Many reports highlight damage due t

Many reports highlight damage due to misuse of acidic soft drinks, however, there are only a few well- controlled clinical studies directly linking a particular beverage as the primary aetiological agent (Addy et al., 1998; West et al., 1998, 1999; Hughes et al., 1999). There is evidence that dietary acids differ in their abil- ity to cause erosion (Gortner et al., 1946). Phosphoric acid is thought to be very erosive compared to organic hydroxy acids such as citric, malic and lactic acids at comparable pH and concentration (Imfeld, 1983). Working on animals, it was demonstrated that phos- phoric acid was very erosive at pH 2·5 but much less so at pH 3·25, lactic acid at pH 2·5 being as destructive as phosphoric acid at pH 4·0 (Muller & Gortner, 1949). Organic hydroxy acids, in particular citric, malic and tartaric acids, are thought to be more erosive to tooth tissue than predicted in terms of dissolution, probably due to their ability to chelate calcium at high pH (McClure & Ruzicka, 1946; Meurman et al., 1987).
Little is known regarding the differences in erosion potential between acid concentrations found in bever- ages. Hence, an attempt was made to clarify questions regarding the effect of this variable. Again, as expected, erosion increased with increasing acid concentration for all acids but with a plateauing effect between 0·5 and 1% (w/v) for citric, lactic and malic acids. Initial loss was fairly rapid probably due to loss of the smear layer. The organic hydroxy acids gave similar results being far less aggressive than phosphoric acid. This may be due to the considerably lower pH value of phospho- ric acid of around 1·87, compared with the organic hydroxy acids’ pH of around 2·5. For the majority of values, dentine loss was slightly greater than that of enamel. Malic acid resulted in less erosion than citric acid in each part of the investigation, although this was not a significant reduction and agrees with the results of Meurman et al. (1990).
These investigations were carried out at the pH of the pure acid and not at values similar to consumer products. However, acids were compared at concentra- tion values similar to those found in consumer prod- ucts, that is with molarities at variance. This was deemed to be more realistic with respect to erosion of individuals’ teeth after beverage consumption. In the
event, these investigations clearly suggested that phos- phoric acid above about 0·1% (w/v) concentration and below pH 2 would be very erosive compared to 1% (w/v) citric acid over pH 2. Similarly, the greater the exposure time to the substrate the greater the erosion of dentine and enamel.
In discussing these results, a number of observations should be mentioned when comparing the results to other studies. Firstly, these results did not portray the expected difference between enamel and dentine ero- sion, the hypothesis being that the former would be far more resistant to acid attack. Davis & Winter (1980) however, came to the same conclusion. In explanation, the amorphous layer of enamel known to be more resistant to attack (Jenkins, 1978), was removed in specimen preparation. However, in the clinical situa- tion it is frequently the case that the surface layer of enamel has been eroded.
Although in vitro work is no substitute for clinical trials it has many advantages such as the study of individual variables, and although effects tend to be exaggerated, invaluable background information is ob- tained prior to clinical trial development. These investi- gations have shown that the erosion potential of acids varies tremendously due to different variables includ- ing temperature, type of acid, concentration and expo- sure time.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รายงานมากเน้นความเสียหายเนื่องจากการนำกรดน้ำอัดลม อย่างไรก็ตาม มีเพียงไม่กี่อย่างดี - ควบคุมการเชื่อมโยงเครื่องดื่มเฉพาะโดยตรงเป็นตัวแทน aetiological หลัก (Addy et al., 1998 การศึกษาทางคลินิก ตะวันตกและ al., 1998, 1999 สตีเฟ่น et al., 1999) มีหลักฐานว่า กรดอาหารแตกต่างกันในการ abil-ity ทำพังทลาย (Gortner et al., 1946) กรดฟอสฟอริกเป็นความคิดต้อง erosive มากเมื่อเทียบกับกรด hydroxy อินทรีย์เช่นกรดแอซิด ซิทริก malic และแล็กติกที่สามารถเปรียบเทียบค่า pH และความเข้มข้น (Imfeld, 1983) ทำงานเกี่ยวกับสัตว์ จะถูกแสดงว่า กรด phos phoric ถูก erosive มากที่ pH 2·5 แต่น้อยมากดังนั้นที่ pH 3·25 กรดที่ pH 2·5 การทำลายล้างที่กรดฟอสฟอริกที่ pH 4·0 (มูลเลอร์และ Gortner, 1949) อินทรีย์กรด hydroxy แอซิด ซิทริกเฉพาะ malic และกรด tartaric คิดจะ erosive ขึ้นไปฟันเนื้อเยื่อมากกว่าที่คาดการณ์ในการยุบ แคลเซียมแอซิดที่ pH สูง (McClure & Ruzicka, 1946 ความสามารถในการท่อง Meurman et al., 1987)น้อยมีชื่อเสียงเกี่ยวกับความแตกต่างในพังทลายอาจเกิดขึ้นระหว่างความเข้มข้นกรดที่พบในวัย bever ดังนั้น เป็นความพยายามที่จะชี้แจงคำถามเกี่ยวกับผลกระทบของตัวแปรนี้ อีก คาดว่า พังทลายเพิ่มขึ้น ด้วยการเพิ่มความเข้มข้นกรดในกรดทั้งหมด แต่ มีลักษณะพิเศษที่ plateauing ระหว่าง 0·5 และ 1% (w/v) สำหรับกรดแอซิด ซิทริก แล็กติก และ malic ขาดทุนเริ่มต้นค่อนข้างเร็วอาจเนื่องจากการสูญเสียชั้นเลอะเปื้อนได้ กรด hydroxy อินทรีย์ให้ผลคล้ายการก้าวร้าวไกลน้อยกว่ากรดฟอสฟอริก นี้อาจเป็น เพราะค่า pH ต่ำมากของ phospho ric กรดของสถาน 1·87 เมื่อเทียบกับ pH ของกรด hydroxy อินทรีย์ของสถาน 2·5 สำหรับส่วนใหญ่ค่า ขาดทุน dentine ได้เล็กน้อยมากกว่าของ กรด malic ผลในการกัดเซาะน้อยกว่ากรดซิตริกในแต่ละส่วนของการสอบสวน ถึงแม้ว่านี้ไม่ได้ลดความสำคัญ และตกลงกับผลลัพธ์ของ Meurman et al. (1990)ตรวจสอบเหล่านี้ได้ทำ ที่ pH ของกรดบริสุทธิ์ และไม่ มีค่าคล้ายกับสินค้าอุปโภคบริโภค อย่างไรก็ตาม กรดถูกเปรียบเทียบที่คล้ายกับที่พบในผู้บริโภคผลิตภัณฑ์-ucts ที่ มี molarities variance ในค่าสเตรชัน concentra นี้ถูกถือว่าเป็นจริงมากขึ้นกับการพังทลายของฟันของบุคคลหลังจากการบริโภคเครื่องดื่ม ในเหตุการณ์ การตรวจสอบเหล่านี้ชัดเจนแนะนำว่า phos phoric กรดข้างต้น เกี่ยวกับสมาธิ 0·1% (w/v) และต่ำ กว่าค่า pH 2 จะ erosive มากเมื่อเทียบกับกรดซิตริก 1% (w/v) มากกว่า pH 2 ในทำนองเดียวกัน ยิ่งเวลาแสงยิ่งพังทลาย dentine และเคลือบพื้นผิวในการสนทนาเหล่านี้ผล จำนวนสังเกตควรจะกล่าวถึงเมื่อเปรียบเทียบผลการศึกษาอื่น ๆ ประการแรก ผลลัพธ์เหล่านี้ได้ไม่วาดภาพต่างเคลือบ และ dentine ero-sion สมมติฐานที่คาดก็คืออดีตจะมากทนต่อกรดโจมตี Davis และหนาว (1980) อย่างไรก็ตาม มาถึงข้อสรุปเดียวกัน ในคำอธิบาย ชั้นไปของที่รู้จักกันมากขึ้นทนต่อการโจมตี (เจงกินส์ 1978), ถูกเอาออกในการเตรียมสิ่งส่งตรวจ อย่างไรก็ตาม ในการ situa-สเตรชันคลินิก ได้บ่อยกรณีที่ชั้นผิวของเคลือบฟันถูกกัดเซาะแม้ว่าในงาน ทดลองทางคลินิกแทนไม่ มีข้อดีมากมายเช่นการศึกษาตัวแปรอิสระ และแม้ว่าผลมีแนวโน้มที่จะปรับสมดุลของแสง ข้อมูลพื้นหลังของล้ำค่าเป็น ob-tained ก่อนที่จะพัฒนาทดลองทางคลินิก Investi-gations เหล่านี้ได้แสดงว่า ศักยภาพการกัดเซาะของกรดแตกต่างไปอย่างเนื่องจากตัวแปรต่าง ๆ รวมกำลังอุณหภูมิ ชนิดของกรด ความเข้มข้น และเอ็กซ์โป - เวลาแน่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

รายงานจำนวนมากเน้นความเสียหายเนื่องจากการใช้ผิดประเภทของเครื่องดื่มที่เป็นกรด แต่มีเพียงไม่กี่อย่างดีควบคุมการศึกษาทางคลินิกโดยตรงการเชื่อมโยงเครื่องดื่มโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นตัวแทน aetiological หลัก (Addy, et al, 1998;.. เวสต์, et al, 1998, 1999 ; ฮิวจ์ส, et al, 1999). มีหลักฐานว่ามีกรดอาหารที่แตกต่างกันใน ity สามารถในของพวกเขาที่จะทำให้เกิดการกัดเซาะ (Gortner et al., 1946) กรดฟอสฟคิดว่าจะเป็นเมื่อเทียบกัดกร่อนมากที่จะกรดไฮดรอกซีอินทรีย์เช่นกรดซิตริก, มาลิกและกรดแลคติกที่ pH เปรียบและความเข้มข้น (Imfeld, 1983) ที่ทำงานเกี่ยวกับสัตว์มันก็แสดงให้เห็นว่ากรด phos- Phoric เป็นกรดมากที่ pH 2 · 5 แต่น้อยมากดังนั้นที่ pH 3 · 25 กรดแลคติกที่ pH 2 · 5 การเป็นทำลายกรดฟอสฟที่ pH 4 · 0 (มุลเลอร์ และ Gortner, 1949) กรดไฮดรอกซีอินทรีย์ในซิตริกโดยเฉพาะอย่างยิ่งกรดมาลิกและทาร์ทาริกมีความคิดที่จะเป็นกรดมากขึ้นในเนื้อเยื่อฟันกว่าที่คาดการณ์ในแง่ของการสลายตัวอาจเป็นเพราะความสามารถในการคีเลตแคลเซียมที่ pH สูง (McClure และ Ruzicka 1946; Meurman et al, ., 1987).
ไม่ค่อยมีใครรู้เกี่ยวกับความแตกต่างในการกัดเซาะที่อาจเกิดขึ้นระหว่างความเข้มข้นของกรดที่พบในทุกเพศทุกวัย bever- ดังนั้นความพยายามที่จะชี้แจงข้อสงสัยเกี่ยวกับผลกระทบของตัวแปรนี้ อีกครั้งตามที่คาดการกัดเซาะเพิ่มขึ้นกับความเข้มข้นของกรดกรดที่เพิ่มขึ้นสำหรับทุกคน แต่ที่มีผลกระทบ plateauing ระหว่าง 0 · 5 และ 1% (w / v) สำหรับซิตริก, แลคติกและกรดมาลิก การสูญเสียครั้งแรกเป็นธรรมอย่างรวดเร็วอาจจะเนื่องจากการสูญเสียของชั้นป้าย ไฮดรอกซีกรดอินทรีย์ให้ผลที่คล้ายกันไกลก้าวร้าวน้อยกว่ากรดฟอสฟอรัส นี้อาจจะเป็นเพราะค่าพีเอชต่ำกว่ามากของกรดริค phospho- ประมาณ 1 · 87 เมื่อเทียบกับค่า pH hydroxy กรดอินทรีย์ประมาณ 2 · 5 สำหรับส่วนใหญ่ของค่าการสูญเสียเนื้อฟันเล็กน้อยมากกว่าที่เคลือบฟัน กรดมาลิกส่งผลให้เกิดการกัดเซาะน้อยกว่ากรดซิตริกในแต่ละส่วนหนึ่งของการตรวจสอบอย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่ได้ลดความสำคัญและเห็นด้วยกับผลการ Meurman et al, (1990).
ตรวจสอบเหล่านี้ได้ดำเนินการที่ pH ของกรดบริสุทธิ์และไม่ได้อยู่ที่ค่าคล้ายกับสินค้าอุปโภคบริโภค อย่างไรก็ตามกรดเปรียบเทียบที่ค่าความเข้มข้นการคล้ายกับที่พบใน ucts การผลิตภัณฑ์ของผู้บริโภคที่อยู่กับ molarities ที่แปรปรวน นี้ก็จะถือว่าเป็นจริงมากขึ้นเกี่ยวกับการพังทลายของฟันของประชาชนหลังการบริโภคเครื่องดื่ม ในกรณีที่มีการตรวจสอบเหล่านี้ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่ากรด phos- Phoric ข้างต้นเกี่ยวกับ 0 · 1% (w / v) ความเข้มข้นและมีค่า pH ต่ำกว่า 2 จะนำมาเปรียบเทียบกัดกร่อนมากถึง 1% (w / v) กรดซิตริกในช่วง pH 2. ในทำนองเดียวกัน ครั้งยิ่งใหญ่สัมผัสกับพื้นผิวที่มากขึ้นการกัดเซาะของเนื้อฟันและเคลือบ. ในการอภิปรายผลเหล่านี้เป็นจำนวนมากสังเกตควรจะกล่าวถึงเมื่อเปรียบเทียบผลการศึกษาอื่น ๆ ประการแรกผลการเหล่านี้ไม่ได้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างที่คาดว่าระหว่างเคลือบฟันและเนื้อฟันไซออน ero- สมมติฐานเป็นว่าอดีตจะไกลทนต่อการโจมตีกรด เดวิสและฤดูหนาว (1980) แต่มาถึงข้อสรุปเดียวกัน ในการอธิบายที่ชั้นสัณฐานของเคลือบฟันที่รู้จักกันจะทนต่อการโจมตี (เจนกินส์, 1978), ถูกลบออกในการเตรียมชิ้นงาน อย่างไรก็ตามในการสถานการณ์ทางคลินิกมันเป็นประจำกรณีที่ชั้นผิวเคลือบฟันได้รับการกัดเซาะ. แม้ว่าในหลอดทดลองการทำงานแทนการทดลองทางคลินิกไม่มีก็มีข้อดีหลายอย่างเช่นการศึกษาของตัวแปรแต่ละบุคคลและถึงแม้จะมีแนวโน้มที่จะมีผลกระทบ โอ้อวดข้อมูลพื้นฐานที่ทรงคุณค่าเป็น tained สังเกตก่อนที่จะมีการพัฒนาการทดลองทางคลินิก gations investi- เหล่านี้ได้แสดงให้เห็นว่ามีศักยภาพการพังทลายของกรดแตกต่างกันไปอย่างมากเนื่องจากการตัวแปรที่แตกต่างรวมทั้งในอุณหภูมิชนิดของกรดความเข้มข้นและเวลาเปิดรับแสงแน่ใจว่า