2. The Council with the MunchkinsSh

2. The Council with the Munchkins
She was awakened by a shock, so sudden and severe that if Dorothy had not been lying on the soft bed she might have been hurt. As it was, the jar made her catch her breath and wonder what had happened; and Toto put his cold little nose into her face and whined dismally. Dorothy sat up and noticed that the house was not moving; nor was it dark, for the bright sunshine came in at the window, flooding the little room. She sprang from her bed and with Toto at her heels ran and opened the door.
The little girl gave a cry of amazement and looked about her, her eyes growing bigger and bigger at the wonderful sights she saw.
The cyclone had set the house down very gently--for a cyclone--in the midst of a country of marvelous beauty. There were lovely patches of greensward all about, with stately trees bearing rich and luscious fruits. Banks of gorgeous flowers were on every hand, and birds with rare and brilliant plumage sang and fluttered in the trees and bushes. A little way off was a small brook, rushing and sparkling along between green banks, and murmuring in a voice very grateful to a little girl who had lived so long on the dry, gray prairies.
While she stood looking eagerly at the strange and beautiful sights, she noticed coming toward her a group of the queerest people she had ever seen. They were not as big as the grown folk she had always been used to; but neither were they very small. In fact, they seemed about as tall as Dorothy, who was a well-grown child for her age, although they were, so far as looks go, many years older.
Three were men and one a woman, and all were oddly dressed. They wore round hats that rose to a small point a foot above their heads, with little bells around the brims that tinkled sweetly as they moved. The hats of the men were blue; the little woman's hat was white, and she wore a white gown that hung in pleats from her shoulders. Over it were sprinkled little stars that glistened in the sun like diamonds. The men were dressed in blue, of the same shade as their hats, and wore well-polished boots with a deep roll of blue at the tops. The men, Dorothy thought, were about as old as Uncle Henry, for two of them had beards. But the little woman was doubtless much older. Her face was covered with wrinkles, her hair was nearly white, and she walked rather stiffly.
When these people drew near the house where Dorothy was standing in the doorway, they paused and whispered among themselves, as if afraid to come farther. But the little old woman walked up to Dorothy, made a low bow and said, in a sweet voice:
"You are welcome, most noble Sorceress, to the land of the Munchkins. We are so grateful to you for having killed the Wicked Witch of the East, and for setting our people free from bondage."
Dorothy listened to this speech with wonder. What could the little woman possibly mean by calling her a sorceress, and saying she had killed the Wicked Witch of the East? Dorothy was an innocent, harmless little girl, who had been carried by a cyclone many miles from home; and she had never killed anything in all her life.
But the little woman evidently expected her to answer; so Dorothy said, with hesitation, "You are very kind, but there must be some mistake. I have not killed anything."
"Your house did, anyway," replied the little old woman, with a laugh, "and that is the same thing. See!" she continued, pointing to the corner of the house. "There are her two feet, still sticking out from under a block of wood."
Dorothy looked, and gave a little cry of fright. There, indeed, just under the corner of the great beam the house rested on, two feet were sticking out, shod in silver shoes with pointed toes.
"Oh, dear! Oh, dear!" cried Dorothy, clasping her hands together in dismay. "The house must have fallen on her. Whatever shall we do?"
"There is nothing to be done," said the little woman calmly.
"But who was she?" asked Dorothy.
"She was the Wicked Witch of the East, as I said," answered the little woman. "She has held all the Munchkins in bondage for many years, making them slave for her night and day. Now they are all set free, and are grateful to you for the favor."
"Who are the Munchkins?" inquired Dorothy.
"They are the people who live in this land of the East where the Wicked Witch ruled."
"Are you a Munchkin?" asked Dorothy.
"No, but I am their friend, although I live in the land of the North. When they saw the Witch of the East was dead the Munchkins sent a swift messenger to me, and I came at once. I am the Witch of the North."
"Oh, gracious!" cried Dorothy. "Are you a real witch?"
"Yes, indeed," answered the little woman. "But I am a good witch, and the people love me. I am not as powerful as the Wicked Witch was who ruled here, or I should have set the people free myself."
"But I thought all witches were wicked," said the girl, who was half frightened at facing a real witch. "Oh, no, that is a great mistake. There were only four witches in all the Land of Oz, and two of them, those who live in the North and the South, are good witches. I know this is true, for I am one of them myself, and cannot be mistaken. Those who dwelt in the East and the West were, indeed, wicked witches; but now that you have killed one of them, there is but one Wicked Witch in all the Land of Oz--the one who lives in the West."
"But," said Dorothy, after a moment's thought, "Aunt Em has told me that the witches were all dead--years and years ago."
"Who is Aunt Em?" inquired the little old woman.
"She is my aunt who lives in Kansas, where I came from."
The Witch of the North seemed to think for a time, with her head bowed and her eyes upon the ground. Then she looked up and said, "I do not know where Kansas is, for I have never heard that country mentioned before. But tell me, is it a civilized country?"
"Oh, yes," replied Dorothy.
"Then that accounts for it. In the civilized countries I believe there are no witches left, nor wizards, nor sorceresses, nor magicians. But, you see, the Land of Oz has never been civilized, for we are cut off from all the rest of the world. Therefore we still have witches and wizards amongst us."
"Who are the wizards?" asked Dorothy.
"Oz himself is the Great Wizard," answered the Witch, sinking her voice to a whisper. "He is more powerful than all the rest of us together. He lives in the City of Emeralds."
Dorothy was going to ask another question, but just then the Munchkins, who had been standing silently by, gave a loud shout and pointed to the corner of the house where the Wicked Witch had been lying.
"What is it?" asked the little old woman, and looked, and began to laugh. The feet of the dead Witch had disappeared entirely, and nothing was left but the silver shoes.
"She was so old," explained the Witch of the North, "that she dried up quickly in the sun. That is the end of her. But the silver shoes are yours, and you shall have them to wear." She reached down and picked up the shoes, and after shaking the dust out of them handed them to Dorothy.
"The Witch of the East was proud of those silver shoes," said one of the Munchkins, "and there is some charm connected with them; but what it is we never knew."
Dorothy carried the shoes into the house and placed them on the table. Then she came out again to the Munchkins and said:
"I am anxious to get back to my aunt and uncle, for I am sure they will worry about me. Can you help me find my way?"
The Munchkins and the Witch first looked at one another, and then at Dorothy, and then shook their heads.
"At the East, not far from here," said one, "there is a great desert, and none could live to cross it."
"It is the same at the South," said another, "for I have been there and seen it. The South is the country of the Quadlings."
"I am told," said the third man, "that it is the same at the West. And that country, where the Winkies live, is ruled by the Wicked Witch of the West, who would make you her slave if you passed her way."
"The North is my home," said the old lady, "and at its edge is the same great desert that surrounds this Land of Oz. I'm afraid, my dear, you will have to live with us."
Dorothy began to sob at this, for she felt lonely among all these strange people. Her tears seemed to grieve the kind-hearted Munchkins, for they immediately took out their handkerchiefs and began to weep also. As for the little old woman, she took off her cap and balanced the point on the end of her nose, while she counted "One, two, three" in a solemn voice. At once the cap changed to a slate, on which was written in big, white chalk marks:

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

2. สภากับการ Munchkins
เธอได้ตื่นตัว โดยช็อต ดังนั้นฉับพลัน และรุนแรงว่า ถ้าโดโรธีได้ไม่นอนบนเตียงนุ่ม เธออาจได้รับบาดเจ็บ เหมือนเดิม ขวดที่ทำเธอจับลมหายใจของเธอ และสงสัยว่า เกิด และ Toto ใส่จมูกเล็ก ๆ ของเขาเย็นลงไปในใบหน้าของเธอ และ whined dismally โดโรธีนั่งขึ้น และพบว่า คือไม่มีการเคลื่อนย้ายบ้าน ไม่เป็นสีเข้ม สำหรับแสงแดดสว่างมาที่หน้าต่าง น้ำท่วมห้องเล็กน้อย เธอ sprang จากห้องนอนของเธอ และวิ่งกับ Toto ที่ส้นเท้าของเธอ และเปิดประตู
ลูกสาวให้ร้องของความประหลาดใจ และมองเกี่ยวกับดวงตาของเธอ เธอเติบใหญ่ และแหล่งใหญ่ที่ยอดเยี่ยมที่เธอเห็นนั้น
พายุไซโคลนที่มีตั้งบ้านลงมากเบา ๆ - สำหรับพายุ - ท่ามกลางประเทศที่สวยงาม มีซอฟต์แวร์ที่น่ารักของ greensward เกี่ยวกับ มีต้นไม้สูง ๆ แบกผลไม้รวย และฉ่ำ ของดอกไม้งดงามได้ครองทุก และนกหายาก และสดใส plumage สังข์ และ fluttered ในต้นไม้และพุ่มไม้ วิธีเล็กน้อยปิดธารน้ำขนาดเล็ก วิ่ง และประกายตามระหว่างธนาคารสีเขียว และ murmuring ในเสียงที่อ่อนแอกับสาวน้อยที่มีอยู่ตราบในแห้ง สีเทา prairies.
ในขณะที่เธอยืนมองวันที่แปลก และสวยงามสถานที่ท่องเที่ยว เธอสังเกตเห็นมาเธอไปทางกลุ่มคน queerest ที่เธอเคยเห็น พวกเขาไม่ได้ใหญ่มากพื้นปลูกที่เธอได้รับใช้เสมอ แต่ไม่ได้จะดีมาก อันที่จริง พวกเขาดูเหมือนประมาณว่าสูงเป็นโดโรธี ที่มีเด็กเติบโตอย่างดีสำหรับอายุของเธอ พวก ตราบใดที่มีลักษณะไป หลายปี
3 ถูกชายและหนึ่งหญิง และทั้งหมดไม่น่าแต่งตัว พวกเขาสวมหมวกกลมที่จุดเล็กเท้าอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา มีระฆังเล็ก ๆ รอบ ๆ brims ที่ tinkled เพราะเป็นพวกเขาย้าย หมวกของคนมีสีฟ้า หมวกของผู้หญิงเล็กน้อยมีสีขาว และเธอสวมชุดสีขาวที่แขวนในจีบจากไหล่ของเธอ มันถูกโรยดาวน้อยที่ glistened แดดเช่นเพชร คนแต่งตัวในสีน้ำเงิน เฉดสีเดียวกันเป็นหมวกของพวกเขา และสวมรองเท้าสวยงามดี ด้วยม้วนลึกสีฟ้าบนสุด ผู้ชาย โดโรธีคิด ได้ประมาณว่าเก่าเป็นลุง Henry สำหรับสองของพวกเขาได้เบียด แต่ผู้หญิงน้อยอย่างไม่ต้องสงสัยมากเก่า ใบหน้าของเธอถูกปกคลุมไป ด้วยริ้วรอย ผมของเธอเป็นสีเกือบขาว และเธอเดินค่อนข้าง stiffly.
เมื่อคนเหล่านี้วาดใกล้บ้านที่มีโดโรธียืนในประตู พวกเขาหยุดชั่วคราว และกระซิบระหว่างกันเอง เป็นถ้ากลัวมาไกล แต่ผู้หญิงอายุน้อยเดินขึ้นกับโดโรธี ทำโบว์ต่ำ และ ว่า เสียงหวาน:
"คุณจะยินดีต้อนรับ โนเบิลสุดสวน ไปยังที่ดินของ Munchkins เรามีให้ขอบคุณคุณสำหรับมีฆ่าแม่มดคนชั่วของฝั่งตะวันออก และสำหรับการตั้งค่า ของคนฟรีจากชาย"
โดโรธีฟังพูดใจ สามารถหญิงน้อยอาจหมายถึงอะไร โดยการเรียกเธอหญิง และว่า เธอฆ่าแม่มดคนชั่วตะวันออก โดโรธีถูกผู้บริสุทธิ์ อันตรายสาวน้อย ที่มีการดำเนินการ โดยพายุหลายไมล์จากบ้าน และเธอไม่เคยฆ่าอะไรในทั้งหมดของชีวิต
แต่หญิงน้อยกรีซคาดว่าเธอจะตอบ โดโรธีว่า กับ ลังเล "จะดี แต่ต้องมีบางอย่างผิดพลาด ฉันมีไม่ฆ่าอะไร"
"บ้านของคุณไม่ได้ หรือ ตอบกลับน้อยเก่าผู้หญิง หัวเราะ ด้วย"และนั่นคือสิ่งเดียวกัน ดู "เธออย่างต่อเนื่อง ชี้ไปมุมของบ้าน "มีมีเท้าของเธอสอง ยัง พลุ้ยอย่างบล็อกไม้"
โดโรธีมอง และให้เป็นร้องตกใจเล็กน้อย จริง กว่ามุมของคานดีคัดสรรบ้านบน สองเท้าได้พลุ้ย shod เงินรองเท้ากับเท้าชี้ขึ้น
" Oh รัก โอ้ รัก! "โดโรธี ร้อง clasping มือของเธอกันในกังวล "บ้านต้องได้ลดลงกับเธอ เพียงเราอย่า"
"ไม่มีอะไรจะทำ กล่าวว่า หญิงเล็กเบา ๆ
"แต่ที่ถูกเธอ "ถามโดโรธี.
"เธอเป็นแม่มดตะวันออก คนชั่วอย่างที่บอกว่า ตอบหญิงน้อย "เธอมีจัดขึ้น Munchkins ทั้งหมดในชายหลายปี ทำให้ทาสท่านเธอกลางวันและกลางคืน ตอนนี้อยู่ ตั้งฟรี และขอบคุณคุณสำหรับโปรดปรานการ"
"ผู้ใด Munchkins" ทูลโดโรธี
"พวกเขาเป็นคนที่อยู่ในแผ่นดินนี้ที่แม่มดคนชั่วปกครองตะวันออก"
"บ้างคุณ Munchkin"โดโรธีแล้ว
"ไม่มี แต่ฉันเป็นเพื่อนของพวกเขา แม้ว่าฉันอาศัยอยู่ในดินแดนทางเหนือ เมื่อเห็นแม่มดตะวันออก ตาย Munchkins จะส่ง messenger รวดเร็วให้ฉัน และฉันมาครั้ง ฉันแม่มดของภาคเหนือ"
"โอ้ เมตตา! " ร้องโดโรธี "เป็นคุณแม่มดมีจริง"
"ใช่ แน่นอน หญิงน้อยตอบ "แต่ฉันเป็นแม่มดดี และคนรักฉัน ฉันไม่ได้เป็นพลังเป็นแม่มดคนชั่ว ผู้ปกครองที่นี่ หรือฉันควรตั้งคนฟรีเอง"
"แต่คิดทวิทช์สทั้งหมดถูกคนชั่ว กล่าวว่า ผู้หญิง เจ้าครึ่งหนึ่งกลัวที่หันหน้าเข้าหาแม่มดจริง "โอ้ ไม่ นั่นคือความผิดพลาดมาก มีทวิทช์สสี่เท่าใน Oz ของที่ดินทั้งหมด และสองของพวกเขา ผู้ที่อาศัยอยู่ในภาคเหนือและใต้ มีทวิทช์สดี ฉันรู้ว่า นี้เป็นจริง สำหรับผมของคุณเอง และไม่หลง ผู้ที่อาศัยอยู่ในภาคตะวันออกและตะวันตกได้ แน่นอน ทวิทช์สคนชั่ว แต่หลังจาก ที่คุณได้ฆ่าหนึ่งของพวกเขา ได้แต่แม่มดคนชั่วหนึ่งในทั้งหมดที่ดินของ Oz - เป็นผู้หนึ่งที่อยู่ในทิศตะวันตก"
"แต่ กล่าวว่า โดโรธี หลังจากช่วงของความคิด "เอ็มป้าได้ บอกฉันว่า แม่มดตายหมด - ปี และปีที่ผ่านมา "
"ใครคือป้าเอ็มทูลน้อยหญิงชรา.
"เธอเป็นป้าของฉันอาศัยอยู่ในแคนซัส ฉันมาจากไหน"
แม่มดภาคเหนือดูเหมือนจะ คิดว่า เป็นเวลา ศีรษะของเธอลงและตาของเธอตามพื้นดิน เธอมองขึ้น แล้วกล่าว ว่า "ฉันไม่รู้ที่แคนซัสเป็น สำหรับฉันไม่เคยได้ยินประเทศที่กล่าวไว้ แต่บอก เป็นอารยประเทศ"
"โอ้ ใช่, " ตอบกลับโดโรธี.
"แล้วที่บัญชีสำหรับการ ในอารยประเทศ ที่ผมเชื่อว่า มีทวิทช์สไม่ ซ้าย หรือตัวช่วย สร้าง หรือ sorceresses หรือมายากล แต่ คุณ ดู ออนซ์ของที่ดินได้เคยอารย สำหรับเราจะตัดออกจากส่วนอื่น ๆ ทั้งหมดของโลก ดังนั้น เรายังคงมีทวิทช์สและช่วยท่ามกลางเรา"
"ที่เป็นตัวช่วยสร้าง" ถามโดโรธี.
"Oz เองเป็นตัวช่วย ดี ตอบแม่มด จมเสียงเธอ whisper "เขาจะมีพลังมากกว่าเหลือทั้งหมดของเรากัน เขาอยู่ในเมืองฟไฟร์มรกต"
โดโรธีไปถามคำถามอื่น แต่เพียง Munchkins ที่มีการยืนเงียบ ๆ โดย shout เสียงให้ แล้วชี้ไปมุมของบ้านที่มีการโกหกแม่มดคนชั่ว.
"มันคืออะไร" ถามผู้หญิงอายุน้อย มอง และเริ่มที่จะหัวเราะ เท้าของแม่มดตายหายทั้งหมด และไม่มีอะไรเหลือแต่การเงินรองเท้า.
"เธอจึงเก่า"แม่มดของภาคเหนือ อธิบาย"ที่เธอเหือดแห้งอย่างรวดเร็วในการ ที่เป็นจุดสิ้นสุดของเธอ แต่รองเท้าเงินเป็นของคุณ และคุณจะได้พวกเขาจะสวมใส่" เธอถึงลง และเลือกรองเท้า และหลังจากเขย่า ฝุ่นออกจากพวกเขามอบพวกเขาให้โดโรธี
"แม่มดตะวันออกเป็นความภาคภูมิใจของเหล่ารองเท้าเงิน กล่าวว่า หนึ่งใน Munchkins "และมีเสน่ห์บางอย่างที่เชื่อมโยงกับพวกเขา แต่ว่าเราไม่เคยรู้"
โดโรธีทำรองเท้าเข้าบ้าน มาวางไว้บนโต๊ะ แล้วเธอมาออกอีกครั้งไป Munchkins และกล่าวว่า:
"ฉันกระตือรือร้นในการกลับไปของฉันป้าและลุง สำหรับผมมั่นใจว่า พวกเขาจะกังวลเกี่ยวกับฉัน คุณสามารถช่วยฉันหาทางของฉัน"
Munchkins แม่มดก่อน มอง ที่อื่น แล้ว ที่โดโรธี แล้ว จับหัวของพวกเขา.
"ที่เดอะตะวันออก ไม่ไกลจากที่นี่ กล่าวว่า หนึ่ง "ทะเลทรายมาก และไม่สามารถอยู่ข้ามมัน"
"ก็เหมือนกันที่ภาคใต้ กล่าวว่า อีก "สำหรับฉันได้รับมี และเห็นมัน ภาคใต้เป็นประเทศ Quadlings"
"แหละ กล่าวว่า คนที่สาม "ว่า เป็นเดียวกับที่ตะวันตก และเป็นปกครองประเทศ ที่ Winkies ที่อยู่ โดยแม่มดคนชั่วของตะวันตก ที่จะทำให้ทาสของเธอถ้าคุณผ่านทางของเธอ"
"ทิศเหนือคือ บ้านของฉัน กล่าวว่า เลดี้เก่า, " และที่ขอบของทะเลทรายดีเดียวกันล้อมรอบนี้ที่ดินของ Oz ฉันกลัว ยาหยี คุณจะได้อยู่กับเรา"
โดโรธีเริ่ม sob ที่นี้ สำหรับเธอรู้สึกโดดเดี่ยวท่ามกลางคนแปลกเหล่านี้ น้ำตาของเธอดูเหมือนจะ น้ำตาตกใน kind-hearted Munchkins พวกเขาทันทีเอาออกผ้าเช็ดหน้าของพวกเขา และเริ่มร้องยัง สำหรับผู้หญิงอายุน้อย เธอเอาปิดหมวก และสมดุลจุดบนปลายจมูกของเธอ ในขณะที่เธอนับ "หนึ่ง สอง สาม" ในเสียงบุด ครั้งหมวกเปลี่ยนชนวน บนซึ่งถูกเขียนในชอล์กขนาดใหญ่ สีขาวเครื่องหมาย:

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

2 . สภากับเจ้าตัวเล็ก
เธอตื่นขึ้นด้วยความตกใจอย่างฉับพลันและรุนแรงซึ่งถ้าโดโรธีก็มิได้นอนอยู่บนเตียงนุ่ม เธออาจจะได้รับบาดเจ็บ มันเป็นขวดทำให้เธอหายใจ และสงสัยว่า เกิดอะไรขึ้น โตโต้เอาจมูกน้อยเย็นบนใบหน้าของเธอแล้วร้อง dismally . โดโรธีลุกขึ้นนั่งและสังเกตเห็นว่าย้ายบ้านไม่ได้ ก็ ไม่ มืดในแสงแดดสดใสเข้ามาที่หน้าต่าง ท่วมห้องเล็ก ๆน้อย ๆ โดโรธีผลุนผลันลงจากเตียง มีโตโต้ตามติดเท้าเธอวิ่งไปเปิดประตู
เด็กน้อยร้องของความประหลาดใจและมองเธอ ดวงตาเบิกกว้างที่ภาพมหัศจรรย์ที่เธอเห็น
พายุไซโคลน ได้ตั้งบ้านลงมาอย่างแผ่วเบา . . . พายุ . . ในท่ามกลางของ ประเทศที่สวยงามมีน่ารัก แพทช์ของสนามหญ้าสีเขียวทั้งหมด กับต้นไม้ที่ออกผลโอฬารรวยและหวานฉ่ำ ธนาคารของดอกไม้งดงามอยู่ทุกมือ และนกที่มีที่หายากและที่ยอดเยี่ยมขนร้องและเต้นรัวในต้นไม้และพุ่มไม้ นิดนึง เป็นลำธารเล็กและแสนพร้อมวิ่งระหว่างธนาคารสีเขียวแล้วพึมพำด้วยเสียงขอบคุณ สาวน้อยที่ยังมีชีวิตอยู่นานในที่แห้ง สีเทา ทุ่งหญ้า
ขณะที่เธอยืนมองกระหายที่สถานที่ท่องเที่ยวที่แปลกและสวยงาม เธอสังเกตมาต่อเธอ กลุ่มของ queerest คนที่เธอเคยเห็น พวกเขาไม่ได้เป็นใหญ่เป็นโต พื้นบ้านที่เธอคุ้นเคย แต่ก็ไม่เล็กจนเกินไป ในความเป็นจริงพวกเขาดูเหมือนจะสูงเท่าๆโดโรธี ซึ่ง เป็น ดี โต เด็กอายุเท่าเธอ แต่พวก นั้น ดู จะ แก่กว่าหลายปี .
3 เป็นผู้ชาย และผู้หญิง ทั้งหมดต่างประหลาดแต่งตัว เขาสวมหมวกกลมที่กุหลาบจุดเล็กๆ เท้าเหนือหัวของพวกเขา กับระฆังน้อยติดรอบกระทบกันดังกิ๊กหวานเช่นที่พวกเขาย้าย หมวกผู้ชายสีฟ้าหมวกของผู้หญิงเล็ก ๆน้อย ๆเป็นสีขาว เธอสวมชุดสีขาวที่ห้อยลงจากบ่า กว่าจะเป็นดาวโรยเล็กน้อย glistened ในดวงอาทิตย์เหมือนเพชร ผู้ชายสวมชุดสีน้ำเงินสีเดียวกับหมวกและสวมรองเท้าที่สวยงามดีด้วยลึกสีน้ำเงินในตัว โดโรธีคิดว่าพวกผู้ชายคงแก่เท่าลุงเฮนรี สองของพวกเขามีเคราแต่ผู้หญิงร่างเล็กนั้นคงจะแก่กว่าอย่างไม่ต้องสงสัย ใบหน้าเหี่ยวย่น ผมก็เกือบหงอกขาวสนิท เธอเดินโขยกเขยก .
เมื่อคนเหล่านี้มาใกล้บ้านตรงที่โดโรธียืนที่ปากประตู พวกเขาหยุดกระซิบกระซาบกันราวกับว่ากลัวที่จะเดินเข้ามาอีก แต่หญิงแก่ร่างเล็กเดินตรงเข้ามาหาโดโรธี โค้งหัวให้แล้วกล่าวด้วยเสียงที่หวาน :
" ยินดีต้อนรับ แม่มดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในดินแดนของคนแคระ เรารู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่คุณมีฆ่าแม่มดแห่งทิศตะวันออก และตั้งบุคคลของเราฟรีจากพันธนาการ "
โดโรธีฟังถ้อยแถลงด้วยความประหลาดใจ ทำไมผู้หญิงเล็ก ๆน้อย ๆอาจจะเรียกเธอว่า แม่มด และบอกว่าเธอได้ฆ่าแม่มดแห่งทิศตะวันออก โดโรธีเป็นผู้บริสุทธิ์สาวน้อยอันตรายที่ถูกลมไซโคลนหอบมา ไกลจากบ้านหลายไมล์ และเธอไม่เคยฆ่าอะไรในชีวิตของเธอ .
แต่ผู้หญิงร่างเล็กดูจะหวังคำตอบจากโดโรธี ดังนั้นเธอจึงกล่าวขึ้นอย่างลังเล " คุณใจดีมาก แต่มันต้องมีบางอย่างผิดพลาด ข้าไม่ฆ่าอะไรเลย "
" บ้านทำอยู่แล้ว " ตอบหญิงชรา หัวเราะ และนั่นคือสิ่งเดียวกันเห็น ! " เธอกล่าวต่อ แล้วชี้ไปที่มุมบ้าน " . มี สองเท้ายังคงยื่นออกมาจากใต้ขอนไม้ "
โดโรธีมองและร้องขึ้นอย่างตกใจ มีแน่นอน ในมุมของมหาคานบ้านวางอยู่บนเท้าทั้งสองโผล่ออกมาและสวมรอง เท้า เงินกับเท้าชี้ .
" เฮ้อ ! โอ้ , ที่รัก ! ร้องไห้ โดโรธีกระชากมือเธอด้วยกันในความกลัว” บ้านนี้ต้องมีลดลงในเธอ พวกเราจะทำยังไง ? "
" ไม่มีอะไรต้องทำหรอก ' ' หญิงร่างเล็กกล่าวอย่างใจเย็น .
" แต่หล่อนเป็นใคร ? " โดโรธีถาม .
" นางแม่มดชั่วร้ายแห่งตะวันออก เช่นฉันกล่าวว่า " หญิงร่างเล็กตอบ " . เธอได้จัดขึ้นทั้งหมด มันชกิน ส์ พันธนาการไว้หลายปี ทำให้พวกทาสทั้งกลางคืนและกลางวัน ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดตั้งฟรีและดีใจที่คุณชอบ "
" พวกมันชกินส์เป็นใคร ? " ถามโดโรธี .
" พวกเขาเป็นผู้คนที่อาศัยอยู่ในดินแดนตะวันออกที่แม่มดชั่วร้ายปกครอง "
" เธอเป็นมันชกินส์ ? โดโรธีถาม .
" ไม่ แต่ฉันเป็นเพื่อนของเขาและฉันอาศัยอยู่ในดินแดนทางเหนือ เมื่อพวกเขาเห็นแม่มดแห่งทิศตะวันออกตายแล้วมันชกินส์ส่งข้อความรวดเร็วเพื่อฉัน และฉันก็มาทันทีเลยฉันเป็นแม่มดแห่งทิศเหนือ "
" โอ พระเจ้า ! " โดโรธีร้องขึ้น " เธอเป็นแม่มดจริงๆ ? "
" ใช่ " หญิงร่างเล็กตอบ " . แต่ฉันเป็นแม่มดที่ดีและคนที่รักฉัน ผมไม่ได้เป็นพลังเป็นแม่มดชั่วร้ายที่ปกครองที่นี่ หรือฉันควรจะตั้งค่าคนฟรีเอง "
" แต่คิดว่าแม่มดทุกคนชั่วร้าย " เด็กหญิงพูด ใครคือครึ่งตระหนกกับแม่มดตัวจริง " โอ้ ไม่นั่นเป็นความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ มีเพียงสี่แม่มด ในดินแดน แห่งออซ และสองคนที่อาศัยอยู่ในภาคเหนือและภาคใต้ ที่เป็นคนดี ฉันรู้ว่าเป็นความจริงสำหรับฉันหนึ่งของพวกเขาเอง และไม่สามารถจะเข้าใจผิด ผู้ที่อาศัยอยู่ทางทิศตะวันออก และทิศตะวันตกนั้นเป็นแม่มดที่ชั่วร้ายจริงๆ แต่ตอนนี้คุณได้ฆ่าหนึ่งของพวกเขามี แต่หนึ่งแม่มด ชั่วร้าย ในดินแดน แห่งออซ -- คนที่อาศัยอยู่ในตะวันตก . "
" แต่ " โดโรธีพูด หลังจากคิดอยู่ชั่วขณะ " ป้าเอ็มได้บอกฉันว่าแม่มดตายแล้ว -- ปีและปีที่ผ่านมา . "
" ป้าเอ็มคือใคร ? " หญิงแก่ร่างเล็กถาม .
" ป้าของฉันที่อาศัยอยู่ในแคนซัส ในที่ที่ฉันจากมา "
ดูเหมือนแม่มดแห่งทิศเหนือคิดสำหรับเวลาศีรษะและก้มตาของเธอบนพื้นดิน แล้วก็เงยหน้าขึ้น กล่าวว่า " ฉันไม่รู้ว่าแคนซัส ฉันเคยได้ยินว่าประเทศที่กล่าวถึงมาก่อน แต่บอกเป็นประเทศอารยะ”
" ใช่ " ตอบโดโรธี .
" แล้วที่บัญชีสำหรับมัน ในประเทศที่เจริญแล้ว ผมเชื่อว่า ไม่มีแม่มดหรือพ่อมด ซ้าย หรือ นักพรตสูงสุด หรือนักมายากล แต่คุณก็เห็นดินแดนแห่งออซยังไม่เจริญเลยเพราะเราถูกตัดขาดจากโลกภายนอกหมด ดังนั้นเราจึงยังมีแม่มดพ่อมดอยู่ "
" พ่อมดเป็นใคร ? " โดโรธีถาม .
" ออซนั่นแหละเป็นพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ " แม่มดตอบ ด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา " . เขามีอำนาจมากกว่าเราทั้งหมดด้วยกัน เขาอาศัยอยู่ในเมืองมรกต "
.โดโรธีกำลังจะถามอีก แต่ตอนนั้นมันชกินส์ , ผู้ที่เคยยืนอยู่อย่างเงียบๆ ตะโกน ด้วย เสียงดัง และชี้ไปยังมุมหนึ่งของบ้าน ที่แม่มดชั่วร้ายถูกโกหก .
" มันคืออะไร ? " หญิงแก่ร่างเล็กถาม หันไปมองและหัวเราะขึ้น เท้าของแม่มดที่ตายนั้นหายไปหมดเหลือแต่รองเท้าเงิน .
" เธอแก่" อธิบาย แม่มดแห่งทิศเหนือ " ที่เธอแห้งขึ้นอย่างรวดเร็วในดวงอาทิตย์ นั่นคือจุดจบของเธอ แต่รองเท้าเงินเป็นของคุณ และคุณจะได้รับพวกเขาที่จะสวมใส่ " เธอเอื้อมไปหยิบรองเท้าขึ้นมา หลังจากปัดฝุ่นออก แล้วก็ส่งให้โดโรธี .
" แม่มดแห่งทิศตะวันออกภูมิใจรองเท้าเงินนี้ , " กล่าวว่าหนึ่งในพวกมันชกินส์ " และ มี บาง เสน่ห์ที่เชื่อมต่อกับพวกเขาแต่สิ่งที่เราไม่เคยได้รู้ "
ถือรองเท้าเข้าไปในบ้าน เอาวางไว้บนโต๊ะ แล้วเธอออกมาอีกพวก มันชกิน ส์ และกล่าวว่า :
" ผมกังวลที่จะได้รับกลับไปที่ป้าและลุงของผม ผมมั่นใจว่าพวกเขาจะเป็นห่วง คุณสามารถช่วยฉันพบทางของฉัน ?
มันชกินส์และแม่มดก่อนมองคนอื่นก็หันมามองโดโรธีพลางสั่นศีรษะของพวกเขา .
" ตะวันออกไม่ไกลจากที่นี่ " หนึ่งกล่าวว่า " มีทะเลทรายกว้างใหญ่ และไม่สามารถอยู่ข้าม "
" ทางทิศใต้ก็เหมือนกัน " กล่าวอีกว่า " ฉันเคยไปและเห็นมัน ทางใต้เป็นดินแดนของพวกควอดลิงส์ ' '
" ผมบอก " คนที่สาม " ว่าทางทิศตะวันตกก็เหมือนกัน . และประเทศที่ที่พวกวินกีส์ อยู่ปกครองโดยแม่มดชั่วร้ายแห่งตะวันตกคนที่จะทำให้เธอ เป็นทาส ถ้าเจ้าผ่านทางเธอ "
" เหนือ ที่บ้านของฉันกล่าวว่า " หญิงชรา " และคมของมันก็เหมือนกัน มีทะเลทรายล้อมรอบดินแดน แห่งออซ นี้ผมกลัว ที่รัก คุณจะต้องอยู่กับเรา "
โดโรธีเริ่มร้องไห้ที่ เธอ รู้สึกโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนประหลาดเหล่านี้ น้ำตาเธอดูจะโศกเศร้า เจ้าตัวเล็กก็ใจดีมากพวกเขารีบเอาผ้าเช็ดหน้าของตนและเริ่มร้องไห้ด้วย ส่วน หญิง แก่ร่างเล็ก เธอถอดหมวกของเธอและสมดุล จุดปลายของจมูกเธอ ในขณะที่เธอนับ " 1 , 2 , 3 " ด้วยเสียงเคร่งขรึม ทันใดนั้นหมวกเปลี่ยนกระดานชนวน มีชอล์กเขียนใหญ่ สีขาว มาร์ค :