The mall is a common experience for

The mall is a common experience for the majority of American youth; they have
probably been going there all their lives. Some ran within their first large open space,
saw their first fountain, bought their first toys, and read their first book in a mall. They
may have smoked their first cigarette or first joint or turned them down. Teenagers in
America now spend more time in the mall than anywhere else but home and school.
Mostly it is their choice, but some of that mall time is put in as the result of twopaycheck
and single-parent households, and the lack of other viable alternatives.
The presence of so many teenagers for so much time was not something mall
developers planned on. In fact, it came as a big surprise. But kids became a fact of
mall life very early, and the International Council of Shopping Centers found it
necessary to commission a study, which they published along with a guide to mall
managers on how to handle the teenage incursion.
The study found that mall kids are already preprogrammed to be consumers and
that the mall can put the finishing touches to them as hard-core, lifelong shoppers just
like everybody else. The study disclosed that adolescents find little that challenges the
assumption that the goal of life is to make money and buy products, or that just about
everything else in life is to be used to serve those ends.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เดอะมอลล์เป็นประสบการณ์ทั่วไปสำหรับส่วนใหญ่ของเยาวชนอเมริกัน พวกเขาได้คงได้ไปมีชีวิตของพวกเขา บางส่วนวิ่งภายในของพวกเขาแรกขนาดใหญ่พื้นที่เห็นน้ำพุแรกของพวกเขา ซื้อของเล่นของพวกเขาแรก และอ่านหนังสือเล่มแรกของในห้างสรรพสินค้า พวกเขาอาจมีควันบุหรี่แรกหรือร่วมครั้งแรกของพวกเขา หรือเปิดพวกเขาลงได้ วัยรุ่นในอเมริกาตอนนี้ใช้เวลาในห้างมากกว่าที่ใดแต่บ้านและโรงเรียนส่วนใหญ่เป็นทางเลือกของพวกเขา แต่บางเวลามอลล์รับเป็นผลลัพธ์ของ twopaycheckและครัวเรือนหลักเดียว และขาดทางเลือกอื่น ๆ ได้ ของวัยรุ่นดังนั้นหลายครั้งมากไม่สิ่งมอลล์ในการวางแผนพัฒนา ในความเป็นจริง มันมาเป็นแปลกใจใหญ่ แต่เด็ก ๆ ก็ เป็นข้อเท็จจริงของห้างแรกสุด และนานาชาติสภาของแหล่งพบจำเป็นคณะกรรมการศึกษา ซึ่งพวกเขาเผยแพร่พร้อมกับแนะนำศูนย์ค้าจัดการเกี่ยวกับวิธีการจัดการบุกรุกวัยรุ่น การศึกษาพบว่า เด็กมอลล์มี preprogrammed แล้วให้ ผู้บริโภค และที่เดอะมอลล์สามารถใส่ที่จบสัมผัสพวกเขาเป็นเพียงนักช็อปคนติดเหล้างอม รองเช่นทุกคนอื่น การศึกษาเปิดเผยว่า วัยรุ่นค้นหาน้อยที่จะอัสสัมชัญที่ ทำเงินและซื้อผลิตภัณฑ์ หรือที่เพียงเกี่ยวกับเป้าหมายของชีวิตทุกอย่างในชีวิตจะสามารถใช้บริการเหล่านั้นสิ้นสุดลง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ห้างสรรพสินค้าเป็นประสบการณ์ที่พบส่วนใหญ่ของเยาวชนอเมริกัน; พวกเขาได้
รับอาจจะมีตลอดชีวิตของพวกเขา บางคนวิ่งภายในพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่ของพวกเขาครั้งแรกที่
เห็นน้ำพุแรกของพวกเขาซื้อของเล่นแรกของพวกเขาและอ่านหนังสือเล่มแรกของพวกเขาในห้างสรรพสินค้า พวกเขา
อาจจะมีการรมควันบุหรี่เป็นครั้งแรกหรือครั้งแรกร่วมกันหรือหันพวกเขาลง วัยรุ่นใน
อเมริกาตอนนี้ใช้เวลามากขึ้นในห้างสรรพสินค้ามากกว่าที่ใด แต่บ้านและโรงเรียน.
ส่วนใหญ่จะเป็นทางเลือกของพวกเขา แต่ในบางเวลาห้างสรรพสินค้าที่จะใส่ในเป็นผลมาจาก twopaycheck
และครัวเรือนเดียวกับผู้ปกครองและขาดการทำงานอื่น ๆ ทางเลือก.
การปรากฏตัวของวัยรุ่นจำนวนมากเพื่อให้เวลามากไม่ได้สิ่งที่ห้างสรรพสินค้า
ในการวางแผนพัฒนา ในความเป็นจริงมันก็เป็นความประหลาดใจใหญ่ แต่เด็กที่กลายเป็นความจริงของ
ชีวิตที่ห้างสรรพสินค้าในช่วงต้นมากและสภาระหว่างประเทศของศูนย์ช้อปปิ้งพบว่ามัน
จำเป็นที่จะต้องคณะกรรมการการศึกษาซึ่งตีพิมพ์พร้อมกับคำแนะนำไปยังห้างสรรพ
ผู้จัดการเกี่ยวกับวิธีการจัดการกับการโจมตีวัยรุ่น.
ผลการศึกษาพบว่าเด็กที่ห้างสรรพสินค้า จะ preprogrammed แล้วจะบริโภคและ
ห้างสรรพสินค้าที่สามารถใส่สัมผัสการตกแต่งให้พวกเขาเป็นฮาร์ดคอร์นักช้อปตลอดชีวิตเพียง
เหมือนคนอื่น การศึกษาเปิดเผยว่าวัยรุ่นพบว่าเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ท้าทาย
สมมติฐานที่ว่าเป้าหมายของชีวิตคือการให้เงินและซื้อสินค้าหรือว่าเพียงเกี่ยวกับ
ทุกอย่างอื่นในชีวิตก็คือการถูกนำมาใช้ในการให้บริการปลายเหล่านั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เดอะมอลล์เป็นประสบการณ์ร่วมกันสำหรับส่วนใหญ่ของเยาวชนอเมริกัน พวกเขามี
อาจจะมีชีวิตของพวกเขาทั้งหมด บางคนวิ่งภายในแรกขนาดใหญ่พื้นที่เปิด
เห็นน้ำพุแรก ซื้อเล่นแรกของพวกเขาและอ่านหนังสือเล่มแรกของพวกเขาในห้างสรรพสินค้า พวกเขา
อาจจะสูบบุหรี่ครั้งแรกหรือแรกร่วมกัน หรือปฏิเสธ วัยรุ่น
อเมริกาใช้เวลาในห้างสรรพสินค้ามากกว่าที่ใดๆ แต่บ้านและที่โรงเรียน
ส่วนใหญ่ เป็นทางเลือกของพวกเขา แต่บางส่วนของที่ห้างสรรพสินค้าเวลาใส่ในผล twopaycheck
และครอบครัวผู้ปกครองเดี่ยวและขาดทางเลือกที่ทำงานอื่น ๆ .
การแสดงตนของวัยรุ่นเยอะมาก เวลาไม่ได้ สิ่งที่นักพัฒนามอลล์
ในการวางแผน ในความเป็นจริง มันมาเป็นแปลกใจใหญ่แต่เด็กกลายเป็นความจริงของชีวิต
งแต่เช้าและสภาศูนย์การค้านานาชาติพบ
จำเป็นคณะกรรมการการศึกษา ซึ่งพวกเขาได้รับการตีพิมพ์พร้อมกับคู่มือผู้จัดการห้าง
เกี่ยวกับวิธีการจัดการกับการบุกรุกในวัยรุ่น พบว่า ห้างสรรพสินค้า
เด็กอยู่แล้ว preprogrammed เป็นผู้บริโภคและ
ว่า มอลล์สามารถวางสัมผัสการตกแต่งเพื่อให้หนักเป็นหลักตลอดชีวิตผู้ซื้อแค่
เหมือนคนอื่น การศึกษาพบว่าวัยรุ่นหาเล็ก ๆน้อย ๆที่ท้าทาย
สมมติฐานที่เป้าหมายของชีวิตคือการทำให้เงินและซื้อผลิตภัณฑ์ หรือเป็นเพียงเกี่ยวกับ
ทุกอย่างอื่นในชีวิตที่ต้องใช้เพื่อสิ้นสุดพวกนั้น