This paper reviews a century of pro

This paper reviews a century of progress in techniques of bumblebee rearing, starting with those
used to encourage bumblebee queens to initiate a colony in artificial domiciles and including those needed
for the commercial production of large numbers of colonies for the pollination of agricultural crops. Five
species of bumblebees are currently used for crop pollination, the major ones being Bombus terrestris from
Eurasia and Bombus impatiens from North America. As a result of their frequent use in foreign territories,
there have been reports of B. terrestris becoming established, as well as interactions and/or competition
with local (bumble-) bee fauna. Of the many vegetable, fruit and seed crops that bumblebees pollinate,
greenhouse tomatoes are of predominant importance. In 2004, 40 000 ha of tomato crops were pollinated,
with a crop value of e 12 000 million. The growers benefit from bumblebee pollination because of lower
production costs, increased yields, and improved fruit quality. The interrelationship between commercial
mechanisms and ecological risks is discussed.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

กระดาษนี้ความคิดให้เห็นเป็นศตวรรษของความก้าวหน้าในเทคนิคการเลี้ยงภมร เริ่มต้นกับใช้เพื่อสนับสนุนให้ควีนส์ภมรประเดิมอาณานิคม domiciles เทียมและรวมถึงความจำเป็นสำหรับการผลิตเชิงพาณิชย์ของอาณานิคมสำหรับการผสมเกสรของพืชผลทางการเกษตรจำนวนมาก ห้าพันธุ์ของ bumblebees ในปัจจุบันที่ใช้สำหรับการผสมเกสรพืช คนสำคัญที่เป็นจำพวก Bombus terrestris จากเทียนเซียและจำพวก Bombus จากทวีปอเมริกาเหนือ เป็นผลมาจากการใช้บ่อยในต่างประเทศมีการรายงานของ B. terrestris กลายเป็นก่อตั้ง และการโต้ตอบหรือการแข่งขันกับท้องถิ่น (บอล-) ผึ้งสัตว์ ของในผัก ผลไม้ และเมล็ดพืชที่ bumblebees ผสมเกสรดอกไม้มะเขือเทศของเรือนกระจกมีความสำคัญโดดเด่น ในปี 2004, 40 000 ฮา ของมะเขือเทศ พืชถูกผสมเกสรค่าการครอบตัด e 12 000 ล้าน เกษตรกรได้รับประโยชน์จากการผสมเกสรภมรเนื่องจากล่างต้นทุนการผลิต ผลผลิตเพิ่มขึ้น และคุณภาพของผลไม้ดีขึ้น Interrelationship ระหว่างพาณิชย์มีการกล่าวถึงกลไกและความเสี่ยงในระบบนิเวศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

กระดาษนี้แสดงความคิดเห็นศตวรรษของความคืบหน้าในเทคนิคของผึ้งที่เลี้ยงเริ่มต้นกับผู้ที่
นำมาใช้เพื่อส่งเสริมให้ราชินีผึ้งที่จะเริ่มต้นในอาณานิคมภูมิลำเนาเทียมและรวมทั้งผู้ที่จำเป็น
สำหรับการผลิตเชิงพาณิชย์ของจำนวนมากของอาณานิคมสำหรับการผสมเกสรของพืชทางการเกษตร ห้า
สายพันธุ์ของผึ้งถูกนำมาใช้ในขณะนี้สำหรับการผสมเกสรพืชที่คนที่สำคัญเป็น terrestris Bombus จาก
ยูเรเซียและ Bombus Impatiens จากทวีปอเมริกาเหนือ อันเป็นผลมาจากการใช้งานบ่อยของพวกเขาในดินแดนต่างประเทศ
มีการรายงานของ B. terrestris จัดตั้งขึ้นเช่นเดียวกับการมีปฏิสัมพันธ์และ / หรือการแข่งขัน
กับท้องถิ่น (bumble-) สัตว์ผึ้ง ของผักผลไม้และเมล็ดพืชหลายที่ผสมเกสรผึ้ง,
มะเขือเทศเรือนกระจกที่มีความสำคัญที่โดดเด่น ในปี 2004, 40 000 เฮกเตอร์ของพืชมะเขือเทศเรณู
มีมูลค่าการเพาะปลูกของ E 12 000000000 เกษตรกรผู้ปลูกได้รับประโยชน์จากการผสมเกสรผึ้งเนื่องจากการที่ต่ำกว่า
ต้นทุนการผลิตเพิ่มผลผลิตและคุณภาพของผลไม้ที่ดีขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างการค้า
กลไกของระบบนิเวศและความเสี่ยงที่จะกล่าวถึง