Attention deficit hyperactivity dis

Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) is a psychiatric disorder of the neurodevelopmental type.[1][2] It is characterized by problems paying attention, excessive activity, or difficulty controlling behavior which is not appropriate for a person's age.[3] These symptoms begin by age six to twelve, are present for more than six months, and cause problems in at least two settings (such as school, home, or recreational activities).[4][5] In children, problems paying attention may result in poor school performance.[3] Although it causes impairment, particularly in modern society, many children have a good attention span for tasks they find interesting.[6]

Despite being the most commonly studied and diagnosed psychiatric disorder in children and adolescents, the cause is unknown in the majority of cases.[7] The World Health Organization estimated that it affected about 39 million people as of 2013.[8] It affects about 5–7% of children when diagnosed via the DSM-IV criteria[9][10] and 1–2% when diagnosed via the ICD-10 criteria.[11] Rates are similar between countries and depend mostly on how it is diagnosed.[12] ADHD is diagnosed approximately three times more in boys than in girls.[13][14] About 30–50% of people diagnosed in childhood continue to have symptoms into adulthood and between 2–5% of adults have the condition.[15][16][17] The condition can be difficult to tell apart from other disorders as well as to distinguish from high levels of activity that are still within the normal-range.[5]

ADHD management recommendations vary by country and usually involve some combination of counseling, lifestyle changes, and medications.[3] The British guideline only recommends medications as a first-line treatment in children who have severe symptoms and for medication to be considered in those with moderate symptoms who either refuse or fail to improve with counseling.[18] Canadian and American guidelines recommend that medications and behavioral therapy be used together as a first-line therapy, except in preschool-aged children.[19][20] Stimulant therapy is not recommended as a first-line therapy in preschool-aged children in either guideline.[18][20] Treatment with stimulants is effective for up to 14 months; however, its long term effectiveness is unclear.[18][21][22][23] Adolescents and adults tend to develop coping skills which make up for some or all of their impairments.[24]

The medical literature has described symptoms similar to ADHD since the 19th century.[25] ADHD, its diagnosis, and its treatment have been considered controversial since the 1970s.[26] The controversies have involved clinicians, teachers, policymakers, parents, and the media. Topics include ADHD's causes and the use of stimulant medications in its treatment.[27] Most healthcare providers accept ADHD as a genuine disorder, and the debate in the scientific community mainly centers on how it is diagnosed and treated.[28][29][30] The condition was officially known as attention deficit disorder (ADD) from 1980 to 1987 while before this it was known as hyperkinetic reaction of childhood.







In addition to the challenges, there are also positive traits associated with people who have attention deficit disorder:

Creativity – Children who have ADD/ADHD can be marvelously creative and imaginative. The child who daydreams and has ten different thoughts at once can become a master problem-solver, a fountain of ideas, or an inventive artist. Children with ADD/ADHD may be easily distracted, but sometimes they notice what others don’t see.
Flexibility – Because children with ADD/ADHD consider a lot of options at once, they don’t become set on one alternative early on and are more open to different ideas.
Enthusiasm and spontaneity – Children with ADD/ADHD are rarely boring! They’re interested in a lot of different things and have lively personalities. In short, if they’re not exasperating you (and sometimes even when they are), they’re a lot of fun to be with.
Energy and drive – When kids with ADD/ADHD are motivated, they work or play hard and strive to succeed. It actually may be difficult to distract them from a task that interests them, especially if the activity is interactive or hands-on.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สมาธิ (สมาธิสั้น) เป็นโรคทางจิตเวชชนิด neurodevelopmental [1] [2]เป็นลักษณะปัญหาจ่ายความสนใจ กิจกรรมมากเกินไป หรือความยากลำบากในการควบคุมพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมกับอายุของบุคคล [3] อาการเหล่านี้เริ่มต้น ด้วยอายุหกสิบ มีอยู่มากกว่าหกเดือน และทำให้เกิดปัญหาในการตั้งค่าสองน้อย (เช่นโรงเรียน บ้าน หรือนันทนาการกิจกรรม) [4] [5] ในเด็ก ปัญหาที่สนใจอาจส่งผลประสิทธิภาพการทำงานของโรงเรียนที่ยากจน [3] แม้ว่าจะทำให้ด้อยค่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมสมัยใหม่ เด็กหลายคนมีสมาธิดีสำหรับงานที่พวกเขาพบสิ่งที่น่าสนใจ [6]แม้จะเป็นมากสุดโดยทั่วไปศึกษา และวินิจฉัยโรคทางจิตเวชในเด็ก และวัยรุ่น สาเหตุเป็นที่รู้จักในส่วนของกรณี [7] องค์การอนามัยโลกประเมินว่า ได้รับผลกระทบประมาณ 39 ล้านคนปี 2013 [8]มีผลต่อประมาณ 5-7% ของเด็กเมื่อได้รับการวินิจฉัย ด้วยเกณฑ์ของ DSM IV [9] [10] และ 1 – 2% เมื่อได้รับการวินิจฉัย ด้วยเกณฑ์ ICD-10 [11] ราคาคล้ายกันระหว่างประเทศ และส่วนใหญ่พึ่งวิธีที่จะวินิจฉัย [12] สมาธิสั้นคือวินิจฉัยประมาณสามครั้งในเด็กผู้ชายมากกว่าในผู้หญิง [13] [14] ประมาณ 30 – 50% ของคนไข้ในวัยเด็กยังมีอาการ ในวัยผู้ใหญ่ และ ระหว่าง 2 – 5% ของผู้ใหญ่ที่มีเงื่อนไข [15] [16] [17] สภาพได้ยาก จะบอกนอกจากความผิดปกติอื่น ๆ เช่นเดียวกับ การแยกจากระดับสูงของกิจกรรมที่อยู่ในช่วงปกติ [5]สมาธิสั้นการจัดการแนะนำแตกต่างกันไปตามประเทศ และมักจะเกี่ยวข้องกับการรวมกันของการให้คำปรึกษา การเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต และยา [3]แนวอังกฤษแนะนำให้ยาเป็นยาบรรทัดแรก ในเด็กที่มีอาการรุนแรง และยาจะเป็นผู้ที่มีอาการปานกลางที่ปฏิเสธ หรือล้มเหลวในการปรับปรุงพร้อมให้คำปรึกษาเท่านั้น [18] แนวทางชาวแคนาดา และอเมริกันแนะนำว่า ยาและพฤติกรรมบำบัดใช้กันเป็นยาบรรทัดแรก ยกเว้นในเด็กก่อนวัยเรียนอายุ [19] [20] กระตุ้นบำบัดไม่แนะนำเป็นยาบรรทัดแรกในเด็กอายุก่อนวัยเรียนในแนวทางใด [18] [20] รักษา ด้วยสารกระตุ้นมีประสิทธิภาพถึง 14 เดือน อย่างไรก็ตาม ประสิทธิภาพระยะยาวไม่ชัดเจน [18] [21] [22] [23] วัยรุ่นและผู้ใหญ่มักจะ พัฒนาทักษะการรับมือซึ่งทำขึ้นสำหรับความบกพร่องของตนทั้งหมดหรือบางส่วน [24]เอกสารทางการแพทย์ได้อธิบายอาการคล้ายกับโรคสมาธิสั้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 [25] สมาธิสั้น การวินิจฉัยโรค และการรักษาได้รับการพิจารณาถกเถียงกันตั้งแต่ปี 1970 [26 กลูโคส]มีส่วนเกี่ยวข้องกับแพทย์ อาจารย์ ผู้กำหนดนโยบาย ผู้ปกครอง และสื่อ หัวข้อรวมสาเหตุของสมาธิสั้นและการใช้ยากระตุ้นในการรักษา [27] สุดสาธารณรับสมาธิสั้นเป็นความผิดปกติของแท้ และส่วนใหญ่เป็นการอภิปรายในชุมชนวิทยาศาสตร์ศูนย์บนวิธีวินิจฉัย และรักษาด้วย [28] [29] [30] สภาพอย่างเป็นทางเป็นโรค (ADD) จาก 1980 ถึง 1987 ในขณะที่ก่อนหน้านี้มันเป็น hyperkinetic ปฏิกิริยาของเด็กนอกจากความท้าทาย มีลักษณะที่เกี่ยวข้องกับผู้ที่มีโรคบวก:ความคิดสร้างสรรค์ – เด็กที่มีการเพิ่ม/สมาธิสั้นได้อย่างสวยหรูที่สร้างสรรค์ และจินตนาการ เด็กที่ daydreams และมีความคิดแตกต่างกันสิบครั้งจะสามารถ แก้ปัญหาหลัก น้ำพุของความคิด หรือศิลปินที่สร้างสรรค์ เด็กที่ มีการเพิ่ม/สมาธิสั้นอาจจะเสียสมาธิง่าย แต่บางครั้งพวกเขาสังเกตเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นความยืดหยุ่น – เนื่องจากเด็กที่ มีการเพิ่ม/สมาธิสั้นพิจารณามากมายครั้ง พวกเขาไม่เป็นตั้งอยู่บนทางเลือกหนึ่งในช่วงต้น และจะเปิดมากขึ้นความคิดที่แตกต่างกันความกระตือรือร้นและเป็นธรรมชาติ – เด็กเพิ่ม/สมาธิสั้นอยู่ไม่ค่อยน่าเบื่อ พวกเขาสนใจมากแตกต่างกัน และมีบุคลิกที่มีชีวิตชีวา ในระยะสั้น ถ้าพวกเขาไม่ได้ exasperating คุณ (และบางครั้งแม้เมื่อพวกเขามี), พวกเขากำลังสนุกอยู่กับพลังงานและไดรฟ์ – เมื่อเด็กพร้อมเพิ่ม/สมาธิสั้นมีแรงจูงใจ พวกเขาทำงาน หรือเล่นยาก และมุ่งมั่นที่จะประสบความสำเร็จ จริง ๆ แล้วอาจเป็นเรื่องยากไปกวนใจจากงานที่สนใจพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นกิจกรรมภาคปฏิบัติ หรือแบบโต้ตอบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

hyperactivity ขาดความสนใจความผิดปกติ (ADHD) เป็นโรคทางจิตเวชชนิดทางระบบประสาท. [1] [2] มันเป็นลักษณะปัญหาที่เกิดขึ้นให้ความสนใจกิจกรรมที่มากเกินไปหรือความยากลำบากพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมกับวัยของคนควบคุม. [3] เหล่านี้ อาการเริ่มต้นด้วยอายุ 6-12, ที่มีอยู่มานานกว่าหกเดือนและก่อให้เกิดปัญหาอย่างน้อยสองการตั้งค่า (เช่นโรงเรียนบ้านหรือกิจกรรมนันทนาการ). [4] [5] ในเด็กปัญหาให้ความสนใจอาจส่งผลให้ ในการปฏิบัติงานโรงเรียนยากจน. [3] แม้ว่ามันจะทำให้เกิดการด้อยค่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมสมัยใหม่เด็กหลายคนมีช่วงความสนใจที่ดีสำหรับงานที่พวกเขาพบที่น่าสนใจ. [6] แม้จะเป็นส่วนใหญ่การศึกษาทั่วไปและการวินิจฉัยความผิดปกติทางจิตเวชในเด็กและวัยรุ่นที่ ไม่ทราบสาเหตุในกรณีส่วนใหญ่. [7] องค์การอนามัยโลกคาดว่าได้รับผลกระทบประมาณ 39 ล้านคนขณะที่ปี 2013 [8] มันมีผลต่อประมาณ 5-7% ของเด็กที่ได้รับการวินิจฉัยเมื่อผ่านเกณฑ์ DSM-IV [9 ] [10] และ 1-2% เมื่อผ่านเกณฑ์ที่ได้รับการวินิจฉัย ICD-10. [11] ราคามีความคล้ายคลึงระหว่างประเทศและขึ้นอยู่ส่วนใหญ่เกี่ยวกับวิธีการที่จะได้รับการวินิจฉัย. [12] ได้รับการวินิจฉัยโรคสมาธิสั้นประมาณสามครั้งมากขึ้นในเด็กผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิง . [13] [14] ประมาณ 30-50 คนการวินิจฉัยในวัยเด็ก% ยังคงมีอาการในวัยระหว่าง 2-5% ของผู้ใหญ่ที่มีสภาพ. [15] [16] [17] สภาพอาจเป็นเรื่องยากที่จะ บอกความแตกต่างจากความผิดปกติอื่น ๆ เช่นเดียวกับการแยกแยะความแตกต่างจากระดับสูงของกิจกรรมที่ยังคงอยู่ในปกติช่วง. [5] คำแนะนำการจัดการสมาธิสั้นแตกต่างกันไปตามประเทศและมักจะเกี่ยวข้องกับการรวมกันของการให้คำปรึกษาการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตและยาบางอย่าง. [3] แนวทางอังกฤษเพียงแนะนำยาในการรักษาบรรทัดแรกในเด็กที่มีอาการรุนแรงและยาได้รับการพิจารณาในผู้ที่มีอาการปานกลางที่ทั้งปฏิเสธหรือล้มเหลวในการปรับปรุงการให้คำปรึกษา. [18] แนวทางแคนาดาและอเมริกาขอแนะนำให้ยาและการ พฤติกรรมบำบัดจะใช้ร่วมกันเป็นยาบรรทัดแรกยกเว้นในเด็กก่อนวัยเรียนวัย. [19] [20] การรักษาด้วยการกระตุ้นไม่แนะนำให้ใช้เป็นยาบรรทัดแรกในเด็กก่อนวัยเรียนวัยในแนวทางอย่างใดอย่างหนึ่ง. [18] [20 ] การรักษาด้วยสารกระตุ้นที่มีประสิทธิภาพได้นานถึง 14 เดือน แต่มีประสิทธิภาพในระยะยาวยังไม่ชัดเจน. [18] [21] [22] [23] วัยรุ่นและผู้ใหญ่มีแนวโน้มที่จะพัฒนาทักษะที่ทำขึ้นสำหรับบางส่วนหรือทั้งหมดของความบกพร่องของพวกเขารับมือ. [24] วรรณกรรมทางการแพทย์ได้อธิบายอาการคล้ายกัน เพื่อสมาธิสั้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 19. สมาธิสั้น [25] การวินิจฉัยและการรักษาที่ได้รับการพิจารณาความขัดแย้งตั้งแต่ปี 1970. [26] การถกเถียงได้เกี่ยวข้องกับการแพทย์ครูผู้กำหนดนโยบายผู้ปกครองและสื่อ หัวข้อต่างๆรวมถึงสาเหตุที่สมาธิสั้นและการใช้ยากระตุ้นในการรักษาของตน. [27] ส่วนใหญ่ผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพยอมรับสมาธิสั้นเป็นโรคของแท้และการอภิปรายในชุมชนวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ศูนย์วิธีการที่จะได้รับการวินิจฉัยและรับการรักษา. [28] [29] [30] สภาพเป็นที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการเป็นโรคสมาธิสั้น (ADD) 1980-1987 ในขณะที่ก่อนหน้านี้เป็นที่รู้จักกันเป็นปฏิกิริยา hyperkinetic ในวัยเด็ก. นอกจากความท้าทายที่ยังมีปัจจัยบวกที่เกี่ยวข้องกับคนที่มีโรคสมาธิสั้น : ความคิดสร้างสรรค์ - เด็กที่มีเพิ่ม / สมาธิสั้นสามารถอย่างเหลือเชื่อความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการ เด็กที่ฝันกลางวันและมีสิบความคิดที่แตกต่างกันในครั้งเดียวสามารถเป็นหลักแก้ปัญหาน้ำพุแห่งความคิดหรือศิลปินที่สร้างสรรค์ เด็กที่มีการเพิ่ม / สมาธิสั้นอาจจะฟุ้งซ่านได้ง่าย แต่บางครั้งพวกเขาสังเกตเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น. ความยืดหยุ่น - เพราะเด็กมี ADD / สมาธิสั้นพิจารณาตัวเลือกมากในครั้งเดียวพวกเขาไม่ได้กลายเป็นที่ตั้งอยู่บนทางเลือกหนึ่งในช่วงต้นและ เปิดกว้างมากขึ้นกับความคิดที่แตกต่างกัน. ความกระตือรือร้นและความเป็นธรรมชาติ - เด็กที่มีการเพิ่ม / สมาธิสั้นน่าเบื่อไม่ค่อย! พวกเขากำลังให้ความสนใจในสิ่งต่างๆมากมายที่แตกต่างกันและมีบุคลิกที่มีชีวิตชีวา ในระยะสั้นหากพวกเขาไม่ได้โกรธคุณ (และบางครั้งก็เมื่อพวกเขาอยู่) พวกเขากำลังสนุกมากที่ได้อยู่กับ. พลังงานและไดรฟ์ - เมื่อเด็กที่มีการเพิ่ม / สมาธิสั้นมีแรงจูงใจที่พวกเขาทำงานหรือเล่นยากและมุ่งมั่น เพื่อประสบความสําเร็จ. มันจริงอาจจะเป็นเรื่องยากที่จะหันเหความสนใจของพวกเขาจากงานที่พวกเขาสนใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ากิจกรรมที่มีการโต้ตอบหรือมือบน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โรคสมาธิสั้นเป็นโรคจิตเวช ประเภท neurodevelopmental [ 1 ] [ 2 ] เป็นลักษณะปัญหาที่สนใจ กิจกรรมมากเกินไป หรือความยากในการควบคุมพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมกับวัยของบุคคล [ 3 ] อาการเหล่านี้เริ่มอายุหกถึงสิบสอง เป็นปัจจุบันมากกว่า หกเดือน และก่อให้เกิดปัญหาในอย่างน้อยสองการตั้งค่า ( เช่น บ้าน โรงเรียน หรือกิจกรรมสันทนาการ ) . [ 4 ] [ 5 ] ในเด็ก ปัญหา ให้ความสนใจ อาจจะส่งผลให้ประสิทธิภาพของโรงเรียนยากจน . [ 3 ] แม้ว่าสาเหตุความผิดปกติ โดยเฉพาะในสังคมสมัยใหม่ เด็กมีช่วงความสนใจที่ดีสำหรับงาน พวกเขาพบที่น่าสนใจ [ 6 ]แม้จะเป็นส่วนใหญ่มักศึกษาและวินิจฉัยความผิดปกติทางจิตเวชในเด็กและวัยรุ่น ไม่รู้สาเหตุ ในส่วนใหญ่ของกรณี [ 7 ] องค์การอนามัยโลกประมาณว่าได้รับผลกระทบประมาณ 39 ล้านคนเป็น 2013 . [ 8 ] มันมีผลกระทบต่อประมาณ 5 – 7 % ของเด็กเมื่อวิเคราะห์ผ่านเกณฑ์ [ dsm-iv 9 ] [ 10 ] และ 1 – 2% เมื่อผ่านเกณฑ์การวินิจฉัย ICD-10 . [ 11 ] ราคาที่คล้ายคลึงกันระหว่างประเทศ และขึ้นอยู่กับว่ามันเป็นนิจ . [ 12 ] ADHD เป็นนิจ ประมาณสามครั้ง ในชายมากกว่าหญิง . [ 13 ] [ 14 ] ประมาณ 30 - 50 % ของคนที่ได้รับการวินิจฉัยใน ในวัยเด็กยังคงมีอาการในผู้ใหญ่และระหว่าง 2 – 5 เปอร์เซ็นต์ของผู้ใหญ่มีเงื่อนไข [ 15 ] [ 16 ] [ 17 ] สภาพที่สามารถยากที่จะบอกนอกเหนือจาก ความผิดปกติอื่น ๆ รวมทั้งเพื่อแยกความแตกต่างจากระดับของกิจกรรมที่ยังอยู่ในช่วงปกติ . [ 5 ]แนวทางการจัดการโรคแตกต่างกันไปตามประเทศและมักจะเกี่ยวข้องกับบางชุดของการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตและโรค [ 3 ] แนวอังกฤษเพียงแนะนำโรคเป็นต้นในการรักษาเด็กที่มีอาการรุนแรง และให้ยาเพื่อพิจารณาในผู้ที่มีอาการปานกลางผู้ปฏิเสธ หรือล้มเหลวในการปรับปรุงการปรึกษา [ 18 ] ชาวแคนาดาและแนวทางอเมริกันแนะนำว่า โรคและการบำบัดจะใช้ร่วมกัน เป็นต้น การรักษา ยกเว้นในเด็กก่อนวัยเรียนอายุเด็ก [ 19 ] [ 20 ] กระตุ้น การรักษาที่ไม่แนะนำ เป็นต้นการรักษาในเด็กก่อนวัยเรียนอายุเด็กทั้งในแนว [ 18 ] [ 20 ] การรักษาด้วยยากระตุ้นมีประสิทธิภาพนานถึง 14 เดือน อย่างไรก็ตาม , เอฟระยะยาว ectiveness ไม่ชัดเจน [ 18 ] [ 21 ] [ 22 ] [ 23 ] วัยรุ่นและผู้ใหญ่มีแนวโน้มที่จะพัฒนาทักษะการเผชิญปัญหา ซึ่งทำให้บางส่วนหรือทั้งหมดของความบกพร่องของพวกเขา . [ 24 ]วรรณคดีแพทย์ได้อธิบายอาการคล้ายกับโรคสมาธิสั้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 [ 25 ] ADHD , การวินิจฉัยและการรักษาที่ได้รับการพิจารณาความขัดแย้งตั้งแต่ปี 1970 . [ 26 ] ข้อโต้แย้งที่เกี่ยวข้อง ซึ่งมี ครู นอกจากนี้ ผู้ปกครอง และสื่อมวลชน รวมถึงสาเหตุ ADHD และการใช้ยาในการรักษากระตุ้น [ 27 ] ส่วนใหญ่ผู้ให้บริการดูแลสุขภาพ ยอมรับเป็นโรคสมาธิสั้นแท้ และการอภิปรายในชุมชนวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่เน้นว่ามันคือการวินิจฉัยและการรักษา [ 28 ] [ 29 ] [ 30 ] เงื่อนไข คือ ที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการเป็นสมาธิสั้น ( เพิ่ม ) จาก 2523 ถึง 2530 ในขณะที่ก่อนหน้านี้มันถูกเรียกว่าเดลตาเมธรินของวัยเด็กนอกจากความท้าทายที่ยังมีลักษณะในเชิงบวกที่เกี่ยวข้องกับบุคคลที่มีสมาธิสั้น :ความคิดสร้างสรรค์สำหรับเด็กที่มีเพิ่ม / สมาธิสั้นอย่างเหลือเชื่อและสามารถสร้างสรรค์จินตนาการ ลูกใครฝันกลางวัน และมีความคิดที่แตกต่างกันสิบครั้งจะกลายเป็นต้นแบบแก้ปัญหา , น้ำพุแห่งความคิด หรือการสร้างสรรค์ศิลปิน เด็ก ADD / ADHD อาจไขว้เขวได้ง่าย แต่บางครั้งพวกเขาเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นความยืดหยุ่น ( เพราะเด็ก ADD / ADHD พิจารณาตัวเลือกมากมายที่เมื่อพวกเขาไม่ได้กลายเป็นชุดหนึ่งทางเลือกในช่วงต้นและเปิดกว้างมากขึ้นความคิดที่แตกต่างกันความกระตือรือร้นและมีความเป็นธรรมชาติ และเด็กที่มีเพิ่ม / สมาธิสั้น ไม่ค่อยน่าเบื่อ พวกเขาจะสนใจในสิ่งต่าง ๆ และมีบุคลิกที่มีชีวิตชีวา ในเวลาอันสั้น ถ้าไม่ได้สูตรที่คุณ ( และบางครั้งแม้เมื่อพวกเขา ) พวกเขากำลังสนุกอยู่ด้วยพลังงานและไดรฟ์–เมื่อเด็ก ADD / ADHD เป็นแรงจูงใจ พวกเขาทำงานหรือเล่นยากและมุ่งมั่นที่จะประสบความสำเร็จ มันอาจจะยากที่จะดึงความสนใจจากงานที่เขาสนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้า กิจกรรมแบบโต้ตอบหรือภาคปฏิบัติ