‘What are you doing here?’ Shin Hye

‘What are you doing here?’ Shin Hye asked. ‘How did you know I was here?’

Geun Suk folded his arms. ‘Joon hyung called me and told me Jae Won dropped you off here. You know my studio is just two blocks away, right? I figured you wanted me to come and get you.’

Shin Hye bit her lip, the tears still falling. She turned away to hide her face from him. ‘Oppa. I want to be alone so please leave.’

Geun Suk observed her and sighed. ‘I promise I’ll leave you alone. But can I please leave you alone at my place instead? Not here,’ he gave the room a once over. ‘It’s not safe. And besides, people might peek inside and think you’re some crazy ahjumma.’

He was clearly trying to make her laugh, but she was in no laughing mood. When Shin Hye didn’t budge, Geun Suk sat down and crossed his legs. ‘If you think I’m going to leave you here then you’ve really probably gone crazy. Fine. You want a crazy singing partner, I’m all for it,’ he picked up the remote and turned the music on again.

Knowing that Geun Suk wasn’t kidding, Shin Hye stood up hesitantly and went straight through the door. Geun Suk followed her closely behind. When they got to his studio, Shin Hye made a beeline for the comfort room without uttering a word to him. She was familiar with the place since she hung out with the boys there a few times. She winced when she saw her puffy eyes and tear-stained cheeks in the mirror. Turning the faucet on, she splashed her face with water, not minding that it was almost as cold as ice. She couldn’t feel anything anyway; it was as if her whole body was numb.

When she stepped out of the room, she noticed Geun Suk place a cup on the table. As soon as he saw her, he smiled. ‘Drink some tea. It will calm you down. It’s chamomile with honey, your favorite.’ He walked to Shin Hye and put his hands on her shoulders. He gently led her to the couch, as if she was unable to walk there by herself. He propped her down and gave a light tap on her head. ‘I’ll be in my room. Take all the time you need. I’ve got no schedule today.’

Shin Hye watched him make his way to the spiral staircase that led to the second floor where his room was. Before he could reach the top, Shin Hye spoke. ‘Aren’t you going to ask?’

Geun Suk stopped going up and instead, went back down again. He sat on the chair in front of her and observed her quietly. Shin Hye avoided his eyes.

‘If I ask, are you going to tell me?’

‘Probably not,’ she answered weakly. She didn’t know if she could talk about it yet. Her heart still hurt. She could barely think back to what happened without breaking down, how much more if she had to say the words out loud. She didn’t want to admit it, but having Geun Suk there made her feel slightly better. If there was anyone who could understand her, it would be him. He never forced her to tell him anything; he always waited until she was ready to talk.

Geun Suk nodded and leaned forward. ‘Then I won’t ask. But will you at least tell me that you’re going to be okay?’

Shin Hye looked up at him and shook her head faintly. ‘I can’t. I don’t know yet.’ Another tear trickled down her cheek.

Geun Suk stood up and stooped in front of her. Shin Hye recoiled, but he took her hand and stroke it. ‘Whatever it is, it’s probably going to hurt for a while. But trust me, you’re going to be okay.’

 

Min Ho tanked the interview that afternoon. He was out of it the entire time and gave mechanical answers that didn’t make any sense at all. His manager was able to instruct the interviewer not to mention Park Shin Hye’s name at any point in the interview to prevent risky responses from Min Ho. But that didn’t stop him. The older man finally pulled Min Ho away after he answered the interviewer who asked if there was anything he learned from Kim Tan when it comes to love.

Min Ho looked straight into the man’s eyes and frowned. ‘I learned that Lee Min Ho is trapped as much as Kim Tan was. Except in the drama, people were rooting for him to end up with the girl. But in real life, people will judge Lee Min Ho for choosing to be happy.’

His manager swooped in before he could say anything else. He apologized profusely to the interviewer and asked him if they could reschedule and re-do the interview since Min Ho wasn’t feeling well. With a few more coaxing, he was able to make the reporter promise not to include anything from what they’ve talked about that afternoon.

As soon as Min Ho got home, he called Shin Hye several times but she wouldn’t pick up; he tried messaging her but he didn’t know what to say. Anything he said now would be pointless. But still, he wanted to know where she was and if she was alright. It’s been a couple of hours since the meeting and he hasn’t heard anything from Shin Hye or her manager since they left the building.

‘She’s okay,’ his manager told him. ‘I just got off the phone with Joon. She’s fine. You can stop worrying.’

Min Ho let out a sigh of relief and collapsed on the couch.Thank God she’s okay.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

'จะทำอะไรที่นี่' Hye ชินถาม 'ไม่ได้คุณรู้ผมนี่"

Geun Suk พับแขนของเขา ' Joon hyung เรียกฉัน และบอกฉันวอนแจกุมภาพันธ์คุณที่นี่ คุณรู้สตูดิโอของฉันเป็นเพียง 2 บล็อก ขวา ฉันคิดคุณต้องการให้ผม มารับคุณ '

Shin Hye บิตลิเธอ น้ำตายัง ล้ม เธอหันไปซ่อนใบหน้าของเธอจากเขา ' Oppa อยากได้คนเดียวดังนั้นกรุณาลางาน '

Geun Suk สังเกตเธอ และถอนหายใจ "ฉันสัญญาว่า ฉันจะปล่อยให้คุณคนเดียว แต่กรุณาฝากได้คุณคนเดียวที่ฉันแทน ไม่อยู่ เขาให้ห้องหนึ่งที่ผ่านการ ' ไม่ปลอดภัย และนอกจาก คนอาจมองภายใน และคิดว่า คุณ ahjumma บางบ้างาน '

เขาชัดเจนพยายามทำให้เธอหัวเราะ แต่เธอไม่อารมณ์ laughing เมื่อ Hye ชินไม่ได้ขยับเขยื้อน Geun Suk นั่งลง และข้ามขาของเขา "ถ้าคุณคิดว่า ฉันจะทำให้คุณที่นี่ แล้วคุณได้ไปจริง ๆ คงบ้า ปรับ คุณพันธมิตรร้องบ้า ฉันทั้งหมดมัน เขารับระยะไกล และเปิดเพลงอีก

รู้ว่า Geun Suk ไม่ได้ล้อเล่น Shin Hye hesitantly ยืนขึ้น และเดินตรงไปผ่านประตู Geun Suk ตามเธออย่างใกล้ชิดหลังการ เมื่อพวกเขามีสตูดิโอของเขา Shin Hye ทำ beeline สำหรับห้องไม่ มีคำที่เขากล่าวคำ เธอไม่คุ้นเคยกับสถานที่เนื่องจากเธอแขวนออกกับเด็กผู้ชายมีกี่ครั้ง เธอ winced เมื่อเธอเห็นเธอตาป่องและแก้มสีน้ำตาในกระจก เธอเปิดก๊อก splashed หน้าหล่อน ด้วยน้ำ ไม่ดูแลก็เกือบเป็นเย็นเป็นน้ำแข็ง เธอไม่รู้สึกอะไรหรือ ก็เหมือนกับว่า ร่างกายของเธอทั้งถูก numb.

เมื่อเธอก้าวออกจากห้อง เธอพบ Geun Suk วางถ้วยบนโต๊ะ ทันทีที่เขาเห็นเธอ เขายิ้ม ' ดื่มชา มันจะสงบคุณลง ดอกของมัน ด้วยน้ำผึ้ง คุณชื่นชอบ ' เขาเดินไป Shin Hye และวางมือบนไหล่ของเธอ เขาค่อย ๆ นำเธอไปนอน ว่าเธอไม่สามารถเดินได้ ด้วยตนเอง เขาร่วมลงของเธอ และให้เคาะเบา ๆ บนศีรษะของเธอ ' ในห้องจะ ใช้เวลาทั้งหมดที่คุณต้องการ ฉันมีกำหนดการไม่วันนี้ '

Shin Hye ดูเขาทำทางไปบันไดที่นำไปสู่ชั้นสองที่เขาไม่ ก่อนที่เขาสามารถเข้าถึงด้านบน Shin Hye พูด ' ไม่ได้คุณจะถาม'

Geun Suk หยุดจะขึ้น และแทน ไปกลับมาลงอีก เขานั่งบนเก้าอี้หน้าเธอ และพบเธออย่างเงียบ ๆ ชิน Hye หลีกเลี่ยงตา

'ถ้าฉันถาม คุณกำลังจะบอกฉัน "

'คงไม่ เธอตอบ weakly เธอไม่รู้ถ้าเธอสามารถพูดคุยเกี่ยวกับมันได้ หัวใจของเธอยังคงเจ็บ เธอแทบไม่อาจคิดไปว่าเกิดอะไรขึ้นโดยไม่มีการแบ่งการ มากขึ้นถ้าเธอมีคำที่ว่า เธอไม่ได้ต้องยอมรับมัน แต่มี Geun Suk มีทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ถ้ามีใครที่ไม่เข้าใจเธอ มันจะเป็นเขา เขาไม่เคยบังคับเธอบอกอะไร เขารอเสมอจนกว่าเธอพร้อมที่จะพูดคุยกัน

Geun Suk พยักหน้า และก็เอนไปข้างหน้า ' แล้วฉันจะไม่ถาม แต่จะคุณน้อยบอกว่า คุณกำลังจะไปก็ได้หรือไม่ '

Shin Hye หาที่เขา และจับหัวของเธอรำไร ' ฉันไม่ได้ ยังไม่รู้ ' ฉีกขาดอีกดังลอดลงแก้มเธอ

Geun Suk ลุกขึ้นยืน และ stooped หน้าเธอ ชิน Hye recoiled แต่เขาเอามือของเธอ และเรื่องโรคหลอดเลือดสมอง ' สิ่งที่มันเป็น มันอาจจะบาดเจ็บไปในขณะนั้น แต่เชื่อฉัน คุณจะถูก.'

 

นาทีโฮจิมินห์ tanked สัมภาษณ์ตอนบ่ายนั้น เขาอยู่จากนั้นเวลาทั้งหมด และให้คำตอบเครื่องจักรกลที่ไม่เหมาะสมใด ๆ เลย ผู้จัดการของเขาได้แนะนำทีมงานไม่ต้องพูดถึงชื่อของ Park Shin Hye ที่จุดใด ๆ ในการสัมภาษณ์เพื่อป้องกันการตอบสนองที่มีความเสี่ยงจากโฮจิมินห์นาที แต่ที่ไม่ได้หยุดเขา คนเก่าก็ดึงโฮจิมินห์นาทีเก็บหลังจากที่เขาตอบสัมภาษณ์ที่ถามว่า มีอะไรที่เขาได้เรียนรู้จาก Kim Tan เมื่อมันมาถึงรัก

โฮจิมินห์นาทีดู frowned และตรงเข้าไปในดวงตาของมนุษย์ ' ฉันรู้ว่า Lee Min โฮจิมินห์ติดเท่าที่ตาล Kim ถูก ยกเว้นในละคร คนถูก rooting สำหรับเขาที่จะลงเอย ด้วยเธอ แต่ ใน ชีวิตจริง คนจะตัดสิน Lee Min โฮจิมินห์ที่เลือกจะมีความสุข "

ผู้จัดการของเขา swooped ในก่อนเขาสามารถพูดอะไร เขาอุ้มกาฬไหลจะสัมภาษณ์ และถามเขาถ้า พวกเขาสามารถจัดกำหนดการใหม่ และทำการสัมภาษณ์ซ้ำตั้งแต่นาทีโฮไม่ได้รู้สึกดี มีกี่อย่าง coaxing เขาทำสัญญาโปรแกรมรายงานการอะไรจากสิ่งที่พวกเขาได้พูดคุยเกี่ยวกับตอนบ่ายนั้น

เป็นนาทีโฮจิมินห์มีบ้าน เขาเรียกว่า Shin Hye หลายครั้ง แต่เธอไม่รับ เขาพยายามส่งข้อความของเธอ แต่เขาไม่รู้จะพูดอะไร สิ่งที่เขากล่าวว่า ตอนนี้จะเป็นประเด็น แต่ยังคง เขาอยากรู้ว่าที่เธอและถ้าเธอได้ครับ แล้วสองสามชั่วโมงตั้งแต่การประชุม และเขาไม่ได้ยินอะไรจาก Shin Hye หรือผู้จัดการของเธอเนื่องจากพวกเขาซ้ายอาคาร

'เธอไม่เป็นไร ผู้จัดการเขาบอกเขา ' ฉันได้ปิดโทรศัพท์ด้วย Joon เธอมีดี คุณสามารถหยุดกังวลได้ '

โฮจิมินห์นาทีให้ออกแยกกันของบรรเทา และยุบบนโซฟาขอบคุณพระเจ้าที่เขาไม่เป็นไร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

' มาทำอะไรที่นี่ ? ' ชินเฮถาม ' คุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่นี่ ? '

กึนซอกพับแขน . ' จุนฮยองโทรมาบอกฉันว่า แจจะมาส่งเธอที่นี่ คุณรู้จักสตูดิโอของฉันไปแค่สองบล็อคใช่มั้ย ? ฉันคิดว่าคุณต้องการให้ผมมาเอาคุณ '

ชินเฮกัดเธอปาก น้ำตาก็ร่วง เธอหันหลังเพื่อซ่อนใบหน้าของเธอจากเขา ' พี่ฉันต้องการจะอยู่คนเดียวได้โปรดไปจากฉันเถอะ '

กึนซอกสังเกตเธอและถอนใจ ผมสัญญาว่าผมจะทิ้งคุณไว้คนเดียว แต่ผมปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวที่บ้านแทน ไม่นี่ เขาทำห้องครั้งเดียวจบ มันไม่ปลอดภัย แล้วอีกอย่าง คนอาจจะมองเข้าไป และคิดว่าคุณบ้าป้า "

เขาอย่างชัดเจนพยายามที่จะทำให้เธอหัวเราะ แต่เธอไม่ขำด้วยเมื่อชินเฮก็ไม่เคลื่อนไหว กึนซอกนั่งไขว้ขา ถ้าคุณคิดว่าผมจะทิ้งคุณไว้ที่นี่แล้ว เธอคงบ้าไปแล้ว ไม่เป็นไร คุณต้องการคู่ร้องเพลงบ้า ฉันมัน ' เขาหยิบรีโมทเปลี่ยนเพลงอีกแล้ว

รู้ว่ากึนซอกไม่ได้พูดเล่น ชินเฮลุกขึ้นยืนอย่างลังเล และเดินตรงผ่านประตูนายตามเธออย่างใกล้ชิดที่อยู่เบื้องหลัง เมื่อพวกเขามาถึงที่สตูดิโอของเขา ชินเฮทำเส้นตรงสำหรับห้องไม่มี uttering คำกับเขา เธอคุ้นเคยกับสถานที่ ตั้งแต่เธอคบกับหนุ่ม ๆมีไม่กี่ครั้ง เธอ winced เมื่อเธอเห็นดวงตาที่เปื้อนคราบน้ำตา แก้มป่องของเธอในกระจก เปิดก๊อก เธอสาดหน้าด้วยน้ำไม่คิดว่ามันเกือบเย็นเหมือนน้ำแข็ง เธอไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี มันราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังมึน

เมื่อเธอก้าวออกมาจากห้อง เธอสังเกตเห็นกึนซอกวางถ้วยลงบนโต๊ะ ทันทีที่เขาเห็นเธอ เขายิ้ม ดื่มชาหน่อย มันจะทำให้คุณสงบลง มันเป็นดอกคาโมไมล์กับที่รัก ที่คุณชื่นชอบ เขาเดินไปที่ชินเฮและใส่มือของเขาบนไหล่ของเธอเขาเบา ๆพาเธอมาที่โซฟา ถ้าเธอไม่สามารถเดินได้ด้วยตัวเอง เขา propped ของเธอลงและให้ตีเบาๆบนศีรษะของเธอ ' ฉันจะเข้าไปในห้องของฉัน ใช้เวลาทั้งหมดในเวลาที่คุณต้องการ วันนี้ฉันมีตาราง '

ชินเฮดูเขาทำให้ทางของเขาไปยังบันไดที่นำไปสู่ชั้น 2 ที่ห้องของเขาได้ ก่อนที่เขาจะถึงจุดสูงสุด ชินเฮพูด ' เธอจะไม่ถามเหรอ'

กึนซอกจะหยุดขึ้น และแทน กลับลงมาอีกครั้ง เขานั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าเธอ และสังเกตเธออย่างเงียบๆ ชิน เฮ หลีกเลี่ยงสายตา

ถ้าผมถามคุณว่า คุณจะบอกกับฉัน

'probably ไม่ได้ ' ' เธอตอบอย่างอ่อน . เธอไม่รู้ว่าเธอจะพูดเรื่องนั้นเลย หัวใจเธอคงเจ็บ เธอแทบไม่ได้กลับมานึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่ต้องทำลายลงอีกมากแค่ไหน ถ้าเธอต้องพูดคำนั้นออกมา เธอไม่อยากจะยอมรับมัน แต่กึนซอกนั้นทำให้เธอรู้สึกเล็กน้อยดีกว่า หากมีใครสามารถเข้าใจเธอได้ ก็คงเป็นเขา เขาไม่เคยบังคับให้เธอบอกอะไรเขา เขามักจะรอจนกว่าเธอพร้อมที่จะคุย

กึนซอกพยักหน้าแล้วโน้มไปข้างหน้า " งั้นฉันก็จะไม่ขอแต่อย่างน้อยคุณจะบอกฉันว่าคุณจะโอเคไหม '

ชินเฮเงยหน้ามองเขาและสั่นศีรษะแผ่วเบา ผมทำไม่ได้ ผมยังไม่รู้ ' น้ำตาอีกหยดลงมาแก้ม

กึนซอกยืนขึ้นแล้วโน้มตัวลงต่อหน้าเธอ ชิน เฮ ความหนา แต่เขาจับมือของเธอและลูบมัน ' มันอาจจะเจ็บซักพัก แต่เชื่อเถอะ คุณจะโอเคไหม



. . .มินโฮตกสัมภาษณ์ช่วงบ่าย เขาออกมาตลอดเวลาและให้กลตอบที่ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด ผู้จัดการของเขาก็สามารถที่จะสั่งให้ผู้สัมภาษณ์ชื่อไม่ต้องพูดถึง ปาร์คชินเฮ ที่จุดใด ๆในการสัมภาษณ์เพื่อป้องกันการตอบสนองความเสี่ยงจากมินโฮ แต่นั่นไม่ได้หยุดเขาชายแก่คนนั้นก็ลากมินโฮออกไปหลังจากเขาตอบนักข่าวที่ถามว่ามีอะไรที่เขาได้เรียนรู้จาก คิม ตัน เมื่อมันมาถึงความรัก

มินโฮมองตรงเข้าไปในดวงตาของผู้ชายทาย . ฉันได้เรียนรู้ว่า ลี มิน โฮติดอยู่เท่าที่คิม ตัน เป็น นอกจากในละคร คนถูกเชียร์ให้ลงเอยกับสาว แต่ในชีวิตจริงผู้คนจะตัดสินลีมินโฮเลือกที่จะมีความสุข . . .

ผู้จัดการของเขาเข้ามา ก่อนที่เขาจะพูดอะไรได้อีก เขาขอโทษอย่างสุดซึ้งกับผู้สัมภาษณ์และถามว่าพวกเขาสามารถเลื่อนและสัมภาษณ์ตั้งแต่มินโฮรู้สึกไม่ค่อยดี มีไม่กี่เพิ่มเติมตามใจ เขาก็สามารถที่จะให้นักข่าว สัญญาว่า จะไม่รวมทุกอย่างจากสิ่งที่พวกเขาได้พูดเกี่ยวกับ

ช่วงบ่ายทันทีที่มินโฮกลับบ้าน เขาเรียก ชินเฮ หลายครั้ง แต่เธอก็ไม่รับ เขาพยายามส่งข้อความของเธอ แต่เขาไม่รู้จะพูดยังไง อะไรที่เขาพูดตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ แต่เขายังต้องการที่จะทราบว่าเธอได้ถ้าเธอไม่เป็นไร มัน 2 ชั่วโมง ตั้งแต่การประชุม และยังไม่ได้ยินอะไรจากชินเฮ หรือ ผู้จัดการของเธอตั้งแต่พวกเขาออกจากตึก

' ไม่เป็นไร ' ผู้จัดการของเขา บอกกับเขา ฉันเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากจูน เธอสบายดี คุณสามารถหยุดกังวล . . .

มินโฮถอนหายใจโล่งอก แล้วล้มลงบนโซฟา ขอบคุณพระเจ้า เธอโอเค