แนวคิดเกี่ยวกับพฤติกรรมการพูดภาษอังกฤษ
การพัฒนาพฤติกรรมการพูดภาษาอังกฤษ
เสาวลักษณ์ รัตนวิซซ์ (2531 : 83-8) ได้ให้ความเห็นว่าการพัฒนาทักษะการฟัง-พูดเป็นการเริ่มให้ปัจจัยป้อนทางภาษาที่เป็นที่เข้าใจให้แก่ผู้เรียนเป็นสิ่งแรกในการฝึกทักษะการฟังของนักเรียน ซึ่งอาจเลือกกิจกรรมการเรียนการสอนต่าง ๆ ให้เหมาะสมกับวัตถุประสงค์ วัย และความต้องการของนักเรียน ในการฝึกการฟังต้องใช้เวลาพอสมควรซึ่งจะช่วยให้นักเรียนเกิดความมั่นใจมากพอและพร้อมที่จะพูดในระยะต่อมาในการฝึกพูดอาจจะทำเป็นขั้นตอนจากง่ายไปยาก คือ จากการฝึกพูดรูปแบบประโยคง่าย ๆ ในการซักถามหรือการตอบคำถามง่าย ๆ โดยการชี้นำจากครู จากนักเรียน หรือจากโสดทัศนูปกรณ์ต่าง ๆ จะช่วยให้นักเรียนมีความมั่นใจมากขึ้น นอกจากนี้ครูควรจัดเนื้อหาให้นักเรียนได้ประสบการณ์ฟังเสียง ศัพท์ และรูปประโยคพื้นฐานจากกิจกรรมการฟัง โดยควรจัดให้ต่อเนื่องกับกิจกรรมการพูด ทั้งนี้นักเรียนจะใช้ประสบการณ์จากการฟังมาใช้พูด
สุมิตร อังวัฒนกุล (2535 : 167) ได้ให้ความเห็นว่า การพูดคือการถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดและความต้องการไปยังผู้ฟังหรืออาจกล่าวได้อีกนัยหนึ่งว่าเป็นการถ่ายทอดความเข้าใจให้แก่ผู้อื่น ดังนั้น ทักษะการพูดจึงเป็นทักษะที่สำคัญสำหรับบุคคลในการสื่อสารในชีวิตประจำวัน ในการประกอบอาชีพต่าง ๆ ในการเรียนการสอนภาษาจ่างประเทศ ทักษะการพูดจึงนับได้ว่าเป็นทักษะที่สำคัญและจำเป็นมากเพราะผู้ที่พูดได้ดีย่อมสามารถฟังผู้อื่นพูดได้เข้าใจและจำช่วยให้การอ่านและเขียนง่ายขึ้นด้วย อย่างไรก็ตามทักษะการพูด เป็นทักษะทางภาษาที่ซับซ้อนและเกิดจากการฝึกฝนเป็นเวลานาน ไม่ใช่เกิดจากการเข้าใจและจดจำ