including: industrial democracy, a

including: industrial democracy, a significantly more active citizenry and the
devolution of governmental tasks to self-governing associations of citizens (Hindess,
1997). To facilitate such initiatives, the OECD (2001) has formulated a set of guidelines
for citizen participation in policy making. However, identifying precisely which
citizens should be involved in the process of policy formulation and implementation
remains a formidable problem (Colebatch, 2006).
The notion of a “stakeholder” is central to many of the proposed solutions to the
problem of democratic deficit and the term has become fashionable in contemporary
political discourse (e.g. Blair, 1996; Stoney and Winstanley, 2001). Clearly not all
citizens can, or would wish to, actively participate in policy development on every
possible occasion. However, on what basis should the sub-set of citizens to be consulted
on any given issue (i.e. the stakeholders) be selected? Do they simply select themselves?
Does the process of selection ensure that all legitimate stakeholders are included? Or do
the realities of political expediency thwart the goal of reducing the democratic deficit
by skewing the bestowment of stakeholder status?
This paper investigates these broad questions by applying stakeholder theory –
developed largely in the management discipline – to the world of politics. Specifically,
we use the theory of stakeholder identification and salience (TSIS) (Mitchell et al., 1997)
as a framework to examine the extent to which stakeholder thinking has already
permeated the minds of politicians and its potential efficacy in reducing the problem of
the democratic deficit. Our specific research questions are as follows:
(1) Do politicians and their senior advisers use the term “stakeholder” and if so
what do they mean by it?
(2) Are those groups and individuals identified by politicians as legitimate
stakeholders consistently taken into account in the process of policy
formulation and implementation? If not, why not?
(3) Which groups do politicians pay most attention to in practice – regardless of
whether the “influencer group” in question is classified as a stakeholder or not
by the respondents – and why?
In short, our research aims to discover whether a gap exists between who politicians
say they should pay attention to in principle (stakeholder identification) and who they
actually pay attention to in practice (stakeholder salience). The existence of any such
gap would not bode well for the resolution of the democratic deficit. In the course of
investigating these questions, we highlight the similarities between TSIS (Mitchell
et al., 1997) and the situational theory of publics developed in the field of public
relations (Grunig and Hunt, 1984; Grunig, 1997), as well as theories drawn from the
political science literature (Colebatch, 2006).
We conducted 23 face-to-face depth interviews with politicians and political
advisers in the State Parliament of Western Australia (WA) – one of six Australian
States governed under the auspices of the nation’s federal constitution as well as
separate State constitutions. The research was conducted in the style of a grounded
theory investigation (Glaser and Strauss, 1967; Strauss and Corbin, 1998), i.e. the goal
is to generate theory grounded in the data (Daymon and Holloway, 2001). The
respondents included some of the State’s most prominent political leaders, including
representatives from all the major parties.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รวม: ประชาธิปไตยอุตสาหกรรม มาใช้งานมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญและขึ้นของงานภาครัฐสมาคมกำกับดูแลตนเองของประชาชน (Hindessปี 1997) . เพื่ออำนวยความสะดวกดังกล่าวริเริ่ม OECD (2001) มีสูตรชุดของแนวทางสำหรับประชาชนที่มีส่วนร่วมในการทำนโยบาย อย่างไรก็ตาม ระบุชัดเจนซึ่งประชาชนควรมีส่วนร่วมในกระบวนการกำหนดนโยบายและการดำเนินงานยังคงเป็นปัญหาที่น่ากลัว (Colebatch, 2006)แนวคิดของ "ทรรศนะ" เป็นการเสนอวิธีแก้ไขปัญหามากมายปัญหาของการขาดดุลประชาธิปไตยและคำได้กลายเป็นแฟชั่นในสมัยวาทกรรมทางการเมือง (เช่นแบลร์ 1996 Stoney และ Winstanley, 2001) ไม่ชัดเจนประชาชน สามารถ หรือจะต้องการ เข้าร่วมอย่างแข็งขันในการพัฒนานโยบายในทุกโอกาสเป็นไปได้ อย่างไรก็ตาม ในสิ่งควรชุดย่อยของพลเมืองได้รับการพิจารณาหรือไม่บนให้เลือกปัญหา (เช่นเสีย) ไม่พวกเขาก็เลือกเองเลือกกระบวนการประทับใจถูกต้องเสียทั้งหมดรวม หรือทำความเป็นจริงของเมือง expediency ป้องกันเป้าหมายลดการขาดดุลประชาธิปไตยโดยรูป bestowment ทรรศนะสถานะกระดาษนี้ตรวจสอบถามคร่าว ๆ เหล่านี้ โดยใช้ทฤษฎีทรรศนะ –พัฒนาในสาขาวิชาการจัดการ – โลกของเมืองใหญ่ โดยเฉพาะเราใช้ทฤษฎีรหัสทรรศนะและ salience (TSIS) (Mitchell et al., 1997)เป็นกรอบการตรวจสอบขอบเขตให้ผู้ใดคิดได้แล้วpermeated จิตใจของนักการเมืองและประสิทธิภาพของศักยภาพในการลดปัญหาขาดดุลประชาธิปไตย คำถามของการวิจัยมีดังนี้:นักการเมืองทำ (1) และปรึกษาผู้อาวุโสใช้คำว่า "ทรรศนะ" และ ถ้าเป็นเช่นนั้นพวกเขาหมายความว่า ใช้อะไรทำเป็น(2) เป็นกลุ่มและบุคคลที่ระบุนักการเมืองเป็นกฎหมายที่มีส่วนได้เสียในการนำมาพิจารณาในกระบวนการของนโยบายอย่างต่อเนื่องกำหนดและใช้งาน ถ้าไม่ ทำไมไม่(3) ทำนักการเมืองสนใจส่วนใหญ่ในทางปฏิบัติ – ไม่ว่าว่า "กลุ่ม influencer" ในคำถามถูกจัดประเภทเป็นตัวผู้ หรือไม่โดยผู้ตอบ – และทำไมในระยะสั้น การวิจัยของเรามีวัตถุประสงค์เพื่อค้นพบว่า มีช่องว่างอยู่ระหว่างที่นักการเมืองบอกว่า พวกเขาควรใส่ใจในหลัก (รหัสทรรศนะ) และพวกเขาจริง ๆ สนใจในทางปฏิบัติ (มาตรการ salience) การดำรงอยู่ของใด ๆ เช่นช่องว่างจะไม่เป็นลางดีสำหรับการแก้ปัญหาการขาดดุลประชาธิปไตย ใน course ของตรวจสอบคำถามเหล่านี้ เราเน้นความเหมือนระหว่าง TSIS (Mitchellและ al., 1997) และพัฒนาทฤษฎีในสถานการณ์ของชนในรัฐความสัมพันธ์ (Grunig และล่า 1984 Grunig, 1997) และทฤษฎีในการออกแบบรัฐศาสตร์วรรณคดี (Colebatch, 2006)เราดำเนินการ 23 ลึกลมีสัมภาษณ์นักการเมือง และการเมืองadvisers in the State Parliament of Western Australia (WA) – one of six AustralianStates governed under the auspices of the nation’s federal constitution as well asseparate State constitutions. The research was conducted in the style of a groundedtheory investigation (Glaser and Strauss, 1967; Strauss and Corbin, 1998), i.e. the goalis to generate theory grounded in the data (Daymon and Holloway, 2001). Therespondents included some of the State’s most prominent political leaders, includingrepresentatives from all the major parties.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

รวมถึง : ประชาธิปไตยในอุตสาหกรรม เป็นพลเมืองที่ใช้งานมากขึ้นและอย่างมีนัยสำคัญ
ถ่ายโอนภารกิจภาครัฐเพื่อปกครองตนเองสมาคมของประชาชน ( hindess
, 1997 ) เพื่อความสะดวกในการริเริ่มต่างๆ ของ OECD ( 2001 ) ได้สร้างชุดของแนวทาง
เพื่อให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบาย . อย่างไรก็ตาม การระบุซึ่ง
อย่างแน่นอนประชาชนควรมีส่วนร่วมในกระบวนการกำหนดนโยบาย
และยังคงเป็นปัญหาที่น่ากลัว ( colebatch , 2006 ) .
ความคิดของ " ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย " เป็นศูนย์กลางหลายแห่งเสนอแก้ไขปัญหาของการขาดประชาธิปไตย
และระยะยาวได้กลายเป็นแฟชั่นในวาทกรรมการเมืองร่วมสมัย
( เช่นแบลร์ , 1996 ; หินและ Winstanley , 2001 ) ไม่ใช่ทั้งหมด
ประชาชนสามารถหรือจะต้องการ มีส่วนร่วมในการพัฒนานโยบายทุก
โอกาสที่เป็นไปได้ . อย่างไรก็ตาม บนพื้นฐานสิ่งที่ควรซับเซตของประชาชนที่จะต้องปรึกษา
กําหนดใด ๆปัญหา คือ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ) ถูกเลือก ? พวกเขาเพียงแค่เลือกให้ตัวเอง
มีกระบวนการคัดเลือกให้ผู้มีส่วนได้เสียทั้งหมดถูกต้องตามกฎหมายมีอยู่หรือไม่ หรือทำ
ความเป็นจริงของความได้เปรียบทางการเมืองขัดขวางเป้าหมายลดการขาดดุลประชาธิปไตย
โดยเอียง bestowment ของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในสถานะ ?
กระดาษคำถามกว้างเหล่านี้ งานวิจัยนี้ใช้ทฤษฎีและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
พัฒนาส่วนใหญ่ในการจัดการอบรมและโลกของการเมือง โดย
เราใช้ทฤษฎีของประชาชนผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และความเด่น ( tsis ) ( Mitchell et al . ,1997 )
เป็นกรอบการตรวจสอบขอบเขตที่ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียคิดได้
( ความคิดของนักการเมืองที่มีประสิทธิภาพและศักยภาพในการลดปัญหาการขาดดุลประชาธิปไตย
. คำถามการวิจัยที่เฉพาะเจาะจงของเรามีดังนี้ :
( 1 ) นักการเมืองและที่ปรึกษาอาวุโส ใช้คำว่า " ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย " และถ้าเป็นเช่นนั้น
พวกเขาหมายถึงอะไรครับ ?