If we turn to the relationship betw

If we turn to the relationship between culture and language, we see some remarkable comments; for example, Sapir (1921) argued that ‘language, race, and culture are not necessarily correlated’, adding the remark ‘language and our thought-grooves are inextricably interrelated, are, in a sense, one and the same’. Yet this single remark does not supply a satisfactory reply to the question of why culture teaching should be involved in language teaching. Kitao (2000) giving reference to several authors lists some of the benefits of teaching culture as follows

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ถ้าเราเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างภาษาและวัฒนธรรม เราเห็นความโดดเด่น เช่น Sapir (1921) โต้เถียงว่า 'ภาษา การแข่งขัน และวัฒนธรรมไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์' เพิ่มหมายเหตุ 'ภาษาและเราคิดว่าร่องเชื่อม inextricably เป็น ความรู้สึก หนึ่งเดียว' ยัง นี้หมายเหตุเดียวไม่จ่ายพอตอบกลับคำถามทำไมการสอนวัฒนธรรมควรมีส่วนร่วมในการสอนภาษา Kitao (2000) ให้อ้างอิงถึงผู้เขียนหลายรายการมีประโยชน์การสอนวัฒนธรรมดังนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ถ้าเราหันไปความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมและภาษาที่เราเห็นความคิดเห็นที่โดดเด่นบาง ตัวอย่างเช่น Sapir (1921) แย้งว่า 'ภาษาเชื้อชาติและวัฒนธรรมไม่จำเป็นต้องมีความสัมพันธ์' เพิ่มหมายเหตุ 'ภาษาและความคิดร่องของเรามีความสัมพันธ์กันอย่างแยกไม่ออกมีในความเป็นหนึ่งเดียวกัน' ยังนี้คำพูดเดียวไม่จ่ายการตอบที่น่าพอใจให้กับคำถามที่ว่าทำไมการเรียนการสอนวัฒนธรรมควรมีส่วนร่วมในการเรียนการสอนภาษา Kitao (2000) ให้การอ้างอิงถึงนักเขียนหลายคนแสดงรายการบางส่วนของประโยชน์ของว​​ัฒนธรรมการเรียนการสอนดังต่อไปนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถ้าเราเปิดความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมและภาษา เราเห็นบางอย่างที่โดดเด่นความคิดเห็น ; ตัวอย่างเช่นซาเพียร์ ( 1921 ) แย้งว่า " เชื้อชาติ ภาษา และวัฒนธรรม ไม่จําเป็นต้องมี " เพิ่มหมายเหตุ " ภาษาและร่องความคิดของเราเป็นพัลวันคาบ คือ ในความรู้สึก เหมือนกัน " แต่ความเห็นเดียวนี้ไม่จัดหาตอบที่น่าพอใจกับคำถามที่ว่าทำไมการสอนวัฒนธรรมควรมีส่วนร่วมในการสอนภาษา kitao ( 2000 ) ให้อ้างอิงผู้เขียนหลายรายการบางส่วนของประโยชน์ของวัฒนธรรมการสอน ดังนี้