During the past three decades, the

During the past three decades, the number of fishers and aquaculturists has grown faster than the world’s population, and faster than employment in traditional agriculture. In 2004, an estimated 41 million people worked as fishers and fish farmers, the great majority of these in developing countries, principally in Asia. Significant increases in the most recent decades, particularly in Asia, are a result of the strong expansion of aquaculture activities. In 2004, fish farmers accounted for one-quarter of the total number of fish workers in the primary sector. China is by far the country with the highest number of fishers and fish farmers, reported to be 13 million in 2004, representing about 30 percent of the world total. Current fleet-size reduction programmes in China to tackle overcapacity are reducing the number of people engaged in capture fisheries, which declined by 13 percent during the period 2001-04. the numbers engaged in fishing and aquaculture in most industrialized economies have been declining or remain stationary.

The world fishing fleet comprised about 4 million units at the end of 2004, of which 1.3 million were decked vessels of various types, tonnage and power, and 2.7 million undecked (open) boats. While virtually all decked vessels were mechanized, only about one-third of the undecked fishing boats were powered, generally with outboard engines. the remaining two-thirds were traditional craft of various types operated by sail and oars. About 86 percent of the decked vessels were concentrated in Asia; the remainder were accounted for by Europe (7.8 percent), North and Central America (3.8 percent), Africa (1.3 percent), South America (0.6 percent) and Oceania (0.4 percent). Many countries have adopted policies to limit the growth of national fishing capacity or reduce it in order to protect the fishery resources and to make fishing economically viable for the harvesting enterprises. there are indications that the fleets of decked fishing vessels in longstanding developed fishing nations have continued to decrease in size, especially those operating offshore and in distant waters. However, even in these countries, the rate of reduction of fishing power is generally less significant than the rate of reduction of fishing vessels. On the other hand, some countries report a continuing expansion of their fleets. Overall, the number of fishing vessels worldwide did not change significantly in either 2003 or 2004.

Just as the world fishing fleet appears to have stabilized, the overall state of exploitation of the world’s marine fishery resources has tended to remain relatively stable, although for resources this has been the case for a longer period of time. Over the past 10-15 years, the proportion of overexploited and depleted stocks has remained unchanged, after showing a marked increase during the 1970s and 1980s. It is estimated that in 2005, as in recent years, around one-quarter of the stock groups monitored by FAO were underexploited or moderately exploited and could perhaps produce more, whereas about half of the stocks were fully exploited and therefore producing catches that were at, or close to, their maximum sustainable limits, with no room for further expansion. the remaining stocks were either overexploited, depleted or recovering from depletion and thus were yielding less than their maximum potential owing to excess fishing pressure. the situation seems more serious for certain fishery resources that are exploited solely or partially in the high seas and, in particular, for straddling stocks and for highly migratory oceanic sharks. this confirms earlier observations that the maximum wild capture fishery potential from the world’s oceans has probably been reached and reinforces the calls for more cautious and effective fisheries management to rebuild depleted stocks and prevent the decline of those being exploited at or close to their maximum potential. In the case of inland fishery resources, there is widespread overfishing, arising from either intensive targeting of individual large-size species in major river systems or overexploitation of highly diverse species assemblages or ecosystems in the tropics.

Total world trade in fish and fishery products reached a record value of uS$71.5 billion (export value) in 2004, representing a 23 percent growth relative to 2000. Preliminary estimates for 2005 indicate a further increase in the value of fishery exports. In real terms (adjusted for inflation), exports of fish and fishery products increased by 17.3 percent during the period 2000-04. In terms of quantity, exports in live-weight-equivalent terms in 2004 accounted for 38 percent of total fisheries and aquaculture production, confirming fish as one of the most highly traded food and feed commodities. the share of fish trade in both total gross domestic product (GDP) and agricultural GDP has roughly doubled over the past 25 years. China has been the world’s main exporter since 2002, and in 2004 its fish exports were valued at uS$6.6 billion following remarkable average annual growth of 12 percent in the period 1992-2004. the fishery net exports of developing countries (i.e. the total value of their exports less the total value of their imports) have shown a continuing rising trend over the past two decades, growing from uS$4.6 billion in 1984 to uS$16.0 billion in 1994 to uS$20.4 billion in 2004. these figures are significantly higher than those for other agricultural commodities such as rice, coffee and tea. Shrimp continues to be the most important commodity traded in value terms, accounting for 16.5 percent of the total value of internationally traded fishery products in 2004, followed by groundfish (10.2 percent), tuna (8.7 percent) and salmon (8.5 percent). In 2004, fishmeal represented around 3.3 percent of the value of exports and fish oil less than 1 percent.

In the realm of marine fisheries governance, regional fisheries management organizations (RFMOs) play a unique role in facilitating international cooperation for the conservation and management of fish stocks. these organizations currently represent the only realistic means of governing fish stocks that occur either as straddling or shared stocks between zones of national jurisdiction, between these zones and the high seas, or exclusively on the high seas. Strengthening REMOs in order to conserve and manage fish stocks more effectively remains the major challenge facing international fisheries governance. Despite efforts over the past decade to improve their management capacity and their images as effective and responsive organizations, some REMOs have failed to achieve their fundamental goal of the sustainable management of stocks, which has in turn led to increasing international criticism. However, many RFMOs are taking steps to implement the ecosystem approach to fisheries (EAF) and are striving to adopt the precautionary approach; strengthening international cooperation; promoting transparency; encouraging eligible non-members to become members of organizations or to become cooperating non-parties/entities; and enhancing compliance and enforcement through improved monitoring, control and surveillance.

Similarly for inland fisheries, there is a need for a system of governance for transboundary fisheries and fishery resources. Many of the world’s large river basins cross one or several international borders, and many riverine fish species migrate across boundaries with the result that activities in one country may affect fish stocks and communities exploiting the fish stocks in another country. Appropriate fisheries management in such cases requires that suitable policies for sustaining the shared resources (water and biological resources) are developed at the regional level, and that these policies are incorporated into national legislation and implemented. regional frameworks do exist that deal with the management of inland waters and living aquatic resources, and there have been some recent encouraging developments in this area. But governance remains incomplete as only 44 percent of the international basins are the subject of one or more agreements, and these agreements may not include fisheries. Not only are inland fisheries unlikely to become the primary focus in all water management programmes, but there is also a risk that the needs of fishing communities and small-scale fisheries would not be considered in such programmes unless water governance systems are designed to include inland fisheries.

Unlike capture fisheries, aquaculture activities are generally located within national jurisdictions, and so governance is a national responsibility. there is growing understanding that sustainable development of the aquaculture sector requires an enabling environment, with appropriate institutional, legal and management frameworks guided by an overall policy. Notable progress has been made in a number of institutional, legal and management development areas, including the use of various public- and private-sector partnership arrangements. Integrated land-use and environmental planning are being pursued and regulations implemented, often through self-regulation according to codes of practice. Co-management is an emerging trend, usually applied in the management of common property resources, and as such has been effective in culture-based fisheries, a form of aquaculture practised communally in small water bodies in rural areas.

In recent years, issues relevant to international trade in fishery products have been prominent. they include labelling and traceability requirements; ecolabelling; illegal, unreported and unregulated (IUU) fishing; the sustainable development of aquaculture; subsidies in production and trade agreements. Some of these issues form part of the agenda for the multilateral trade negotiations in the World trade Organization (WTO), where countries also discuss fisheries and pay particular a

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในช่วงสามทศวรรษ จำนวนสฟิชเชอร์และ aquaculturists ได้ปลูกเร็ว กว่าประชากรโลก และเร็วกว่างานเกษตรดั้งเดิม ในปี 2547 การประเมิน 41 ล้านคนทำงานเป็นสฟิชและปลาเกษตรกร ส่วนใหญ่ที่ดีเหล่านี้ในประเทศกำลังพัฒนา หลักในเอเชีย เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในทศวรรษล่าสุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทวีปเอเชีย เป็นผลของการขยายตัวแข็งแกร่งของกิจกรรมเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ในปี 2004 ปลาเกษตรกรบัญชีสำหรับไตรมาส 1 ของจำนวนแรงงานปลาในภาคหลัก โดยจีนเป็นประเทศ มีจำนวนสูงสุดของสฟิชและปลาเกษตรกร รายงานว่า 13 ล้านคนและในปี 2004 แทนประมาณร้อยละ 30 ของโลกทั้งสิ้น โปรแกรมลดขนาดกองเรือปัจจุบันในจีนเล่นงาน overcapacity จะลดจำนวนประชาชนในการจับประมง ที่ปฏิเสธ 13 เปอร์เซ็นต์ช่วง 2001-04 เลขที่หมั้นในการประมง และเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในประเทศอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ได้ลดลง หรืออยู่ประจำเรือตกปลาโลกประกอบด้วยประมาณ 4 ล้านหน่วยเมื่อสิ้นสุดปี 2004 ที่ 1.3 ล้านมีประดับเรือชนิดต่าง ๆ tonnage พลังงาน และเรือ (เปิด) undecked 2.7 ล้าน ในขณะที่เรือแทบทั้งหมด decked มี mechanized เพียงประมาณหนึ่งในสามของเรือประมง undecked ถูกขับเคลื่อน โดยทั่วไปกับเครื่องยนต์ outboard สองสามที่เหลือถูกเรือโบราณประเภทต่าง ๆ ที่ดำเนินการ โดยเซลและไม้พาย ประมาณร้อยละ 86 ของเรือ decked ได้เข้มข้นในเอเชีย ส่วนเหลือถูกลงบัญชีในยุโรป (ร้อยละ 7.8), เหนือ และอเมริกากลาง (ร้อยละ 3.8), แอฟริกา (ร้อยละ 1.3), อเมริกาใต้ (ร้อยละ 0.6) และโอเชียเนีย (ร้อยละ 0.4) หลายประเทศได้นำนโยบาย การจำกัดกำลังการผลิตประมงแห่งชาติลดปกป้องรักษาทรัพยากรประมง และ การทำประมงทำงานปากกัดตีนถีบสำหรับวิสาหกิจ harvesting บ่งชี้ที่ fleets ของเรือประมงที่ประดับในปลาว่าพัฒนาประเทศได้อย่างต่อเนื่องเพื่อลดขนาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่ปฏิบัติงานต่างประเทศ และ ในน่านน้ำที่ไกล ได้ อย่างไรก็ตาม แม้แต่ในประเทศเหล่านี้ อัตราการลดพลังงานตกปลาได้โดยทั่วไปความสำคัญน้อยกว่าอัตราการลดลงของเรือประมง บนมืออื่น ๆ บางประเทศรายงานการขยายตัวของ fleets ของพวกเขา โดยรวม จำนวนเรือประมงทั่วโลกได้ไม่เปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญใน 2003 หรือ 2004เหมือนเรือประมงโลกปรากฏการ ชุมนุม รัฐแสวงหาประโยชน์จากทรัพยากรประมงทะเลของโลกโดยรวมได้มีแนวโน้มยังคงมีเสถียรภาพค่อนข้าง แม้ว่าทรัพยากร นี้ได้กรณีเป็นระยะเวลานาน ปีผ่านมา 10-15 สัดส่วนของหุ้น overexploited และพิกมียังคงไม่เปลี่ยนแปลง หลังจากการแสดงเพิ่มเครื่องในระหว่างทศวรรษที่ 1980 และทศวรรษ 1970 คาดว่าในปี 2005 ในปี รอบหนึ่งไตรมาสของกลุ่มหุ้นที่ติดตาม โดย FAO ได้ underexploited หรือปานกลางสามารถ และไม่อาจผลิตขึ้น ใน ขณะที่ประมาณครึ่งหนึ่งของหุ้นได้ทั้งหมดสามารถผลิตจึง จับที่ถูกที่ หรือ ใกล้ สูงสุดอย่างยั่งยืนขีด จำกัด มีห้องพักสำหรับขยายเพิ่มเติม หุ้นที่เหลือมีการลดลงของ overexploited พิก หรือกู้คืนจาก และจึง ได้ผลผลิตน้อยกว่าศักยภาพสูงสุดของพวกเขาเนื่องจากความดันตกมากเกิน สถานการณ์ดูจะรุนแรงมากขึ้น ในบางทรัพยากรประมงที่จะสามารถเท่า หรือบางส่วน ในทะเล และ โดยเฉพาะ straddling หุ้น และมหาสมุทรฉลามสูงอพยพ นี้ยืนยันข้อสังเกตก่อนหน้านี้ว่า การประมงจับป่าสูงสุดอาจเกิดขึ้นจากมหาสมุทรของโลกคงมาถึงแล้ว และ reinforces เรียกสำหรับการจัดการประมงระมัดระวังมากขึ้น และมีประสิทธิภาพเพื่อสร้างหุ้นพิก และป้องกันการลดลงของผู้ที่สามารถใน หรือใกล้ กับศักยภาพสูงสุดของพวกเขา ในกรณีที่ทรัพยากรประมงบริเวณ ได้แพร่ overfishing เกิดจากการเร่งรัดกำหนดเป้าหมายพันธุ์ขนาดใหญ่แต่ละในระบบแม่น้ำสายหลักหรือ overexploitation ของ assemblages สูงหลากหลายชนิดหรือระบบนิเวศในเขตร้อนTotal world trade in fish and fishery products reached a record value of uS$71.5 billion (export value) in 2004, representing a 23 percent growth relative to 2000. Preliminary estimates for 2005 indicate a further increase in the value of fishery exports. In real terms (adjusted for inflation), exports of fish and fishery products increased by 17.3 percent during the period 2000-04. In terms of quantity, exports in live-weight-equivalent terms in 2004 accounted for 38 percent of total fisheries and aquaculture production, confirming fish as one of the most highly traded food and feed commodities. the share of fish trade in both total gross domestic product (GDP) and agricultural GDP has roughly doubled over the past 25 years. China has been the world’s main exporter since 2002, and in 2004 its fish exports were valued at uS$6.6 billion following remarkable average annual growth of 12 percent in the period 1992-2004. the fishery net exports of developing countries (i.e. the total value of their exports less the total value of their imports) have shown a continuing rising trend over the past two decades, growing from uS$4.6 billion in 1984 to uS$16.0 billion in 1994 to uS$20.4 billion in 2004. these figures are significantly higher than those for other agricultural commodities such as rice, coffee and tea. Shrimp continues to be the most important commodity traded in value terms, accounting for 16.5 percent of the total value of internationally traded fishery products in 2004, followed by groundfish (10.2 percent), tuna (8.7 percent) and salmon (8.5 percent). In 2004, fishmeal represented around 3.3 percent of the value of exports and fish oil less than 1 percent.ในขอบเขตของการบริหารจัดการประมงทะเล องค์กรจัดการประมงระดับภูมิภาค (RFMOs) เล่นบทบาทเฉพาะในการอำนวยความสะดวกความร่วมมือระหว่างประเทศในการอนุรักษ์และการจัดการของหุ้นปลา ปัจจุบันองค์กรเหล่านี้แสดงถึงวิธีการควบคุมหุ้นปลาที่เกิดขึ้นการ straddling หรือร่วมหุ้นระหว่างเขตอำนาจแห่งชาติ ระหว่างทะเลและโซนเหล่านี้ หรือ ในทะเลเท่านั้นจริง หุ้นเพิ่ม REMOs การอนุรักษ์ และจัดการปลาได้อย่างมีประสิทธิภาพยังคง ท้าทายสำคัญที่กำกับดูแลการประมงนานาชาติหันหน้า แม้ มีความพยายามกว่าทศวรรษเพื่อเพิ่มกำลังการผลิตการจัดการและภาพของพวกเขาเป็นองค์กรที่มีประสิทธิภาพ และการตอบสนอง REMOs บางได้ล้มเหลวเพื่อให้บรรลุเป้าหมายพื้นฐานของการจัดการที่ยั่งยืนของหุ้น ซึ่งจะได้นำไปเพิ่มวิจารณ์นานาชาติ อย่างไรก็ตาม RFMOs มากจะมีขั้นตอนในการนำวิธีระบบนิเวศการประมง (eaf เส้น) และมุ่งมั่นที่จะนำวิธีบริษัทฯ เสริมสร้างความร่วมมือระหว่างประเทศ ส่งเสริมความโปร่งใส ส่งเสริมสิทธิไม่สมาชิกเป็น สมาชิกขององค์กร หรือเป็น ฟลอริไม่บุคคล/หน่วย และปฏิบัติตามกฎระเบียบและบังคับผ่านการตรวจสอบปรับปรุง ควบคุม และเฝ้าระวังในทำนองเดียวกัน สำหรับปลาน้ำจืด มีความจำเป็นสำหรับระบบการบริหารจัดการทรัพยากรประมงและประมงข้ามแดน อ่างล่างหน้าแม่น้ำขนาดใหญ่ของโลกหลายคนข้ามแดน หนึ่ง และพันธุ์ปลาริเวอร์ไรน์หลายย้ายข้ามขอบเขตกับผลว่า กิจกรรมในประเทศหนึ่งอาจมีผลต่อหุ้นปลาและชุมชน exploiting หุ้นปลาในประเทศอื่น การจัดการประมงที่เหมาะสมในกรณีดังกล่าวต้องมีพัฒนานโยบายที่เหมาะสำหรับเสริมใช้ร่วมกันทรัพยากร (ทรัพยากรน้ำและชีวภาพ) ในระดับภูมิภาค และว่า นโยบายเหล่านี้รวมอยู่ในกฎหมายแห่งชาติ และดำเนินการ กรอบภูมิภาคที่จัดการกับการจัดการน้ำในประเทศและใช้สอยทรัพยากรน้ำ และได้มีการพัฒนาบางรอบล่าสุดในพื้นที่นี้ แต่ปกครองยังคงไม่สมบูรณ์เป็นเพียงร้อยละ 44 ของอ่างล่างหน้านานาชาติอยู่ในบังคับของข้อตกลง น้อย และข้อตกลงเหล่านี้อาจรวมถึงการประมง ไม่เพียงแต่เป็นน้ำจืดน่าจะเป็น โฟกัสหลักในโครงการจัดการน้ำทั้งหมด แต่ยังมีความเสี่ยงที่ความต้องการของชุมชนประมงและประมงระบุจะไม่ พิจารณาในโปรแกรมดังกล่าวเว้นแต่การออกแบบระบบบริหารจัดการน้ำรวมถึงปลาน้ำจืดไม่เหมือนจับประมง กิจกรรมเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำอยู่ทั่วไปภายในเขตอำนาจศาลแห่งชาติ และเพื่อ กำกับดูแลมีความรับผิดชอบแห่งชาติ มีความเข้าใจเพิ่มขึ้นว่า การพัฒนาที่ยั่งยืนของภาคการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำต้องสภาพแวดล้อมที่เปิดใช้งาน มีที่เหมาะสมสถาบัน กฎหมายและจัดการกรอบแนะนำ โดยนโยบายการรวม ได้ความคืบหน้าสำคัญและในหลายสถาบัน กฎหมายและจัดการพัฒนาพื้นที่ รวมทั้งการใช้ของต่าง ๆ ประชาชน - และ -เอกชนร่วมจัด วางแผนสิ่งแวดล้อมและการใช้ที่ดินรวมจะถูกติดตาม และระเบียบ ปฏิบัติ มักจะผ่านการควบคุมตนเองตามรหัสของการปฏิบัติ ร่วมจัดการมีแนวโน้มเกิดขึ้น มักใช้ในการจัดการทรัพยากรคุณสมบัติทั่วไป และดังได้มีประสิทธิภาพในการใช้วัฒนธรรมประมง รูปแบบของสัตว์น้ำที่ปฏิบัติ communally ในแหล่งน้ำขนาดเล็กในชนบทในปีที่ผ่านมา ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการค้าระหว่างประเทศในผลิตภัณฑ์ประมงได้โดดเด่น รวมข้อกำหนดของฉลากและติดตาม ecolabelling ไม่ถูกต้อง ไม่ถูกรายงาน และรีดปลา (IUU) พัฒนาที่ยั่งยืนของสัตว์น้ำ เงินอุดหนุนในข้อตกลงการผลิตและการค้า บางปัญหาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของวาระการประชุมสำหรับเจรจาการค้าพหุภาคีในโลกค้าองค์กร (องค์การ), ที่ประเทศนอกจากนี้ยังหารือเกี่ยวกับประมง และจ่ายเฉพาะการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในช่วงสามทศวรรษที่ผ่านมาจำนวนของชาวประมงและ aquaculturists มีการเจริญเติบโตเร็วกว่าประชากรโลกและเร็วกว่าการจ้างงานในการเกษตรแบบดั้งเดิม ในปี 2004 ประมาณ 41 ล้านคนที่ทำงานเป็นชาวประมงและเกษตรกรปลาส่วนใหญ่เหล่านี้ในประเทศกำลังพัฒนาโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชีย การเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในทศวรรษที่ผ่านมามากที่สุดโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชียเป็นผลมาจากการขยายตัวที่แข็งแกร่งของกิจกรรมเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ในปี 2004 เกษตรกรปลาคิดเป็นหนึ่งในสี่ของจำนวนเสียงทั้งหมดของผู้ใช้แรงงานปลาในภาคหลัก จีนคือไกลโดยประเทศที่มีจำนวนมากที่สุดของชาวประมงและเกษตรกรปลาต้องไปรายงานตัว 13 ล้านในปี 2004 คิดเป็นประมาณร้อยละ 30 ของโลกทั้งหมด โปรแกรมลดเรือเดินสมุทรขนาดปัจจุบันในประเทศจีนที่จะแก้ไขปัญหาล้นจะช่วยลดจำนวนของคนที่มีส่วนร่วมในการจับปลาซึ่งลดลงร้อยละ 13 ในช่วงระยะเวลา 2001-04 ตัวเลขที่มีส่วนร่วมในการประมงและการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในระบบเศรษฐกิจมากที่สุดในอุตสาหกรรมที่ได้รับการลดลงหรือยังคงอยู่นิ่ง. กองเรือประมงของโลกประกอบด้วยประมาณ 4 ล้านหน่วยในตอนท้ายของปี 2004 ซึ่งมี 1.3 ล้านคนได้รับการประดับเรือประเภทต่างๆน้ำหนักและพลังงานและ 2.7 ล้าน undecked (เปิด) เรือ ในขณะที่เรือแทบทุกคนประดับยนต์เพียงประมาณหนึ่งในสามของเรือประมง undecked ถูกขับเคลื่อนโดยทั่วไปที่มีเครื่องยนต์ติดท้าย ส่วนที่เหลืออีกสองในสามเป็นงานฝีมือแบบดั้งเดิมของชนิดต่าง ๆ ที่ดำเนินการโดยแล่นเรือและพาย เกี่ยวกับร้อยละ 86 ของเรือประดับมีความเข้มข้นในเอเชีย ส่วนที่เหลือจะถูกคิดโดยยุโรป (ร้อยละ 7.8), เหนือและอเมริกากลาง (ร้อยละ 3.8) แอฟริกา (ร้อยละ 1.3) อเมริกาใต้ (ร้อยละ 0.6) และโอเชียเนีย (ร้อยละ 0.4) หลายประเทศได้นำนโยบายที่จะ จำกัด การเจริญเติบโตของกำลังการประมงแห่งชาติหรือลดความมันเพื่อปกป้องทรัพยากรประมงและเพื่อให้ชาวประมงมีศักยภาพทางเศรษฐกิจสำหรับผู้ประกอบการเก็บเกี่ยว มีข้อบ่งชี้ว่ากลุ่มยานยนต์ที่เรือประมงประดับในประเทศที่พัฒนาประมงยาวนานยังคงลดลงในขนาดโดยเฉพาะอย่างยิ่งในต่างประเทศเหล่านั้นและการดำเนินงานในน่านน้ำที่ห่างไกล อย่างไรก็ตามแม้ในประเทศเหล่านี้อัตราการลดลงของการใช้พลังงานประมงโดยทั่วไปอย่างมีนัยสำคัญน้อยกว่าอัตราการลดลงของเรือประมง ในทางตรงกันข้ามบางประเทศรายงานการขยายตัวต่อเนื่องของกลุ่มยานยนต์ของพวกเขา โดยรวมจำนวนเรือประมงทั่วโลกไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญทั้งใน 2003 หรือ 2004. เช่นเดียวกับกองเรือประมงของโลกที่ดูเหมือนจะมีเสถียรภาพของรัฐโดยรวมของการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรประมงทะเลของโลกที่มีแนวโน้มที่จะยังคงมีเสถียรภาพค่อนข้างแม้ว่าทรัพยากร นี้ได้รับการกรณีที่เป็นระยะเวลานานของเวลา ที่ผ่านมา 10-15 ปีสัดส่วนของหุ้น overexploited หมดและยังคงไม่เปลี่ยนแปลงหลังจากที่แสดงให้เห็นชัดเจนมากขึ้นในช่วงปี 1970 และ 1980 มันเป็นที่คาดว่าในปี 2005 เช่นเดียวกับในปีที่ผ่านมาประมาณหนึ่งในสี่ของกลุ่มหุ้นตรวจสอบโดย FAO เป็น underexploited หรือใช้ประโยชน์ในระดับปานกลางและบางทีอาจจะก่อให้มากขึ้นในขณะที่ประมาณครึ่งหนึ่งของหุ้นที่ได้รับประโยชน์อย่างเต็มที่และดังนั้นจึงจับการผลิตที่อยู่ใน หรือใกล้เคียงกับข้อ จำกัด ที่ยั่งยืนสูงสุดของพวกเขามีห้องพักสำหรับการขยายตัวต่อไม่มี หุ้นที่เหลืออยู่ overexploited ทั้งหมดหรือฟื้นตัวจากการสูญเสียและทำให้ได้รับผลผลิตน้อยกว่าศักยภาพสูงสุดของพวกเขาเนื่องจากความดันตกปลาส่วนเกิน สถานการณ์ดูเหมือนรุนแรงมากขึ้นสำหรับทรัพยากรประมงบางอย่างที่จะใช้ประโยชน์ แต่เพียงผู้เดียวหรือบางส่วนในทะเลสูงและโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับหุ้นคร่อมและปลาฉลามในมหาสมุทรอพยพสูง นี้ยืนยันข้อสังเกตก่อนหน้านี้ว่าการจับภาพป่าที่มีศักยภาพสูงสุดประมงจากมหาสมุทรของโลกที่ได้รับอาจจะถึงและตอกย้ำสายสำหรับระมัดระวังมากขึ้นและมีประสิทธิภาพการจัดการประมงที่จะสร้างหุ้นหมดและป้องกันการลดลงของผู้ที่ถูกเอาเปรียบหรือใกล้เคียงกับศักยภาพสูงสุดของพวกเขา ในกรณีที่ทรัพยากรประมงน้ำจืดที่มี overfishing แพร่หลายทั้งที่เกิดขึ้นจากการกำหนดเป้าหมายที่เข้มข้นของแต่ละสายพันธุ์ขนาดใหญ่ในระบบแม่น้ำที่สำคัญหรือ overexploitation ของสายพันธุ์ที่มีความหลากหลายสูง assemblages หรือระบบนิเวศในเขตร้อน. รวมการค้าโลกในผลิตภัณฑ์ปลาและการประมงถึง บันทึกของมูลค่า 71.5 เหรียญสหรัฐฯพันล้านบาท (มูลค่าการส่งออก) ในปี 2004 คิดเป็นญาติขยายตัวร้อยละ 23 ถึงปี 2000 ประมาณการเบื้องต้นสำหรับปี 2005 บ่งชี้ถึงการเพิ่มขึ้นต่อไปในมูลค่าการส่งออกประมง ในแง่จริง (ปรับอัตราเงินเฟ้อ) การส่งออกของผลิตภัณฑ์ปลาและการประมงเพิ่มขึ้นร้อยละ 17.3 ในช่วงเวลา 2000-04 ในแง่ของปริมาณการส่งออกในแง่สดน้ำหนักเทียบเท่าในปี 2004 คิดเป็นร้อยละ 38 ของการประมงรวมการผลิตและเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำปลายืนยันว่าเป็นหนึ่งในอาหารที่ดีที่สุดที่ซื้อขายสูงและสินค้าโภคภัณฑ์อาหารสัตว์ ส่วนแบ่งของการค้าปลาทั้งในผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศรวม (GDP) และ GDP การเกษตรได้เท่าประมาณที่ผ่านมา 25 ปี ประเทศจีนได้รับการส่งออกหลักของโลกตั้งแต่ปี 2002 และในปี 2004 การส่งออกปลามีมูลค่าที่สหรัฐอเมริกา $ 6600000000 ตามการขยายตัวที่โดดเด่นประจำปีเฉลี่ยร้อยละ 12 ในช่วง 1992-2004 การส่งออกสุทธิประมงของประเทศกำลังพัฒนา (เช่นมูลค่ารวมของการส่งออกของพวกเขาน้อยมูลค่ารวมของการนำเข้าของพวกเขา) ได้แสดงให้เห็นแนวโน้มอย่างต่อเนื่องที่เพิ่มขึ้นในช่วงที่ผ่านมาสองทศวรรษที่ผ่านมาเพิ่มขึ้นจาก 4.6 พันล้านดอลลาร์ในปี 1984 เป็น US $ 1.60 หมื่นล้านในปี 1994 มาให้เรา 20400000000 $ ในปี 2004 ตัวเลขเหล่านี้อย่างมีนัยสำคัญสูงกว่าสินค้าเกษตรอื่น ๆ เช่นข้าวกาแฟและชา กุ้งยังคงเป็นสินค้าโภคภัณฑ์ที่สำคัญที่สุดการซื้อขายในแง่มูลค่าคิดเป็นร้อยละ 16.5 ของมูลค่ารวมของการซื้อขายในระดับสากลผลิตภัณฑ์ประมงในปี 2004 ตามด้วย groundfish (ร้อยละ 10.2), ปลาทูน่า (ร้อยละ 8.7) และปลาแซลมอน (ร้อยละ 8.5) ในปี 2004 เป็นตัวแทนของปลาป่นประมาณร้อยละ 3.3 ของมูลค่าการส่งออกและน้ำมันปลาน้อยกว่าร้อยละ 1. ในขอบเขตของการกำกับดูแลกิจการประมงทะเลประมงระดับภูมิภาคองค์กรการจัดการ (RFMOs) มีบทบาทที่ไม่ซ้ำกันในการอำนวยความสะดวกความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์และการจัดการของ ปลา องค์กรเหล่านี้ขณะนี้เป็นตัวแทนของวิธีการที่มีเหตุผลเพียงอย่างเดียวของการปกครองปลาที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นหุ้นคร่อมหรือใช้ร่วมกันระหว่างเขตอำนาจแห่งชาติระหว่างโซนเหล่านี้และทะเลหลวงหรือเฉพาะในทะเลสูง เสริมสร้างความเข้มแข็ง Remos ในการสั่งซื้อเพื่อการอนุรักษ์และจัดการปลาได้อย่างมีประสิทธิภาพยังคงเป็นความท้าทายที่สำคัญหันหน้าไปกำกับดูแลการประมงระหว่างประเทศ แม้จะมีความพยายามในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาในการปรับปรุงความสามารถการจัดการของพวกเขาและภาพของพวกเขาเป็นองค์กรที่มีประสิทธิภาพและตอบสนอง Remos บางส่วนมีการล้มเหลวในการบรรลุเป้าหมายพื้นฐานของพวกเขาในการจัดการที่ยั่งยืนของหุ้นที่มีจะนำไปสู่การเพิ่มเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของนานาชาติ อย่างไรก็ตาม RFMOs จำนวนมากมีการทำตามขั้นตอนในการดำเนินการวิธีการของระบบนิเวศเพื่อการประมง (EAF) และมีความมุ่งมั่นที่จะนำวิธีการป้องกันไว้ก่อน; เสริมสร้างความร่วมมือระหว่างประเทศ การส่งเสริมความโปร่งใส ส่งเสริมให้สมาชิกที่ไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะกลายเป็นสมาชิกขององค์กรหรือที่จะกลายเป็นความร่วมมือที่ไม่ใช่บุคคล / หน่วยงานที่; และเสริมสร้างการปฏิบัติตามและการบังคับใช้ผ่านการตรวจสอบการปรับปรุงการควบคุมและการเฝ้าระวัง. ในทำนองเดียวกันการประมงน้ำจืดมีความจำเป็นสำหรับระบบการกำกับดูแลการประมงข้ามแดนและทรัพยากรประมง หลายลุ่มน้ำขนาดใหญ่ของโลกข้ามหนึ่งหรือหลายพรมแดนระหว่างประเทศและปลาแม่น้ำหลายโยกย้ายข้ามเขตแดนกับผลที่ได้ว่ากิจกรรมในประเทศใดประเทศหนึ่งอาจส่งผลกระทบต่อปลาและชุมชนใช้ประโยชน์จากปลาในอีกประเทศหนึ่ง การจัดการประมงที่เหมาะสมในกรณีดังกล่าวต้องว่านโยบายที่เหมาะสมแก่การดำรงทรัพยากรร่วมกัน (น้ำและทรัพยากรชีวภาพ) ได้รับการพัฒนาในระดับภูมิภาคและที่นโยบายเหล่านี้จะรวมอยู่ในกฎหมายแห่งชาติและดำเนินการ กรอบภูมิภาคทำข้อตกลงที่มีอยู่กับการจัดการของน้ำทะเลและทรัพยากรที่มีชีวิตในน้ำและมีการพัฒนาให้กำลังใจบางอย่างที่ผ่านมาในพื้นที่นี้ แต่การกำกับดูแลยังไม่สมบูรณ์เป็นเพียงร้อยละ 44 ของแอ่งระหว่างประเทศเป็นเรื่องของหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งข้อตกลงและข้อตกลงเหล่านี้อาจไม่รวมการประมง ไม่เพียง แต่การประมงน้ำจืดไม่น่าจะกลายเป็นเป้าหมายหลักในทุกโปรแกรมการจัดการน้ำ แต่ยังมีความเสี่ยงที่ความต้องการของชุมชนประมงและประมงขนาดเล็กจะไม่ได้รับการพิจารณาในโปรแกรมดังกล่าวเว้นแต่ระบบธรรมาภิน้ำได้รับการออกแบบเพื่อรวมภายในประเทศ ประมง. ซึ่งแตกต่างจากการประมงจับภาพกิจกรรมเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำที่ตั้งอยู่โดยทั่วไปภายในเขตอำนาจแห่งชาติและการกำกับดูแลเพื่อให้เป็นความรับผิดชอบของชาติ มีความเข้าใจมากขึ้นว่าการพัฒนาอย่างยั่งยืนของภาคการเพาะเลี้ยงสัตว์ต้องมีสภาพแวดล้อมที่ทำให้มีสถาบันที่เหมาะสมกรอบกฎหมายและการจัดการรับคำแนะนำจากนโยบายโดยรวม ความคืบหน้าโดดเด่นได้รับการทำในหลายสถาบันทางกฎหมายและการพัฒนาพื้นที่การจัดการรวมถึงการใช้ของการเตรียมการเป็นหุ้นส่วนสาธารณะต่างๆและภาคเอกชน การวางแผนการใช้ที่ดินและสิ่งแวดล้อมแบบบูรณาการมีการติดตามและกฎระเบียบที่นำมาใช้มักจะผ่านการควบคุมตนเองตามแนวทางปฏิบัติ การจัดการร่วมเป็นแนวโน้มที่เกิดขึ้นใหม่มักจะใช้ในการบริหารจัดการทรัพยากรทรัพย์ส่วนกลางและเป็นเช่นได้รับการที่มีประสิทธิภาพในการประมงการเพาะเลี้ยงตามรูปแบบของการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำได้รับการฝึกฝน communally ในร่างกายน้ำขนาดเล็กในชนบท. ในปีที่ผ่านมาประเด็นที่เกี่ยวข้อง การค้าระหว่างประเทศในสินค้าประมงได้รับความสำเร็จ พวกเขารวมถึงความต้องการการติดฉลากและการตรวจสอบย้อนกลับ; ecolabelling; ที่ผิดกฎหมายอลหม่านและรายงาน (IUU) ประมง; การพัฒนาที่ยั่งยืนของการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ เงินอุดหนุนในการผลิตและข้อตกลงทางการค้า บางส่วนของปัญหาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของวาระการเจรจาการค้าพหุภาคีในการค้าโลกองค์การ (WTO) ที่ประเทศยังหารือเกี่ยวกับการประมงและการจ่ายโดยเฉพาะอย่างยิ่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในช่วงสามทศวรรษที่ผ่านมา , จํานวนของชาวประมง และ aquaculturists โตเร็วกว่าประชากรของโลก และ เร็ว กว่า การจ้างงานในภาคเกษตรแบบดั้งเดิม ในปี 2004 มีประมาณ 41 ล้านคน ทำงานเป็นชาวประมงและเกษตรกรปลาส่วนใหญ่ที่ดีของเหล่านี้ในการพัฒนาประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคเอเชีย เพิ่มขึ้นอย่างมากในทศวรรษที่ผ่านมามากที่สุด โดยเฉพาะในเอเชียคือผลของการขยายตัวที่แข็งแกร่งของกิจกรรมการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ในปี 2004 , เกษตรกรเลี้ยงปลาคิดเป็นหนึ่งในสี่ของจำนวนทั้งหมดของแรงงานปลาในภาคหลัก จีนคือไกลโดยประเทศที่มีจำนวนสูงสุดของชาวประมงและเกษตรกรปลารายงานเป็น 13 ล้านดอลลาร์หรือประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์ของโลกทั้งหมดโปรแกรมลดขนาดกองเรือปัจจุบันในประเทศจีนเล่นงานล้นจะลดจำนวนคนที่ร่วมในการประมง ซึ่งเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 13 ในช่วงระยะเวลา 2001-04 . ตัวเลขที่หมั้นในการประมงและการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในระบบเศรษฐกิจอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ได้รับการลดลงหรืออยู่นิ่ง

กองเรือประมงโลกประกอบด้วย 4 ล้านหน่วยที่ส่วนท้ายของปี 2004ที่ 1.3 ล้านประดับเรือชนิดต่าง ๆ ระวาง และพลัง และ 2.7 ล้าน undecked ( เปิด ) เรือ ในขณะที่เกือบทั้งหมดถูกประดับเรือที่มีเพียงประมาณหนึ่งในสามของเรือประมง undecked ถูกขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์ outboard . สองในสามที่เหลือมีงานฝีมือแบบดั้งเดิมของชนิดต่าง ๆที่ดำเนินการโดยเรือและพาย .ประมาณร้อยละ 86 ของประดับเครื่องใช้มีความเข้มข้นในเอเชีย ส่วนที่เหลือร้อยละ โดยยุโรป ( ร้อยละ 7.8 ) ภาคเหนือและอเมริกากลาง ( ร้อยละ 13.7 ) แอฟริกา ( ร้อยละ 1.3 ) อเมริกาใต้ ( ร้อยละ 0.6 ) และโอเชียเนีย ( ร้อยละ 0.4 )หลายประเทศได้ประกาศใช้นโยบายเพื่อ จำกัด การเจริญเติบโตของการผลิตประมงแห่งชาติ หรือลดมันเพื่อปกป้องทรัพยากรประมงและให้ตกปลาได้ วิกฤติทางเศรษฐกิจองค์กร มีข้อบ่งชี้ว่ากองเรือของประดับเรือประมงในการพัฒนาประเทศได้อย่างต่อเนื่องยาวนาน ตกปลาเพื่อลดขนาดโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่ปฏิบัติการนอกและในที่ห่างไกล " อย่างไรก็ตาม แม้ว่าในประเทศเหล่านี้อัตราการลดของพลังตกปลาโดยทั่วไปจะสำคัญน้อยกว่าอัตราการลดลงของเรือประมง บนมืออื่น ๆ , บางประเทศรายงานการขยายตัวของการขนส่งของพวกเขา โดยรวม , จํานวนของเรือตกปลาทั่วโลกไม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญใน 2003 หรือ 2004 .

เช่นเดียวกับกองเรือประมงโลกจะปรากฏให้มีเสถียรภาพ สภาพโดยรวมของการใช้ประโยชน์ของโลก ทรัพยากรประมงที่มีแนวโน้มที่จะยังคงค่อนข้างคงที่ แม้ว่าแหล่งนี้ได้รับกรณีสำหรับระยะเวลานานของเวลา ในช่วง 10-15 ปี สัดส่วนของ overexploited และสูญสลายไปหุ้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลงหลังจากแสดงการปรับตัวเพิ่มขึ้นในช่วงปี 1970 และ 1980 คาดว่าในปี 2005 โดยในปีที่ผ่านมาประมาณหนึ่งในสี่ของหุ้นกลุ่มการตรวจสอบโดยองค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ ( underexploited หรือปานกลางใช้ประโยชน์และอาจจะผลิตมากขึ้น ในขณะที่ประมาณครึ่งหนึ่งของหุ้นอย่างเอาเปรียบ ดังนั้นการผลิตจับปลาอยู่ หรือปิดเพื่อ ยั่งยืนสูงสุดขีด จำกัด ของพวกเขาไม่มีห้องสำหรับการขยายตัวต่อไป หุ้นที่เหลือทั้งหมดหรือหายจากการ overexploited , และดังนั้นจึง ได้ผลผลิตน้อยกว่าของศักยภาพสูงสุด เนื่องจากแรงดันตกปลาส่วนเกิน ดูเหมือนว่าสถานการณ์ที่ร้ายแรงมากสำหรับบางทรัพยากรประมงที่เหมาะสม แต่เพียงผู้เดียวหรือบางส่วนในทะเลสูงและโดยเฉพาะในสำหรับคร่อมหุ้นและสูงอพยพทางทะเลฉลาม นี้จะยืนยันก่อนหน้านี้สังเกตว่าป่าจับประมงที่มีศักยภาพสูงสุดจากมหาสมุทรของโลกได้คงถึงย้ำเรียกร้องให้ระมัดระวังมากขึ้นและมีประสิทธิภาพการจัดการประมงใหม่หมด หุ้น และป้องกันความเสื่อมของผู้ถูกโจมตี หรือปิดเพื่อศักยภาพสูงสุดของพวกเขาในกรณีของแหล่งทรัพยากรประมง มีแพร่หลาย overfishing , ที่เกิดจากการกำหนดเป้าหมายของแต่ละบุคคลให้เข้มข้นชนิดขนาดใหญ่ในระบบแม่น้ำที่สำคัญหรือการเอาเปรียบของทะเลของทะเลสูงหลากหลายชนิด หรือขนาดในเขตร้อน

รวมการค้าโลกในปลาและสินค้าประมงถึงบันทึกมูลค่า US $ 71.5 ล้านบาท ( มูลค่าการส่งออกในปี ,คิดเป็น 23 เปอร์เซ็นต์การเติบโตเมื่อเทียบกับปี 2543 ประมาณการเบื้องต้นสำหรับ 2005 ระบุว่า มูลค่าการส่งออกเพิ่มขึ้นต่อไปในการทำประมง ในแง่จริง ( ปรับอัตราเงินเฟ้อ ) , การส่งออกของปลาและสินค้าประมงเพิ่มขึ้นร้อยละ 17.3 ในช่วงระยะเวลา 2000-04 . ในแง่ของปริมาณการส่งออกในแง่เทียบเท่าน้ำหนักสดในปี 2547 คิดเป็นร้อยละ 38 ของการประมง และการผลิตการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ยืนยันว่า ปลาเป็นหนึ่งในมากที่สุดซื้อขายอาหารและอาหารสินค้า ในส่วนของการค้ารวมปลาทั้งในผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ( GDP ) และจีดีพีเกษตรมีประมาณสองเท่าในช่วง 25 ปี จีนได้ส่งออกที่สำคัญของโลกตั้งแต่ปี 2002และในปี 2004 ของปลาส่งออกมีมูลค่าที่สหรัฐอเมริกา $ 6.6 พันล้านต่อไปนี้น่าทึ่งการเจริญเติบโตเฉลี่ยต่อปีจากร้อยละ 12 ในช่วง 1992-2004 . ประมงสุทธิการส่งออกของประเทศกำลังพัฒนา ( คือมูลค่ารวมของการส่งออกที่น้อยกว่ามูลค่ารวมของการนำเข้าของพวกเขา ) ได้แสดงให้เห็นแนวโน้มการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา เติบโตจาก $ 4.6 พันล้านดอลลาร์ในปี 1984 ถึง US $ 160 พันล้านดอลลาร์ในปี 1994 เรา $ 20.4 พันล้านดอลลาร์ ตัวเลขเหล่านี้จะสูงกว่าสินค้าเกษตรอื่นๆ เช่น ข้าว กาแฟ และชา กุ้งยังคงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในแง่มูลค่าซื้อขายสินค้า , การบัญชีสำหรับ 16.5 เปอร์เซ็นต์ของมูลค่าการซื้อขายในระดับสากลสินค้าประมงในปี 2004 ตามด้วย groundfish ( 10.2 เปอร์เซ็นต์ ) , ปลาทูน่า ( 87 เปอร์เซ็นต์ ) และปลาแซลมอน ( ร้อยละ 8.5 ) ในปี 2004 , ปลาป่นแสดงรอบ 3.3 ร้อยละของมูลค่าการส่งออกและน้ำมันปลาน้อยกว่าร้อยละ 1

ในขอบเขตของกิจการประมงทางทะเลในภูมิภาค องค์กรด้านการจัดการประมง ( rfmos ) มีบทบาทเฉพาะในการส่งเสริมความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์และการจัดการหุ้นของปลาองค์กรเหล่านี้อยู่ในขณะนี้เป็นตัวแทนมีเหตุผลเพียงวิธีการปกครองปลาที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นหุ้นหรือหุ้นที่คร่อมระหว่างโซนของเขตอำนาจแห่งชาติ ระหว่างโซนเหล่านี้ และทะเลหลวง หรือเฉพาะในทะเลหลวงเพิ่ม remos เพื่อการอนุรักษ์และจัดการหุ้นปลาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ยังคงเผชิญความท้าทายหลักธรรมาภิบาลประมงระหว่างประเทศ แม้จะมีความพยายามกว่าทศวรรษที่ผ่านมาเพื่อปรับปรุงความสามารถการจัดการของพวกเขาและภาพของพวกเขาเป็นองค์กรที่มีประสิทธิภาพและตอบสนองบาง remos ล้มเหลวที่จะบรรลุเป้าหมายพื้นฐานของการจัดการอย่างยั่งยืนของหุ้น