One of the earliest airflow resista

One of the earliest airflow resistance studies was conducted by Stirniman et al. (1931) using short-grain rough rice. Extensive curves of pressure drop versus airflow rate and rice depth were reported. Moisture content varied between 8 and 14.5 %, and test weight ranged from 563 to 615 kg/m3 (44 to 48 lb/bu). Since most rice currently produced in the United States is long
Article was subitted for publication in June, 1986: reviewed and approved for publication by the Electrical and Electronic Systems Div. of ASAE in May, 1987. Presented as ASAE Paper No. 86-3036. Published with approval of the Director, Agricultural Experiment Station. University of Arkansas. The authors are: TERRY J. SIEBENMORGEN. Assistant Professor, Agricultural Engineering Dept.. University of Arkansas, Fayetteville, AR; and VINOD K. JINDAL. Associate Professor, Division of Agricultural and Food Engineering, Asian Institute of Technology, Bangkok, Thailand.
grain, this study is of limited value. Shedd (1953) included rough rice as one of the grains in his study of airflow resistance in grains. Shedd measured the airflow resistance of rough rice at 13.4 and 20.7% moisture content (MC)* at loose fill and 'packed' fill. Relatively clean grain was used with some hulled grains (2.6% whole kernels and 1.6% broken kernels) but with no foreign material. Neither grain length nor variety was reported. Calderwod (1973) measured the airflow resistance of rough, brown and milled long- and medium-grain rice at 12 and 16% Me. Two levels of packing were tested, loose fill at an average bulk density of 633 kg/m3 (39.5 Ib/ft3) and packed fill at an average bulk density of 722 kg/m3 (45.1 Ib/ft3). Calderwood found that for long-grain rough rice with chaff and light-weight kernels removed by aspirating, airflow resistance decreased with increased moisture content. The change in resistance attributed to moisture content was minor compared to the more than doubled resistance due to packing. This conclusion was supported by Husain and Ojha (1969) and Agrawal and Chand (1974), who reported that rice bed depth had an effect on per unit depth airflow resistance. Bern and Charity (1975) used an equation form proposed by Ergun (1952) to relate pressure drop per unit depth to airflow rate and bulk density in corn. More recently, Bowrey and Intong (1983) reported the results of their study on pressure losses in two varieties of rough rice aerated at low velocities. They concluded that rice variety was the most important factor affecting porosity, which in turn dictated resistance to airflow. No information was found that related the percentage of fines in rice to airflow resistance. However, Haque et al. (1978) investigated this relationship in shelled corn. Twelve levels of fines concentration under loose fill were used with a wide range of airflow rates. Pressure drop increased linearly with increases in fines concentration up to about 20%. The data were used in developing an equation that predicted pressure drop in corn as affected by fines. A subsequent study was conducted by Grama et al. (1984) in which the effect on airflow resistance of various percentages of various sizes of fines in shelled corn was determined. It was found that the increase in airflow resistance due to the addition of fine material became greater as the size of the fines was decreased. Haque et al.(1982) measured airflow resistance across beds of corn, sorghum and wheat at four moisture contents ranging from 12.4 to 25.3%. The data were fitted to a nonlinear regression model that accurately described the relationship among static pressure drop, moisture content and airflow rate for all three grains. Given the reported importance of bulk density, fines

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศึกษาความต้านทานไหลเวียนของอากาศเริ่มแรกอย่างใดอย่างหนึ่งได้ดำเนินการโดย Stirniman et al. (1931) ใช้สั้นหยาบข้าว มีรายงานอย่างละเอียดโค้งของปล่อยความดันเทียบกับความลึกของข้าวและอัตราไหลของอากาศ ชื้นที่แตกต่างกันระหว่าง 8 และ 14.5% และทดสอบน้ำหนักอยู่ในช่วงจาก 563 การ 615 kg/m3 (bu 44-48 ปอนด์) เนื่องจากข้าวที่ผลิตในสหรัฐอเมริกาในปัจจุบันส่วนใหญ่มีความยาวบทความ subitted ตีพิมพ์ในเดือนมิถุนายน 1986: ตรวจทาน และอนุมัติสำหรับพิมพ์ไฟฟ้าและผู้จัดการสายของอิเล็กทรอนิกส์ระบบ ASAE พฤษภาคม 1987 แสดงเป็น ASAE กระดาษหมายเลข 86-3036 เผยแพร่ ด้วยการอนุมัติของผู้อำนวยการ สถานีทดลองเกษตร มหาวิทยาลัยอาร์คันซอ มีผู้เขียน: SIEBENMORGEN เจ.เทอร์รี่ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ฝ่ายวิศวกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยอาร์คันซอ ฟาเยตต์วิลล์ AR และ VINOD คุณ JINDAL รองศาสตราจารย์ กองเกษตร และอาหารวิศวกรรม เอเชีย สถาบันเทคโนโลยี กรุงเทพ ไทย grain, this study is of limited value. Shedd (1953) included rough rice as one of the grains in his study of airflow resistance in grains. Shedd measured the airflow resistance of rough rice at 13.4 and 20.7% moisture content (MC)* at loose fill and 'packed' fill. Relatively clean grain was used with some hulled grains (2.6% whole kernels and 1.6% broken kernels) but with no foreign material. Neither grain length nor variety was reported. Calderwod (1973) measured the airflow resistance of rough, brown and milled long- and medium-grain rice at 12 and 16% Me. Two levels of packing were tested, loose fill at an average bulk density of 633 kg/m3 (39.5 Ib/ft3) and packed fill at an average bulk density of 722 kg/m3 (45.1 Ib/ft3). Calderwood found that for long-grain rough rice with chaff and light-weight kernels removed by aspirating, airflow resistance decreased with increased moisture content. The change in resistance attributed to moisture content was minor compared to the more than doubled resistance due to packing. This conclusion was supported by Husain and Ojha (1969) and Agrawal and Chand (1974), who reported that rice bed depth had an effect on per unit depth airflow resistance. Bern and Charity (1975) used an equation form proposed by Ergun (1952) to relate pressure drop per unit depth to airflow rate and bulk density in corn. More recently, Bowrey and Intong (1983) reported the results of their study on pressure losses in two varieties of rough rice aerated at low velocities. They concluded that rice variety was the most important factor affecting porosity, which in turn dictated resistance to airflow. No information was found that related the percentage of fines in rice to airflow resistance. However, Haque et al. (1978) investigated this relationship in shelled corn. Twelve levels of fines concentration under loose fill were used with a wide range of airflow rates. Pressure drop increased linearly with increases in fines concentration up to about 20%. The data were used in developing an equation that predicted pressure drop in corn as affected by fines. A subsequent study was conducted by Grama et al. (1984) in which the effect on airflow resistance of various percentages of various sizes of fines in shelled corn was determined. It was found that the increase in airflow resistance due to the addition of fine material became greater as the size of the fines was decreased. Haque et al.(1982) measured airflow resistance across beds of corn, sorghum and wheat at four moisture contents ranging from 12.4 to 25.3%. The data were fitted to a nonlinear regression model that accurately described the relationship among static pressure drop, moisture content and airflow rate for all three grains. Given the reported importance of bulk density, fines

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดของความต้านทานการศึกษาดำเนินการโดย stirniman et al . ( 1931 ) โดยใช้เมล็ดสั้น หยาบ ข้าว ที่กว้างขวางของความดันที่ลดลงเมื่อเทียบกับอัตราการไหลของอากาศเป็นเส้นโค้งและข้าวความลึกมีรายงาน ความชื้นที่แตกต่างกันระหว่าง 8 และ 14.5% และน้ำหนักแบบทดสอบมีค่าแต่ถึง 615 kg / m3 ( 44 - 48 ปอนด์ / บู ) เนื่องจากส่วนใหญ่ข้าวที่ผลิตในปัจจุบันในสหรัฐอเมริกาเป็นเวลานาน
บทความ subitted ตีพิมพ์ในมิถุนายน 1986 : การตรวจทาน และอนุมัติให้ตีพิมพ์โดยไฟฟ้าอิเล็กทรอนิกส์ และระบบต่างๆของเซ่ ในเดือนพฤษภาคม 1987 แสดงเป็นกระดาษเปล่า 86-3036 เซ่ . เผยแพร่โดยความเห็นชอบของผู้อำนวยการสถานีทดลองเกษตร มหาวิทยาลัยแห่งรัฐอาร์คันซอ ผู้เขียน : เทอร์รี่ เจ siebenmorgen . ผู้ช่วยศาสตราจารย์ , ภาควิชาวิศวกรรมเกษตรมหาวิทยาลัยอาร์คันซอวิลล์ , AR , วิน เข้าร่วม และ . . . รองศาสตราจารย์ ภาควิชาวิศวกรรมเกษตรและอาหาร สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย , กรุงเทพ , ประเทศไทย
เม็ด การศึกษานี้มีจำกัด เชด ( 1953 ) รวมหยาบข้าวเป็นธัญพืชในการศึกษาการไหลของอากาศต้านทานในธัญพืช เชดวัดให้ความต้านทานของข้าวที่ทั้งหยาบและ 20 .ความชื้นร้อยละ 7 ( MC ) * ที่กรอกหลวมและ ' ห่อ ' เติม ค่อนข้างสะอาดเม็ดใช้กับบาง hulled เมล็ด ( 2.6% ทั้งเมล็ด และร้อยละ 1.6 แตกเมล็ด ) แต่ไม่มีต่างประเทศวัสดุ และความยาวของเมล็ดหรือหลายรายงาน calderwod ( 1973 ) วัดการต้านทานของขรุขระ สีน้ำตาล และ ข้าวสารและข้าวเมล็ดยาว - กลางที่ 12 และ 16 % มา สองระดับของการบรรจุกำลังทดสอบกรอกหลวมเวลาเฉลี่ยความหนาแน่นของ 633 kg / m3 ( 39.5 IB / คว้าแชมป์ ) และบริการเติมเวลาเฉลี่ยความหนาแน่นของ 722 kg / m3 ( 45.1 IB / คว้าแชมป์ ) คอลเดอร์วูด พบว่าข้าวเมล็ดยาวและหยาบด้วยแกลบออกโดยเมล็ด น้ำหนักเบา สำลัก ให้ต้านทานลดลง เพิ่มความชื้นการเปลี่ยนแปลงในการต้านทาน ประกอบกับความชื้นได้น้อย เมื่อเทียบกับมากกว่าสองเท่าความต้านทานเนื่องจากการบรรจุ ข้อสรุปนี้ได้รับการสนับสนุนจาก husain และออฮา ( 1969 ) และ Agrawal แชนด์ ( 1974 ) ที่รายงานว่า ความลึกของเตียงข้าวมีผลต่อต่อหน่วยความลึกของความต้านทานเบิร์นและการกุศล ( 1975 ) ใช้สมการรูปแบบที่เสนอโดย ergun ( 1952 ) ที่เกี่ยวข้องกับความดันที่ลดลงต่อหน่วยให้คะแนนและความลึกของความหนาแน่นในข้าวโพด เมื่อเร็วๆ นี้ และ บาวรี่ intong ( 1983 ) รายงานผลการศึกษาของพวกเขาในการสูญเสียความดันในพันธุ์ข้าวหยาบ ( ที่ความเร็วต่ำ พวกเขาพบว่า ข้าวพันธุ์ที่สำคัญที่สุดที่มีผลต่อการเกิดรูพรุน ,ซึ่งจะกำหนดความต้านทานเพื่อให้ ไม่พบข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ค่าสินไหมข้าวให้ต้านทาน อย่างไรก็ตาม Haque et al . ( 1978 ) ศึกษาความสัมพันธ์นี้ในเมล็ดข้าวโพด ระดับสิบสองของความเข้มข้นค่าปรับภายใต้หลวมเติมใช้กับหลากหลายของอัตราการไหลของอากาศ .ความดันลดลงที่เพิ่มขึ้นตามความเข้มข้นเพิ่มขึ้นในการปรับขึ้นประมาณ 20% กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการพัฒนาสมการทำนายความดันลดลงในข้าวโพดที่ได้รับผลกระทบโดยละเอียด การศึกษาต่อมาได้ดำเนินการโดยกรัม et al . ( 1984 ) ซึ่งมีผลต่อการต้านทานค่าต่าง ๆขนาดต่าง ๆ ของค่าปรับในเมล็ดข้าวโพด คือกำหนดพบว่า การเพิ่มขึ้นของความต้านทานเนื่องจากการเพิ่มของวัสดุที่ดีก็มากขึ้นตามขนาดของการปรับลดลง Haque et al . ( 1982 ) measured ความต้านทานข้ามเตียง ข้าวโพด ข้าวฟ่าง ข้าวสาลี และความชื้นที่ 4 ตั้งแต่ 12.4 ถึง 25.3 %แบบติดตั้งกับการถดถอยแบบไม่เชิงเส้นแบบที่อธิบายไว้อย่างถูกต้อง ความสัมพันธ์ระหว่างความดันสถิต ความชื้น และอัตราการไหลของอากาศทั้งสามเม็ด ได้รับรายงานความสำคัญของความหนาแน่น ถูกปรับ