Malessezia pachydermatis is an impo

Malessezia pachydermatis is an important pathogen in veterinary medicine.[14] It has been known to become pathogenic to its host causing otitis and seborrhoeic dermatitis.[4] First associated with canine otitis externa in 1955 by Benght A. Gustafson, this yeast has since become an important pathogen especially in the study of small animal medicine. Symptoms include excessive scratching, head shaking, odour, and reddish-brown waxy deposits within the ear canal.[3] Malassezia pachydermatis caused canine seborrhoeic dermatitis was first discovered by Dufait in 1975 and may be characterized by symptoms ranging from dandruff to scaly lesions. At infection sites sebaceous secretions are increased.[3] Differences to susceptibility can be seen across breeds for example, increased infection among the West Highland White Terrier has been attributed to a genetic abnormality.[3]

Low pH environments have been associated with antimicrobial activity and dogs have among the highest skin pH levels of any domesticated animal. Malassezia pachydermatis is most commonly isolated from areas of the skin and ears with higher pH levels. Therefore canine colonization may occur more readily due to the skins increased alkalinity.[14] Samples have been collected from the ears, skin, vagina, and anal sacs.[9] Canine infection often co-occurs with atopy and other allergic disorders.[13][15] In contrast, felines are rarely infected by M. pachydermatis but when Malassezia spp. dermatitis does occur, it is not typically associated with any other conditions

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Malessezia pachydermatis เป็นการศึกษาที่สำคัญในสัตวแพทยศาสตร์[14] รู้จักเป็นอุบัติการโฮสต์ของเกิด otitis และอักเสบ seborrhoeic[4] แรก เกี่ยวข้องกับสุนัข otitis externa ใน 1955 โดย Benght A. Gustafson ยีสต์นี้ได้จึงกลายเป็น การศึกษาที่สำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการศึกษาของยาสัตว์ขนาดเล็ก อาการรวมเกามากเกินไป หัวสั่น กลิ่น และน้ำตาลน้ำตาลแว็กซี่เงินฝากภายในคลองหู[3] pachydermatis Malassezia เกิดอักเสบสุนัข seborrhoeic ถูกพบครั้งแรก โดย Dufait ในปี 1975 และอาจเป็นลักษณะอาการตั้งแต่รังแคได้ปากแหลม ที่ติดเชื้อ มีเพิ่มไซต์หลั่งไขมัน[3] ความแตกต่างกับภูมิไวรับสามารถมองเห็นข้ามสายพันธุ์เช่น ติดเชื้อเพิ่มขึ้นระหว่างเวสต์เวสต์ไฮต์แลนด์ไวต์เทร์เรียร์มีการบันทึกความผิดปกติทางพันธุกรรม[3]สภาพแวดล้อมที่ pH ต่ำได้เชื่อมโยงกับกิจกรรมจุลินทรีย์ และสุนัขที่นี่ค่า pH ระดับสูงสุดของผิวหนังของสัตว์เลี้ยงใด ๆ ได้ Malassezia pachydermatis เป็นมักแยกจากผิวหนังและหูมีระดับ pH สูงขึ้น ดังนั้น สนามสุนัขอาจเกิดมากขึ้นเนื่องจากน้ำยาเพิ่มสกิน[14] ตัวอย่างได้ถูกรวบรวม จากหู ผิวหนัง ช่องคลอด ถุงทางทวารหนัก[9] สุนัขติดเชื้อมักจะเกิดร่วมกับ atopy และโรคภูมิแพ้อื่น ๆ[13][15] ในทางตรงกันข้าม ไม่ค่อยติด felines โดย M. pachydermatis แต่เมื่อเกิดอักเสบโอ Malassezia ไม่มักจะเกี่ยวข้องกับเงื่อนไขใด ๆ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Malessezia pachydermatis เป็นเชื้อโรคที่สำคัญในสัตวแพทยศาสตร์. [14] มันได้รับการรู้จักที่จะกลายเป็นต้นเหตุการเกิดโรคที่จะเป็นเจ้าภาพการก่อให้เกิดโรคหูน้ำหนวกและโรคผิวหนัง seborrhoeic. [4] ที่เกี่ยวข้องครั้งแรกกับภายนอกหูชั้นกลางอักเสบในสุนัขในปี 1955 โดย Benght A. กุสตาฟ, ยีสต์นี้มีตั้งแต่ กลายเป็นเชื้อโรคที่สำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการศึกษาของยาสัตว์ขนาดเล็ก รวมถึงอาการเกามากเกินไปหัวสั่นกลิ่นและสีน้ำตาลแดงเงินฝากขี้ผึ้งภายในช่องหู. [3] Malassezia pachydermatis ก่อให้เกิดโรคผิวหนัง seborrhoeic สุนัขถูกค้นพบครั้งแรกโดย Dufait ในปี 1975 และอาจจะโดดเด่นด้วยอาการตั้งแต่รังแคเป็นสะเก็ดแผล การติดเชื้อที่เว็บไซต์หลั่งไขมันจะเพิ่มขึ้น. [3] ความแตกต่างเพื่อความไวสามารถมองเห็นได้ทั่วทั้งสายพันธุ์เช่นการติดเชื้อที่เพิ่มขึ้นในหมู่ West Highland Terrier สีขาวได้รับการบันทึกให้ความผิดปกติทางพันธุกรรม. [3] สภาพแวดล้อมที่มีค่า pH ต่ำได้รับการที่เกี่ยวข้องกับฤทธิ์ต้านจุลชีพ และสุนัขมีในหมู่สูงสุดระดับ pH ของผิวสัตว์โดดเด่นใด ๆ Malassezia pachydermatis จะถูกแยกออกจากกันมากที่สุดของพื้นที่ผิวและหูที่มีระดับค่า pH ที่สูงขึ้น การล่าอาณานิคมของสุนัขดังนั้นอาจเกิดขึ้นมากขึ้นอย่างรวดเร็วเนื่องจากการกินเพิ่มขึ้นเป็นด่าง. [14] ตัวอย่างได้รับการเก็บรวบรวมจากหู, ผิวหนังช่องคลอดและทวารหนักถุง. [9] การติดเชื้อสุนัขมักจะร่วมเกิดขึ้นกับ atopy และความผิดปกติอื่น ๆ ที่แพ้. [ 13] [15] ในทางตรงกันข้ามแมวที่ติดเชื้อไม่ค่อย M. pachydermatis แต่เมื่อ spp Malassezia โรคผิวหนังจะเกิดขึ้นก็ไม่ได้เกี่ยวข้องมักจะมีเงื่อนไขอื่น ๆ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

malessezia pachydermatis เป็นเชื้อโรคที่สำคัญทางอายุรศาสตร์สัตวแพทย์ [ 14 ] ได้กลายเป็นโรคของโฮสต์และก่อให้เกิดโรคหูน้ำหนวก seborrhoeic ผิวหนังอักเสบ [ 4 ] ครั้งแรกที่เกี่ยวข้องกับสุนัขยา externa ในปี 1955 โดย benght อ. กุสตาฟ ยีสต์นี้ได้กลายเป็นตั้งแต่เชื้อโรคที่สำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการศึกษาอายุรศาสตร์สัตว์เล็ก อาการรวมถึงการเกาหัวสั่น กลิ่น สีน้ําตาลแดง ข้าวเหนียวเงินฝากภายในช่องหู . [ 3 ] มาลาซีเซีย pachydermatis ทำให้สุนัข seborrhoeic ผิวหนังอักเสบถูกค้นพบครั้งแรกโดย dufait ในปี 1975 และอาจจะโดดเด่นด้วยอาการแผลตั้งแต่รังแคเป็นสะเก็ด ที่เว็บไซต์ของการติดเชื้อต่อมไขมันหลั่งเพิ่มขึ้น . [ 3 ] ความไวที่สามารถเห็นความแตกต่างในสายพันธุ์เช่นการติดเชื้อที่เพิ่มขึ้นของเวสต์ไฮแลนด์ไวท์เทอร์เรียได้รับมาประกอบกับความผิดปกติทางพันธุกรรม [ 3 ]

เบสต่ำ สภาพแวดล้อมได้เกี่ยวข้องกับฤทธิ์ต้านจุลชีพและสุนัขได้ใน ที่สุด ระดับพีเอชของผิวใด ๆที่โดดเด่นของสัตว์ มาลาซีเซีย pachydermatis ถูกโดดเดี่ยวมากที่สุดจากพื้นที่ของผิวหนังและหูที่มีสูงกว่าระดับ PHดังนั้น การล่าอาณานิคมของสุนัขอาจเกิดขึ้นพร้อมมากขึ้น เนื่องจากผิวหนัง ปัสสาวะเป็นด่าง [ 14 ] ตัวอย่างได้รับการรวบรวมจาก หู ผิวหนัง ช่องคลอด และทวารหนักถุง [ 9 ] สุนัขที่ติดเชื้อมักจะเกิดขึ้นกับบริษัทได้และโรคแพ้อื่น ๆ . [ 13 ] [ 15 ] ในทางตรงกันข้าม felines ไม่ค่อยติด pachydermatis M แต่เมื่อมาลาซีเซีย spp . ผิวหนังอักเสบเกิดขึ้นมันไม่ได้เป็นมักจะเกี่ยวข้องกับเงื่อนไขอื่น ๆ