The launch of Sputnik, the world's

The launch of Sputnik, the world's first artificial satellite, inaugurated the Space Age in 1957. Conceptually, its origins date back to the early 20th century to the works of the Russian (and later Soviet) pseudo-scientist Konstantin Tsiolkovskiy who came up with the first mathematical considerations on the possibility of space travel using liquid propellant rocket engines. There was, however, a great deal of gap between theory and practice, and it wasn't until the late 1940s that rocket technology was mature enough to be considered as a solution to the goal of spaceflight.

At the end of World War II, Soviet recovery teams had captured a large amount of technical material and documentation from the infamous German A4 (more widely known as the V2 or 'vengeance weapon' by the Nazis). The missile had a range of about 270 kilometers. Study of the A4 ballistic missile jump-started Soviet efforts to develop more powerful indigenously developed rockets. By combining A4 technology with domestic expertise, by 1955, Soviet rocket engineers were able to produce the R-5M strategic ballistic missile with a range of 1,200 kilometers. Most of the work on long-range ballistic missiles was concentrated at a secret institute known as Scientific-Research Institute No. 88 (NII-88, pronounced 'nee-88') located in the Kaliningrad suburb (now known as Korolev) northeast of Moscow.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เปิดตัว Sputnik โลกเทียมดาวเทียมดวงแรก แห่งยุคอวกาศใน 1957 ทาง แนวคิดกำเนิดวันกลับมาถึงต้นศตวรรษที่ 20 การทำงานของรัสเซียที่ (และเป็นที่ต่อมาโซเวียต) นักวิทยาศาสตร์เทียมคอน Tsiolkovskiy ที่มากับพิจารณาทางคณิตศาสตร์แรกบนของพื้นที่เดินทางโดยใช้เครื่องยนต์จรวด propellant เหลว มี แต่ มากของช่องว่างระหว่างทฤษฎีและปฏิบัติ และมันไม่ได้จนถึง 2483 ที่เทคโนโลยีจรวดเป็นผู้ใหญ่พอที่จะถือว่าเป็นการแก้ไขเป้าหมายของ spaceflight เมื่อสิ้นสุดสงครามโลก ทีมกู้คืนของโซเวียตได้จับวัสดุเทคนิคและเอกสารจากเยอรมัน A4 อับอาย (ขึ้นรู้จักแพร่หลายเป็น V2 หรือ 'ล้างแค้นอาวุธ' โดย Nazis) จำนวนมาก ขีปนาวุธที่มีช่วงประมาณ 270 กิโลเมตร ศึกษาของ A4 ขีปนาวุธ jump-started โซเวียตความพยายามที่จะพัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพ indigenously พัฒนาจรวด โดยการรวมเทคโนโลยี A4 มีความเชี่ยวชาญในประเทศ โดย 1955 วิศวกรจรวดโซเวียตไม่สามารถผลิต R - 5M ยุทธศาสตร์ขีปนาวุธกับ 1200 กิโลเมตร ส่วนใหญ่ทำงานขีปนาวุธข้ามทวีปพิสัยไกลเข้มข้นที่สถาบันลับที่เรียกว่าวิทยาศาสตร์วิจัยสถาบันหมายเลข 88 (NII-88 ออกเสียง 'ณีย์ 88") ตั้งอยู่ในคาลินินกราด (เดี๋ยวนี้เรียกว่า Korolev) ตะวันออกเฉียงเหนือของมอสโก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การเปิดตัวของปุตนิก, ดาวเทียมครั้งแรกของโลกที่เปิดตัวยุคอวกาศในปี 1957 แนวคิดต้นกำเนิดของมันวันที่กลับไปในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ผลงานของรัสเซีย (และต่อมาโซเวียต) หลอกนักวิทยาศาสตร์คอนสแตนติ Tsiolkovskiy ที่มากับ การพิจารณาทางคณิตศาสตร์ครั้งแรกที่เป็นไปได้ของการเดินทางในอวกาศโดยใช้เครื่องยนต์จรวดจรวดเหลว มี แต่การจัดการที่ดีของช่องว่างระหว่างทฤษฎีและการปฏิบัติและมันก็ไม่ได้จนกว่าปลายทศวรรษที่ 1940 เทคโนโลยีจรวดที่เป็นผู้ใหญ่พอที่จะถือได้ว่าเป็นวิธีการแก้เป้าหมายของยานอวกาศที่. ในตอนท้ายของสงครามโลกครั้งที่สอง, ทีมกู้คืนโซเวียตถูกจับเป็นจำนวนมากของวัสดุและเอกสารทางเทคนิคจากเยอรมันที่น่าอับอายขนาด A4 (เพิ่มเติมที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางว่าเป็น V2 หรือ 'การแก้แค้นอาวุธ' โดยพวกนาซี) ขีปนาวุธที่มีระยะประมาณ 270 กิโลเมตร การศึกษากระโดดเริ่มขีปนาวุธ A4 ความพยายามของสหภาพโซเวียตในการพัฒนาจรวดที่พัฒนามีประสิทธิภาพมากขึ้น indigenously โดยการรวมเทคโนโลยี A4 ที่มีความเชี่ยวชาญในประเทศโดยปี 1955 วิศวกรจรวดโซเวียตมีความสามารถในการผลิตขีปนาวุธ R-5M เชิงกลยุทธ์กับช่วง 1,200 กิโลเมตร ส่วนใหญ่ของการทำงานในระยะยาวจรวดขีปนาวุธที่ถูกเข้มข้นที่สถาบันความลับที่รู้จักกันเป็นวิทยาศาสตร์สถาบันวิจัยฉบับที่ 88 (NII-88 เด่นชัด 'nee-88) ที่ตั้งอยู่ในย่านชานเมืองคาลินินกราด (ที่รู้จักกันในขณะนี้เป็น Korolev) ตะวันออกเฉียงเหนือของ กรุงมอสโก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การเปิดตัวของเครื่อง ดาวเทียมเทียมตัวแรกของโลก , เปิดยุคอวกาศในปี 1957 . แนวคิดต้นกำเนิดของวันที่กลับไปในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เพื่องานของรัสเซีย ( และต่อมาสหภาพโซเวียต ) นักวิทยาศาสตร์เทียม คอนสแตนติน tsiolkovskiy ที่มาพร้อมกับการพิจารณาคณิตศาสตร์ครั้งแรกในความเป็นไปได้ของการเดินทางในอวกาศที่ใช้เครื่องยนต์จรวดจรวดเหลว . มี แต่การจัดการที่ดีของช่องว่างระหว่างทฤษฎีและการปฏิบัติ และมันไม่ได้จนกว่าปลายทศวรรษที่ 1940 ที่เทคโนโลยีจรวดเป็นผู้ใหญ่พอที่จะถือว่าเป็นโซลูชั่นเพื่อเป้าหมายของการเดินทางด้วยยานอวกาศ .เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง , ทีมกู้คืนโซเวียตจับจำนวนมากของวัสดุทางด้านเทคนิคและเอกสารจาก A4 เยอรมันน่าอับอายมากขึ้น ( ที่รู้จักกันแพร่หลายเป็น ' อาวุธ ' V2 หรือการแก้แค้นโดยนาซี ) ขีปนาวุธมีช่วงของประมาณ 270 กิโลเมตร การศึกษาของ A4 ขีปนาวุธโซเวียตกระโดดเริ่มความพยายามที่จะพัฒนาประสิทธิภาพมากขึ้น indigenously พัฒนาจรวด โดยการรวมเทคโนโลยี A4 ที่มีความเชี่ยวชาญในประเทศโดย 1955 , วิศวกรจรวดโซเวียตสามารถผลิต r-5m ยุทธศาสตร์ขีปนาวุธที่มีช่วงของ 1 , 200 กิโลเมตร งานส่วนใหญ่ที่ยิงขีปนาวุธจากสถาบันที่เป็นความลับที่รู้จักกันเป็นสถาบันการวิจัยทางวิทยาศาสตร์หมายเลข 88 ( nii-88 nee-88 ออกเสียงว่า ' ' ) ตั้งอยู่ในเขตคาลินินกราด ( รู้จักกันตอนนี้เป็น โคโรเลฟ ) ตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงมอสโก