In that forgotten part of townWhere

In that forgotten part of town
Where wasted hopes and dreams abound,
A wrinkled man with life near end,
In hopes to have at least one friend,
Fashioned bits of wood and things
And made a dummy run by strings.

He sat alone for hours on end,
Conversing with his only friend
And found delight within the fact
That he controlled it's every act.
He told it how he never had
A chance, since all his luck was bad
Although he'd tried so to succeed -
The dummy nodded and agreed.

And how his journeys in romance
Had never given him a chance,
And wasn't it a crying shame
That he was always held to blame
When everyone knew, oh so well,
That life is but a living Hell,
Controlled by lust and power and greed?
The dummy nodded and agreed.

With patience that would rival saints,
That dummy sat through all complaints
And, with each little expert tug,
He'd droop his head or bow or shrug
And give some comfort to the man
Who held his lifelines in his hand
And helped to fill a lonely need
When he just nodded and agreed.

Senility increased with time
As did the old man's phantomime,
And feverish fingers pulled with glee
The dummy's dance of misery.
They never left each other's side
Until the day both stopped and died.
We found them lying, hand in hand,
The dummy - and his wooden friend.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในส่วนที่ลืมตัวที่เสียความหวังและความฝันมากเป็นคนที่มีรอยย่น มีชีวิตใกล้สิ้นสุดในหวังที่จะมีเพื่อนน้อยบิตแบบไม้และสิ่งและการใช้หุ่นสายเขานั่งคนเดียวชั่วโมงสนทนากับเพื่อนของเขาเท่านั้นและพบความสุขในความเป็นจริงว่า เขาควบคุมมันได้ทุกการกระทำเขาบอกว่า เขาไม่เคยมีโอกาส เนื่องจากโชคของเขาไม่ดีถึงแม้ว่าเขาได้พยายามเพื่อให้ประสบความสำเร็จ-ตัวหุ่นพยักหน้า และยอมรับและวิธีเจอร์นีย์ความโรแมนติกของเขาก็ไม่เคยให้เขาโอกาสและไม่ได้อับอายร้องไห้เขาถูกเสมอจัดให้โทษเมื่อทุกคนรู้ โอ้ ดีชีวิตที่มีแต่นรก ห้องนั่งเล่นควบคุม โดยลัสท์ และอำนาจ และความโลภตัวหุ่นพยักหน้า และยอมรับมีความอดทน ที่จะคู่ต่อสู้นักบุญหุ่นที่นั่งผ่านข้อร้องเรียนทั้งหมดและ มี tug ผู้เชี่ยวชาญแต่ละน้อยเขาจะ droop หัวเขาหรือธนู หรือ shrugและให้ความสะดวกสบายบางคนที่จัดขึ้น lifelines ของเขาในมือของเขาและช่วยเติมความโดดเดี่ยวต้องเมื่อเขาเพียงพยักหน้า และยอมรับSenility ที่ขึ้นกับเวลาเป็นได้ของเฒ่า phantomimeและดึงมือไข้กับกลีการเต้นรำของตัวหุ่นของทุกข์พวกเขาไม่เคยทิ้งของกันด้านจนกระทั่งวันหยุด และตายเราพบพวกเขาโกหก มือหุ่น - และเพื่อนของเขาไม้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในส่วนที่ลืมของเมือง
ที่สูญเสียความหวังและความฝันดาษดื่น
คนเหี่ยวย่นกับชีวิตใกล้ถึงจุดสิ้นสุด,
ในความหวังที่จะมีอย่างน้อยหนึ่งเพื่อน
บิต Fashioned จากไม้และสิ่งที่
ทำหุ่นและดำเนินการโดยสาย. เขานั่งอยู่คนเดียวสำหรับชั่วโมงที่ สิ้นสุดการสนทนากับเพื่อนเพียงคนเดียวของเขาและพบความสุขในความเป็นจริงที่เขาควบคุมมันการกระทำทุก. เขาบอกว่าเขาจะไม่เคยมีโอกาสเนื่องจากโชคดีของเขาก็ไม่ดีถึงแม้ว่าเขาจะพยายามเพื่อที่จะประสบความสำเร็จ - ดัมมี่พยักหน้าและตกลง . และวิธีการเดินทางของเขาในความโรแมนติกไม่เคยให้เขามีโอกาสและก็ไม่ได้เป็นความอัปยศร้องไห้ที่เขาถูกขังอยู่เสมอที่จะตำหนิเมื่อทุกคนรู้ว่าโอ้ให้ดีนั่นคือชีวิต แต่อาศัยอยู่นรกควบคุมโดยความต้องการทางเพศและการใช้พลังงาน และความโลภ? ดัมมี่พยักหน้าและตกลง. ด้วยความอดทนที่จะเป็นคู่แข่งธรรมิกชนหุ่นนั่นนั่งผ่านการร้องเรียนทั้งหมดและมีการชักชวนผู้เชี่ยวชาญแต่ละเล็ก ๆ น้อย ๆเขาจะเสียกำลังใจศีรษะของเขาหรือน้อมหรือยักและให้ความสะดวกสบายบางอย่างเพื่อให้คนที่ถือของเขา สายใยในมือของเขาและช่วยในการเติมเต็มความต้องการเหงาเมื่อเขาเพียงแค่พยักหน้าและตกลง. ชราภาพเพิ่มขึ้นกับเวลาเช่นเดียวกับ phantomime ชายชรา, และนิ้วมือไข้ดึงด้วยความยินดีเต้นรำของความทุกข์ยากหุ่นของ. พวกเขาไม่เคยออกจากด้านข้างของกันและกันจนกระทั่งวันที่ . ทั้งหยุดและเสียชีวิตเราพบว่าพวกเขาโกหกจับมือหุ่น - และเพื่อนของเขาที่ทำจากไม้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่ลืมเป็นส่วนหนึ่งของเมืองที่สูญเสียความหวังและความฝันดาษดื่น ,
wrinkled มนุษย์กับชีวิตใกล้จบ
ในความหวังที่จะมีอย่างน้อยหนึ่งเพื่อน

แบบบิตของไม้และสิ่งที่ทำให้หุ่นวิ่งสาย

เขานั่งอยู่คนเดียวสำหรับชั่วโมงบนจุดสิ้นสุด สนทนากับ

เพื่อนเท่านั้น และพบความสุขภายในความเป็นจริง
ที่เขาควบคุมมันทุก Act .
เขาเล่าว่า เขาเคย
โอกาสเนื่องจากโชคของเขาไม่ดี แม้ว่าเขาจะเหนื่อย

สําเร็จ - ดัมมี่พยักหน้าและเห็นด้วย

แล้วการเดินทางในความรัก
ไม่เคยให้เขาได้มีโอกาส และ ไม่ใช่

น่าอายที่เขามักจะถูกตำหนิ
เมื่อทุกคนรู้ว่า โอ้ งั้น
ว่าชีวิต แต่ชีวิตนรก
ควบคุมด้วยราคะและอำนาจและความโลภ ?
หุ่นพยักหน้าและเห็นด้วย

มีความอดทนที่จะตีเสมอ
เซนต์ไอ้บ้านั่นนั่งผ่านทุกข้อร้องเรียน
และด้วยแต่ละน้อยผู้เชี่ยวชาญลากจูง ,
เขาย้อย หัวหรือโบว์หรือยัก
และให้ความสะดวกสบายบางอย่างเพื่อคน
ที่ถือติดตัวของเขาในมือของเขาและช่วยเติมเต็ม

ต้องเหงาเมื่อเขาแค่พยักหน้าและเห็นด้วย


เวลาชราภาพมากขึ้น เหมือนคนแก่ phantomime
และนิ้วมือ , ลนลานดึงด้วยกลี
หุ่นเชิดเต้น
แห่งความทุกข์พวกเขาไม่เคยทิ้งกันไปข้าง
จนกระทั่งทั้งสองหยุดและตาย
เราพบพวกเขาโกหก , จับมือ , หุ่นและเพื่อน
-
ไม้ของเขา