี้ตื่นเต้นฉันจะร้าย uncontrollable ยัง สำหรับ

บาง นาทียาวผม refrained ตามอำเภอใจ แต่

เต้นโตดัง ดังขึ้น ฉันคิดว่า หัวใจจะระเบิด

และตอนนี้ ความกังวลใหม่ยึดฉัน — เสียงจะ

ได้ยินจากเพื่อนบ้าน ชั่วโมงของชายชราได้มา ด้วยการ

เสียงดังร้อง ฉันโยนเปิดโคมไฟ และ leaped ในห้อง

เขา shrieked ครั้งเดียว — เพียงครั้งเดียว ในทันที ผมลากเขา

ชั้น และดึงนอนหนักกว่าเขา ฉันแล้วยิ้ม

gaily หาหนังสือจนทำ แต่ หลาย นาที,

หัวใจเต้นบนกับเสียง muffled นี้ อย่างไรก็ตาม ไม่ได้

ไม่กวนฉัน มันจะไม่สามารถได้ยินผ่านผนัง ยาว

มันหยุดลง คนเก่าได้ตายไป ผมเอานอน และ

ตรวจสอบศพ ใช่ เขาหิน หินตาย ฉันวาง

มือตามระดับ และจัดมีหลายนาที

มี pulsation ไม่ เขาหินตาย ตาของเขาจะ

ปัญหาฉันยิ่งไม่

เอ็ดการ์อัลลันโพ 7

ถ้ายังคุณคิดว่า ฉันบ้า คุณจะคิดว่า เพื่อไม่

เมื่ออธิบายการระมัดระวังฉลาดผมใช้สำหรับการ

สอดแนมของร่างกาย คืน waned และฉันทำงาน

รีบ แต่ ในความเงียบ ก่อนอื่น ฉัน dismembered ศพ ฉัน

ตัดหัว และแขน และขา

ฉันแล้วเอาค่าสามลับแลจากพื้นของการ

chamber และฝากทั้งหมดระหว่างปี ฉันแล้ว

เปลี่ยนบอร์ดให้คำนึง ดังนั้นสวน ที่มนุษย์ไม่

ตา — ไม่ได้

เขา — อาจมีการตรวจพบสิ่งผิดได้

ไม่มีอะไรล้างออก — ไม่มีคราบใด ๆ — ไม่

เลือดจุดใด ผมเคยระมัดระวังเกินไปที่ มีอ่าง

ติดทั้งหมด — ฮา ฮา!

เมื่อมีทำการสิ้นสุดของแรงงานเหล่านี้ มันเป็นสี่

o' นาฬิกาซึ่งยังมืดเป็นเที่ยงคืน เป็นแต่เพียงแห่งระฆัง

ชั่วโมง มีมาแบบเคาะที่ประตูถนน ยิ้มลง

เปิด ด้วยหัวใจอ่อน, — สำหรับอะไรก็ฉัน

ตอนนี้หงอ?

มีป้อนชาย 3 ที่แนะนำตัวเอง ด้วย

เหมาะ suavity เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ กรี๊ดได้

ได้ยินจากเพื่อนบ้านในตอนกลางคืน ความสงสัยของบอทในอนาคต

ได้รับ aroused ข้อมูลมีการต่อศาลที่เจ้าหน้าที่ตำรวจ

office และพวกเขา (เจ้าหน้าที่) ได้ถูก deputed การค้นหา

สถาน

ฉันยิ้ม, — สำหรับ

มีอะไรที่ฉันกลัว ผมคนสุภาพ

ยินดีต้อนรับ Shriek ที่ฉันกล่าว ได้ของตัวเองในความฝัน ใน

เฒ่า กล่าวถึง ฉันมีมาในประเทศ ฉันใช้ของฉัน

ผู้เยี่ยมชมทั่วบ้าน Bade ปลายพวกเขาค้นหา — ค้นหา

ดี.

ฉันทำ ยาว ไป

หอการค้าของเขา พบว่าพวกเขาเขา

สมบัติ ทาง อย่างมาก ในความกระตือรือร้นของฉัน

ความมั่นใจ ฉันนำเก้าอี้ในห้อง และต้องการให้

ที่นี่

ส่วนที่เหลือจาก fatigues ของพวกเขา ในขณะที่ผมตัวเอง พิศวง

ความกล้าของชัยชนะของฉันสมบูรณ์ วาง s ของตัวเอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เรื่องสั้น : " บอกเรื่องราวของหัวใจ "

เขียน : Edgar Allan Poe 1256 – 49

ตีพิมพ์ครั้งแรก : 1843

เรื่องสั้นต้นฉบับเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกาและใน

ส่วนใหญ่ ถ้าไม่ทั้งหมด ประเทศอื่น ๆเช่นกัน

ผู้อ่านนอกสหรัฐอเมริกา ควร ตรวจสอบตนเอง

ประเทศกฎหมายลิขสิทธิ์เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะถูกต้องตามกฎหมาย

ดาวน์โหลดนี้ e-story .

หนังสือออนไลน์หน้ามีคำถามที่พบบ่อย

ซึ่งจะช่วยให้สรุปลิขสิทธิ์ระยะเวลาหลาย

ประเทศอื่นๆ ตลอดจนการเชื่อมโยงแหล่งข้อมูลอย่างเป็นทางการมากขึ้น

นี้ PDF eBook เป็น

สร้างโดย ndez และโฮเซ ผู้ชาย

3

T

" ! - ตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นมาก ฉันได้

และฉัน แต่ทำไม

จะบอกว่าฉันบ้า โรค

มีคมสติของฉันไม่ทำลายไม่ได้ dulled .

ข้างบนทั้งหมดคือความรู้สึกของการได้ยินเฉียบพลันฉันได้ยินเรื่องทั้งหมดใน

สวรรค์และบนโลก ฉันได้ยินหลายเรื่องในนรก

แล้วฉันบ้า ? ฟัง ! และสังเกตว่า

รักษาสุขภาพอย่างไร ใจเย็น ฉันสามารถบอกคุณเรื่องราวทั้งหมด

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าตอนแรก ความคิดเข้าสมองของฉัน

; แต่เมื่อรู้สึกมันหลอนผม วันและคืน

วัตถุมีไม่มี ตัณหามีไม่มี ฉันรัก

ตาแก่ เขาไม่เคยทำร้ายฉันเขาไม่เคยให้ฉัน

ดูถูก ทองของเขาฉันก็ไม่ปรารถนา ฉันคิดว่ามันเป็นดวงตาของเขา

ใช่แล้ว นั่นแหละ ดวงตาของเขาคล้ายของ

vulture-a ดวงตาสีฟ้าซีดกับฟิล์มมากกว่า เมื่อใดก็ตามที่ตกลง

เมื่อทำให้ฉันกลัวลนลาน และดังนั้น โดยองศามาก

gradually-i ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตของเดิม

ผู้ชายและจึงกำจัดตัวเองของตาตลอดไป

ตอนนี้เป็นจุดเธอนึกว่าฉันเป็นบ้า คนบ้า

รู้เปล่า แต่คุณควรจะได้เห็น

ฉัน คุณต้อง

เห็นแล้วอย่างผมกับสิ่งที่ข้อควรระวัง -

กับสิ่งที่คาดการณ์อะไรปิดบังฉันไป

! ฉันไม่เคยใจดีกับชายชรากว่าช่วง

ทั้งสัปดาห์ก่อนที่ฉันจะฆ่าเขา ทุกราตรีราว

เที่ยงคืนผมเปิดกลอนประตู และเปิดมันแล้ว

! ! เบาๆหน่อยซิ จากนั้นเมื่อฉันได้เปิดเพียงพอ

หัวของฉัน ฉันใส่ในโคม ดำปิดหมด ปิดสนิท ไม่มี

แสงส่องออกมา แล้วแทงที่หัวของฉัน โอ้ คุณ

มีหัวเราะเพื่อดูว่าอย่างเจ้าเล่ห์ ฉันผลักมันเข้าไป ฉันย้ายมัน

อย่างช้าๆ ช้ามากๆ ผมจะไม่รบกวนเก่า

มานอน ฉันใช้เวลาเป็นชั่วโมงเพื่อสถานที่

ผมทั้งหัวภายในประตูไปจนมองเห็นเขานอนอยู่บน

4 หัวใจมันฟ้อง

นอนของเขา ฮ่าๆๆๆ คนบ้าจะฉลาดขนาดนี้

และเมื่อหัวเข้าไปอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้ว ฉัน

ตะเกียงอย่างระมัดระวัง อ้อ ระวัง ระวัง สำหรับบานพับ creaked

) -- ฉันทำลายมันมาก เดียวบาง

เรย์ตกอยู่บนดวงตาแร้ง . ฉันทำอย่างนี้มา 7 ยาว

คืนทุกคืน แค่เที่ยงคืน แต่ก็พบว่าตา

ปิดอยู่เสมอ และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำงาน เพราะมัน

เฒ่าไม่ได้รำคาญฉัน แต่สายตาที่ชั่วร้ายของเขา และ

ทุกๆเช้า เมื่อวัน แตก ผมก็กล้าเข้าไป

ห้องและพูดอย่างกล้าหาญเขา เรียกเขาด้วย

ชื่อในสไตล์โทน และถามไถ่ว่าเขาผ่าน

เมื่อคืนดังนั้นคุณจะเห็นเขาได้ลึกซึ้งมาก เก่า

ผู้ชายจริงๆ สงสัยว่า ทุก ๆ คืนที่ 12 ชั้น

มองเมื่อเขาตอนเขาหลับ

เมื่อคืนที่แปดผมมากกว่า

มักจะระมัดระวังในการเปิดประตู ของนาฬิกาที่เข็มนาทีย้ายมากขึ้น

เร็วกว่าของฉันเสียอีก ไม่เคยมาก่อนคืนนั้นผม

รู้สึก

ขอบเขตของตัวเอง พลังของฉันปรีชา . ผมแทบจะไม่ได้

ควบคุมความรู้สึกของชัยชนะ คิดว่าฉันกำลัง

เปิดประตูนิดหน่อย และเขาไม่เคยแม้แต่จะฝัน

ความลับของการกระทำหรือความคิด ฉันแอบหัวเราะเบาๆ

แล้วเขาอาจจะได้ยิน เขาขยับตัวทันที

เหมือนสะดุ้ง ตอนนี้คุณอาจจะคิดว่าผมดึงกลับ แต่ไม่ใช่

ห้องของเขามืดที่มีแต่ความมืดมิด

( สำหรับบานประตูหน้าต่างปิดสนิทแน่น เพราะกลัวโจร )

ฉันรู้ดีว่าเขาไม่อาจจะเห็นการเปิดของประตู

และผมก็พยายามผลักดันให้มันเรื่อยๆ เรื่อยๆ ครับ

ผมก็อยู่ในหัวฉัน และกำลังจะเปิดโคม

เมื่อนิ้วหัวแม่มือเลื่อนบน บุกยึดและเก่า

คนกระโดดขึ้นบนเตียง ร้องออกมาว่า " ใครอยู่ตรงนั้น ? "

ฉันอยู่นิ่งๆ และไม่พูดอะไร ตลอดทั้งชั่วโมงผม

ไม่ขยับกล้ามเนื้อ และในขณะเดียวกันผมไม่ได้ยิน

เขานอนลง เขายังคงนั่งอยู่บนเตียงฟัง ; -

Edgar Allan Poe 5

ฉันคืนแล้วคืนฟังจนตาย

นาฬิกาผนัง

ต่อมาผมก็ได้ยินเสียงครางเบาๆ และรู้ว่าเป็น

ครางอย่างไม่หวาดกลัว มันไม่ครางอย่างเจ็บปวดหรือ

เศร้า โอ้ ไม่ !- มันต่ำอดกลั้นเสียงที่เกิดจาก

ด้านล่างของวิญญาณเมื่อจ่ายด้วยความกลัว ผมรู้จัก

เสียงนี้ดี หลายคืน แค่เที่ยงคืน เมื่อทุกคน

โลกหลับ มันก็เอ่อขึ้นมาจากอ้อมอกของฉันเอง

ลึกที่มีเสียงสะท้อนอันน่ากลัว สยดสยองที่ฟุ้งซ่าน

ฉัน ผมพูดว่า ผมรู้ดี ฉันรู้ว่าสิ่งที่ชายชรารู้สึกและ

สงสารเขา ผมหัวเราะในใจผมรู้ว่าเขามี

นอนตื่นตั้งแต่เสียงแรกเล็กน้อย เมื่อเขา

เข้านอนแล้ว ความกลัวของเขามีตั้งแต่โต

เมื่อเขา เขาพยายามคิดว่ามันที่ปราศจากเหตุผล แต่

อาจจะไม่ เขาเคยพูดกับตัวเอง " มันไม่มีอะไรแต่

ลมในปล่องไฟเป็นเพียงเมาส์ข้าม

ชั้น " หรือ " แค่จิ้งหรีดได้เดียว

เจี๊ยบ " ค่ะเขาพยายามปลอบใจตัวเองด้วย

อ้าน แต่เขาได้พบทั้งหมดในไร้สาระ

ไร้สาระ ;

เพราะในความตายเข้าใกล้เขา ได้แอบมองเขา

สีดำเงา ก่อนที่เขาและซ่อนเหยื่อ และมัน

คืออิทธิพลที่เศร้าโศกของ unperceived เงา

ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้เห็นหรือได้ยินให้

รู้สึกว่า

มีหัวของฉัน

ภายในห้องเมื่อฉันรอมานานอย่างอดทนโดยไม่

ฟังเสียงเขานอนลง ฉันตัดสินใจเปิด little-a มาก

น้อยมากที่ในโคมไฟ ดังนั้นฉันเปิดมัน คุณไม่สามารถ

คิดว่าค่อยๆย่อง ค่อยๆย่อง จนกว่าที่ความยาวเดียว

มัวเรย์ ราวกับใยแมงมุมก็ยิงออก

ที่เต็ม และเมื่อดวงตานกแร้ง .

มันเปิด กว้าง กว้าง และผมเติบโตโกรธฉัน

จ้องมองมัน ผมเห็นมันมีความชัดเจนที่สมบูรณ์แบบทั้งหมดน่าเบื่อ

สีฟ้า กับร่มที่เย็นกว่ามันน่าเกลียดมาก

ไขกระดูกในกระดูกของฉัน แต่ฉันไม่สามารถเห็นอะไรของตาแก่นั่น

6 หัวใจมันฟ้อง

หน้าหรือบุคคล สำหรับผมกับเรย์ราวกับมีสัญชาตญาณ

ถูกต้องตามจุดแย่

และตอนนี้ผมไม่ได้บอกคุณว่าคุณผิด

บ้าแต่เหนือแหลมของความรู้สึก ? - ตอนนี้ ฉันว่า

มีหูต่ำ , น่าเบื่อ , เร็วเสียง เช่น

ดูทำให้เมื่อล้อมรอบด้วยผ้าฝ้าย ฉันรู้ว่าเสียง



ดีด้วย มันคือการเต้นของหัวใจของชายชรา มัน

เพิ่มความโกรธของฉัน , การเต้นของกลองกระตุ้น

ทหารในความกล้า

แต่ผมก็ยังข่มใจอยู่นิ่งๆ

ผมแทบจะไม่หายใจถือตะเกียงนิ่งไม่ขยับ ฉันพยายามวิธีการอย่างต่อเนื่องผม

สามารถรักษาเรย์กับตา ในระหว่างนี้นรก

รอยสักหัวใจเพิ่มขึ้น มันเติบโตเร็วขึ้น และเร็วขึ้น

และดังขึ้นและดังขึ้นทุกคนทันที

กลัวคนแก่ต้อง

ถูกมาก ! ดังขึ้น ฉันดังขึ้นทุกคน

ตอนนี้ ! - คุณมาร์คฉันหรือ ? ฉันบอกคุณแล้วไงว่าฉัน

ตื่นเต้น ดังนั้นฉันและตอนนี้เวลาที่ตายของคืน

ท่ามกลางความเงียบงันที่น่ากลัวของบ้านเก่าที่แปลกตาเป็น

เสียงนี้ทำให้ฉันตื่นเต้นที่จะได้น่ากลัว แต่สำหรับ

บางนาทีอีกต่อไป ผมเลยยืนนิ่งอยู่ แต่

เต้นยังดังขึ้นเรื่อยๆ ฉันคิดว่าหัวใจจะระเบิด

และตอนนี้ฉันเริ่มกังวลว่าเสียงจะ

ได้ยินจากเพื่อนบ้าน ชั่วโมงของชายชรามาถึงแล้ว ! ด้วย

เสียงตะโกน ฉันเปิดตะเกียง และกระโดดเข้ามาในห้อง

เขากรีดร้องครั้งเดียว ครั้งเดียวเท่านั้น ในทันทีที่ผมลากเขาไป

พื้น และดึงที่นอนหนักกว่าเขา จากนั้นก็ยิ้ม

อย่างร่าเริง หาเองจนเสร็จ แต่หลายนาที

หัวใจเต้นกับอู้อี้ซาวด์ นี้ , อย่างไรก็ตาม , ไม่ได้

ไม่ได้รบกวนฉัน มันคงไม่ดังทะลุผ่านกำแพง ในที่สุด

มันหยุดชายชราที่ตายไปแล้ว ฉันออกจากเตียงและ

ตรวจดูศพ ใช่ เขาตายแล้ว ตายสนิท ผมอยู่

มือของฉันบนหัวใจและถือมันมีหลายนาที

หัวใจไม่เต้น เขาหินเสียชีวิต ตาของเขาจะ

ปัญหาฉันอีกต่อไป

Edgar Allan Poe 7

ถ้าคุณยังคิดว่าฉันบ้า คุณจะคิดอย่างนั้นอีกต่อไป

เมื่อฉันอธิบายปัญญามาตรการป้องกันฉันเอาสำหรับ

การปกปิดร่างกายคืนที่ผมทำงาน

รีบ แต่ในความเงียบ แรกของทั้งหมดที่ฉันลงมือชำแหละศพ ผม

ตัดศีรษะและแขนและขา .

ผมแล้วเอาขึ้นสามแผ่นจากพื้นของ

ห้องและฝากทั้งหมดระหว่าง scantlings . ฉันแล้ว

เปลี่ยนบอร์ดอย่างชาญฉลาดเพื่อให้ ดังนั้น อย่างเจ้าเล่ห์ ที่ไม่มีมนุษย์

ตาไม่ได้

เขาจะจับได้ว่ามีอะไรผิดปกติ

มีอะไรที่จะล้างออกได้ไม่มีคราบใดๆ ไม่มี

เลือดจุดใด ผมเคยเหมือนกัน คุมได้ อ่างมี

จับทั้งหมด ฮา ! ฮ่าๆๆๆ

เมื่อฉันได้สิ้นสุดของแรงงานเหล่านี้ มันเป็นสี่

o'clock-still มืดเหมือนเที่ยงคืน เมื่อกระดิ่งเป่า

เวลาก็มีเสียงเคาะที่ประตูถนน ฉันลงไป

เปิดกับหัวใจอ่อน , - สำหรับฉัน

ตอนนี้กลัว ?

มีเข้ามา 3 คนใครแนะนำตัวด้วย

เหมาะความอ่อนหวานเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ เสียงกรีดร้องได้

ได้ยินจากเพื่อนบ้านในช่วงกลางคืน สงสัยเล่น

เน่าถูกกระตุ้น ข้อมูลได้รับการยื่นที่ตำรวจ

สำนักงานและพวกเขา ( เจ้าหน้าที่ ) ได้รับ deputed ค้นหา

หลักฐาน

ฉันยิ้ม -

ฉันไปกลัว ? ผมสั่งสุภาพบุรุษ

ยินดีต้อนรับ ร้องเสียงหลง ผมบอกว่าเองในความฝัน

ฉันเอ่ยถึงชายชราไม่อยู่ในประเทศ ฉันพาแขก

ฉันทั่วบ้าน ฉันเชิญพวกเขาค้นหา

.

ฉันพาพวกเขาไปที่ความยาว

ห้องของเขา ฉันพบพวกเขาของเขา

สมบัติ , ปลอดภัย , มองเห็นทิวทัศน์ ในความกระตือรือร้นของฉัน

มั่นใจ ฉันยกเก้าอี้เข้ามาในห้อง และต้องการให้

ที่นี่

พักผ่อนจากความเหนื่อยล้าของพวกเขา ในขณะที่ตัวผมเองในป่า

ความกล้าของชัยชนะที่สมบูรณ์แบบของฉัน วางเองด้วย