She is still working hard to combat

She is still working hard to combat her problems but believes she is definitely in a better place right now.

She says: "My weight is okay at the moment and I'm working hard to maintain it. I want to get well and I want to recover, but it's not a fast fix. I'm still being seen by my doctor but I'm trying to help myself, too."

Emma sips happily on a calorie-filled milkshake while she talks about her obsession with food. We are sitting in the offices of award-winning First Steps Derbyshire, the county's only centre for people with eating disorders.

She is a regular face at the centre in Agard Street, Derby. The outreach worker for Derbyshire Sexual Health is indebted to the charity's help.

She tells me: "This place has helped me so much. Today, I'm in a better place because of some of the people who work here. They have given me support and I love coming to the group. I think it has certainly helped me on my road to recovery. I want to be well and I know I need help to get there."

Since Emma has been using First Steps Derbyshire, she is feeling happier about her life but, considering what has happened, just being alive is a bonus. She confides: "I've taken overdoses and I've been sectioned under the Mental Health Act. My liver almost failed and my parents were told I might need a transplant. I've also had a feeding tube put up my nose and into my stomach.

"I've experienced some very, very horrible things. I think the year I turned 18 was the worst time in my life. I was also in hospital for my 21st, too.

"Sometimes I hate myself for what I've put my family through. My poor mum and dad and sister have seen me at my worst times and I feel very upset about that. I've watched my mum cry and shout and beg me to eat. She's been through hell, too."

Emma says she loved losing weight and would celebrate when she stood on the scales and discovered she had lost a pound. She weighed herself 30 times a day and surfed the internet to find out who the thinnest person was with anorexia. At her lowest weight, Emma was just 5st 2lb.

"Some of the hospital wards were full of emaciated, skeletal girls who were refusing to eat. They looked so thin but, at the time, I was just as small. Looking back, I know I was causing so many problems to my health. I didn't care, though. My aim was to get as small as I could and weigh as little as possible."

Emma struggled at school because she was not eating. She fainted all the time because she was so weak. Once, during her teenage years, she stopped eating for 30 days and only drank small amounts of fruit juice.

She says: "I was always being collected from school because I had fainted. School didn't want me there because I was at risk of falling and hurting myself. I had also mastered the art of making myself sick and I did it really often. If I'd had anything to eat, I'd go straight to the bathroom and bring it back up. I didn't even have to force my fingers down my throat.

"By the time I left primary school, I was showing all the signs of having an eating disorder but no-one knew. It was during my time at secondary school that people started to notice what was going on.

"I was in and out of hospital while doctors tried to work out why I was fainting all the time. I knew why, but I didn't want to say. I was still in denial that I had an eating disorder. I don't know how I managed to pass my GCSEs because I was always in hospital."

It was the thought of dying that truly scared her but the thought of eating made her feel even more terrified.

Even when she was finally diagnosed, she still could not stop. Food was something she could not bring herself to eat. On a good day, she would eat two lychees or a very small salad.

Emma says: "When I was about 16, I tried to recover and put weight on. I was planning to go to college to study A-levels and I thought it would help me make a new start.

"Two months after I'd started at college, everyone knew I had an eating disorder. A teacher gave me a leaflet about an eating disorder charity. My head of year was always on the phone to my mum and it was a terrible time for me.

"I was forced to eat my lunch with the teachers so I'd have something to eat, but that never really worked. As soon as I left the room, I'd go and make myself sick."

Emma's body mass index – a measure of body fat based on height and weight – started to slip dangerously low but, the more weight she lost, the happier she felt. She would measure her waist to ensure she was getting thinner.

It became so bad that once, when she had a dream about eating fatty food, she punished herself by not eating anything the next day.

Emma says: "The hospital doctors were trying to find something physically wrong with me. Then I was referred to the eating disorder team. I'd already been seen my a neurologist for a brain scan, but the problem wasn't a physical one. I desperately wanted to get better but, at the same time, I still wanted to lose weight."

Emma's periods came to a halt and she stopped developing. All the clothes she owned completely drowned her. She says: "I was wearing clothes for nine year olds. Nothing else fitted. I remember going shopping with my mum and bursting into tears because I couldn't find anything to wear."

Then Emma's anorexia switched to bulimia – an eating disorder characterised by binge eating and then purging the body of it by vomiting. Once, she says, she almost opened and ate some cat food because she was so hungry.

She says: "I'd eat and eat and eat and then I'd go and make myself sick. I was completely obsessed with food. I remember another time when my family had eaten a curry and thrown the leftovers in the bin. I went in and ate what was there. Food was still controlling me but this time I was purging on it.

"I'd lock myself in the bathroom and make myself sick. I never made a sound as I made myself sick. I could kid everyone into thinking that I hadn't been sick. Sometimes, I vomited in a bag and saved it until I could throw it away."

Emma loved nothing more than watching her already small size diminish further. When she fell to 7st, she set herself the challenge of getting down to 6st 7lb. And when she hit that target, she vowed to get down to just 6st.

She says: "I was completely obsessed. And when I gained weight because of my bulimia, I was completely distraught. It was horrible."

Emma's life became so troubled she took an overdose of pills and was rushed to hospital.

When she was 19, her life hung in the balance for a second time. She had been in Ghana volunteering for a charity before she started her university degree when her eating disorder flared up again.

She says: "My potassium level dropped so low that the doctors thought I might die. I'd stopped eating in Africa and had been giving my food to the local children. In the 10 weeks I'd been in Africa, I'd lost 3st in weight. At the start of my trip, I think I was about 9st 7lb. When I got home, I was very unwell."

When Emma returned home, she tried to get herself sorted. With a university course studying to become a children's nurse imminent, she needed to build up her weight and her strength and knew she had to be well if she was going to graduate.

But she says: "It didn't happen. I was asked to leave my course because I was so ill. I was sectioned and spent months in hospital. It was a very difficult time for me. My weight started to go up but my head still wasn't fixed."

But then, a few days after coming out of hospital, Emma discovered First Steps. She called the Derby charity and asked if it could help. She was invited to attend a young person's session and her mum drove her into town.

She says: "When I got to First Steps I saw a normal group of people and I felt instantly at ease. It was good to hear other people's stories and I felt like I could open up. I knew I'd make some good friends here and I have. The people have been wonderful."

Emma has lost count of the time she has been in hospital. She has been under 24-hour watch by nurses, who have been forced to accompany her to the toilet.

Desperate for food but determined not to eat, she says she has even sucked ice cubes and swallowed cotton wool to help fill up her tummy.

She says: "I feel awful when I talk about all this stuff. It makes me very sad. I hate myself for putting my family through all of this. My poor little sister has watched me suffer. So have my mum and my dad."

Thanks to the work of First Steps, Emma is now a healthier 7st 7lb. She wants to get well and fight to combat her eating disorder. She knows her obsession with food could have ended her life.

She wants to go back to college to become a nurse and would like to work with youngsters who develop eating disorders.

She says: "I want to make my life experiences work for me now. My eating disorder has made me a stronger person. I can't change the past but I can make a difference to my future."

Read more: http://www.derbytelegraph.co.uk/ve-taken-overdoses-sectioned-anorexia-s-quick-fix/story-19428694-detail/story.html#ixzz3eehdt9I2
Follow us: @DerbyTelegraph on Twitter | derbytelegraph on Facebook

She is still working hard to combat her problems but believes she is definitely in a better place right now.

She says: "My weight is okay at the moment and I'm working hard to maintain it. I want to get well and I want to recover, but it's not a fast fix. I'm still being seen by my doctor but I'm trying to help myself, too."

Emma sips happily on a calorie-filled milkshake while she talks about her obsession with food. We are sitting in the offices of award-winning First Steps Derbyshire, the county's only centre for people with eating disorders.

She is a regular face at the centre in Agard Street, Derby. The outreach worker for Derbyshire Sexual Health is indebted to the charity's help.

She tells me: "This place has helped me so much. Today, I'm in a better place because of some of the people who work here. They have given me support and I love coming to the group. I think it has certainly helped me on my road to recovery. I want to be well and I know I need help to get there."

Since Emma has been using First Steps Derbyshire, she is feeling happier about her life but, considering what has happened, just being alive is a bonus. She confides: "I've taken overdoses and I've been sectioned under the Mental Health Act. My liver almost failed and my parents were told I might need a transplant. I've also had a feeding tube put up my nose and into my stomach.

"I've experienced some very, very horrible things. I think the year I turned 18 was the worst time in my life. I was also in hospital for my 21st, too.

"Sometimes I hate myself for what I've put my family through. My poor mum and dad and sister have seen me at my worst times and I feel very upset about that. I've watched my mum cry and shout and beg me to eat. She's been through hell, too."

Emma says she loved losing weight and would celebrate when she stood on the scales and discovered she had lost a pound. She weighed herself 30 times a day and surfed the internet to find out who the thinnest person was with anorexia. At her lowest weight, Emma was just 5st 2lb.

"Some of the hospital wards were full of emaciated, skeletal girls who were refusing to eat. They looked so thin but, at the time, I was just as small. Looking back, I know I was causing so many problems to my health. I didn't care, though. My aim was to get as small as I could and weigh as little as possible."

Emma struggled at school because she was not eating. She fainted all the time because she was so weak. Once, during her teenage years, she stopped eating for 30 days and only drank small amounts of fruit juice.

She says: "I was always being collected from school because I had fainted. School didn't want me there because I was at risk of falling and hurting myself. I had also mastered the art of making myself sick and I did it really often. If I'd had anything to eat, I'd go straight to the bathroom and bring it back up. I didn't even have to force my fingers down my throat.

"By the time I left primary school, I was showing all the signs of having an eating disorder but no-one knew. It was during my time at secondary school that people started to notice what was going on.

"I was in and out of hospital while doctors tried to work out why I was fainting all the time. I knew why, but I didn't want to say. I was still in denial that I had an eating disorder. I don't know how I managed to pass my GCSEs because I was always in hospital."

It was the thought of dying that truly scared her but the thought of eating made her feel even more terrified.

Even when she was finally diagnosed, she still could not stop. Food was something she could not bring herself to eat. On a good day, she would eat two lychees or a very small salad.

Emma says: "When I was about 16, I tried to recover and put weight on. I was planning to go to college to study A-levels and I thought it would help me make a new start.

"Two months after I'd started at college, everyone knew I had an eating disorder. A teacher gave me a leaflet about an eating disorder charity. My head of year was always on the phone to my mum and it was a terrible time for me.

"I was forced to eat my lunch with the teachers so I'd have something to eat, but that never really worked. As soon as I left the room, I'd go and make myself sick."

Emma's body mass index – a measure of body fat based on height and weight – started to slip dangerously low but, the more weight she lost, the happier she felt. She would measure her waist to ensure she was getting thinner.

It became so bad that once, when she had a dream about eating fatty food, she punished herself by not eating anything the next day.

Emma says: "The hospital doctors were trying to find something physically wrong with me. Then I was referred to the eating disorder team. I'd already been seen my a neurologist for a brain scan, but the problem wasn't a physical one. I desperately wanted to get better but, at the same time, I still wanted to lose weight."

Emma's periods came to a halt and she stopped developing. All the clothes she owned completely drowned her. She says: "I was wearing clothes for nine year olds. Nothing else fitted. I remember going shopping with my mum and bursting into tears because I couldn't find anything to wear."

Then Emma's anorexia switched to bulimia – an eating disorder characterised by binge eating and then purging the body of it by vomiting. Once, she says, she almost opened and ate some cat food because she was so hungry.

She says: "I'd eat and eat and eat and then I'd go and make myself sick. I was completely obsessed with food. I remember another time when my family had eaten a curry and thrown the leftovers in the bin. I went in and ate what was there. Food was still controlling me but this time I was purging on it.

"I'd lock myself in the bathroom and make myself sick. I never made a sound as I made myself sick. I could kid everyone into thinking that I hadn't been sick. Sometimes, I vomited in a bag and saved it until I could throw it away."

Emma loved nothing more than watching her already small size diminish further. When she fell to 7st, she set herself the challenge of getting down to 6st 7lb. And when she hit that target, she vowed to get down to just 6st.

She says: "I was completely obsessed. And when I gained weight because of my bulimia, I was completely distraught. It was horrible."

Emma's life became so troubled she took an overdose of pills and was rushed to hospital.

When she was 19, her life hung in the balance for a second time. She had been in Ghana volunteering for a charity before she started her university degree when her eating disorder flared up again.

She says: "My potassium level dropped so low that the doctors thought I might die. I'd stopped eating in Africa and had been giving my food to the local children. In the 10 weeks I'd been in Africa, I'd lost 3st in weight. At the start of my trip, I think I was about 9st 7lb. When I got home, I was very unwell."

When Emma returned home, she tried to get herself sorted. With a university course studying to become a children's nurse imminent, she needed to build up her weight and her strength and knew she had to be well if she was going to graduate.

But she says: "It didn't happen. I was asked to leave my course because I was so ill. I was sectioned and spent months in hospital. It was a very difficult time for me. My weight started to go up but my head still wasn't fixed."

But then, a few days after coming out of hospital, Emma discovered First Steps. She called the Derby charity and asked if it could help. She was invited to attend a young person's session and her mum drove her into town.

She says: "When I got to First Steps I saw a normal group of people and I felt instantly at ease. It was good to hear other people's stories and I felt like I could open up. I knew I'd make some good friends here and I have. The people have been wonderful."

Emma has lost count of the time she has been in hospital. She has been under 24-hour watch by nurses, who have been forced to accompany her to the toilet.

Desperate for food but determined not to eat, she says she has even sucked ice cubes and swallowed cotton wool to help fill up her tummy.

She says: "I feel awful when I talk about all this stuff. It makes me very sad. I hate myself for putting my family through all of this. My poor little sister has watched me suffer. So have my mum and my dad."

Thanks to the work of First Steps, Emma is now a healthier 7st 7lb. She wants to get well and fight to combat her eating disorder. She knows her obsession with food could have ended her life.

She wants to go back to college to become a nurse and would like to work with youngsters who develop eating disorders.

She says: "I want to make my life experiences work for me now. My eating disorder has made me a stronger person. I can't change the past but I can make a difference to my future."

Read more: http://www.derbytelegraph.co.uk/ve-taken-overdoses-sectioned-anorexia-s-quick-fix/story-19428694-detail/story.html#ixzz3eehdt9I2 
Follow us: @DerbyTelegraph on Twitter | derbytelegraph on Facebook

0/5000

จาก: -

เป็น: -

ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]

คัดลอก!

เธอยังคงทำงานหนักในการต่อสู้กับปัญหาของเธอ แต่เชื่อว่า เธอจะแน่นอนที่ดีขณะนี้เธอกล่าวว่า: "น้ำหนักของฉันไม่เป็นไรในขณะนี้ และฉันทำงานหนักในการรักษามัน ทำได้ดีและต้องการกู้คืน แต่ไม่ได้แก้ไขอย่างรวดเร็ว ฉันก็ยังถูกเห็น โดยแพทย์ของฉัน แต่ฉันพยายามที่จะช่วยตัวเอง เกินไป"เอ็มม่า sips อย่างมีความสุขกับ milkshake ที่เต็มไปด้วยแคลอรี่ในขณะที่เธอเล่าเธอครอบงำด้วยอาหาร เราจะนั่งในสำนักงานของรางวัลแรกตอนดาร์บีเชอร์ เขตของศูนย์เท่านั้นสำหรับคนที่มีโรค eatingเธอมีใบหน้าปกติที่ศูนย์ Agard Street ดาร์บี้ ผู้ปฏิบัติงานภาคสนามในดาร์บีเชอร์ทางเพศสุขภาพมีใครไปช่วยการกุศลเธอบอกฉัน: "สถานที่แห่งนี้ได้ช่วยมาก วันนี้ ฉันดีขึ้นเนื่องจากบางคนที่ทำงานที่นี่ พวกเขาให้ฉันสนับสนุน และรักมาได้ ผมคิดว่า มันมีแน่นอนช่วยบนถนนของฉันการกู้คืน ฉันต้องการให้ดี และฉันรู้ว่า ฉันต้องช่วยเดิน"เนื่องจากเอ็มม่าได้ใช้ดาร์บีเชอร์ตอนแรก เธอรู้สึกมีความสุขเกี่ยวกับชีวิตของเธอ แต่ พิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้น เพียงการมีชีวิตอยู่เป็นโบนัส นาง confides: "ฉันเอา overdoses และฉันได้ถูกจัดแบ่งเป็นส่วน ๆ ภายใต้พระราชบัญญัติสุขภาพจิต ตับของฉันล้มเหลวเกือบ และพ่อก็บอกว่า อาจต้องการปลูกถ่าย ฉันยังเคยใส่จมูกของฉัน และ เป็นฉันท้องหลอดอาหาร"ฉันได้พบบางอย่างมาก มากน่ากลัว ฉันคิดว่า ฉันเปิด 18 ปีเป็นเวลาเลวร้ายที่สุดในชีวิต ผมยังในโรงพยาบาลสำหรับ 21 ของฉัน เกินไป"บางครั้งฉันเกลียดตัวเองสำหรับสิ่งฉันได้ใส่ครอบครัวผ่านการ สี่มุมไม่ดีของฉัน และพ่อ และน้องสาวได้เห็นฉันในเวลาที่เลวร้ายที่สุดของฉัน และรู้สึกปวดมากว่า ฉันได้ดู mum ฉันร้องไห้ และตะโกนขอให้ฉันกิน เธอได้ผ่านนรก เกินไป"เอ็มมากล่าวว่า เธอรักการสูญเสียน้ำหนัก และจะฉลอง เมื่อเธอยืนบนเครื่องชั่งที่พบเธอได้สูญเสียปอนด์ เธอชั่งน้ำหนักตัวเองวันละ 30 ครั้ง และ surfed อินเทอร์เน็ตเพื่อค้นหาบุคคลที่บางที่สุดถูกด้วย anorexia ที่ ที่น้ำหนักต่ำสุดของเธอ เอ็มมา 5st เพียง 2 ปอนด์"ของเขตการปกครองโรงพยาบาลได้เต็มไปด้วยหญิงโกโรคทั้ง อีกคนได้ปฏิเสธที่จะกิน ดูบางมาก ได้ เวลา ผมเพียงเล็ก มองย้อนกลับ ฉันรู้ว่า ฉันเกิดปัญหามากมายกับสุขภาพ ฉันไม่แคร์ แม้ว่าการ จุดมุ่งหมายของฉันนั้นจะเล็กเท่าที่ฉันสามารถ และน้ำหนักน้อยที่สุด"เอ็มม่าต่อสู้โรงเรียนเนื่องจากเธอไม่ได้รับประทาน เธอดิฉันตลอดเวลา เพราะเธออ่อนแอดังนั้น ครั้ง ในช่วงปีวัยรุ่นของเธอ เธอหยุดรับประทาน 30 วัน และดื่มน้ำผลไม้ขนาดเล็กเท่านั้นเธอกล่าวว่า: "ฉันถูกเสมอถูกรวบรวมจากโรงเรียนเนื่องจากฉันมีเป็น โรงเรียนไม่ต้องการฉันมีฉัน เพราะเสี่ยงล้ม และทำร้ายตัวเอง ฉันก็ยังเข้าใจศิลปะของการทำให้ตัวเองป่วย และฉันไม่ได้จริง ๆ มักจะ ผมเคยมีอะไรกิน ฉันจะตรงไปห้องน้ำ แล้วนำกลับขึ้น ผมไม่ได้บังคับนิ้วมือลงคอ"ตามเวลาผมไปโรงเรียน ฉันไม่แสดงอาการของโรคเป็น eating แต่ไม่มีใครรู้ มันเป็นช่วงเวลาที่โรงเรียนมัธยมที่คนเริ่มสังเกตเห็นสิ่งเกิดขึ้น"ผมเข้าและออกจากโรงพยาบาลในขณะที่หมอพยายามทำออกมาทำไมฉันไม่ซึมตลอดเวลา ผมรู้ว่าทำไม แต่ไม่อยากพูด ผมยังอยู่ในปฏิเสธว่า ผมเป็นโรค eating ฉันไม่รู้ว่าฉันจัดการผ่าน GCSEs ของฉัน เพราะฉันเสมอในโรงพยาบาล"มันเป็นความคิดของการตายที่แท้จริงกลัวเธอ แต่ความคิดของกินทำเธอรู้สึกคนยิ่งกลัวแม้เธอมีในที่สุดการวินิจฉัย เธอยังไม่สามารถหยุด อาหารเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถนำตัวเองกิน วันดี เธอจะกินสอง lychees หรือสลัดขนาดเล็กมากเอ็มมากล่าวว่า: "เมื่อประมาณ 16 พยายามที่จะกู้คืน และวางน้ำหนักในการ ฉันได้วางแผนไปศึกษาระดับวิทยาลัย และฉันคิดว่า มันจะช่วยทำให้การเริ่มต้นใหม่"สองเดือนหลังจากที่ฉันได้เริ่มต้นที่วิทยาลัย ทุกคนรู้ว่า ผมเป็นโรค eating ครูให้ผมใบปลิวเกี่ยวกับการกุศล eating โรค หัวของฉันปีถูกโทรศัพท์ไปสี่มุมของฉันเสมอ และก็เป็นเวลาที่น่ากลัวสำหรับผม"ผมถูกบังคับให้กินอาหารกลางวันของฉันกับครูเพื่อจะมีอะไรกิน แต่ที่ไม่เคยทำ เป็นห้องซ้ายฉัน ฉันจะไป และทำให้ตัวเองป่วย"ร่างกายของ Emma ดัชนีมวล –วัดไขมันในร่างกายตามความสูงและน้ำหนัก – เริ่มจัดส่งเลิฟต่ำแต่ น้ำหนักเพิ่มมากขึ้นเธอหายไป มีความสุขที่เธอรู้สึก เธอจะวัดเอวของเธอเพื่อให้เธอได้รับน้ำมันทินเนอร์It became so bad that once, when she had a dream about eating fatty food, she punished herself by not eating anything the next day.Emma says: "The hospital doctors were trying to find something physically wrong with me. Then I was referred to the eating disorder team. I'd already been seen my a neurologist for a brain scan, but the problem wasn't a physical one. I desperately wanted to get better but, at the same time, I still wanted to lose weight."Emma's periods came to a halt and she stopped developing. All the clothes she owned completely drowned her. She says: "I was wearing clothes for nine year olds. Nothing else fitted. I remember going shopping with my mum and bursting into tears because I couldn't find anything to wear."Then Emma's anorexia switched to bulimia – an eating disorder characterised by binge eating and then purging the body of it by vomiting. Once, she says, she almost opened and ate some cat food because she was so hungry.She says: "I'd eat and eat and eat and then I'd go and make myself sick. I was completely obsessed with food. I remember another time when my family had eaten a curry and thrown the leftovers in the bin. I went in and ate what was there. Food was still controlling me but this time I was purging on it."I'd lock myself in the bathroom and make myself sick. I never made a sound as I made myself sick. I could kid everyone into thinking that I hadn't been sick. Sometimes, I vomited in a bag and saved it until I could throw it away."Emma loved nothing more than watching her already small size diminish further. When she fell to 7st, she set herself the challenge of getting down to 6st 7lb. And when she hit that target, she vowed to get down to just 6st.She says: "I was completely obsessed. And when I gained weight because of my bulimia, I was completely distraught. It was horrible."Emma's life became so troubled she took an overdose of pills and was rushed to hospital.When she was 19, her life hung in the balance for a second time. She had been in Ghana volunteering for a charity before she started her university degree when her eating disorder flared up again.She says: "My potassium level dropped so low that the doctors thought I might die. I'd stopped eating in Africa and had been giving my food to the local children. In the 10 weeks I'd been in Africa, I'd lost 3st in weight. At the start of my trip, I think I was about 9st 7lb. When I got home, I was very unwell."When Emma returned home, she tried to get herself sorted. With a university course studying to become a children's nurse imminent, she needed to build up her weight and her strength and knew she had to be well if she was going to graduate.But she says: "It didn't happen. I was asked to leave my course because I was so ill. I was sectioned and spent months in hospital. It was a very difficult time for me. My weight started to go up but my head still wasn't fixed."But then, a few days after coming out of hospital, Emma discovered First Steps. She called the Derby charity and asked if it could help. She was invited to attend a young person's session and her mum drove her into town.She says: "When I got to First Steps I saw a normal group of people and I felt instantly at ease. It was good to hear other people's stories and I felt like I could open up. I knew I'd make some good friends here and I have. The people have been wonderful."Emma has lost count of the time she has been in hospital. She has been under 24-hour watch by nurses, who have been forced to accompany her to the toilet.Desperate for food but determined not to eat, she says she has even sucked ice cubes and swallowed cotton wool to help fill up her tummy.She says: "I feel awful when I talk about all this stuff. It makes me very sad. I hate myself for putting my family through all of this. My poor little sister has watched me suffer. So have my mum and my dad."Thanks to the work of First Steps, Emma is now a healthier 7st 7lb. She wants to get well and fight to combat her eating disorder. She knows her obsession with food could have ended her life.She wants to go back to college to become a nurse and would like to work with youngsters who develop eating disorders.She says: "I want to make my life experiences work for me now. My eating disorder has made me a stronger person. I can't change the past but I can make a difference to my future."

Read more: http://www.derbytelegraph.co.uk/ve-taken-overdoses-sectioned-anorexia-s-quick-fix/story-19428694-detail/story.html#ixzz3eehdt9I2
Follow us: @DerbyTelegraph on Twitter | derbytelegraph on Facebook

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]

คัดลอก!

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]

คัดลอก!

เธอยังคงทำงานอย่างหนักเพื่อต่อสู้กับปัญหาของเธอ แต่เชื่อว่าเธอถูกแน่นอนในสถานที่ที่ดีในตอนนี้

เธอกล่าวว่า : " น้ำหนักของฉันได้ในขณะนี้และฉันกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อรักษามัน ฉันต้องการที่จะได้รับดี และผมต้องการที่จะกู้คืน แต่ไม่ใช่การแก้ไขอย่างรวดเร็ว ผมยังได้เห็น โดยแพทย์ของฉัน แต่ฉันพยายามที่จะช่วยให้ตัวเองด้วย

"เอ็มม่าจิบอย่างมีความสุขบนแคลอรี่เติม milkshake ในขณะที่เธอพูดถึงความลุ่มหลงกับอาหาร เรากำลังนั่งอยู่ในสำนักงานที่ได้รับรางวัลของขั้นตอนแรกที่เดอร์บีไชร์ , เขตศูนย์เท่านั้นสำหรับผู้ที่มีความผิดปกติของการรับประทานอาหาร .

เธอมีใบหน้าปกติที่ศูนย์บริการในแอเกิร์ด Street , ดาร์บี . พนักงานประชาสัมพันธ์สุขภาพทางเพศสำหรับลีดส์เป็นหนี้ของการกุศลช่วย

เธอบอกฉัน :" สถานที่นี้ได้ช่วยให้ฉันมาก วันนี้ฉันอยู่ในสถานที่ที่ดีกว่าเพราะของบางอย่างของคนที่ทำงานที่นี่ พวกเขามีให้ฉัน และ ฉัน รัก มาสนับสนุนกลุ่ม ฉันคิดว่ามันแน่นอนช่วยให้ฉันบนถนนเพื่อการกู้คืน ฉันต้องการที่จะดีและผมรู้ว่าผมต้องการความช่วยเหลือเพื่อให้ได้มี "

เพราะเอ็มม่าได้รับการใช้ขั้นตอนแรกที่เดอร์บีไชร์ เธอจะรู้สึกมีความสุขกับชีวิตเธอ แต่เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่เกิดขึ้น แค่มีชีวิตอยู่คือโบนัส เธอ confides " ผมเคยถ่าย overdoses และฉันได้รับตัดภายใต้พระราชบัญญัติสุขภาพจิต ตับของฉันเกือบจะล้มเหลวและพ่อแม่ของฉันว่าฉันอาจจะต้องผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ ผมมีท่อให้อาหารที่ใส่จมูกของฉันและในท้องของฉัน

" ผมมีประสบการณ์มาก สิ่งที่แย่มากฉันว่าปีนี้ฉันอายุ 18 คือช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันก็อยู่โรงพยาบาลมา 21 เหมือนกัน

" บางครั้งฉันก็เกลียดตัวเองที่ทำให้ครอบครัวของฉันผ่าน แม่ที่น่าสงสารของผมกับพ่อและน้องสาวได้เห็นฉันในเวลาที่เลวร้ายที่สุดของฉัน และฉันก็รู้สึกโกรธมากที่ ผมเห็นแม่ของผมร้องไห้และตะโกนขอร้องให้ฉันกิน เธอเคยผ่านนรกด้วย "

เอ็มม่าบอกว่ารัก สูญเสียน้ำหนักและจะฉลองเมื่อเธอยืนอยู่บนเครื่องชั่ง และค้นพบว่าเธอได้สูญเสียปอนด์ เธอมีน้ำหนักตัววันละ 30 ครั้ง และท่องอินเทอร์เน็ตเพื่อค้นหาคนที่พิเศษกับอาการเบื่ออาหาร ที่หนักสุดของเธอ เอ็มม่าแค่ 5 สต 2 lb .

" บางหอผู้ป่วยโรงพยาบาลเต็มไปด้วยผอมแห้ง โครงสร้างกระดูก สาวๆ ที่ไม่ยอมกิน พวกเขาดูผอม แต่ตอนนั้นผมก็แค่เป็นขนาดเล็ก มองย้อนกลับไป ผมรู้ว่าผมได้ก่อให้เกิดปัญหามากมาย เพื่อสุขภาพ ผมก็ไม่สนใจ แม้ว่า เป้าหมายของฉันคือการได้รับให้เล็กเท่าที่ผมสามารถทำได้ และน้ำหนักน้อยที่สุด "

เอ็มม่าต่อสู้ที่โรงเรียนเพราะว่าเธอไม่กิน เธอหมดสติอยู่ตลอดเวลา เพราะว่าเธออ่อนแอ ครั้งหนึ่ง ในช่วงปีวัยรุ่นของเธอเธอหยุดกินเป็นเวลา 30 วันและดื่มปริมาณน้อยของน้ำผลไม้

เธอกล่าวว่า " ฉันมักจะถูกเก็บรวบรวมจากโรงเรียนเพราะฉันเป็นลม โรงเรียนไม่ได้ต้องการฉัน เพราะฉันคือความเสี่ยงของการล้ม และทำร้ายตัวเอง ผมก็เข้าใจศิลปะของการทำให้ตัวเองป่วยและฉันทำมันจริง ๆ บ่อยๆ ถ้าฉันมีอะไรกิน ฉันก็ตรงไปที่ห้องน้ำและนำมันกลับขึ้นมาฉันก็ไม่เคยบังคับนิ้วมือลงลำคอของฉัน

" โดยเวลาที่ฉันไปโรงเรียน ฉันก็แสดงสัญญาณทั้งหมดที่มีความผิดปกติของการรับประทานอาหาร แต่ไม่มีใครรู้ ตอนนั้นฉันอยู่ที่โรงเรียนมัธยมที่ผู้คนเริ่มที่จะสังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น . . .

" ผมอยู่ในและออกจากโรงพยาบาล ขณะที่แพทย์พยายามที่จะทำงานออกทำไม ผมถึงได้เป็นลมอยู่ตลอดเวลา ผมรู้ว่าทำไม แต่ผมไม่อยากพูดฉันก็ยังคงปฏิเสธ ว่าผมมีการรับประทานอาหาร . ฉันไม่รู้ว่าฉันมีการจัดการที่จะผ่าน gcses ของฉันเพราะฉันอยู่ในโรงพยาบาล "

ก็คิดจะตายอย่างแท้จริง เธอตกใจแต่คิดว่าการกินทำให้เธอยิ่งรู้สึกกลัว

แม้เมื่อในที่สุดเธอก็ได้รับการวินิจฉัย ก็ยังไม่สามารถหยุด อาหารบางอย่างที่เธอไม่อาจเอาตัวเองไปกิน ในวันที่ดีเธอจะกินสอง ลิ้นจี่ หรือสลัดขนาดเล็กมาก

ม่า กล่าวว่า " เมื่อฉันอายุ 16 ฉันพยายามที่จะกู้คืนและการวางน้ำหนักบน ฉันวางแผนที่จะไปเรียนที่วิทยาลัย เพื่อศึกษา a-levels และฉันคิดว่ามันจะช่วยให้ฉันได้เริ่มต้นใหม่

" สองเดือนหลังจากที่ผมเริ่มเรียน ทุกคนรู้ว่าผม eating . ครูให้ใบปลิวเกี่ยวกับความผิดปกติของการรับประทานอาหารเพื่อการกุศลหัวของปีที่อยู่ในโทรศัพท์ให้แม่ และมันเป็นช่วงเวลาที่แย่มากสำหรับฉัน

" ฉันถูกบังคับให้กินมื้อเที่ยงกับอาจารย์ ผมจะได้มีอะไรกิน แต่ไม่เคยได้ผล ทันทีที่ฉันออกมาจากห้อง ฉันไปและทำให้ตัวเองป่วย "

เอ็มม่าดัชนีมวลกาย และวัดไขมันในร่างกายขึ้นอยู่กับความสูงและน้ำหนัก–เริ่มที่จะลื่นอันตรายน้อย แต่ยิ่งหนัก เธอแพ้ยิ่งเธอรู้สึก . เธอจะวัดเอวของเธอเพื่อให้แน่ใจว่าเธอผอมลง

มันก็แย่ เมื่อตอนที่เธอมีความฝันเกี่ยวกับการรับประทานอาหารไขมัน , เธอลงโทษตัวเองด้วยการไม่กินอะไรเลยในวันถัดไป

เอ็มม่ากล่าวว่า : " หมอโรงพยาบาลได้พยายามที่จะหาสิ่งที่ผิดปกติกับผม แล้วที่ผมอ้างถึงการรับประทานอาหารทีมฉันได้เห็นฉันเป็นนักประสาทวิทยาเพื่อสแกนสมอง แต่ปัญหาไม่ใช่ร่างกาย ฉันหมดท่าต้องการที่จะได้รับดีขึ้น แต่ในเวลาเดียวกัน ผมก็ยังต้องการที่จะลดน้ำหนัก "

เอ็มม่าคาบมาหยุดเธอได้หยุดการพัฒนา เสื้อผ้าทั้งหมดที่เธอมีทั้งหมดจมน้ำของเธอ เธอกล่าวว่า : " ผมสวมเสื้อผ้าสำหรับเก้าปี ไม่มีอะไรพอดีผมจำได้ว่าไปช้อปปิ้งกับแม่ แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เพราะหาอะไรใส่ "

แล้วเอ็มม่า anorexia bulimia –เปลี่ยนลักษณะโดยการรับประทานอาหารการดื่มสุราความผิดปกติของการรับประทานอาหารและจากนั้นล้างร่างกายของมัน โดยการอาเจียน เมื่อเธอบอกว่า เธอเกือบจะอ้าปากกิน แมว อาหาร เพราะหิวมากเลย

เธอกล่าวว่า :

การแปล กรุณารอสักครู่..

ภาษาอื่น ๆ

การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.