If anyone would have told me 20 yea

If anyone would have told me 20 years ago that in the future I would advocate for Palestinian rights I would have thought he or she is ridiculing me. Growing up in a fervent nationalist and religious home in Jerusalem, in which part of what was considered a proper education is taking us to demonstrations against any political settlement with the Palestinians, in support of settlements in the West Bank, and frequent visits to the Israeli settlements in the West Bank, I strongly believed in Israel's impeccability, high moral standing as well as in the hostile and murderous intentions of Palestinians. In fact, it was not that Israel was not right, but that it was not right wing enough. If the same person would have claimed the same 10 years ago, I would have become offended and insulted. I believed that Israel was the land which belonged to the Jewish people only, that Palestinians were nomads who did not originate from the land, that they were an angry and restless mob of people who desired to kill Jews and that they could therefore be stopped by force only.



As I became a teenager and began to question the narrative with which I was brought up, I thought that a two state solution made more sense for the sake of peace. Division seemed a way to ensure both sides will be happy and a rational choice. Yet being an avid reader of the Israeli newspapers and taking its commentators at their word, I thought that Israel was ready for a compromise but Palestinians never were. I also believed the IDF was a moral army.



At age 15, while volunteering in an emergency room of the Shaare Zedek medical hospital in Jerusalem, I brought in a wounded person following a suicide bomber attack in Ben Yehuda Street. He died shortly after. This experience logically left a strong impression on me. I thought it was a clear sign that Islam commanded people to kill as many infidels or Jews as possible and that in the face of such irrationality only defense through the use of arms is possible.



Although I had plans to leave for the US at age 18, since I had a strong motivation to explore the world and receive a broad education, I felt I had a moral burden to join the Israeli army and stop suicide bombers from carrying out similar attacks. I could not escape my responsibility, I thought. Just as many soldiers risked their lives and died to protect me, now it was my time to do my part, I believed. At age 18, I volunteered, although I was not obliged to, to serve in an infantry combat unit where engagement in confrontation was highly likely. The training was quite difficult and the sudden lack of freedom and time to read was quite painful but I learned to develop my physical powers to a degree I did not imagine possible through the power of will. Years later, I could not help but not take pride to having served in the Israeli army, having overcome the many physical and mental challenges such a training posed.



However, along with the training came the indoctrination. We were taught to obey our commanders blindly, were given a strong sense of purpose as defenders of our nation from terrorism and believed we have achieved a strong camaraderie with one another.



After going through basic and advanced training, I was sent by my commanders to become a combat medic and was then sent to the Jordan Valley around October 2002. As a young soldier, I had no idea it was occupied illegally by Israel. We were given the impression it half-way between the West Bank and Israel with its status unclear and without too many Arabs. The Jordan Valley was perceived as a rather peaceful area, yet we were told to be on tight guard and prevent the infiltration of terrorists from Nablus via the Valley. Little did we realize at the time that it was occupied illegally and that the question of Israeli sovereignty in the area would become a central issue in Israeli-Palestinian talks a decade later, while all signs point to the possibility that the Jordan Valley will remain a stumbling block for any potential two state solution.



The six months of training we received prepared us for a conflict with a neighboring country's standing army or for arresting and stopping suicide bombers. We were never given an idea of what our actual duty would be. In one of the first days since we were stationed in the Valley, we were given a mission to enter an empty home in the Palestinian village of Bardale located near route 90. From the roof we could see children playing, mothers hanging their laundry and wandering sheep. There was no physical danger to us. Yet we were standing on top of the roof of an empty house, our guns ready and loaded in our hands for any possible incident. "What are we doing here?" "This is a real occupation", I thought first, then mustered the courage to whisper to a friend several hours later. He agreed, but we did not know what we could do. As soldiers we were trained and indoctrinated to follow orders. Being a soldier means giving up a large degree of personal choice, as well as the possibility to reflect independently on things. The lack of sleep and complete lack of freedom mean one must listen to one's commander and will do so with a perverse relief of having one making decisions for him.



Only later, did we realize that our goal in the village was to show our presence and intimidate the villagers since a year earlier, someone in that area, though not necessarily from that village, fired on a private car of a settler's road, and murdered a nearby female resident of one of the settlements. Our goal in the following months was to tour the village and harass its residents as much as possible.



First, we had to man checkpoints at the entrance to a village, stopping every car that went in and out and checking the documents of its passengers. We could barely sleep and spent 8 hour shifts at the checkpoint while gaining 8 free hours immediately after in which we could do eat, sleep or read. In various occasions, Palestinians who passed by us who did not have permission to continue since they did not live in the village were told by our commanders to return and go via a different route. I later understood that Palestinians who did not live in the Valley were not allowed to drive through it, and that we served as a mechanism to ensure the Valley is isolated from the West Bank.



We would enter the village of Bardale at night, search homes and enter schools at day while children were studying. Our goal was to show our 'presence' and therefore scare off Palestinians from attacking Israelis. Our commander would go in with 3-4 soldiers, who would walk into homes, search them, throw a sound grenade next to a family on occasions and point barrels directly at old men and women. We were not stopping terrorists but occupying a village and terrorizing its residents. I was quite uncomfortable doing all this. It was clear to me from the first day that this was wrong and illogical and that we were in fact occupying innocent people. Yet the group dynamics of a army unit are as such, that most soldiers tend to follow orders, both due to fear of being isolated by the rest of the soldiers with whom one naturally spends all his time, and due to the psychological tendency to trust and obey the commander in charge, a tendency reinforced by 6 months of intense training and a process of indoctrination. In addition, we felt the height of excitement of being brave soldiers who protect our nation from terrorism, with a strong sense of heightened self-assuredness and extravagant and self-righteous self-confidence reinforced by frequent talks by our top commanders. On my part, I obeyed my commanders while trying to do the minimum, having believed that if the other soldiers would be there instead of me, the situation would have been worse. I was too weak at the time to stand up for my own rights and for the rights of others, having been eager to please and fearful of confrontation. However, I tried to do the minimum, and am lucky for the fact that I never beat or abused physically one of the people we occupied, nor did I wound or kill anyone due to a rare and fortunate circumstance of events.



We never found any weapons, but we continued to harass the families of Bardala, eventually occupying several vacant homes there and remaining there for days on end. Our commanders would instruct us to enter schools, search children's books for pictures of suicide bombers, enter private homes in the middle of the night and search them. We also waited at the other entrance of the village for people who try to enter it by foot, who would then find us emerging from our hiding places and telling them to return back. Yet, despite this senseless abuse, I still did not consider leaving the military. I naively believed firmly that the day would come when we will actually stop terrorists and everything will be worthwhile. I also was brainwashed to believe that the Israeli army was a very moral army and that our abuses were an exception to the rule. Little did I know that in fact, in comparison to other occupying units, we were lucky in that we were not involved in heavy fighting as took place in Jenin and Nablus during the height of the Second Intifada.



In the following weeks and months, the situation intensified and deteriorated. We were given the order to patrol Tubas by jeep at night with the hope of attracting Palestinian fire so we can respond and kill the shooter. The gunman did fire at our jeep, and we disembarked and fired back. However, the gunman managed to escape and no casualties resulted. During Operation Resolute Path ("Derech Nechusha"), we went on to occupy for a week the cities of Tubas, Tamun and Taysir. We once again occupied a large house whose family was evicted, searched countless homes in vain search for desired weapons and expected gunmen to shoot at us at any given moment, an event which never took place. On a separate occasion, we occupied the village of Auj

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ถ้าใครจะบอก 20 ปีที่ผ่านมาซึ่งในอนาคต ผมจะสนับสนุนปาเลสไตน์สิทธิฉันที่จะคิดว่า หากเขาหรือเธอเป็น ridiculing ฉัน เติบโตขึ้นในร้องชาตินิยม และศาสนาบ้านในกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งถือว่าการศึกษากำลังสาธิตกับการชำระเงินใด ๆ ทางการเมืองกับชาวปาเลสไตน์ สนับสนุนการชำระเงินในธนาคารตะวันตก และชมบ่อย ๆ จ่ายอิสราเอลในฝั่งตะวันตก เราขอเด็ด ๆ ในอิสราเอล impeccability สูงคุณธรรมยืนด้วยในความตั้งใจเป็นศัตรู และ murderous ของชาวปาเลสไตน์ ในความเป็นจริง ไม่ว่า อิสราเอลไม่เหมาะสม แต่ว่า ไม่ใช่ปีกขวาพอ ถ้าคนเดียวจะได้อ้างว่า เมื่อ 10 ปีที่ผ่านมา ฉันจะได้กลายเป็นความเกลียด และ insulted เชื่อว่า อิสราเอลเป็นแผ่นดินซึ่งเป็นสมาชิกคนที่ชาวยิวเท่านั้น ที่ชาวปาเลสไตน์มีโรงที่ไม่ได้มาจากดิน ที่พวกม็อบการโกรธ และสโมสรของคนที่ต้องฆ่าชาวยิว และว่า พวกเขาได้จึงหยุดบังคับเท่านั้น เป็นเป็น วัยรุ่น และเริ่มคำถามเล่าเรื่องที่ฉันถูกนำค่า ฉันคิดว่า สองรัฐแก้ไขปัญหาทำให้รู้สึกมากขึ้นเพื่อความสงบสุข ส่วนประจักษ์ วิธีให้ทั้งสองฝ่ายจะมีความสุขและเลือกเชือด ยัง เป็นผู้ที่ชอบอ่านหนังสือพิมพ์อิสราเอลและการแสดงของที่คำของพวกเขา ฉันคิดว่า อิสราเอลพร้อมสำหรับการประนีประนอม แต่ชาวปาเลสไตน์ไม่ได้ ผมยังเชื่อว่า IDF ถูกกองทัพคุณธรรม ที่อายุ 15 ในขณะที่อาสาสมัครในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลแพทย์ Shaare Zedek ในเยรูซาเลม ฉันมาในผู้ได้รับบาดเจ็บต่อการโจมตีเครื่องบินทิ้งระเบิดฆ่าตัวตายใน Ben Yehuda Street เขาตายในไม่ช้าหลังจาก ประสบการณ์นี้ตรรกะซ้ายผลดีกับฉัน ฉันคิดว่า มันเป็นเครื่องล้างที่อิสลามสั่งคนไปฆ่า infidels มาก หรือชาวยิวได้ และที่หน้ากลาโหม irrationality เช่นเดียวโดยใช้แขนได้ ถึงแม้ว่ามีแผนจะปล่อยที่สหรัฐฯ ที่อายุ 18 เนื่องจากมีแรงจูงใจที่แข็งแกร่งเพื่อสำรวจโลก และได้รับการศึกษาที่กว้าง ผมรู้สึกมีภาระทางศีลธรรมเพื่อเข้าร่วมกองทัพอิสราเอล และหยุดระเบิดพลีชีพจากการดำเนินการโจมตีคล้ายกัน ฉันไม่สามารถหนีความรับผิดชอบของฉัน ฉันคิดว่า เหมือนทหารหลาย risked ชีวิต และเสียชีวิตเพื่อปกป้อง ตอนนี้ ก็เวลาทำส่วนของฉัน ฉันเชื่อว่า ที่อายุ 18 ฉัน volunteered แม้ว่าไม่มีหน้าที่ต้อง ให้บริการในหน่วยต่อสู้ทหารราบที่หมั้นในการเผชิญหน้ามีแนวโน้มสูงขึ้น การฝึกค่อนข้างยาก และขาดฉับพลันของเสรีภาพและเวลาอ่านก็ค่อนข้างเจ็บปวด แต่ฉันเรียนรู้เพื่อพัฒนาอำนาจทางกายภาพของฉันเพื่อตัว ฉันไม่ไม่คิดสุดฤทธิ์อำนาจของจะ ปี ฉันอาจไม่สามารถช่วย แต่ไม่มีความภาคภูมิใจจะมีบริการในกองทัพอิสราเอล มีเอาชนะในกาย และจิตใจความท้าทายฝึกอบรมดังกล่าวทำให้เกิด อย่างไรก็ตาม ด้วยการฝึกอบรมมา indoctrination ที่ เราถูกสอนให้เชื่อฟังผู้นำของเราอย่างคนตาบอด ให้ความรู้ความสามารถของวัตถุประสงค์เป็นผู้พิทักษ์แห่งชาติของเราจากการก่อการร้าย และเชื่อว่า เราได้บรรลุล่าแข็งแกร่ง ด้วยกัน หลังจากผ่านการฝึกอบรมขั้นพื้นฐาน และขั้นสูง ฉันถูกส่ง โดยผู้นำของฉันเป็น เสนารักษ์ต่อสู้ และถูกส่งแล้วไปหุบเขา Jordan รอบ 2545 ตุลาคม เป็นทหารหนุ่ม ผมมีความคิดที่จะถูกครอบครองผิดกฎหมาย โดยอิสราเอล เราได้รับความประทับใจมันครึ่งทางระหว่างธนาคารตะวันตกและอิสราเอล มีสถานะที่ชัดเจน และไม่ มีอาหรับมากเกินไป วัลเลย์ Jordan ถูกถือว่าเป็นพื้นที่ค่อนข้างเงียบสงบ ยังมีบอกให้ระวังแน่น และป้องกันการแทรกซึมของผู้ก่อการร้ายจาก Nablus ผ่านหุบเขา เพียงเราไม่ทราบเวลาที่มันถูกครอบครองผิดกฎหมาย และว่าคำถามของอิสราเอลอธิปไตยในพื้นที่จะเป็น ประเด็นเซ็นทรัลใน ปาเลสไตน์อิสราเอลพูดทศวรรษภายหลัง ในขณะที่สัญญาณทั้งหมดชี้ไปที่ความเป็นไปได้ว่า หุบเขา Jordan จะยังคง บล็อกสะดุดสำหรับโซลูชันใด ๆ สองรัฐมีศักยภาพ หกเดือนของเราได้รับการฝึกอบรมเตรียมปูทาง สำหรับความขัดแย้งกับกองทัพของประเทศเพื่อนบ้าน หรือ การจับกุม และการหยุดระเบิดพลีชีพ เราไม่เคยได้รับความคิดของสิ่งที่หน้าที่แท้จริงของเราจะเป็น ในวันแรก เนื่องจากเรามีประจำอยู่ในหุบเขา เราได้รับภารกิจที่จะป้อนการบ้านปาเลสไตน์หมู่บ้านของ Bardale ตั้งอยู่ใกล้เส้นทาง 90 จากดาดฟ้า เราสามารถเห็นเด็กเล่น แม่แขวนซักของพวกเขา และหลงแกะ ไม่มีอันตรายทางกายภาพเราได้ ยัง เราก็ยืนอยู่บนหลังคาบ้านว่างเปล่า ปืนของเราพร้อม และโหลดในมือของเราในเหตุการณ์ใด ๆ ได้ "คือเราทำอะไรที่นี่" "นี่คืออาชีพที่แท้จริง" ฉันคิดว่า ครั้งแรก แล้ว mustered กล้ากระซิบเพื่อนหลายชั่วโมงในภายหลัง เขาตกลง แต่เราไม่รู้สิ่งที่เราสามารถทำ เป็นทหาร เรามีการฝึกอบรม และปลุกเร้าทำตามคำสั่ง กำลังทหารหมายถึง การให้ค่าระดับใหญ่ของตัวเลือกส่วนบุคคล รวมทั้งสามารถสะท้อนได้อย่างอิสระในสิ่งนั้น ขาดการนอนหลับและขาดเสรีภาพสมบูรณ์หมายความว่า ต้องฟังของผู้บังคับบัญชา และจะทำให้บรรเทา perverse มีหนึ่งตัดสินเขา เฉพาะในภายหลัง ได้เราทราบว่า เป้าหมายของเราในหมู่บ้านเป็นการ แสดงสถานะของเรา และข่มขู่ชาวบ้านเนื่อง จากปีก่อนหน้านี้ คนในพื้นที่นั้น แม้ว่าไม่จำเป็นจากที่บ้าน ยิงรถถนนของ settler ฆาตกรรมอาศัยหญิงที่ใกล้เคียงของการจับคู่ เป้าหมายของเราในเดือนต่อไปนี้คือการ ทัวร์หมู่บ้าน และก่อกวนผู้อยู่อาศัยมากที่สุด ครั้งแรก เราได้ให้คนจุดตรวจที่ทางเข้าหมู่บ้าน หยุดรถทุกคันที่ไปเช็คอิน และตรวจสอบเอกสารของผู้โดยสารของ เราแทบไม่สามารถนอนหลับ และใช้เวลา 8 ชั่วโมงกะที่ด่านในขณะที่ได้รับ 8 ฟรีชั่วโมงทันทีหลังจากที่เราสามารถกิน นอน หรืออ่าน ในโอกาสต่าง ๆ ชาวปาเลสไตน์ที่ผ่าน โดยเราที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ดำเนินต่อเนื่องจากพวกเขาไม่ได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน มีบอก โดยมวลของเรากลับ และไปหลายทาง ต่อมาผมเข้าใจว่า ชาวปาเลสไตน์ที่ไม่ได้อาศัยอยู่ในหุบเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ขับรถผ่านได้ และเราทำหน้าที่เป็นกลไกให้หุบเขาจะแยกจากฝั่งตะวันตก เราจะป้อนหมู่บ้าน Bardale ในเวลากลางคืน ค้นหาบ้าน และป้อนโรงเรียนวันในขณะที่เด็กได้เรียน เป้าหมายของเราคือการ แสดงของเรา 'สถานะ' และดังนั้น ทำให้ตกใจปิดชาวปาเลสไตน์จากการโจมตี Israelis ผู้บัญชาการของเราจะไป ด้วยทหาร 3-4 คนจะเดินเข้าบ้าน ค้นหาได้ โยนระเบิดเสียงถัดจากครอบครัวในโอกาส และชี้ถังตรงที่หญิงและชายอายุ เราไม่หยุดผู้ก่อการร้าย แต่มีหมู่บ้าน และผู้อยู่อาศัย terrorizing ผมค่อนข้างอึดอัดทำทั้งหมดนี้ ผมเห็นชัดเจนจากวันแรก ที่นี้เป็นเรื่องไร้เหตุผล และไม่ถูกต้อง และ ที่เราอยู่ในความเป็นจริงมีผู้บริสุทธิ์ได้ ยัง เปลี่ยนแปลงกลุ่มของหน่วยทหารได้เช่น ที่ทหารส่วนใหญ่มักจะ ทำตามสั่ง เนื่อง จากความกลัวการแบ่งแยกของทหารกับหนึ่งธรรมชาติใช้เวลาของเขา และเนื่อง จากแนวโน้มจิตใจให้เชื่อถือ และเชื่อฟังผู้บังคับบัญชาชอบ แนวโน้มการเสริม ด้วยการฝึกอย่างเข้มข้น 6 เดือนและกระบวนการของ indoctrination นอกจากนี้ เรารู้สึกว่าความสูงของความตื่นเต้นของการเป็นทหารกล้าที่ปกป้องประเทศของเราจากการก่อการร้าย มีความรู้ความสามารถของตนเอง assuredness สูงและเสริม ด้วยการพูดถึงบ่อยโดยผู้นำสูงสุดของเรานิสัยแบบ และ self-righteous ในส่วนของฉัน ฉันเชื่อฟังผู้นำของฉันขณะพยายามทำต่ำสุด มีความเชื่อว่า ถ้าทหารจะมีแทนฉัน สถานการณ์จะได้แย่ ก็อ่อนแอเกินไปเวลายืนสิทธิของตัวเอง และสิทธิของผู้อื่น มีความกระตือรือร้นที่จะกรุณา และน่ากลัวของการเผชิญหน้ากัน อย่างไรก็ตาม พยายามที่จะทำต่ำสุด และฉันโชคดีจริงที่ผมไม่เคยตี หรือถูกจริงคนหนึ่งเรา และ ไม่เหมือนแผล หรือฆ่าใครเนื่องจากสถานการณ์ที่หายาก และโชคดีของเหตุการณ์ เราไม่เคยพบอาวุธใด ๆ แต่เรายังคงก่อกวนครอบครัวของ Bardala มีบ้านการว่างหลายมี และที่เหลือมีวันสิ้นสุด ผู้นำของเราจะแนะนำเรา เพื่อป้อนโรงเรียน ค้นหาหนังสือเด็กสำหรับภาพของระเบิดพลีชีพ บ้านส่วนตัวกลางคืนค้นหาพวกเขา เรายังรอทางเข้าหมู่บ้านคนที่พยายามที่จะป้อน โดยเท้า จะแล้วหาเราเกิดขึ้นจากที่ซ่อน และบอกให้กลับกลับมา ยัง แม้จะละเมิดสิทธินี้หมดสติ ยังไม่ไม่พิจารณาออกจากทหาร ฉัน naively เชื่อมั่นว่า วันจะมาเมื่อเราจะหยุดผู้ก่อการร้ายจริง และทุกอย่างจะคุ้มค่า นอกจากนี้ฉันยังถูก brainwashed เชื่อว่า กองทัพอิสราเอลถูกกองทัพแรงมาก และที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนของเรามีข้อยกเว้นกฎ น้อยผมทราบว่า ในความเป็นจริง โดยหน่วยอื่น ๆ ช่อง เรามีโชคดีที่ไม่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้อย่างหนักเป็นเกิดใน Jenin Nablus ระหว่างความสูงของ Intifada สอง ในสัปดาห์ต่อไปนี้และเดือน สถานการณ์ intensified และรูป เราได้รับใบสั่งเพื่อลาดตระเวน Tubas โดยรถจี๊ปในเวลากลางคืนโดยหวังของการดึงดูดไฟปาเลสไตน์เพื่อให้เราสามารถตอบสนอง และฆ่ายิง โคตรได้ไฟที่รถจี๊ปของเรา และเรา disembarked และยิงกลับไป อย่างไรก็ตาม โคตรจัดการเพื่อหลบหนี และไม่หนักส่งผลให้ ในระหว่างการดำเนินการเด็ดเส้นทาง ("Derech Nechusha"), เราไปครองเมือง Tubas, Tamun และ Taysir สำหรับสัปดาห์ เราครอบครองบ้านหลังใหญ่ครอบครัวถูกเอาออก บ้านนับไม่ถ้วน vain หาอาวุธที่ต้องการค้นหา และคาดว่า gunmen ยิงเราตลอดเวลากำหนด เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นอีกครั้ง ในโอกาสที่แยก เราครอบครองหมู่บ้าน Auj

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ถ้าใครจะบอกผมว่า 20 ปีที่ผ่านมาว่าในอนาคตผมจะสนับสนุนสิทธิของชาวปาเลสไตน์ที่ผมจะคิดว่าเขาหรือเธอจะหัวเราะเยาะฉัน เติบโตขึ้นมาในบ้านของชาติและศาสนาอย่างแรงกล้าในกรุงเยรูซาเล็มซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ได้รับการพิจารณาการศึกษาที่เหมาะสมคือการที่เราจะเดินขบวนประท้วงต่อต้านข้อตกลงทางการเมืองใด ๆ กับชาวปาเลสไตน์ในการสนับสนุนของการตั้งถิ่นฐานในฝั่งตะวันตกและเข้าชมบ่อยไปอิสราเอล การตั้งถิ่นฐานในฝั่งตะวันตกที่ฉันเชื่อมั่นใน impeccability อิสราเอลยืนทางศีลธรรมสูงเช่นเดียวกับในความตั้งใจที่เป็นมิตรและการฆาตกรรมของชาวปาเลสไตน์ ในความเป็นจริงมันก็ไม่ได้ว่าอิสราเอลไม่ถูกต้อง แต่ที่มันไม่ได้เป็นปีกขวาพอ ถ้าคนคนเดียวกันจะมีการอ้างว่าเหมือน 10 ปีที่ผ่านมาผมจะได้กลายเป็นที่รังเกียจและดูถูก ผมเชื่อว่าอิสราเอลเป็นที่ดินซึ่งเป็นของชาวยิวเท่านั้นที่ชาวปาเลสไตน์ได้ร่อนเร่ที่ไม่ได้มาจากที่ดินที่ว่าพวกเขาเป็นกลุ่มคนโกรธและไม่สงบของผู้คนที่ต้องการที่จะฆ่าชาวยิวและพวกเขาจึงสามารถหยุดโดย แรงเท่านั้น. ขณะที่ผมเป็นวัยรุ่นและเริ่มตั้งคำถามกับการเล่าเรื่องที่ฉันถูกนำขึ้นผมคิดว่าทั้งสองรัฐแก้ปัญหาทำให้ความรู้สึกมากขึ้นเพื่อประโยชน์ของความสงบสุข ส่วนที่ดูเหมือนวิธีการเพื่อให้แน่ใจว่าทั้งสองฝ่ายจะมีความสุขและเป็นทางเลือกที่มีเหตุผล แต่การเป็นนักอ่านตัวยงของหนังสือพิมพ์อิสราเอลและการแสดงความเห็นที่คำของพวกเขาผมคิดว่าอิสราเอลก็พร้อมที่จะประนีประนอม แต่ชาวปาเลสไตน์ไม่เคยเป็น ผมยังเชื่อว่า IDF เป็นกองทัพศีลธรรม. ตอนอายุ 15 ในขณะที่อาสาสมัครในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลแพทย์ Shaare Zedek ในกรุงเยรูซาเล็มฉันนำในคนที่ได้รับบาดเจ็บต่อไปนี้การโจมตีทิ้งระเบิดฆ่าตัวตายในถนน Ben Yehuda เขาเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน ประสบการณ์นี้เหตุผลทิ้งความประทับใจที่แข็งแกร่งกับฉัน ฉันคิดว่ามันเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าศาสนาอิสลามได้สั่งคนที่จะฆ่าคนนอกศาสนาเป็นจำนวนมากหรือชาวยิวที่เป็นไปได้และในการเผชิญกับความไร้เหตุผลเช่นการป้องกันเพียงผ่านการใช้อาวุธเป็นไปได้. ถึงแม้ว่าผมจะมีแผนการที่จะออกเดินทางไปสหรัฐที่อายุ 18 เนื่องจากผมมีแรงกระตุ้นในการสำรวจโลกและได้รับการศึกษาในวงกว้างผมก็รู้สึกว่าผมมีภาระทางศีลธรรมที่จะเข้าร่วมกองทัพอิสราเอลและหยุดการระเบิดพลีชีพจากการดำเนินการโจมตีที่คล้ายกัน ฉันไม่สามารถหนีความรับผิดชอบของฉันฉันคิดว่า เช่นเดียวกับทหารหลายคนเสี่ยงชีวิตชีวิตของพวกเขาและเสียชีวิตเพื่อปกป้องฉันตอนนี้มันเป็นเวลาของฉันจะทำส่วนหนึ่งของฉันฉันเชื่อว่า ตอนอายุ 18 ผมอาสาแม้ว่าผมไม่จำเป็นต้องให้บริการในหน่วยรบทหารราบที่มีส่วนร่วมในการเผชิญหน้ามีแนวโน้มสูง การฝึกอบรมได้ค่อนข้างยากและขาดฉับพลันของเสรีภาพและเวลาในการอ่านเป็นความเจ็บปวดมาก แต่ผมเรียนรู้ที่จะพัฒนาพลังทางร่างกายของผมในระดับที่ผมไม่ได้คิดว่าเป็นไปได้โดยอำนาจของประสงค์ ปีต่อมาผมไม่สามารถช่วย แต่ไม่ได้มีความภาคภูมิใจที่จะมีหน้าที่ในกองทัพอิสราเอลได้เอาชนะความท้าทายทางร่างกายและจิตใจหลายอย่างเช่นการฝึกอบรมถูกวาง. แต่พร้อมกับการฝึกอบรมมาอบรม เราถูกสอนให้เชื่อฟังผู้บังคับบัญชาของเราสุ่มสี่สุ่มห้าได้รับความรู้สึกที่แข็งแกร่งของวัตถุประสงค์เป็นป้อมปราการของประเทศของเราจากการก่อการร้ายและเชื่อว่าเรามีความสนิทสนมกันดีกับอีกคนหนึ่ง. หลังจากผ่านการฝึกอบรมขั้นพื้นฐานและขั้นสูงที่ฉันถูกส่งมาจากผู้บัญชาการของฉันไป กลายเป็นแพทย์การต่อสู้และถูกส่งไปยังหุบเขาจอร์แดนรอบตุลาคม 2002 ในฐานะที่เป็นทหารหนุ่มผมมีความคิดว่ามันถูกครอบครองโดยผิดกฎหมายอิสราเอล เราได้รับความประทับใจมันครึ่งทางระหว่างฝั่งตะวันตกและอิสราเอลมีสถานะไม่ชัดเจนและไม่มีชาวอาหรับจำนวนมากเกินไป หุบเขาจอร์แดนถูกมองว่าเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างเงียบสงบ แต่เราก็บอกว่าจะเป็นในยามแน่นและป้องกันการแทรกซึมของผู้ก่อการร้ายจาก Nablus ผ่านหุบเขา เราไม่น้อยรู้ในเวลาที่มันถูกครอบครองโดยผิดกฎหมายและว่าคำถามของอำนาจอธิปไตยของอิสราเอลในพื้นที่ก็จะกลายเป็นปัญหาสำคัญในการเจรจาอิสราเอลกับปาเลสไตน์ทศวรรษต่อมาในขณะที่สัญญาณทั้งหมดชี้ไปที่ความเป็นไปได้ที่หุบเขาจอร์แดนจะยังคงอยู่ อุปสรรค์สำหรับการแก้ปัญหาของรัฐสองที่อาจเกิดขึ้น. หกเดือนของการฝึกอบรมที่เราได้รับการจัดทำขึ้นเราสำหรับความขัดแย้งกับประเทศเพื่อนบ้านยืนกองทัพหรือการจับกุมและการหยุดระเบิดพลีชีพ เราไม่เคยได้รับความคิดของสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเป็นหน้าที่ของเราที่จะเป็น หนึ่งในวันแรกนับตั้งแต่ที่เรากำลังประจำการอยู่ในหุบเขาที่เราได้รับภารกิจที่จะเข้าสู่บ้านที่ว่างเปล่าในหมู่บ้านปาเลสไตน์ Bardale ตั้งอยู่ใกล้กับเส้นทางที่ 90 จากหลังคาที่เราจะได้เห็นเด็กเล่น, แม่แขวนซักรีดและหลงทางของพวกเขา แกะ ไม่มีอันตรายทางกายภาพคือให้เรา แต่เรากำลังยืนอยู่ด้านบนของหลังคาของบ้านที่ว่างเปล่า, ปืนของเราพร้อมและเต็มไปอยู่ในมือของเราสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นไปได้ใด ๆ "เรากำลังทำอะไรที่นี่?" "นี่คืออาชีพของจริง" ผมคิดว่าก่อนจากนั้นจึงรวบรวมความกล้าที่จะกระซิบให้เพื่อนหลายชั่วโมงต่อมา เขาตกลง แต่เราไม่ได้รู้ว่าสิ่งที่เราสามารถทำได้ ในฐานะที่เป็นทหารเราได้รับการฝึกฝนและปลูกฝังความเชื่อที่จะทำตามคำสั่ง เป็นทหารหมายถึงให้ขึ้นระดับใหญ่ของทางเลือกส่วนบุคคลเช่นเดียวกับความเป็นไปได้ที่จะสะท้อนให้เห็นถึงอิสระในสิ่งที่ ขาดการนอนหลับและขาดความสมบูรณ์ของเสรีภาพหมายถึงหนึ่งต้องฟังผู้บัญชาการหนึ่งและจะทำด้วยความโล่งใจที่ผิดปกติของการมีหนึ่งในการตัดสินใจทำสำหรับเขา. แต่หลังจากนั้นไม่เราตระหนักดีว่าเป้าหมายของเราในหมู่บ้านก็จะแสดงสถานะของเราและ ข่มขู่ชาวบ้านตั้งแต่ปีก่อนหน้านี้คนที่อยู่ในพื้นที่ที่แม้ว่าจะไม่จำเป็นต้องมาจากหมู่บ้านที่ยิงรถส่วนตัวของถนนไม้ตายของและฆ่าหญิงที่อาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียงของหนึ่งของการตั้งถิ่นฐาน เป้าหมายของเราในเดือนต่อไปนี้คือการเดินทางไปยังหมู่บ้านและคุกคามประชาชนมากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้. ครั้งแรกที่เราได้มีการจุดตรวจคนที่ปากทางเข้าหมู่บ้านหยุดรถที่เดินเข้าและออกและการตรวจสอบทุกเอกสารของผู้โดยสาร เราแทบจะไม่สามารถนอนหลับและใช้เวลา 8 ชั่วโมงกะที่ด่านในขณะที่ดึงดูด 8 ชั่วโมงฟรีทันทีหลังจากที่เราอาจจะกินนอนหรืออ่าน ในโอกาสต่าง ๆ ชาวปาเลสไตน์ที่ผ่านมาพวกเราที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ดำเนินการต่อไปเพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านได้รับการบอกเล่าจากผู้บัญชาการของเราจะกลับมาและไปผ่านเส้นทางที่แตกต่างกัน ผมมารู้ทีหลังเข้าใจว่าชาวปาเลสไตน์ที่ไม่ได้อาศัยอยู่ในหุบเขาที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ขับรถผ่านมันและที่เราทำหน้าที่เป็นกลไกเพื่อให้แน่ใจว่าวัลเลย์จะถูกแยกออกจากฝั่งตะวันตก. เราจะเข้าหมู่บ้าน Bardale ในเวลากลางคืน, บ้านค้นหา และเข้าสู่โรงเรียนในวันที่ในขณะที่เด็กกำลังเรียน เป้าหมายของเราคือการแสดง 'การแสดงตนของเราและดังนั้นจึงทำให้ชาวปาเลสไตน์ออกจากการโจมตีอิสราเอล ผู้บัญชาการทหารของเราจะไปด้วย 3-4 ทหารที่จะเดินเข้าไปในบ้าน, ค้นหาพวกเขาโยนระเบิดเสียงติดกับครอบครัวในโอกาสและถังจุดโดยตรงที่ชายชราและหญิง เราไม่ได้หยุดผู้ก่อการร้าย แต่ครอบครองหมู่บ้านน่าอยู่อาศัยของมัน ผมค่อนข้างอึดอัดทำทั้งหมดนี้ มันเป็นที่ชัดเจนกับผมตั้งแต่วันแรกที่ว่านี้เป็นความผิดพลาดและไร้เหตุผลและที่เราอยู่ในความเป็นจริงการครอบครองประชาชนผู้บริสุทธิ์ แต่การเปลี่ยนแปลงของกลุ่มของหน่วยทหารที่เป็นเช่นนี้ว่าทหารส่วนใหญ่มักจะทำตามคำสั่งทั้งเนื่องจากกลัวว่าจะถูกแยกออกจากส่วนที่เหลือของทหารกับคนที่หนึ่งธรรมชาติใช้จ่ายตลอดเวลาของเขาและเนื่องจากแนวโน้มทางจิตวิทยาที่จะไว้วางใจ และเชื่อฟังผู้บังคับบัญชาในค่าใช้จ่ายมีแนวโน้มเสริมโดย 6 เดือนของการฝึกอบรมที่รุนแรงและกระบวนการของการปลูกฝัง นอกจากนี้เรารู้สึกว่าความสูงของความตื่นเต้นของการเป็นทหารกล้าที่ปกป้องประเทศชาติของเราจากการก่อการร้ายด้วยความรู้สึกที่แข็งแกร่งของความคิดริเริ่มของตนเอง assuredness และฟุ่มเฟือยและอหังการความมั่นใจในตนเองเสริมด้วยการพูดถึงบ่อยครั้งโดยผู้บัญชาการสูงสุดของเรา ในส่วนของฉันฉันเชื่อฟังผู้บังคับบัญชาของฉันในขณะที่พยายามที่จะทำขั้นต่ำที่มีความเชื่อว่าถ้าทหารคนอื่น ๆ จะมีแทนฉันสถานการณ์ที่จะได้รับที่เลวร้ายยิ่ง ฉันอ่อนแอเกินไปในเวลาที่จะยืนขึ้นเพื่อสิทธิของตัวเองและเพื่อสิทธิของคนอื่น ๆ ที่ได้รับความกระตือรือร้นที่จะโปรดและน่ากลัวของการเผชิญหน้า แต่ผมพยายามที่จะทำขั้นต่ำและฉันโชคดีสำหรับความจริงที่ว่าฉันไม่เคยตีหรือทำร้ายร่างกายเป็นหนึ่งในคนที่เรากำลังทำงานอยู่หรือไม่ฉันแผลหรือฆ่าใครเนื่องจากกรณีที่หายากและโชคดีของเหตุการณ์. เราไม่เคยพบใด ๆ อาวุธ แต่เรายังคงก่อกวนครอบครัวของ Bardala ที่สุดครอบครองบ้านว่างหลายและมีเหลืออยู่ที่นั่นสำหรับวันที่สิ้นสุด ผู้บัญชาการของเราจะสอนให้เราใส่โรงเรียน, ค้นหาหนังสือสำหรับเด็กเพื่อให้ภาพของเครื่องบินทิ้งระเบิดฆ่าตัวตายเข้าไปในบ้านส่วนตัวในตอนกลางคืนและค้นหาพวกเขา นอกจากนี้เรายังรอที่ทางเข้าของหมู่บ้านอื่น ๆ สำหรับคนที่พยายามที่จะใส่มันด้วยการเดินเท้าที่จากนั้นก็จะพบกับเราได้โผล่ออกมาจากที่หลบซ่อนของเราและบอกพวกเขาจะกลับมา แต่แม้จะมีการละเมิดหมดสตินี้ผมก็ยังไม่พิจารณาออกจากทหาร ความไร้เดียงสาผมเชื่อมั่นว่าวันที่จะมาถึงเมื่อเราจริงจะหยุดผู้ก่อการร้ายและทุกอย่างจะคุ้มค่า ฉันยังถูกล้างสมองให้เชื่อว่ากองทัพอิสราเอลเป็นกองทัพศีลธรรมมากและที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนของเราได้ข้อยกเว้น ไม่น้อยฉันรู้ว่าในความเป็นจริงเมื่อเทียบกับหน่วยครอบครองอื่น ๆ เราก็โชคดีที่เราไม่ได้มีส่วนร่วมในการต่อสู้หนักเช่นที่เกิดขึ้นในเจนินและ Nablus ช่วงความสูงของสอง Intifada. ในสัปดาห์ต่อไปนี้และเดือน สถานการณ์รุนแรงขึ้นและแย่ลง เราได้รับการสั่งซื้อลาดตระเวน Tubas โดยรถจี๊ปในเวลากลางคืนด้วยความหวังของการดึงดูดไฟปาเลสไตน์เพื่อให้เราสามารถตอบสนองและฆ่ามือปืน มือปืนได้ไฟที่รถจี๊ปของเราและเราลงและยิงกลับ แต่มือปืนพยายามที่จะหลบหนีและไม่ได้รับบาดเจ็บส่งผลให้ ในระหว่างการดำเนินงานใจเด็ดเส้นทาง ("Derech Nechusha") เราก็จะครอบครองเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ในเมืองของ Tubas, Tamun และ Taysir เราเคยครอบครองอีกครั้งบ้านหลังใหญ่ที่มีครอบครัวถูกขับไล่, ค้นหาบ้านนับไม่ถ้วนในการค้นหาไร้สาระสำหรับอาวุธที่ต้องการและคาดว่ามือปืนยิงที่เราในขณะใดก็ตามเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้น ในโอกาสที่แยกจากกันเราอยู่ในหมู่บ้าน Auj

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถ้าใครต้องบอกเมื่อ 20 ปีก่อนว่า ในอนาคต ผมจะสนับสนุนสิทธิของชาวปาเลสไตน์ที่ฉันคิดว่าเขาหรือเธอจะหัวเราะเยาะฉัน เติบโตขึ้นมาในบ้านและศาสนาชาตินิยมแรงกล้าในเยรูซาเล็ม ซึ่งในส่วนของสิ่งที่ได้รับการพิจารณาการศึกษาที่เหมาะสมจะพาพวกเราไปประท้วงต่อต้านข้อตกลงใด ๆทางการเมือง กับปาเลสไตน์ในการสนับสนุนของการตั้งถิ่นฐานในฝั่งตะวันตก และบ่อยครั้งเข้าชมการตั้งถิ่นฐานชาวอิสราเอลในเวสต์แบงก์ ผมเชื่อมั่นใน impeccability อิสราเอล จริยธรรมสูงยืนเช่นเดียวกับในที่เป็นมิตรและฆาตกรรมความตั้งใจของชาวปาเลสไตน์ . ในความเป็นจริงมันไม่ได้ว่าอิสราเอลถูกไม่ถูก แต่ ว่า มัน ไม่ ปีกขวาพอ ถ้าคนเดียวกัน จะได้อ้างกันเมื่อ 10 ปีก่อนผมจะกลายเป็นโกรธและดูถูก . ผมเชื่อว่าอิสราเอลเป็นแผ่นดินซึ่งเป็นของคนยิวเท่านั้น ที่ชาวปาเลสไตน์เป็นคนพเนจรที่ไม่ได้มาจากแผ่นดินนั้น พวกเขาเป็นโกรธและหงุดหงิดม็อบของคนที่ต้องการฆ่าชาวยิวและพวกเขาจะดังนั้นจึงต้องแวะ



แรงเท่านั้นขณะที่ผมเป็นวัยรุ่น และเริ่มถามเรื่องที่ฉันมา ฉันคิดว่าวิธีการแก้ปัญหาสองรัฐทำให้รู้สึกมากขึ้นเพื่อประโยชน์ของสันติภาพ กองดู เพื่อให้แน่ใจว่าทั้งสองฝ่ายจะต้องมีความสุขและเป็นทางเลือกที่มีเหตุผล แต่เป็นนักอ่านตัวยงของหนังสือพิมพ์อิสราเอลและการวิจารณ์คำพูดของพวกเขาฉัน คิด ว่า อิสราเอลพร้อมสำหรับการประนีประนอม แต่ชาวปาเลสไตน์ไม่เคยเป็น ผมยังเชื่อว่า IDF คือกองทัพธรรม .



อายุ 15 ในขณะที่อาสาสมัครในห้องฉุกเฉิน ของโรงพยาบาล shaare เซเดคในเยรูซาเล็ม ผมนำคนบาดเจ็บต่อไปนี้เครื่องบินทิ้งระเบิดฆ่าตัวตายโจมตีใน Ben Yehuda Street เขาจะตายไม่นาน ประสบการณ์นี้มันช่างน่าประทับใจมากค่ะฉันคิดว่ามันเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่า อิสลามสั่งให้คนฆ่าเป็นหลายศาสนา หรือยิว เป็นไปได้ และ ในหน้าดังกล่าวไม่มีเหตุผลเพียงการป้องกันผ่านการใช้แขนเป็นไปได้



แต่ผมมีแผนที่จะเดินทางไปอเมริกาตอนอายุ 18 เพราะผมมีแรงจูงใจที่แข็งแกร่งเพื่อสำรวจ โลกและได้รับการศึกษาที่กว้างผมรู้สึกว่าผมมีภาระทางศีลธรรมที่จะเข้าร่วมกองทัพอิสราเอลและหยุดระเบิดฆ่าตัวตายจากเนินการโจมตีที่คล้ายคลึงกัน ผมไม่อาจหนีความรับผิดชอบ ของฉัน ที่ฉันคิด แค่ทหารมากมาย เสี่ยงชีวิต และตายเพื่อปกป้องผม ตอนนี้ มันเป็นเวลาของฉันที่จะทำในส่วนของฉัน , ฉันเชื่อ ตอนอายุ 18 ฉันอาสาเอง ถึงแม้ว่าผมไม่ได้มีหน้าที่ไปเพื่อใช้ในหน่วยรบทหารราบที่หมั้นในการเผชิญหน้าก็สูงขึ้น การฝึกค่อนข้างยาก และขาดกระทันหันของเสรีภาพและเวลาอ่านค่อนข้างเจ็บปวด แต่ฉันเรียนรู้ที่จะพัฒนาพลังทางกายได้ระดับหนึ่ง ผมไม่ได้คิดว่าเป็นไปได้ผ่านพลังของความมุ่งมั่น ปีต่อมา ผมไม่สามารถช่วย แต่ไม่ภูมิใจที่จะมีเสิร์ฟในกองทัพอิสราเอลการเอาชนะความท้าทายหลายทางร่างกาย และจิตใจ เช่น การฝึกวาง



อย่างไรก็ตาม พร้อมกับฝึกมาไม่ใช่ . เราถูกสอนให้เชื่อฟังผู้บังคับบัญชาของเราสุ่มสี่สุ่มห้า ได้รับความรู้สึกของวัตถุประสงค์เป็นป้อมปราการของประเทศจากการก่อการร้าย และเชื่อว่าเราได้รับมิตรภาพที่ดีกับอีกคนหนึ่ง . . .



หลังจากผ่านการฝึกอบรมขั้นพื้นฐานและขั้นสูง ,ผมถูกส่งโดยผู้บัญชาการของฉันไปเป็นแพทย์สนาม และถูกส่งไปหุบเขาจอร์แดนรอบตุลาคม 2002 เป็นทหารหนุ่ม ผมไม่คิดว่ามันถูกครอบครองโดยผิดกฎหมาย โดยอิสราเอล เราได้รับความประทับใจมันกลางทางระหว่างฝั่งตะวันตกและอิสราเอลกับอาหรับและไม่มีสถานะชัดเจนมากเกินไป หุบเขาจอร์แดนถูกรับรู้ว่าเป็นบริเวณที่ค่อนข้างเงียบสงบแต่เราก็บอกว่าให้ระวังตัวไว้แน่น และป้องกันการแทรกซึมของผู้ก่อการร้ายจาก Nablus ผ่านหุบเขา เท่าที่เรารู้ ในเวลาที่ถูกครอบครองโดยผิดกฎหมาย และปัญหาอธิปไตยของชาวอิสราเอลในพื้นที่จะเป็นปัญหาหลักในการเจรจา ปาเลสไตน์ อิสราเอล ในทศวรรษต่อมาในขณะที่สัญญาณทั้งหมดชี้ไปที่ความเป็นไปได้ที่หุบเขาจอร์แดนจะยังคงเป็นอุปสรรคสำหรับการใด ๆที่อาจเกิดขึ้นสองรัฐแก้ปัญหา



6 เดือนของการฝึกเราได้เตรียมเราสำหรับความขัดแย้งกับประเทศเพื่อนบ้าน กองทัพ หรือจับยืนและหยุดมือระเบิดพลีชีพ เราไม่เคยให้ความคิดของสิ่งที่หน้าที่ที่แท้จริงของเราจะเป็น