I call this a rather stern pronounc

I call this a rather stern pronouncement in spite of the fact that as a university teacher. I spend a lot of time telling my students that they need to be able to justify their responses and interpretations by reference to textual and other evidence, and this is because, although academic discussion of literature has to insist upon such standards in order to establish ground-rules for discussion and debate, I do not think that readers (as against students or critics) of novels are or ever have been obliged to remain within the boundaries of the authorized. Indeed, were it possible to render ‘whimsical responses’ impossible, then I suspect that novel-reading would be a lot less popular than it is today. I agree that certain aspects of literary response are like those forms of play which are bound by very rigid rules: football or chess, for example. Reading novels also resembles the child’s make-believe games, those games where it is the imagined roles and situations which offer the only constraints. To a certain extent Peter Lamarque himself clearly accepts this point, as in a later book he argues that fictive storytelling ‘disengages standard conditions of assertion, it invites imaginative rather than belief-based involvement, it creates worlds and characters, and it encourages participation, not a concern for correspondence with the facts’(Lamarque 1996, 144).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผมเรียกนี้แถลงการณ์ค่อนข้างตรง ๆ แม้ข้อเท็จจริงที่เป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย ฉันใช้จ่ายมากเวลาที่บอกนักเรียนของผม ที่พวกเขาต้องการที่จะให้การตอบรับและตีความ โดยอ้างอิงถึงหลักฐานข้อความ และอื่น ๆ เนื่องจาก แม้ว่าการสนทนาทางวิชาการวรรณกรรมได้ยืนยันตามมาตรฐานดังกล่าวเพื่อสร้างกฎพื้นดินสำหรับการสนทนาและอภิปราย ฉันคิดว่า อ่าน (เดียวกับนักเรียนหรือนักวิจารณ์) นวนิยายมี หรือเคยมีแล้ว obliged จะยังคงอยู่ในขอบเขตของการได้รับอนุญาต แน่นอน ได้ไปนั้นเป็นไปไม่ได้ สร้างภาพ 'เพ้อฝันตอบ"ฉันสงสัยอ่านนิยายที่จะรับความนิยมมากน้อยกว่านั้นวันนี้ ฉันยอมรับว่า เป็นในลักษณะของการตอบสนองวรรณกรรมเช่นฟอร์มเหล่าของเล่นที่ถูกผูกไว้ ด้วยกฎที่เข้มงวดมาก: ฟุตบอลหรือหมากรุก ตัวอย่าง อ่านนิยายยังมีลักษณะของเด็กเทียมดูเกม เกมที่เป็นเรื่องสมมติบทบาทเหล่านั้น และสถานการณ์ที่มีข้อจำกัดเฉพาะการ ขอบแบบบางเขต Lamarque ปีเตอร์เองชัดเจนยอมรับจุดนี้ เป็นหนังสือในภายหลัง เขาจนที่ storytelling fictive ' disengages เงื่อนไขมาตรฐานของยืนยัน เชิญแทนที่จะมีส่วนร่วมความเชื่อตามจินตนาการ สร้างโลกและอักขระ และจะสนับสนุนให้มีส่วนร่วม ไม่กังวลสำหรับการโต้ตอบกับข้อเท็จจริง (Lamarque 1996, 144)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่ผมเรียกนี้คำแถลงท้ายค่อนข้างทั้งๆที่ความจริงที่ว่าในฐานะที่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ฉันใช้จ่ายเป็นจำนวนมากเวลาบอกนักเรียนของฉันว่าพวกเขาจะต้องสามารถแสดงให้เห็นถึงการตอบสนองและการตีความของพวกเขาโดยการอ้างอิงถึงหลักฐานเป็นข้อความและอื่น ๆ และนี้เป็นเพราะแม้ว่าการอภิปรายทางวิชาการของวรรณกรรมที่มีการยืนยันมาตรฐานดังกล่าวเพื่อสร้างพื้นดิน -rules สำหรับการอภิปรายและการอภิปรายผมไม่คิดว่าผู้อ่าน (เมื่อเทียบกับนักเรียนหรือนักวิจารณ์) นวนิยายหรือเคยได้รับการบังคับให้ยังคงอยู่ภายในขอบเขตของอำนาจ อันที่จริงมันก็เป็นไปได้ที่จะทำให้การตอบสนองอย่างกระทันหัน 'เป็นไปไม่ได้แล้วผมสงสัยว่านวนิยายอ่านจะมากได้รับความนิยมน้อยกว่าที่เป็นอยู่ในวันนี้ ผมยอมรับว่าบางแง่มุมของการตอบสนองวรรณกรรมเป็นเหมือนรูปแบบของผู้เล่นที่จะผูกพันตามกฎที่เข้มงวดมาก: ฟุตบอลหรือหมากรุกเช่น อ่านนิยายยังมีลักษณะของเด็กที่ทำให้เชื่อเกม, เกมเหล่านั้นที่มันเป็นบทบาทที่คิดและสถานการณ์ที่มีข้อ จำกัด เท่านั้น ในระดับหนึ่ง Lamarque ปีเตอร์ตัวเองอย่างชัดเจนยอมรับจุดนี้เช่นเดียวกับในหนังสือเล่มต่อมาเขาระบุว่าการเล่านิทานนวนิยาย 'เผลอเงื่อนไขมาตรฐานของการยืนยันก็เชิญชวนให้จินตนาการมากกว่าการมีส่วนร่วมตามความเชื่อจะสร้างโลกและตัวอักษรและจะกระตุ้นให้เกิดการมีส่วนร่วม ไม่กังวลสำหรับการติดต่อกับข้อเท็จจริง (Lamarque 1996, 1​​44)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่ผมเรียกนี้การประกาศค่อนข้างเข้มงวด แม้ว่าข้อเท็จจริงที่ว่า เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ฉันใช้จ่ายมากเวลาบอกนักเรียนของผมว่า พวกเขาจะต้องสามารถที่จะปรับการตอบสนองและการตีความโดยอ้างอิงตัวบทและหลักฐานอื่น ๆ และนี้เป็นเพราะแม้ว่าการอภิปรายทางวิชาการของวรรณกรรมได้ยืนยันตามมาตรฐานดังกล่าว เพื่อสร้างกฎสำหรับการสนทนาและการอภิปราย ผมไม่คิดว่าผู้อ่าน ( เป็นกับเด็กหรือวิจารณ์ ) ของนวนิยาย หรือเคยถูกบังคับให้อยู่ภายในขอบเขตของการอนุญาต แน่นอนมันเป็นไปได้ที่จะให้ ' คำตอบ ' เพ้อฝันเป็นไปไม่ได้แล้วผมสงสัยว่าอ่านนิยายจะมากได้รับความนิยมน้อยกว่ามันคือวันนี้ ผมยอมรับว่าบางแง่มุมของการตอบสนองทางวรรณกรรมเหมือนที่รูปแบบการเล่นซึ่งจะผูกพันตามกฎที่เข้มงวดมาก ฟุตบอล หรือ หมากรุก เป็นต้น อ่านนิยายก็เหมือนของเด็ก ทำให้เชื่อว่า เกม เกม ที่ มันเป็นจินตนาการบทบาทและสถานการณ์ที่มีปัญหาเท่านั้นเพื่อบางขอบเขตปีเตอร์ lamarque ตัวเองชัดเจน ยอมรับจุดนี้เหมือนในหนังสือเค้าว่าหลังแต่งนิทาน ' disengages เงื่อนไขมาตรฐานของการยืนยัน มันชวนจินตนาการมากกว่าความเชื่อที่เกี่ยวข้องตาม มันสร้างโลกและตัวละคร และกระตุ้นการมีส่วนร่วม ไม่ใช่คำนึงถึงความสอดคล้องกับข้อเท็จจริง ' ( lamarque 1996 144 ) .