The Steelseries Sensei Raw is a fan

The Steelseries Sensei Raw is a fantastic ambidextrous mouse, and that surprised me, because I don't think its big brother, the Sensei, is a great mouse. But the Sensei Raw is a rare example of minimalism in the gaming mouse space. By cutting out some of the Sensei's unneeded features and slashing the price, the Sensei Raw becomes a lean, mean headshotting machine.

I first used the Steelseries Sensei in 2013 and criticized several things about it. Its ambidextrous body design means it’s never going to contour to a right-handed grip as well as the Deathadder. The metallic surface of the regular model Sensei is slick to the touch and offers a poor grip, and it can quickly grow slippery with palm sweat. I sometimes found myself accidentally hitting the buttons on the right side of the mouse while I was gripping it.

But the big killer was Steelseries’ driver software, which was laggy and prone to crashes. The Sensei didn’t need that software to work, but it was still a negative element of using that mouse. At $90, the Sensei definitely wasn’t a contender for best gaming mouse.

The $60 (£43) Sensei Raw is a different story. Even its glossy finish feels much better under the hand and isn’t a sweat magnet, though I’d recommend the rubberized version. The Raw drops the Sensei’s built-in processor, which makes it a much cheaper mouse, and it doesn’t lose much in the process—you can still adjust the CPI in software and switch between two CPI settings on the fly. Steelseries also released a new version of its Steelseries Engine software that’s much improved—when I used it with the Raw, it was more responsive and never crashed.

While I still find that I sometimes accidentally hit the right-side buttons on the Sensei Raw, that’s going to be a problem in almost any ambidextrous mouse design. The buttons do feel great to click, and the Sensei has a fantastic shape and extremely light body. My biggest criticism, in fact, is that it’s so light, the mouse cord (rubber, rather than the lighter braided nylon) can actually move the mouse across the pad by itself if it has a kink in it. This is more of a problem with the cord than the mouse weight itself, and it never affected me while I was gaming—it can just be annoying to see the cursor crawl across the screen when your hand isn’t touching it.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อาจารย์ Steelseries ดิบเมาส์ ambidextrous ยอดเยี่ยม และที่ประหลาดใจฉัน เพราะฉันไม่คิดว่า พี่ใหญ่ของ อาจารย์ เมาส์ที่ดี แต่อาจารย์ดิบเป็นตัวอย่างที่หายากของโดยในพื้นที่เมาส์เล่นเกม โดยการตัดออกของของอาจารย์ไม่จำเป็น และราคาอย่างเจ็บแสบ อาจารย์ดิบกลายเป็น เครื่องแบบ lean หมายถึง headshottingฉันต้องใช้อาจารย์ Steelseries ในปี 2013 และวิพากษ์วิจารณ์สิ่งต่าง ๆ เกี่ยวกับ การออกแบบร่างกาย ambidextrous หมายความว่า มันจะไม่ไปเส้นจับถนัดเป็น Deathadder พื้นผิวโลหะรุ่นปกติอาจารย์ slick ที่สัมผัส และจับยากจน และมันสามารถขยายได้อย่างรวดเร็วลื่น ด้วยเหงื่อปาล์ม บางครั้งพบเองตั้งใจกดปุ่มปุ่มบนด้านขวาของเมาส์ในขณะที่ฉันถูกจับยึดไว้แต่ปืนใหญ่ ของ Steelseries ซอฟต์แวร์โปรแกรมควบคุม ที่ laggy และแนวโน้มที่จะเกิดปัญหา อาจารย์ไม่ต้องการซอฟต์แวร์ที่ทำงาน แต่ก็ยังคงเป็นองค์ประกอบค่าลบของการใช้เมาส์นั้น ที่ $90 อาจารย์ไม่ได้เป็นบ้านหลังที่สองสำหรับเมาส์เล่นเกมที่ดีที่สุดแน่นอนอาจารย์ $60 (£43) ดิบเป็นเรื่องแตกต่างกัน แม้ความแข็งผิวมันรู้สึกดีภายใต้มือ และไม่แม่เหล็กเหงื่อ แม้ว่าฉันจะแนะนำรุ่น rubberized วัตถุดิบลดลงของอาจารย์ภายในหน่วยประมวลผล ซึ่งทำให้เมาส์ถูกกว่ามาก และจะไม่สูญเสียมากในกระบวนการ — นอกจากนี้คุณยังสามารถปรับ CPI ในซอฟต์แวร์และสลับระหว่างสองค่า CPI ในการบินได้ Steelseries ยังปล่อยเวอร์ชันใหม่ของซอฟต์แวร์ของ Steelseries เครื่องยนต์ที่มากขึ้นซึ่งเมื่อใช้ได้กับ Raw มันเป็นการตอบสนองมากขึ้น และไม่เคยทำในขณะที่ผมยังหาว่า ฉันตั้งใจบางครั้งกดปุ่มด้านบนอาจารย์ดิบ ที่กำลังเป็นปัญหาในการออกแบบเมาส์ ambidextrous เกือบทุก ปุ่มรู้สึกดีคลิก และอาจารย์มีรูปทรงสวยงาม และอ่อนตัวมากขึ้น วิจารณ์ที่ใหญ่ที่สุดของฉัน ในความเป็นจริง คือ ว่า มันเบา สายเมาส์ (ยาง มากกว่าไนลอนลายถักน้ำหนักเบา) สามารถจริงเลื่อนเมาส์ผ่านแผ่น ด้วยตัวเองถ้ามี kink ที่ใน นี้ปัญหาสายกว่าน้ำหนักเมาส์ตัวเองมากขึ้น และมันไม่เคยได้รับผลกระทบฉันขณะที่ฉันได้เล่นเกม — เพียงสามารถน่ารำคาญเห็นเคอร์เซอร์คลานผ่านหน้าจอเมื่อมือไม่สัมผัสได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Steelseries Sensei ดิบเมาส์ตีสองหน้าที่ยอดเยี่ยมและที่ทำให้ผมประหลาดใจเพราะผมไม่คิดว่าพี่ใหญ่ของอาจารย์เป็นเมาส์ที่ดี แต่อาจารย์ดิบเป็นตัวอย่างที่หายากของศิลปะในพื้นที่เมาส์สำหรับเล่นเกม โดยการตัดออกบางส่วนของคุณสมบัติที่ไม่จำเป็นของอาจารย์อย่างเจ็บแสบและราคาวัตถุดิบจะกลายเป็นอาจารย์ยันหมายถึงเครื่อง headshotting. ครั้งแรกที่ผมใช้ Steelseries Sensei ในปี 2013 และได้รับการวิพากษ์วิจารณ์หลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับมัน การออกแบบตัวตีสองหน้ามันหมายความว่ามันไม่เคยไปเส้นที่จะจับขวามือเช่นเดียวกับ DeathAdder พื้นผิวโลหะของรูปแบบปกติอาจารย์จะเนียนไปสัมผัสและมีด้ามจับที่ดีและมันได้อย่างรวดเร็วสามารถเจริญเติบโตได้ลื่นด้วยเหงื่อปาล์ม บางครั้งผมพบว่าตัวเองเผลอกดปุ่มปุ่มบนด้านขวาของเมาส์ในขณะที่ผมจับมัน. แต่นักฆ่าใหญ่เป็นซอฟต์แวร์ไดรเวอร์ Steelseries 'ซึ่งเป็น laggy และแนวโน้มที่จะเกิดความผิดพลาด อาจารย์ไม่ต้องใช้ซอฟต์แวร์ที่จะทำงาน แต่มันก็ยังคงเป็นปัจจัยลบของการใช้เมาส์ที่ ที่ $ 90 อาจารย์แน่นอนไม่ได้เป็นคู่แข่งสำหรับเมาส์เล่นเกมที่ดีที่สุด. $ 60 (£ 43) อาจารย์ดิบเป็นเรื่องที่แตกต่างกัน แม้ผิวมันให้ความรู้สึกที่ดีมากภายใต้การควบคุมและไม่ได้เป็นแม่เหล็กเหงื่อ แต่ผมอยากแนะนำรุ่นยาง ดิบลดลงอาจารย์ในตัวหน่วยประมวลผลซึ่งทำให้เมาส์ที่ถูกกว่ามากและมันก็ไม่ได้สูญเสียมากในกระบวนการที่คุณยังคงสามารถปรับ CPI ในซอฟแวร์และสลับระหว่างสองการตั้งค่าดัชนีราคาผู้บริโภคเกี่ยวกับการบิน Steelseries ยังเปิดตัวรุ่นใหม่ของซอฟต์แวร์เครื่องยนต์ Steelseries ของที่ผมดีขึ้นเมื่อมากใช้กับวัตถุดิบมันก็ตอบสนองมากขึ้นและไม่เคยชน. ในขณะที่ผมยังพบว่าบางครั้งผมตั้งใจกดปุ่มด้านขวาบนอาจารย์ดิบ ที่เกิดขึ้นจะมีปัญหาในเกือบทุกการออกแบบเมาส์ตีสองหน้า ปุ่มจะรู้สึกที่ดีในการคลิกและอาจารย์มีรูปร่างที่ยอดเยี่ยมและร่างกายเบามาก วิจารณ์ใหญ่ที่สุดของฉันในความเป็นจริงก็คือว่ามันเป็นแสง, สายเมาส์ (ยางมากกว่าไนลอนถักเบา) จริงสามารถเลื่อนเมาส์ไปทั่วแผ่นด้วยตัวเองถ้ามันมีปมอยู่ในนั้น นี้มีมากขึ้นของปัญหาเกี่ยวกับสายไฟน้ำหนักกว่าเมาส์ตัวเองและมันไม่เคยได้รับผลกระทบผมในขณะที่ผมเล่นเกมมันก็สามารถจะน่ารำคาญที่จะเห็นการรวบรวมข้อมูลเคอร์เซอร์บนหน้าจอเมื่อมือของคุณไม่ได้สัมผัสมัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทาง SteelSeries อาจารย์ดิบเป็นเลิศตีสองหน้าเมาส์ และที่ผมแปลกใจ เพราะผมไม่คิดว่า พี่ชาย อาจารย์ เป็นเมาส์ที่ดี แต่อาจารย์ดิบเป็นตัวอย่างที่หายากของ minimalism ในพื้นที่การเล่นเกมเมาส์ โดยการตัดออกบางส่วนของอาจารย์เป็นลักษณะฟันราคา อาจารย์ดิบกลายเป็น Lean หมายถึง headshotting เครื่อง

ครั้งแรกที่ผมใช้ SteelSeries อาจารย์ใน 2013 และวิพากษ์วิจารณ์สิ่งต่าง ๆ เกี่ยวกับมัน การออกแบบตัวตีสองหน้าหมายความว่ามันไม่เคยไปตามรูปร่างของด้ามจับขวามือเป็นเดธแอดเดอร์ . พื้นผิวโลหะของอาจารย์รุ่นปกติลื่นต่อการสัมผัสและมีด้ามจับที่ยากจนและสามารถเติบโตอย่างรวดเร็วลื่นฝ่ามือเหงื่อออกบางครั้งฉันพบตัวเองตั้งใจตีปุ่มด้านขวาของเมาส์ในขณะที่ผมจับมัน

แต่นักฆ่าที่ใหญ่คือซอฟต์แวร์ไดรเวอร์ SteelSeries ' ซึ่งเป็น laggy และมีแนวโน้มที่จะเกิดปัญหา อาจารย์ไม่ได้ต้องการซอฟต์แวร์เพื่อทำงาน แต่มันก็ยังเป็นองค์ประกอบเชิงลบของการใช้เมาส์ ที่ $ 90 , อาจารย์แน่นอนไม่ได้เข้าชิง

เมาส์เล่นเกมที่ดีที่สุดได้รับ 60 $ 43 ) อาจารย์ดิบมันเป็นคนละเรื่อง แม้ของพื้นผิวมันรู้สึกดีขึ้นตามมือ และไม่มีเหงื่อ แม่เหล็ก แต่ผมแนะนำยางรุ่น ดิบที่ลดลงของอาจารย์ในตัวหน่วยประมวลผล ซึ่งทำให้มันเป็นเมาส์ที่ถูกกว่า และไม่สูญเสียมากในกระบวนการ คุณยังสามารถปรับ CPI ในซอฟต์แวร์และสลับระหว่างสองค่า CPI ในการบินถ้ายังได้เปิดตัวรุ่นใหม่ของ SteelSeries Engine ซอฟต์แวร์ที่พัฒนาไป มาก เมื่อฉันใช้มันกับดิบ มันมีการตอบสนองมากขึ้นและไม่เคยตก

ในขณะที่ฉันยังพบว่าบางครั้งฉันก็บังเอิญไปโดนปุ่มด้านขวาบนหมอดิบ นั่นจะเป็นปัญหาในเกือบทุกตีสองหน้าเมาส์ออกแบบ . ปุ่มจะรู้สึกดีที่จะคลิกและอาจารย์ก็มีรูปร่างที่ยอดเยี่ยมและร่างกายแสนแสง วิจารณ์ , ที่ใหญ่ที่สุดของฉันในความเป็นจริงคือ มันอ่อน สายเมาส์ ( ยางมากกว่าเบาถักไนล่อน ) จริงสามารถเลื่อนเมาส์ข้ามแผ่น โดยตัวมันเอง ถ้ามันได้เล่นมัน นี้มีปัญหากับสายเมาส์มากกว่าน้ำหนักตัวเองและมันไม่มีผลต่อฉันขณะที่ฉันกำลังเล่นเกม มันก็น่ารำคาญที่เห็นเคอร์เซอร์คลานผ่านหน้าจอเมื่อมือของคุณไม่ได้สัมผัสมัน