“Stupid child!” The Blind Concubine

“Stupid child!” The Blind Concubine revealed a smile which hadn’t been seen for a long time, “You are saying foolish things again.”

He held Xiao Bao’s hand, saying his heartfelt, “Master wants you to go out of here after all.”

Go to a far faraway place, never to come back.

“Master, don’t say those kinds of words again”, Xiao Bao lowered his head, “Wherever Master is, so is Xiao Bao, I will never leave your side.”

The Blind Concubine didn’t say anything anymore, just slightly laughed.

Once in a while he would say these two words “Stupid child.”

He was already dead, decayed and turned into dust, he could never have whatever he desired anymore.

He poured out all of his hopes and entrusted them onto this child, Xiao Bao.

If Xiao Bao could go out from the Palace, be free, he would also be free, without any regret.

------

Today Jue Yu came to visit him at the serving quarter. General Qi also tagged along.

The Blind Concubine’s mood had become better, he drank a small bowl of porridge.

Jue Yu told him: “This evening, I will set out to go home to my Pear Flowers Garden. Qi Sheng also will go home with me.”

The Blind Concubine wasn’t able to restrain his smile: “Then, congratulations.”

Jue Yu proudly lifted his face upwards, from his sleeve, he drew out the Deed of Slavery and fluttered it in the air, “Right now I am the Master, he is the slave, I told him to go home, he wouldn’t have the guts to disagree.”

Qi Sheng bent over to plant a kiss on Jue Yu’s face, then gently said: “Of course, I am all yours.”

Jue Yu said to Mu Yan: “We are leaving, you have to take care of yourself, the prescription that I gave you, take them on time on a daily basis, you may not skip even once.”

The Blind Concubine nodded his head: “You don’t have to worry.”

He suddenly grabbed Jue Yu’s hand, “I want to ask you a favor, you have to agree.”

Jue Yu asked: “What kind of favor?”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"เด็กโง่" นางสนมตาบอดเผยรอยยิ้มที่ไม่เคยพบมาเป็นเวลานาน "คุณพูดสิ่งที่โง่เขลาอีกด้วย"เขาจัดมือเสี่ยวเปา พูดจากใจของเขา "หลัก อยากจะไปจากที่นี่"ไปไกลไกล ไม่กลับมา"หลัก ไม่ได้บอกชนิดของคำอีกครั้ง" เสี่ยวเปาลงหัวเขา, "ทุกหลักเป็น ดังนั้นคือเสี่ยวเปา ฉันจะไม่ปล่อยให้ด้านข้างของคุณ"นางสนมตาบอดไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไป หัวเราะเพียงเล็กน้อยนาน ๆ เขาจะพูดสองคำเหล่านี้ "โง่เด็ก"เขาตายแล้ว เสื่อม และกลายเป็นฝุ่น ไม่มีสิ่งที่เขาต้องการอีกต่อไปเขาเทออกทั้งหมดของความหวังของเขา และความไว้วางใจพวกเขายังเด็ก เสี่ยวเปาถ้าเสี่ยวเปาสามารถออกไปจากพระราชวัง เป็นอิสระ ยังจะฟรี โดยไม่เสียใจใด ๆ------วันนี้ยู Jue มาเยี่ยมเขาในไตรมาสให้บริการ ทั่วไปฉียังแท็กตามเป็นอารมณ์ของนางสนมคนตาบอดดีกว่า เขาดื่มข้าวต้มชามขนาดเล็กJue Yu บอกเขา: "ค่ำคืนนี้ ฉันจะกำหนดบ้านไปที่สวนดอกไม้ลูกแพร์ ฉีเจิงยังจะกลับบ้านกับผม"นางสนมตาบอดไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มของเขา: "แล้ว ขอแสดงความยินดีด้วย"Jue Yu ภูมิใจยกหน้าขึ้นไป จากแขนของเขา เขาดึงออกกระทำทาส และ fluttered ในอากาศ "ตอนนี้ผมต้นแบบ เขาเป็นทาส ผมบอกกลับบ้าน เขาไม่มีกึ๋นไม่เห็นด้วย"ฉีเซิ่งงอกว่าจะปลูกจูบ Jue Yu หน้า แล้วค่อย ๆ กล่าวว่า: "แน่นอน ฉันทุกคน"กล่าวว่า Jue Yu Mu Yan: "เราออก คุณต้องดูแลตัวเอง ใบสั่งยาที่ผมให้คุณ นำพวกเขาในเวลาที่เป็นประจำ คุณอาจข้ามแม้แต่ครั้งเดียว"นางสนมตาบอดเลยต้องศีรษะของเขา: "คุณไม่ต้องกังวล"เขาก็คว้ามือ Jue Yu "อยากจะถามคุณโปรดปราน คุณต้องยอมรับ"Jue Yu ถาม: "อะไรชอบ"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"เด็กโง่!" คนตาบอดเมียน้อยเผยรอยยิ้มซึ่งไม่เคยเห็นมาเป็นเวลานาน "คุณกำลังพูดสิ่งที่โง่อีกครั้ง". เขาจับมือเสี่ยวเปาพูดที่จริงใจของเขา "นายต้องการให้คุณออกจากที่นี่ไป หลังจากทั้งหมด. " ไปยังสถานที่ที่ห่างไกลห่างไกลไม่เคยที่จะกลับมา. " นายไม่พูดชนิดของคำอีกครั้ง "เสี่ยวเปาลดลงหัวของเขา" เมื่อใดก็ตามที่เป็นปริญญาโทเพื่อให้เป็นเสี่ยวเปาผมจะไม่ปล่อยให้ ด้านข้างของคุณ. " คนตาบอดเมียน้อยไม่ได้พูดอะไรหัวเราะอีกต่อไปเพียงเล็กน้อย. เมื่อในขณะที่เขาจะบอกว่าทั้งสองคำว่า" เด็กโง่. " เขาเป็นคนที่ตายไปแล้วผุและกลายเป็นฝุ่นเขาไม่เคยจะมีสิ่งที่เขา ที่ต้องการอีกต่อไป. เขาเทออกทั้งหมดของความหวังของเขาและความไว้วางใจพวกเขาไปยังเด็กคนนี้เสี่ยวเปา. หาก Xiao Bao สามารถออกไปจากพระราชวังเป็นอิสระเขาก็จะเป็นอิสระโดยไม่ต้องเสียใจใด ๆ . ------ วันนี้ จือยูมาเยี่ยมเขาในไตรมาสที่ให้บริการ . ทั่วไปฉียังแท็กตามอารมณ์ของคนตาบอดเมียน้อยของเขากลายเป็นดีเขาดื่มชามเล็ก ๆ ของโจ๊ก. จือหยูบอกเขาว่า: "เย็นวันนี้ผมจะออกเดินทางไปกลับบ้านไปหาลูกแพร์สวนดอกไม้ของฉัน ฉี Sheng ยังจะกลับบ้านไปกับฉัน ". คนตาบอดเมียน้อยก็ไม่สามารถที่จะยับยั้งรอยยิ้มของเขา:". แล้วขอแสดงความยินดี " จือยูภูมิใจยกใบหน้าของเขาขึ้นไปจากแขนเสื้อของเขาเขาดึงออกโฉนดที่ดินของการเป็นทาสและเบาโผบินมัน ในอากาศ "ตอนนี้ฉันต้นแบบที่เขาเป็นทาสที่ผมบอกให้เขากลับบ้านเขาจะได้มีความกล้าที่จะไม่เห็นด้วย." ฉี Sheng งอมากกว่าที่จะปลูกจูบบนใบหน้าจือยูแล้วเบา ๆ กล่าวว่า "แน่นอนว่าผมของคุณทั้งหมด." จือหยูกล่าวกับจวนยัน "เราจะออกจากที่คุณต้องดูแลตัวเองด้วยยาที่ฉันให้คุณใช้พวกเขาในเวลาในชีวิตประจำวันคุณอาจ . ไม่ข้ามแม้แต่ครั้งเดียว " คนตาบอดเมียน้อยพยักหน้า". คุณไม่ต้องกังวล " . ทันใดนั้นเขาก็คว้ามือจือยู" ผมอยากจะขอให้คุณชอบคุณจะต้องยอมรับ " จือยูถามว่า:" สิ่งที่ชนิดของที่ระลึก? "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" เด็กบ้า ! " พระสนมตาบอดเผยรอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมานาน " คุณพูดเรื่องโง่ ๆ อีกแล้ว "เขาจับมือเสี่ยวเปามือว่าเขาด้วยใจ " เจ้านายต้องการให้คุณไปจากที่นี่หลังจากทั้งหมด . "ไปไกลไกล ไม่ต้องกลับมา" นายท่าน อย่าพูดคำชนิดนั้นอีก เสี่ยวเปา " ก้มหัว " ที่อาจารย์อยู่ ดังนั้นเสี่ยวเปา ผมจะไม่จากคุณไปไหน "คนตาบอดเมียน้อยไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงเล็กน้อย หัวเราะนานๆครั้งเขาจะพูดคำเหล่านี้ " เด็กบ้า "เขาตายแล้ว ผุกลายเป็นฝุ่น เขาไม่เคยได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้วเขาเทความหวังทั้งหมดของเขาและให้พวกเขาไปยังเด็ก นี่เสี่ยวเปาถ้าเสี่ยวเปาจะได้ออกไปจากวัง เป็นอิสระ เขาจะยังได้รับฟรี โดยไม่เสียใจ------วันนี้ จู ยู มาหาเค้าที่ให้บริการรวม ฉีทั่วไปยังตามมาอารมณ์ของเจ้าจอมตาบอดได้ดีขึ้น เขาดื่มชามขนาดเล็กของโจ๊กจู ยู บอกเขาว่า : " เย็นนี้ผมจะออกเดินทางไปที่บ้านสวนลูกแพร์ของฉันดอกไม้ ฉีเซิงก็จะกลับบ้านกับผมนางสนมตาบอดไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มของเขา : " ขอแสดงความยินดี " .จู ยู ภาคภูมิใจ ยกหน้าขึ้นจากแขนของเขา เขาดึงออกโฉนดของความเป็นทาส และหวั่นไหวในอากาศ " ตอนนี้ฉันเป็นเจ้านาย เขาเป็นทาส ฉันบอกให้เขากลับบ้าน เขาคงไม่กล้าพอที่จะไม่เห็นด้วย "ฉีเซิ่งอไปปลูกจูบบนใบหน้าของ จู ยู แล้วค่อยๆ กล่าวว่า " แน่นอน ผมเป็นของคุณ "จู ยูบอกว่ามู่เหยียน : " พวกเรากำลังจะไปแล้ว คุณต้องดูแลตัวเอง คนอื่น ที่ผมให้คุณใช้พวกเขาในเวลาในแต่ละวันคุณอาจข้ามแม้แต่ครั้งเดียว "นางสนมตาบอดพยักหน้า " คุณไม่ต้องเป็นกังวลอยู่ๆเขาก็คว้ามือของ จู ยู ผมอยากถามคุณหน่อย คุณต้องยอมรับ "จู ยู ถาม : " อะไรหรอคะ "