The Happy PlaceIt was late Septembe

The Happy Place
It was late September, and Hugh and I were in Amsterdam. We’d been invited out for dinner, so at five o’clock we left our hotel and took an alarming one-hundred-twenty-dollar cab ride to the home of our hostess, a children’s book author who lived beside a canal in the middle of nowhere. By the time we arrived, it was dark. Someone opened the door to greet us, and it took me a moment to realize it was Francine. Obscuring her face were two clear plastic bags filled with water. Both were suspended by strings, just sort of sagging there, like testicles. I, of course, asked about them, and she said they were for keeping the flies away. “I don’t know what it is, but they see or sense these sandwich bags and immediately head off in another direction. Isn’t that right, Pauline?” Francine said to her girlfriend. “Not one fly all summer, and usually the house is full of them.”
I planned to think about the plastic bags of water for the remainder of the evening, but other stuff kept getting in the way—Francine’s house, for one, which was really more of a compound: the Francine Institute, with a big modern space for writing, and a separate alcove for the dozens of books she’s authored, and all the products these books have generated, the dolls and posters and calendars.
Dinner was taken in the backyard beside the canal. It was a clear night, cold enough to see our breath, and a fire was burning. Joining us were Pauline, Francine’s ex-husband, and one of their sons, a twenty-year-old named Dan. Like his mother, he was blond, with the sort of looks we all might have were we allowed to construct ourselves from a kit: perfectly spaced blue eyes, perfect cheekbones, a perfect mouthful of big white teeth. On top of that he was really kind and interesting. After dinner we moved our chairs into a circle around the fire pit and were served apple cake. Hugh asked a question about the economy, and Dan explained that the Netherlands has one of the lowest unemployment rates in Europe. “As long as you get a master’s degree you’re pretty much guaranteed a job.” He himself was in his second year of college, majoring in saving the Earth. “That’s not the actual name of the program, but it’s pretty much what it amounts to,” he told us.
I asked what sort of things he was learning, and he brought up a biology class he’d sat through earlier that week. “We were talking about aging and how the average life expectancy keeps creeping upward. It used to be that people died in their midthirties,
but now look at us! And it’s all changing so quickly.” Dan said that the first person who’ll reach the age of two hundred has already been born. “It’s anyone’s guess who it is, but he or she is definitely here.”
It could have been the authority in his voice, or maybe the firelight reflected in his eyes, but for whatever reason, this sounded to me like a prophecy. I swallowed the last of my cake and leaned forward to ask a question. “At the age of a hundred sixty, will this person be like, ‘You know what? I’m starting to feel a little tired,’ or will he be curled into a ball, puddled in drool and Botox?”
“We don’t know,” Dan said.
I stared into the flames and got a sickening feeling that the person we were talking about would turn out to be my father. And that I would be the one left to care for him. Think of the plastic bags of water hanging in the doorway, I told myself, but try as I might, I couldn’t get it out of my mind, not then, shivering beside the dark canal, and not later, on our way back to Amsterdam. The taxi meter clicked ever upward, and I saw the figures as ages rather than sums, thinking, Sixty-six, that’s like being in your twenties. Sixty-seven, that’s still nothing. When I’m sixty-seven my father will be a mere one hundred years old.
That would leave him a whole other century to call at odd hours and ask if I’d gotten a colonoscopy. This is a campaign he started in 1978, the first time he had one. “It was horrible,” he reported. “The doctor made me take my pants off and strapped me into a kind of bottomless chair—tethered me like a hostage. Then he tipped it forward and stuck, no kidding, a three-foot metal rod up my ass! Can you imagine? There I was, begging for mercy. Turned practically upside down, sweat dripping off my nose, I mean to tell you it was just god-awful, like torture. The single worst experience of my entire life.” Then, in the same breath, he added, “I think you should get one.”
“But I’m only twenty-two years old!”
“It’s never too early,” he told me. “Go on. I’ll pay for it myself.”
I said to my sister Lisa, “It’s like he thinks I’ll enjoy it.”
I’d heard the procedure was easier now than it was in the late ’70s. Rather than being strapped into a chair, you lie on your side, doped to the gills, while a slender tentacle no thicker than packing twine meanders the empty corridors of your colon. “It couldn’t be simpler,” a doctor promised me. “We knock you out, and you wake up remembering nothing.”
“Nothing about you doing God knows what inside my asshole?” I said. “I’m sorry, but that doesn’t sound very reassuring to me.”
“You’re a ticking time bomb,” my father said. “Mark my words, you wait much longer and you’re going to regret it.”
When I hit fifty he doubled his efforts. He doubled them again the following year, and then it was basically all he ever talked about. I had oral surgery in the summer of 2010 and had just returned from the periodontist, my mouth still numb and leaking blood onto my chin, when the phone rang. “Seeing as that’s done, I want you to get a colonoscopy,” my father said.
I took him with me to a college in New York where I was to give the commencement address, and just before I went onstage he tapped me on the shoulder. “I want you to think about getting a colonoscopy.”
He worked it into every conversation we had. The one after I returned from Amsterdam, for instance, when I called to ask what he wanted for Christmas. “I want for you to get a goddamn colonoscopy.”
“You want your gift to be someone sticking a foreign object up my ass?”
“You’re damn right I do.” He continued to hammer at it until, exhausted, I told him I couldn’t talk anymore. We hung up, and two minutes later he called again.
“Or an iPhone.”
When I think of it, he’s actually not a bad candidate for two hundred. Here he is, eighty-nine years old, and he’s never once spent a night in the hospital. Four times a week he attends a spinning class at the Y, this in addition to a great deal of walking and dragging things around. His memory is excellent. He does all his own shopping and

“Blond or dark?” I asked.
“Doesn’t matter.”
“Could I possibly cut out the gin part? Marinate them in, I don’t know, coffee or something.”
“Do you want to live or don’t you?” he asked.
When I told my father about Dan’s prophecy, he said, “Aw, baloney. A twenty-year-old kid in Holland, what does he know?”
“He learned it in school.”
“No, he didn’t,” my father said. “The guy was just pulling your leg.” He had a similaropinion of the plastic bags hanging in Francine’s doorway. “It’s just a load of BS.”
“As opposed to seven gin-soaked raisins keeping you alive until you’re eighty-nine?”
“Hey,” he said, “those raisins work!”
If not them, something was doing the trick. He harassed me with the energy of a man half his age until finally, six months after our trip to Amsterdam, I cracked. I was in the United States at the time, in the midst of a thirty-day, thirty-city tour. Once it was over, I planned on visiting my family, and, figuring I’d just be sitting around anyway, I called a North Carolina endoscopy center and made an appointment. The place I chose was not in Raleigh—my father would have insisted on watching—but in Winston-Salem, where Lisa lives.
Booking the procedure two weeks in advance left me plenty of time to collect stories, both good and bad. The part maligned by just about everyone was the preparation. In order for your colon to be properly studied, it has to be empty. To achieve this, you are prescribed a horrific combination of laxatives and stool softeners that essentially chains you to the toilet for a period of twelve to eighteen hours. Some of the people I spoke with had remained conscious during their colonoscopies and had even joined their doctors in watching the footage live on the monitor. These tended to be the same types who did their own taxes and read Consumer Reports before buying a dehumidifier or toaster oven. They were, in effect, the types I am not.
As long as somebody knocked me out, I felt that I’d be okay. Then I met a woman who took my fragile peace of mind and shattered it. “The camera up the bottom part was not so bad,” she reported. “I was out cold while all that happened, but then I was wheeled into what was called ‘the farting room’ and told I couldn’t leave until I had passed enough gas to satisfy them.”
“No!” I said.
“They inflate your colon with air, and you absolutely have to get it out before going home,” she told me. “I had a nurse literally pressing on my stomach like she was kneading dough.”
“And you had to do that…in front of people?”
She closed her eyes and nodded.
“I can’t,” I told her.
“But you’ll have to!”
“No, seriously. I can’t.”
“I didn’t have a farting room,” Lisa said when I repeated the woman’s story. “At least it wasn’t written on the door. And you might think it’s crazy, but I loved my colonoscopy.” Without my sister’s enthusiasm I might have canceled my appointment. As it was, she could not have been more helpful or encouraging. The day before my procedure, she gave me my laxatives and poured my first glass of Gatorade mixed with stool softener. I drank the required thirty-two ounces, I suffered the effects, and the next morning I forced down another bottle. I’d thought that going without solid food for a total of twenty-fou

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีความสุขก็ช่วงปลายเดือนกันยายน และฮิวจ์และฉันถูกในอัมสเตอร์ดัม เราได้รับเชิญออกเย็น เพื่อที่ห้าโมงเราออกจากโรงแรมของเรา และเอา การน่าเป็นห่วงหนึ่งร้อยยี่สิบดอลลาร์นั่งแท็กซี่ไปที่บ้านของผู้หญิงของเรา ผู้เขียนหนังสือสำหรับเด็กที่อาศัยอยู่ริมคลองแสงอรุณ โดยเวลาเรามาถึง มันเป็นสีเข้ม มีคนเปิดประตูทักทายเรา และเอาฉันขณะตระหนักก็ Francine Obscuring ใบหน้าของเธอมีถุงพลาสติกใสที่สองเต็มไป ด้วยน้ำ ทั้งสองถูกหยุดชั่วคราว โดยสาย การจัดเรียงของเพียงหย่อนคล้อย เช่น testicles แน่นอน ถามเกี่ยวกับพวกเขา และเธอกล่าวว่า พวกเขาทำให้แมลงวันไป "ไม่รู้มันคืออะไร แต่พวกเขาดู หรือรู้สึกเหล่านี้ถุงแซนวิช และหัวปิดทันทีในทิศทางอื่น ไม่สิทธิ สาว" Francine กล่าวว่า แฟนของเธอ "ไม่ร้อนแมลงวันหนึ่งทั้งหมด และปกติบ้านได้เต็มที่ของพวกเขา"ฉันวางแผนคิดถุงพลาสติกของน้ำส่วนที่เหลือของตอนเย็น แต่สิ่งอื่น ๆ เก็บต้นแบบ — Francine ของบ้าน หนึ่ง ซึ่งเพิ่มมากขึ้นจริง ๆ ของสารประกอบ: สถาบัน Francine ทันสมัยสะอาดสำหรับเขียน และแอลโคฟอโศกแยกต่างหากสำหรับการนับสิบหนังสือเธอเป็น และผลิตภัณฑ์มีสร้างหนังสือเหล่านี้ตุ๊กตา และโปสเตอร์ และปฏิทินอาหารค่ำถูกนำบ้านริมคลอง มันเป็นคืนชัดเจน เย็นพอที่จะเห็นลมหายใจของเรา และไฟกำลังไหม้ รวมเราได้สาว Francine ของอดีตสามี และบุตรของพวกเขา หนึ่งมียี่สิบปีชื่อด่าน เช่นแม่ของเขา เขาทอง มีการเรียงลำดับของเราทั้งหมดอาจมีลักษณะ เราสามารถสร้างตนเองจากชุด: ระยะห่างตาสีฟ้า cheekbones เหมาะ ถูกปากที่สมบูรณ์แบบของฟันใหญ่อย่างสมบูรณ์ ด้านบนของที่ เขาแนะนำจริง ๆ และน่าสนใจ หลังจาก เราย้ายเก้าอี้ของเราเป็นวงกลมรอบหลุมไฟ และถูกเสิร์ฟเค้กแอปเปิ้ล ฮิวจ์ถามคำถามเกี่ยวกับเศรษฐกิจ และด่านอธิบายว่า เนเธอร์แลนด์มีอัตราการว่างงานต่ำที่สุดในยุโรป "ตราบใดที่คุณได้รับปริญญา คุณกำลังสวยมากรับประกันงาน" เขาเองได้ในปีที่สองของวิทยาลัย majoring ในบันทึกโลก "นั่นไม่ใช่ชื่อจริงของโปรแกรม แต่ก็สวยมากอะไรจะยอดเงิน เขาบอกเราถามเรียงลำดับสิ่งของสิ่งที่เขาเรียนรู้ และขึ้นชั้นเรียนชีววิทยาเขามีเสาร์ก่อนหน้านี้สัปดาห์ที่ผ่านมา "เรากำลังพูดถึงอายุและวิธีอายุขัยเฉลี่ยจะเลื้อยขึ้น ควรจะเป็นว่า คนที่เสียชีวิตใน midthirties ของพวกเขาแต่ตอนนี้ ตาเรา และเป็นการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดอย่างรวดเร็ว" แดนกล่าวว่า บุคคลแรกที่จะถึงอายุสองร้อยได้แล้วการเกิดมา "มันเป็นของทุกคนเดาเป็น แต่เขาหรือเธอจะแน่นอนที่นี่"ก็อาจได้รับอำนาจในเสียงของเขา หรือบางที firelight ในสายตาของเขา แต่เหตุผลใด นี้แต่เพียงแห่งผมเช่นการพยากรณ์ สุดท้ายเค้กของฉันกลืนกิน และก็เอนไปข้างหน้าเพื่อถามคำถาม "อายุหกร้อย คนนี้จะชอบ, ' คุณรู้หรือไม่ ผมกำลังเริ่มรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย หรือจะเขาจะโค้งเป็นลูก puddled ให้และโบท็อกซ์? "แดนกล่าวว่า "เราไม่รู้ฉันจ้องไปในเปลวไฟ และมีความรู้สึก sickening ให้คนที่เรากำลังพูดถึงออกมาเป็น พ่อ และที่ฉันจะเป็นที่หนึ่งด้านการดูแลเขา คิดถุงพลาสติกน้ำแขวนในประตู ฉันบอกตัวเอง แต่ลองเป็นฉันอาจ ฉันไม่ได้รับมันจากใจ ไม่แล้ว สั่นข้างคลองมืด และไม่ หลัง บนทางไปอัมสเตอร์ดัม มิเตอร์แท็กซี่คลิเคยขึ้น ฉันเห็นตัวเลขเป็นอายุมากกว่าผลรวม คิด หกหก ที่เหมือนอยู่ในยี่ของคุณ หกเจ็ด ที่ยังไม่ เมื่อผมเป็นพ่อจะมีเพียงหนึ่งร้อยปี 67ที่จะให้เขาเซ็นจูรี่อื่น ๆ ทั้งชั่วโมงคี่ และถามถ้า ฉันมีอากาศ colonoscopy นี่คือแคมเปญที่เขาเริ่มต้นในปี 1978 ครั้งแรกที่เขาหนึ่ง "มันน่ากลัว, " เขารายงาน "หมอที่ทำให้ฉันถอดกางเกงของฉัน และ strapped ฉันเป็นแบบเก้าอี้ bottomless — tethered ฉันเหมือนเป็นตัวประกัน เขาก้นไปข้างหน้า แล้ว ติด ไม่ล้อเล่น แกนโลหะสามเท้าขึ้นตูดของฉัน คุณสามารถจินตนาการ มีผม ขอทานความเมตตา เปิดจริงคว่ำ เหงื่อขจีปิดจมูกของฉัน ฉันตั้งใจ จะบอกคุณก็เพียง god-awful เช่นทรมาน เดียวเลวประสบการณ์ของชีวิต" จาก นั้น ในลมหายใจเดียวกัน เขาเพิ่ม "ผมคิดว่า คุณควรได้รับหนึ่ง""แต่ฉันอายุเพียงยี่สิบสองปี""ก็ไม่เคยเกินไปก่อน เขาบอกฉัน "ไป จะจ่ายสำหรับตัวเอง"ผมพูดกับลิซ่าพี่สาวของฉัน "ได้เหมือนเขาคิดผมจะสนุกกับมัน"ฉันได้ยินวิธีการง่ายกว่านี้ก็ในปลาย ' 70s แทนกำลัง strapped ในแบบเก้าอี้ คุณอยู่ในด้านของคุณ doped เพื่อ gills ในขณะที่งวงสเลนเดอร์ไม่หนากว่าบรรจุ twine ตัดทางเดินว่างเปล่าของคู่ของคุณ "มันไม่ได้ง่าย หมอสัญญาฉัน "เราเคาะคุณออก และคุณตื่นจำไม่""อะไรเกี่ยวกับพระเจ้าจะรู้อะไรภายใน asshole ของฉัน" ฉันเคยพูด "ผมเสียใจ แต่ที่ไม่เสียงแข่งขันต่ออายุฉันมาก"พ่อกล่าวว่า "คุณ ticking ระเบิดเวลา "เครื่องหมายคำพูดของฉัน คุณรอมากอีกต่อไป และคุณจะเสียใจมัน"เมื่อฉันกด เขาห้าสิบสองเท่าความพยายามของเขา เขาสองเท่าได้อีกปีต่อมา และก็พื้นทั้งหมดที่เขาเคยพูดคุยเกี่ยวกับ ฉันมีศัลยกรรมช่องปากในฤดูร้อนของปี 2010 และมีเพียงแค่ส่งกลับจาก periodontist เลือดของฉันปากยังคง numb และรั่วลงบนชิ้นของฉัน รางโทรศัพท์ พ่อกล่าวว่า "เห็นเท่าที่จะทำ ฉันต้องการให้คุณเรียก colonoscopy,"ผมเอาเขากับฉันไปวิทยาลัยในนิวยอร์กซึ่งได้ให้อยู่เริ่ม และเพียงก่อนฉันไป onstage เขาเคาะฉันบนไหล่ "ผมอยากให้คุณคิดว่า เกี่ยวกับการ colonoscopy"เขาทำงานได้ในทุกบทสนทนาที่เราได้ หนึ่งหลังจากที่ฉันกลับจากอัมสเตอร์ดัม ตัวอย่าง เมื่อฉันเรียกถามสิ่งที่เขาต้องการสำหรับคริสต์มาส "ฉันต้องการคุณ goddamn colonoscopy""คุณต้องการของขวัญให้คนติดสิ่งแปลกปลอมขึ้นตูดของฉัน""คุณเข้าไอ้ฉันทำ" เขายังคงตอกที่จน เหนื่อย ผมบอกผมไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป เราแขวนไว้ และสองนาทีต่อมาเขาเรียกอีกครั้ง"ขึ้น iPhone"เมื่อคิดว่า เขาได้จริงต้องเสียสองร้อย ที่นี่เขา มี เอ้เก้าปี และเขาเคยใช้เวลากลางคืนในโรงพยาบาล เวลาสี่สัปดาห์เขาเข้าร่วมคลาสปั่นที่ Y นี้นอกจากนี้การเดิน และลากสิ่งรอบ ๆ มาก หน่วยความจำของเขาได้ดี คงไม่ทั้งหมดของเขาช้อปปิ้ง และ"ทองเข้ม หรือ" ถาม"ไม่เป็นไร""ไม่ผมอาจจะตัดออกส่วนกิน Marinate ใน ฉันไม่ รู้ กาแฟหรือบางสิ่งบางอย่าง""คุณต้องการอยู่ หรือไม่คุณ" เขาถามเมื่อฉันบอกพ่อเกี่ยวกับคำพยากรณ์ของแดน เขากล่าว "Aw, baloney เด็กอายุยี่สิบปีในฮอลแลนด์ สิ่งไม่เขารู้""เขาเรียนมันเรียน""ไม่ เขาไม่ได้ พ่อพูด "คนเพียงดึงขาของคุณ" เขา similaropinion ของถุงพลาสติกที่แขวนในประตูของ Francine "มันเป็นเพียงภาระของ BS""ตรงข้ามกับเซเว่นเปี่ยมล้นไปด้วยกินลูกเกดให้คุณมีชีวิตอยู่จนกระทั่งคุณกำลังเก้าเอ้""Hey เขากล่าวว่า "ลูกเกดที่ทำงาน"ถ้าพวกเขาไม่ สิ่งทำหลอกลวง เขาข่มฉันกับพลังงานของมนุษย์ครึ่งอายุของเขาจนในที่สุด หกเดือนหลังจากเราเดินทางไปยังอัมสเตอร์ดัม ฉันแตก ผมอยู่ในสหรัฐอเมริกาในเวลา กลาง วันสามสิบ สามสิบซิตี้ทัวร์ เมื่อมันผ่าน ฉันวางแผนในการเยี่ยมชมครอบครัวของฉัน และ หาฉันจะเพียงได้นั่งรอบต่อไป ฉันเรียกศูนย์ส่องกล้องนอร์ทแคโรไลนา และทำการนัดหมาย ผมเลือกไม่ใช่แพทย์ — พ่อจะได้ยืนยันในการดู — แต่ ใน Winston-Salem ที่ลิซ่าอยู่ขั้นตอนการจองล่วงหน้า 2 สัปดาห์ซ้ายฉันมากเวลาจะรวบรวมเรื่องราว ทั้งดี และไม่ดี ส่วน maligned เพียงเกี่ยวกับทุกคนเตรียมจะได้ เพื่อให้คู่ของคุณจะสามารถเรียนได้อย่างถูกต้อง มันเป็นว่างเปล่า เพื่อให้บรรลุนี้ คุณจะกำหนดชุด horrific นาน ๆ และระบบอุจจาระที่เป็น chains คุณต้องเข้าห้องน้ำนานถึงสองถึงจำนวนชั่วโมง บางคนที่ฉันพูดกับก็ยังคงห่วงใยระหว่าง colonoscopies ของพวกเขา และแม้ได้เข้าร่วมการแพทย์ในการดูวิดีโอที่อยู่บนจอภาพ เหล่านี้มีแนวโน้มเป็น ชนิดเดียวกันที่ได้ภาษีของตนเอง และอ่านรายงานผู้บริโภคก่อนที่จะซื้อเตาอบเครื่องลดความชื้นหรือเครื่องปิ้งขนมปัง พวกเขา มีผล ชนิดที่ฉันไม่ตราบใดที่คนโบว์ลิ่ง ฉันออกฉันรู้สึกว่า ฉันจะเป็นไร จากนั้น ผมได้พบกับผู้หญิงที่เอาฉันสันติภาพที่เปราะบางของจิตใจ และมันทำลายอย่างราบคาบ "กล้องส่วนล่างไม่เลว, " เธอรายงาน "ผมออกเย็นในขณะที่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่แล้ว ฉันถูกล้อเป็นสิ่งที่ถูกเรียกว่า 'ห้อง farting' และบอกผมไม่ปล่อยจนกว่าฉันได้ผ่านก๊าซเพียงพอเพื่อตอบสนองพวกเขา""ไม่" ฉันเคยพูด"พวกเขาพองของลำไส้ใหญ่ ด้วยเครื่อง และคุณจริง ๆ ต้องรับออกก่อนออกจากบ้าน เธอบอกฉัน "ฉันมีพยาบาลอย่างแท้จริงกดบนท้องของฉันเหมือนเธอถูก kneading แป้ง""และก็ต้องทำ...หน้าคน"เธอปิดตาเธอ และพยักหน้าบอกเธอ "ฉันไม่สามารถ"แต่คุณจะต้อง""ไม่มี อย่างจริงจัง ฉันไม่""ผมไม่ได้มีห้องพัก farting ลิซ่ากล่าวเมื่อฉันซ้ำเรื่องราวของผู้หญิง "น้อยมันไม่ได้เขียนบนประตู และคุณอาจคิดว่า เป็นบ้า แต่ฉันรัก colonoscopy ของฉัน" ไม่ มีความกระตือรือร้นของน้อง ผมอาจได้ยกเลิกการนัดหมายของฉัน เหมือนเดิม เธออาจไม่ได้ประโยชน์เพิ่มเติม หรือให้กำลังใจ วันก่อนขั้นตอนของฉัน เธอฉันให้นาน ๆ ของฉัน และ poured แก้ว Gatorade ผสมกับอุจจาระนุ่มของฉันแรก ฉันดื่มกรัมสามสิบสองต้อง ฉันประสบผลกระทบ และตอนเช้าถัดไปฉันบังคับลงขวดอีก ฉันมีความคิดว่า จะไม่ มีอาหารแข็งในจำนวนยี่สิบ fou

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สถานที่มีความสุข
มันเป็นช่วงปลายเดือนกันยายนและฮิวจ์และฉันอยู่ในอัมสเตอร์ดัม เราต้องการได้รับเชิญออกสำหรับอาหารค่ำเพื่อที่ 5:00 เราออกจากโรงแรมและเอาน่ากลัวหนึ่งร้อยยี่สิบดอลลาร์นั่งรถแท็กซี่ไปที่บ้านของเจ้าภาพของเรา, ผู้เขียนหนังสือเด็กที่อาศัยอยู่ข้างคลองของเราใน กลางไม่มีที่ไหนเลย เมื่อถึงเวลาที่เรามาถึงมันก็มืด ใครบางคนเปิดประตูเพื่อทักทายเราและมันเอาฉันสักครู่เพื่อตระหนักถึงมันเป็นฟราน ปิดบังใบหน้าของเธอถูกสองถุงพลาสติกใสเต็มไปด้วยน้ำ ทั้งสองถูกระงับโดยสตริงเพียงการเรียงลำดับของความหย่อนคล้อยมีเช่นลูกอัณฑะ ผมของหลักสูตรถามเกี่ยวกับพวกเขาและเธอกล่าวว่าพวกเขาในการรักษาแมลงวันออกไป "ผมไม่ทราบว่ามันคืออะไร แต่พวกเขาเห็นหรือรู้สึกถุงแซนวิชเหล่านี้และทันทีที่มุ่งหน้าไปในทิศทางอื่น ไม่เหมาะสมที่พอลลีน "ฟรานกล่าวกับแฟนของเธอ "ไม่ได้หนึ่งบินในช่วงฤดูร้อนและมักจะบ้านที่เต็มไปด้วยพวกเขา."
ผมวางแผนที่จะคิดเกี่ยวกับถุงพลาสติกของน้ำที่เหลือของตอนเย็น แต่สิ่งอื่น ๆ เก็บรับในบ้านทางฟรานฯ สำหรับหนึ่งซึ่ง ได้รับมากขึ้นจริงๆสารประกอบ. สถาบันฟรานซีนที่มีพื้นที่ที่ทันสมัยขนาดใหญ่สำหรับการเขียนและซุ้มที่แยกต่างหากสำหรับหลายสิบของหนังสือที่เธอเขียนและผลิตภัณฑ์ทั้งหมดหนังสือเหล่านี้ได้สร้างตุ๊กตาและโปสเตอร์และปฏิทิน
งานเลี้ยงอาหารค่ำที่ถูกนำ ในสนามหลังบ้านข้างคลอง มันเป็นคืนที่ชัดเจนเย็นพอที่จะเห็นลมหายใจของเราและไฟไหม้ ร่วมงานกับเราเป็นพอลลีน, ฟรานอดีตสามีและบุตรชายของพวกเขายี่สิบปีชื่อแดน เช่นเดียวกับแม่ของเขาเขาเป็นสีบลอนด์ที่มีการเรียงลำดับของรูปลักษณ์ที่เราทุกคนอาจจะมีพวกข้าได้รับอนุญาตให้สร้างตัวเองจากชุด: ระยะห่างอย่างสมบูรณ์แบบตาสีฟ้าโหนกแก้มที่สมบูรณ์แบบคำหนึ่งที่สมบูรณ์แบบของฟันสีขาวขนาดใหญ่ ด้านบนของที่เขาเป็นจริงๆชนิดและน่าสนใจ หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเราย้ายเก้าอี้ของเราเป็นวงกลมรอบหลุมไฟและถูกนำมาเสิร์ฟเค้กแอปเปิ้ล ฮิวจ์ถามคำถามเกี่ยวกับเศรษฐกิจและแดนอธิบายว่าเนเธอร์แลนด์มีหนึ่งในที่ต่ำที่สุดอัตราการว่างงานในยุโรป "ตราบใดที่คุณได้รับการศึกษาระดับปริญญาโทที่คุณกำลังรับประกันงานสวยมาก." เขาเองก็ในปีที่สองของการเรียนวิชาเอกในการอนุรักษ์โลก "นั่นไม่ใช่ชื่อจริงของโปรแกรม แต่ก็สวยมากสิ่งที่มันจะมีจำนวน" เขาบอกกับเรา.
ฉันถามสิ่งที่ประเภทของสิ่งที่เขาได้เรียนรู้และเขานำขึ้นวิชาชีววิทยาเขาต้องการนั่งผ่านสัปดาห์ก่อนหน้านี้ว่า "เรากำลังพูดคุยเกี่ยวกับการเกิดริ้วรอยและวิธีการที่อายุขัยเฉลี่ยช่วยให้คืบคลานขึ้นไป จะใช้เป็นว่าคนที่เสียชีวิตใน midthirties ของพวกเขา
แต่ตอนนี้มองไปที่เรา! และมันคือทั้งหมดที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว. "แดนกล่าวว่าคนแรกที่จะถึงอายุสองร้อยได้รับการเกิด "มันเป็นเรื่องคาดเดาว่าเป็นใครทุกคน แต่เขาหรือเธอเป็นมั่นเหมาะที่นี่."
มันจะได้รับอำนาจในเสียงของเขาหรืออาจจะสะท้อนให้เห็นแสงไฟในดวงตาของเขา แต่ด้วยเหตุผลอะไรก็ตามนี้เป่าผมชอบคำทำนาย ผมกลืนกินสุดท้ายของเค้กของฉันและโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อถามคำถาม "ตอนอายุร้อยหกสิบคนนี้จะเป็นเช่น 'คุณรู้อะไร ฉันเริ่มที่จะรู้สึกเหนื่อยน้อย 'หรือเขาจะขดเป็นลูก puddled ใน drool และโบท็อกซ์? "
"เราไม่ทราบว่า" แดนกล่าวว่า.
ผมจ้องเข้าไปในเปลวไฟและมีความรู้สึกเกลียดที่ คนที่เรากำลังพูดถึงจะเปิดออกมาเป็นพ่อของฉัน และที่ฉันจะเป็นหนึ่งทางด้านซ้ายเพื่อดูแลเขา คิดว่าถุงพลาสติกของน้ำที่แขวนอยู่ในประตูที่ผมบอกกับตัวเอง แต่พยายามเป็นฉันอาจฉันไม่สามารถรับมันออกจากใจของฉันไม่ได้แล้วตัวสั่นอยู่ข้างคลองมืดและไม่ได้ต่อมาในทางของเรากลับมา ไปยังอัมสเตอร์ดัม เมตรรถแท็กซี่คลิกที่เคยขึ้นไปและผมเห็นตัวเลขเป็นวัยมากกว่าผลบวกคิดหกสิบหกที่เหมือนอยู่ในวัยยี่สิบของคุณ หกสิบเจ็ดที่ยังคงไม่มีอะไร เมื่อฉันหกสิบเจ็ดพ่อของฉันจะเป็นเพียงหนึ่งร้อยปี.
ที่จะปล่อยให้เขาศตวรรษที่อื่น ๆ ทั้งหมดที่จะเรียกในเวลาที่แปลกและถามว่าผมต้องการอากาศลำไส้ นี้เป็นแคมเปญที่เขาเริ่มต้นในปี 1978 เป็นครั้งแรกที่เขามีหนึ่ง "มันเป็นเรื่องที่น่ากลัว" เขารายงาน "หมอทำให้ฉันใช้กางเกงของฉันออกและมัดผมเป็นชนิดของลึกเก้าอี้ล่ามไว้กับฉันเหมือนตัวประกัน จากนั้นเขาก็เอียงไปข้างหน้าและติดล้อเล่นไม่มีแกนโลหะสามฟุตขึ้นตูดของฉัน! คุณสามารถจินตนาการ? แล้วผมก็ขอความเมตตา หันจริงคว่ำเหงื่อหยดออกจากจมูกของฉันฉันหมายถึงที่จะบอกคุณว่ามันเป็นเพียงพระเจ้าอันยิ่งใหญ่เช่นการทรมาน ประสบการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเดียวของชีวิตทั้งหมดของฉัน. "จากนั้นในลมหายใจเดียวกันเขากล่าวเสริมว่า" ผมคิดว่าคุณควรจะได้รับอย่างใดอย่างหนึ่ง. "
"แต่ฉันก็แค่ยี่สิบสองปี!"
"มันไม่เร็วเกินไป" เขา บอกฉัน "ไปเมื่อวันที่ ฉันจะจ่ายสำหรับตัวเอง. "
ผมพูดกับน้องสาวของลิซ่าของฉัน "มันก็เหมือนกับการที่เขาคิดว่าผมจะสนุกกับมัน."
ฉันได้ยินขั้นตอนก็ง่ายกว่านี้ก็ในช่วงปลายยุค 70 แทนที่จะถูกมัดติดลงบนเก้าอี้คุณอยู่บนด้านข้างของคุณเจือเหงือกในขณะที่หนวดเรียวไม่มีหนากว่าบรรจุเส้นคดเคี้ยวทางเดินที่ว่างของลำไส้ของคุณ "มันไม่สามารถจะง่าย" หมอสัญญากับฉัน "เราเคาะคุณออกและคุณตื่นขึ้นมาไม่มีอะไรจดจำ."
"ไม่มีอะไรเกี่ยวกับคุณทำพระเจ้ารู้ว่าสิ่งที่อยู่ภายในช่องทวารหนักของฉันได้อย่างไร" ผมพูด "ฉันขอโทษ แต่ที่ไม่ได้เสียงที่มั่นใจมากที่จะฉัน."
"คุณกำลังระเบิดเวลาฟ้อง" พ่อของฉันกล่าวว่า "เครื่องหมายคำของฉันคุณรอนานและคุณจะเสียใจมัน."
เมื่อฉันตีห้าสิบเขาสองเท่าความพยายามของเขา เขาสองเท่าพวกเขาอีกครั้งในปีต่อไปและจากนั้นมันเป็นพื้นทั้งหมดที่เขาเคยพูดคุยเกี่ยวกับ ผมได้รับการผ่าตัดในช่องปากในช่วงฤดูร้อนของปี 2010 และเพิ่งกลับมาจาก periodontist ปากของฉันยังคงเลือดชาและการรั่วไหลลงบนคางของฉันเมื่อโทรศัพท์ดัง "เห็นเป็นที่ทำฉันต้องการให้คุณที่จะได้รับการส่องกล้อง" พ่อของฉันกล่าวว่า.
ฉันเอาเขากับฉันไปที่วิทยาลัยในนิวยอร์กที่ผมจะให้ที่อยู่เริ่มต้นและเพียงแค่ก่อนที่จะไปอยู่บนเวทีเขาเคาะฉัน ไหล่ "ผมอยากให้คุณคิดเกี่ยวกับการส่องกล้อง."
เขาทำงานมันในการสนทนาที่เรามีทุก หนึ่งหลังจากที่ผมกลับจากอัมสเตอร์ดัมตัวอย่างเช่นเมื่อฉันเรียกว่าจะขอให้สิ่งที่เขาต้องการสำหรับคริสต์มาส "ผมอยากให้คุณได้รับการส่องกล้อง Goddamn."
"คุณต้องการของขวัญของคุณจะเป็นคนที่ติดวัตถุต่างประเทศขึ้นตูดของฉัน"
"คุณด่าขวาที่ฉันทำ." เขายังคงค้อนที่มันจนหมดผม บอกเขาว่าผมไม่สามารถพูดคุยอีกต่อไป เราแขวนขึ้นและอีกสองนาทีต่อมาเขาเรียกอีกครั้ง.
"หรือ iPhone."
เมื่อฉันคิดว่ามันจริงแล้วเขาไม่ได้เป็นผู้สมัครที่ดีสำหรับสองร้อย ที่นี่เขาเป็น 89 ปีและเขาก็ไม่เคยใช้เวลาทั้งคืนอยู่ในโรงพยาบาล สี่ครั้งต่อสัปดาห์เขาเข้าเรียนชั้นปั่นที่ Y นี้นอกเหนือจากการจัดการที่ดีของการเดินและการลากสิ่งรอบ ๆ หน่วยความจำของเขาเป็นอย่างดี เขาทำทุกการช้อปปิ้งของตัวเองและ"สีบลอนด์เข้มหรือ?" ฉันถาม. "ไม่สำคัญ." "ฉันจะอาจจะตัดออกเป็นส่วนหนึ่งจิน? หมักไว้ในผมไม่ทราบว่ากาแฟหรือบางสิ่งบางอย่าง. " "คุณต้องการที่จะมีชีวิตอยู่หรือทำไม่ได้คุณ?" เขาถาม. เมื่อฉันบอกพ่อของฉันเกี่ยวกับคำทำนายของแดนเขากล่าวว่า "แย่เรื่องเหลวไหล เด็กยี่สิบปีในฮอลแลนด์, สิ่งที่เขาไม่รู้หรือไม่ " "เขาได้เรียนรู้ในโรงเรียน." "ไม่เขาไม่ได้" พ่อของฉันกล่าวว่า "คนเป็นเพียงการดึงขาของคุณ." เขามี similaropinion ของถุงพลาสติกที่แขวนอยู่ในประตูของฟราน "มันเป็นเพียงการโหลดของ BS." "เมื่อเทียบกับเจ็ดลูกจิแช่ทำให้คุณมีชีวิตอยู่จนกว่าคุณจะ 89?" "เฮ้" เขากล่าวว่า "ลูกเกดผู้ที่ทำงาน!" ถ้าไม่ได้พวกเขาสิ่งที่กำลังทำอยู่ เคล็ดลับ เขางุ่นง่านผมด้วยการใช้พลังงานของมนุษย์ครึ่งอายุของเขาจนในที่สุดหกเดือนหลังจากการเดินทางของเราไปยังอัมสเตอร์ดัมผมแตก ผมอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกาในเวลานั้นในท่ามกลางสามสิบวันทัวร์สามสิบเมือง เมื่อมันถูกกว่าผมวางแผนในการเยี่ยมครอบครัวของฉันและการหาผมเพียงแค่ต้องการจะนั่งรอบต่อไปผมเรียกว่าอร์ทแคโรไลนาศูนย์ส่องกล้องและทำให้ได้รับการแต่งตั้ง สถานที่ที่ผมเลือกไม่ได้อยู่ในราลีพ่อของฉันจะได้ยืนยันที่จะดู แต่ใน Winston-Salem ที่ลิซ่ายังมีชีวิตอยู่. ขั้นตอนการจองห้องพักสองสัปดาห์ล่วงหน้าทิ้งฉันมีเวลาอีกมากที่จะเก็บเรื่องราวทั้งดีและไม่ดี ส่วนที่กล่าวหาโดยเพียงเกี่ยวกับทุกคนเตรียมความพร้อม เพื่อให้ลำไส้ของคุณจะได้รับการศึกษาอย่างถูกต้องก็จะต้องมีที่ว่างเปล่า เพื่อให้บรรลุนี้คุณจะกำหนดรวมกันที่น่ากลัวของยาระบายและน้ำยาปรับอุจจาระที่เป็นหลักโซ่คุณเข้าห้องน้ำเป็นระยะเวลาสิบแปดชั่วโมง บางส่วนของคนที่ผมได้พูดคุยกับเขายังคงอยู่ในระหว่างการมีสติ colonoscopies และได้เข้าร่วมแม้แพทย์ของพวกเขาของพวกเขาในการดูภาพที่อยู่บนจอแสดงผล เหล่านี้มักจะเป็นประเภทเดียวที่ไม่เสียภาษีของตัวเองและอ่านรายงานของผู้บริโภคก่อนที่จะซื้อเครื่องลดความชื้นหรือเตาอบเครื่องปิ้งขนมปัง พวกเขาอยู่ในผลประเภทผมไม่ได้. ตราบใดที่ใครบางคนเคาะฉันออกฉันรู้สึกว่าฉันจะโอเค จากนั้นผมได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามามีความสงบสุขของฉันที่เปราะบางของจิตใจและแตกมัน "กล้องขึ้นส่วนด้านล่างก็ไม่ได้เลวร้าย" เธอรายงาน "ผมเย็นออกในขณะที่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่แล้วฉันถูกเข็นเข้าไปในสิ่งที่ถูกเรียกว่า 'ห้อง Farting' และบอกว่าฉันไม่สามารถออกจนกว่าฉันจะได้ผ่านก๊าซเพียงพอที่จะตอบสนองพวกเขา." "ไม่!" ผมพูดว่า. " พวกเขาพองลำไส้ของคุณกับอากาศและคุณอย่างต้องได้รับมันออกก่อนที่จะกลับบ้าน "เธอบอกฉัน "ผมมีพยาบาลอักษรกดที่ท้องของฉันเหมือนเธอเป็นนวดแป้ง." "และคุณจะต้องทำอย่างนั้น ... ในด้านหน้าของคน?" เธอปิดตาของเธอและพยักหน้า. "ฉันไม่สามารถทำได้" ฉันบอกเธอ. " แต่คุณจะต้อง! " "ไม่จริงจัง ฉันไม่สามารถ. " "ผมไม่ได้มีห้องพัก Farting" ลิซ่ากล่าวว่าเมื่อฉันซ้ำเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่ง "อย่างน้อยมันก็ไม่ได้เขียนไว้ในประตู และคุณอาจคิดว่ามันบ้า แต่ฉันรักลำไส้ของฉัน. "ถ้าไม่มีความกระตือรือร้นน้องสาวของฉันฉันอาจจะยกเลิกการแต่งตั้งของฉัน ขณะที่มันกำลังเธอไม่สามารถได้รับประโยชน์มากขึ้นหรือให้กำลังใจ วันก่อนขั้นตอนของฉันเธอให้ฉันยาระบายของฉันและเทแก้วแรกของเตอผสมกับน้ำยาปรับอุจจาระ ฉันดื่มที่จำเป็นสามสิบสองออนซ์ผมรับผลกระทบและเช้าวันรุ่งขึ้นผมถูกบังคับให้ลงขวดอีก ฉันคิดว่าจะไม่มีอาหารที่มั่นคงสำหรับการรวมยี่สิบ fou

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีความสุขมันเป็นปลายเดือนกันยายน และฮิวจ์และฉันอยู่ใน อัมสเตอร์ดัม เราได้รับเชิญไปทานอาหาร แล้ว ตอน ห้า ทุ่ม เราออกจากโรงแรมไปถ่างหนึ่งร้อยยี่สิบดอลลาร์ นั่งรถแท็กซี่ไปที่บ้านของพนักงานของเรา , หนังสือเด็กผู้ที่อาศัยอยู่ริมคลองในกลางไม่มีที่ไหนเลย โดยเวลาที่เราไปถึง มันมืด มีคนเปิดประตูเพื่อทักทายเราและมันเอาฉันสักครู่เพื่อตระหนักถึงมันฟราน . บดบังใบหน้าของเธอสองถุงพลาสติกใสที่เต็มไปด้วยน้ำ ทั้งสองถูกระงับโดยสาย แค่หย่อน มี เหมือน อัณฑะ แน่นอน ฉันถามเขา แล้วเธอก็บอกว่ารักษาแล้วบินหนีไป " ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่พวกเขาเห็นหรือรู้สึกถุงแซนวิชเหล่านี้ทันทีและมุ่งหน้าไปในทิศทางอื่นใช่ , พอลลีน ? " ฟรานพูดกับแฟนของเธอ " ไม่มีใครบินฤดูร้อน และมักจะมีบ้านเต็มของพวกเขา . "
ฉันวางแผนที่จะคิดเกี่ยวกับถุงพลาสติกของน้ำสำหรับส่วนที่เหลือของตอนเย็น แต่เรื่องอื่นเก็บไว้เกะกะบ้าน ฟรานซีน คนหนึ่ง ซึ่งเคยเป็นของสารประกอบ : สถาบันฟรานด้วย ใหญ่ทันสมัย พื้นที่สำหรับเขียนและซุ้มที่แยกต่างหากสำหรับหลายสิบของหนังสือที่เธอเขียน และผลิตภัณฑ์ทั้งหมดที่หนังสือเหล่านี้ได้สร้างขึ้น ตุ๊กตา โปสเตอร์และปฏิทิน .
เย็นถ่ายในสวนหลังบ้าน ข้างคลอง มันเป็นคืนที่ใสเย็นพอที่จะเห็นลมหายใจของเรา และไฟกำลังไหม้ ร่วมงานกับเราเป็นพอลลีน , อดีตสามีฟราน และหนึ่งในบุตรชายของพวกเขา ยี่สิบปี ชื่อ แดน เหมือนแม่ของเขาเขาผมบลอนด์ กับมันดู เราอาจจะถูกเราอนุญาตให้สร้างเองจากชุด : สมบูรณ์ระยะดวงตาสีฟ้าที่สมบูรณ์แบบ , โหนกแก้ม มีคำนึงที่สมบูรณ์แบบของฟันขาวใหญ่ ด้านบนของที่เขาเป็นคนดีจริงๆ และน่าสนใจ หลังจากนั้นเราย้ายเก้าอี้ของเราเป็นวงรอบหลุมไฟและเสิร์ฟเค้กแอปเปิ้ล ฮิวจ์ ถามคำถามเกี่ยวกับ เศรษฐกิจแดนอธิบายว่าเนเธอร์แลนด์เป็นหนึ่งในสุด อัตราการว่างงานในยุโรป " ตราบใดที่เธอได้รับปริญญาโทคุณสวยมากรับประกันงาน . " เขาอยู่มหาลัยปี 2 สาขาในการอนุรักษ์โลก " นั่นไม่ใช่ชื่อที่แท้จริงของโปรแกรม แต่มันสวยมากสิ่งที่จํานวน " เขาบอกเรา .
ผมขอทำอะไรเขาได้เรียนรู้เขาจึงพาขึ้นห้องเรียนชีววิทยาที่เขานั่ง ก่อน ที่ สัปดาห์ " เรากำลังพูดเกี่ยวกับอายุและวิธีการอายุขัยเฉลี่ยให้เลื้อยขึ้น มันเคยเป็นคนที่ตายใน midthirties ,
แต่ตอนนี้ดูเรา ! และทุกอย่างมันมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว " แดนกล่าวว่า คนที่จะถึงอายุสองร้อยได้เกิดมา " มันเป็นใครก็เดาว่าเป็นใครแต่เขาหรือเธอจะต้องอยู่ที่นี่ . . . "
มันอาจมีอำนาจในเสียงของเขา หรือบางที แสงไฟจากในห้องสะท้อนให้เห็นในดวงตาของเขา แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม มันฟังดูเหมือนคำทำนาย ผมกลืนสุดท้ายของเค้กและโน้มไปข้างหน้า เพื่อถามคำถาม " อายุเป็นร้อยหกสิบ คนๆนี้จะเป็นเหมือน , ' คุณรู้อะไรมั้ย ? ฉันเริ่มจะรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย