Forest destruction and fragmentatio

Forest destruction and fragmentation in the United States recently have been shown to reduce mammalian species diversity and to elevate population densities of white-footed mice ( Peromyscus leucopus ). One potential consequence of reduced species diversity and high mouse density in small fragments is an increase in human exposure to Lyme disease. Increased risk of exposure to this disease is expected because of the role of the white-footed mouse as the principal natural reservoir of the Lyme bacterium, Borrelia burgdorferi. Blacklegged ticks ( Ixodes scapularis ) feeding on mice have a higher probability of becoming infected with the bacterium than do ticks feeding on any other host species. We hypothesized that small forest patches (

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การทำลายป่าและการกระจายตัวของสหรัฐอเมริกาเพิ่งได้รับการแสดง เพื่อลดความหลากหลายสปีชีส์ mammalian และ จะยกระดับพันธมิตรประชากรความหนาแน่นของสีขาว– footed หนู (Peromyscus leucopus) สัจจะเป็นหนึ่งของความหลากหลายพันธุ์ลดลงและความหนาแน่นสูงเมาส์ในชิ้นส่วนขนาดเล็กจะเพิ่มขึ้นในมนุษย์สัมผัสโรคไร Lyme คาดว่าการเสี่ยงของโรคนี้เนื่องจากบทบาทของขาว– footed เมาส์เป็นอ่างเก็บน้ำธรรมชาติสำคัญของแบคทีเรียไร Lyme, Borrelia burgdorferi Blacklegged เครื่องหมายขีด (Ixodes scapularis) อาหารในหนูที่สูงน่ากลายเป็นติดเชื้อแบคทีเรียมากกว่าระหว่างตรวจสอบอาหารในสปีชีส์โฮสต์อื่น ๆ ทำได้ เราตั้งสมมติฐานว่าแพทช์ที่ป่าขนาดเล็ก (< 2 ฮา) มีความสูงความหนาแน่นของติดเชื้อการเครื่องหมายขีดจากแส-blacklegged แบบ nymphal ซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยงหลักโรคไร Lyme กว่าแพทช์ใหญ่ (2-8 ฮา) ในฤดูร้อนของ 2000 เราความขีดความหนาแน่นและเกิด burgdorferi เชื้อชุกเป็น 14 ป่าเมเปิ้ลครอบงำ ตั้งแต่ขนาด 0.7 7.6 ฮา ในเขตดัตเชสรัฐนิวยอร์กตะวันออกเฉียงใต้ เราพบลดลงเส้นสำคัญในชุกเชื้อ nymphal ด้วยการเพิ่มปรับปรุงพื้นที่และลดลงอย่างมีนัยสำคัญเนนในความหนาแน่น nymphal เพิ่มพื้นที่ปรับปรุง สัจจะคือ การเพิ่มขึ้นอย่างมากในความหนาแน่นของ nymphs ติดไวรัส และดังนั้นในโรคไร Lyme ความเสี่ยงลดขนาดปรับปรุงป่า นอกจากนี้เราไม่ได้สังเกตความสัมพันธ์คล้ายคลึงกันระหว่างแก้ไขขนาดและความหนาแน่นของเครื่องหมายขีด larval ผลลัพธ์เหล่านี้แนะนำว่า โดยมีอิทธิพลต่อองค์ประกอบชุมชนของโฮสต์หลอดสำหรับโรคเรืองเวกเตอร์ การกระจายตัวของการอยู่อาศัยสามารถมีอิทธิพลต่อสุขภาพของมนุษย์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การทำลายป่าและการกระจายตัวในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้รับการแสดงเพื่อลดความหลากหลายทางสายพันธุ์ที่เลี้ยงลูกด้วยนมและเพื่อยกระดับความหนาแน่นของประชากรของหนูขาวด้วยเท้า (เพโรมิสคั leucopus) หนึ่งผลที่อาจเกิดขึ้นของความหลากหลายทางสายพันธุ์ที่ลดลงและความหนาแน่นของเมาส์ที่สูงในชิ้นส่วนเล็ก ๆ จะเพิ่มขึ้นในการสัมผัสของมนุษย์ที่จะเกิดโรค Lyme ความเสี่ยงเพิ่มขึ้นจากการสัมผัสกับโรคนี้คาดว่าเป็นเพราะบทบาทของเมาส์สีขาวด้วยเท้าเป็นอ่างเก็บน้ำธรรมชาติหลักของแบคทีเรีย Lyme ที่ Borrelia burgdorferi เห็บ blacklegged (Ixodes scapularis) การให้อาหารในหนูมีโอกาสสูงขึ้นของการกลายเป็นเชื้อแบคทีเรียกว่าเห็บกินโฮสต์ชนิดอื่น ๆ เราตั้งสมมติฐานว่าแพทช์ป่าขนาดเล็ก (<2 ฮ่า) มีความหนาแน่นที่สูงขึ้นของเห็บตัวอ่อน blacklegged ติดเชื้อซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยงหลักสำหรับโรคกว่าแพทช์ขนาดใหญ่ (2-8 ฮ่า) ในฤดูร้อนปี 2000 เราชิมความหนาแน่นของเห็บและ B ความชุกการติดเชื้อ burgdorferi 14 เมเปิ้ลที่โดดเด่นแพทช์ป่าตั้งแต่ขนาด 0.7-7.6 ฮ่าดัทเชสเคาน์ตี้ทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐนิวยอร์ก เราพบว่าการลดลงอย่างมีนัยสำคัญในเชิงเส้นความชุกการติดเชื้อตัวอ่อนที่มีพื้นที่แพทช์ที่เพิ่มขึ้นและลดลงอย่างมีนัยสำคัญในการชี้แจงความหนาแน่นของตัวอ่อนที่มีพื้นที่เพิ่มขึ้นแพทช์ ผลที่ตามมาก็คือการเพิ่มขึ้นอย่างมากในความหนาแน่นของนางไม้ที่ติดเชื้อและดังนั้นจึงมีความเสี่ยงโรคด้วยการลดขนาดแพทช์ป่า เราไม่ได้สังเกตเห็นความสัมพันธ์ระหว่างความหนาแน่นคล้ายเห็บตัวอ่อนและขนาดของแพทช์ ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าโดยที่มีอิทธิพลต่อองค์ประกอบของชุมชนเป็นเจ้าภาพเลี้ยงลูกด้วยนมสำหรับพาหะนำโรคแบกการกระจายตัวของที่อยู่อาศัยจะมีผลต่อสุขภาพของมนุษย์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ป่าถูกทำลาย และการกระจายในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อเร็ว ๆนี้ได้รับการแสดงเพื่อลด ) ความหลากหลายและเพื่อยกระดับความหนาแน่นของประชากรสีขาว เท้าหนู ( peromyscus leucopus ) หนึ่งที่อาจเกิดขึ้นตามมาลดความหลากหลายและความหนาแน่นของเมาส์สูงในเศษขนาดเล็กเพิ่มขึ้นในการสัมผัสโรคลายม์ความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของการเกิดโรคนี้คาดว่าเป็นเพราะบทบาทของเมาส์สีขาว เท้าเป็นอ่างเก็บน้ำธรรมชาติหลักของแบคทีเรีย Lyme borrelia burgdorferi . blacklegged เห็บ ( ixodes scapularis ) กินหนูได้มีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นติดเชื้อแบคทีเรียมากกว่าเห็บดูดเลือดโฮสต์ใด ๆชนิดอื่น ๆเราตั้งสมมุติฐานว่า หย่อมป่าขนาดเล็ก ( < 2 ฮา ) มีความหนาแน่นของ blacklegged ติดเชื้อระยะตัวอ่อนเห็บ ซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยงหลักสำหรับโรค Lyme , กว่าแพทช์ขนาดใหญ่ ( 2 – 8 ฮา ) ในฤดูร้อนของปี 2000 เราเก็บตัวและความหนาแน่นของเห็บ พ. burgdorferi การติดเชื้อความชุกใน 14 เมเปิ้ลแพทช์ควบคุมป่า ขนาดตั้งแต่ 0.7 7.6 ฮาในมณฑลดัทเชสนิวยอร์กตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐ . เราพบการลดลงเชิงเส้น ( ความชุกการติดเชื้อระยะตัวอ่อนเพิ่มแก้ไขและชี้แจงในพื้นที่อย่างหนาแน่นลดลงระยะตัวอ่อนด้วยการเพิ่มพื้นที่ติดตั้ง ผลคือเพิ่มขึ้นอย่างมากในความหนาแน่นของนางไม้ที่ติดเชื้อ และดังนั้น ใน Lyme โรคเสี่ยง ด้วยการลดขนาดหย่อมป่าเราไม่ได้สังเกตความสัมพันธ์ที่คล้ายคลึงกันระหว่างความหนาแน่นของเห็บตัวอ่อนและขนาดของแพทช์ ผลลัพธ์เหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า โดยส่งผลต่อองค์ประกอบของชุมชนสัตว์มีกระดูกสันหลังโยธาสำหรับโรคเรืองเวกเตอร์ ของสิ่งแวดล้อมจะมีผลต่อสุขภาพของมนุษย์