A sigh of frustration – but you did

A sigh of frustration – but you didn’t see it!

In a final experiment, Tejgen and colleagues presented participants with two problem-solving tasks, the first a difficult but solvable one, the second, an easy-seeming but in reality, impossible one. The students were instructed to work as long as they wanted to, and told that they could give up at any point. If they persisted, they were cut off after ten minutes. In the meantime, observers were looking at how often and when they sighed.

What the researchers found was that most everyone sighed, and quite frequently at that. Most often, the sighs came in breaks between unsuccessful attempts at a solution. And surprisingly, most people did not remember having sighed at all—and some continued to deny it even when told that they had been observed.

Sighs, it seems, are indeed natural in frustrating settings, coming almost subconsciously to those who are struggling through a problem that is resisting their attempts at a solution. But did I sigh? Of course not. I would only sigh in private—it would be rude in public! Others in the experiment, sure, but not me. You tell me I sighed? Funny. I don’t remember that at all. You must be mistaken. It was someone else. I’m sure it was someone else.

So is a sigh simply a sigh? The answer, it seems, is as complicated as that of most emotions. It depends. Obviously, much work remains to be done to determine the whats, wheres, and whys of sighing, but such research is time well spent. Not only does it teach us about how and why we feel, but it sheds light on how we see both ourselves and those around us and offers a rare window into some of the emotions that are contained just below the surface of awareness, making it out into the world in the guise of gestures and expressions like the sigh, but escaping our own notice all the same.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แยกกันแห้ว – แต่คุณไม่เห็น!

ทดลองสุดท้าย Tejgen และเพื่อนร่วมงานแสดงร่วมกับสองปัญหางาน ครั้งแรกที่ยากแต่แก้ไขหนึ่ง ที่สอง ความง่ายด้วยแต่ ในความเป็น จริง หนึ่งไม่ นักเรียนถูกสั่งให้ทำงานตราบใดที่พวกเขาต้องการ และบอกว่า พวกเขาสามารถให้ค่าที่จุดใด ถ้าพวกเขายังคง พวกเขาถูกตัดออกหลังจากสิบนาที ในขณะเดียวกัน ผู้สังเกตการณ์กำลังมองที่บ่อย และเมื่อพวกเขาถอนหายใจ

นักวิจัยพบได้มากที่สุดที่ทุกคนถอนหายใจ และค่อนข้างบ่อย ในที่นั้น บ่อย sighs มาในตัวแบ่งระหว่างความพยายามที่ไม่สำเร็จในการแก้ปัญหา และ จู่ ๆ คนส่วนใหญ่ไม่ได้จำไว้ไม่มีถอนหายใจเลย — และบางส่วนยังคงปฏิเสธมันแม้ว่าจะบอกว่า พวกเขาก็ได้พบกัน

Sighs เหมือน เป็นธรรมชาติแน่นอนในการตั้งค่าน่าผิดหวัง subconsciously เกือบมาผู้ที่ดิ้นรนผ่านปัญหาที่จะต่อต้านความพยายามในการแก้ปัญหา แต่ผมไม่ได้เที่ยว แน่นอนไม่ ฉันจะเที่ยวเฉพาะในตัวมันจะหยาบในที่สาธารณะ อื่น ๆ ในการทดลอง แน่นอน แต่ฉันไม่ คุณบอกฉันฉันถอนหายใจบ้าง ตลก จำไม่ได้ที่ทั้งหมด คุณต้องหลงผิด มันเป็นใคร ผมแน่ใจว่า มันเป็นใครกัน

ดังนั้น เป็นการแยกกันแยกกันเพียง ตอบ เหมือน มีความซับซ้อนเป็นที่รวมของอารมณ์ส่วนใหญ่ ขึ้น อย่างชัดเจน มากมายยังคงการกำหนดอะไร wheres และ whys ของ sighing แต่การวิจัยเป็นเวลาดี ไม่เพียงแต่มันสอนเราเกี่ยวกับวิธีการ และเหตุผลเรารู้สึก แต่ sheds แสงในวิธีเราดูทั้งตนเองและคนรอบข้างเรา และมีหน้าต่างหายากเป็นบางอารมณ์ที่มีอยู่ใต้พื้นผิวของการรับรู้ การออกสู่โลกในการพัฒนารูปแบบลายเส้นและนิพจน์เช่นแยกกันแต่หนีแจ้งของเราเองเหมือนกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ถอนหายใจของแห้ว - แต่คุณไม่ได้เห็นมันในการทดลองขั้นสุดท้าย Tejgen และเพื่อนร่วมงานนำเสนอร่วมกับการแก้ปัญหาสองงานแรกที่ยาก แต่แก้ปัญหาหนึ่งที่สองที่ดูเหมือนง่าย แต่ในความเป็นจริงเป็นไปไม่ได้ หนึ่ง นักเรียนได้รับคำสั่งให้ทำงานตราบเท่าที่พวกเขาต้องการที่จะบอกว่าพวกเขาจะให้ขึ้นที่จุดใด ถ้าพวกเขายืนยันว่าพวกเขาถูกตัดออกหลังจากสิบนาที ในขณะเดียวกันผู้สังเกตการณ์ถูกมองว่ามักจะและเมื่อพวกเขาถอนหายใจสิ่งที่นักวิจัยพบคือการที่ทุกคนส่วนใหญ่ถอนหายใจและค่อนข้างบ่อยที่ว่า ส่วนใหญ่มักจะถอนหายใจออกมาในช่วงระหว่างความพยายามที่ไม่ประสบความสำเร็จในการแก้ปัญหา และน่าแปลกใจที่คนส่วนใหญ่จำไม่ได้ว่ามีการถอนหายใจที่ทั้งหมดและบางส่วนยังคงปฏิเสธที่จะได้เมื่อบอกว่าพวกเขาได้รับการสังเกตการทอดถอนใจดูเหมือนว่าเป็นจริงตามธรรมชาติในการตั้งค่าที่น่าผิดหวังมาเกือบจิตใต้สำนึกของคนที่กำลังดิ้นรนผ่าน ปัญหาที่ต่อต้านความพยายามของพวกเขาที่การแก้ปัญหา แต่ผมก็ถอนหายใจ? ไม่แน่นอน ฉันเพียงจะถอนหายใจในภาคเอกชนก็จะมีความหยาบคายในที่สาธารณะ! อื่น ๆ ในการทดลองที่แน่นอน แต่ไม่ใช่ผม คุณบอกฉันถอนหายใจ? ตลก ผมจำไม่ได้ว่าในทุก คุณต้องเข้าใจผิด มันเป็นคนอื่น ฉันแน่ใจว่ามันเป็นของคนอื่นดังนั้นจะถอนหายใจเพียงแค่ถอนหายใจ? คำตอบดูเหมือนว่าจะยุ่งยากเหมือนที่ของอารมณ์มากที่สุด มันขึ้นอยู่กับ เห็นได้ชัดว่าการทำงานมากยังคงที่จะทำเพื่อตรวจสอบคืออะไร, Wheres และ whys ของถอนหายใจ แต่การวิจัยดังกล่าวเป็นเวลาดี ไม่เพียง แต่จะสอนเราเกี่ยวกับวิธีการและเหตุผลที่เรารู้สึก แต่มันหายไฟในวิธีที่เรามองเห็นได้ทั้งตัวเองและคนรอบข้างเราและมีหน้าต่างที่หายากในบางส่วนของอารมณ์ที่มีอยู่ใต้พื้นผิวของการรับรู้ที่ทำให้มันออกมา ในโลกในหน้ากากของท่าทางและการแสดงออกเช่นถอนหายใจ แต่หนีออกมาแจ้งให้ทราบล่วงหน้าของเราเองเหมือนกันทั้งหมด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถอนหายใจเสียง–แต่คุณไม่เห็นมัน

ในการทดลองขั้นสุดท้าย tejgen และเพื่อนร่วมงานเสนอการแก้ปัญหาร่วมกับสองงานแรกที่แก้ไขได้ยาก แต่ หนึ่ง ที่สอง ดูเหมือนง่ายแต่ในความเป็นจริงเป็นไปไม่ได้ นักเรียนถูกสั่งให้ทำงานตราบเท่าที่พวกเขาต้องการและบอกว่าพวกเขาจะให้ขึ้นที่จุดใด ๆ ถ้ามันไม่หายไปพวกเขาถูกตัดขาดหลังจาก 10 นาที ในขณะเดียวกัน ผู้สังเกตการณ์มองบ่อยและเมื่อพวกเขาถอนหายใจ

สิ่งที่นักวิจัยพบว่าส่วนใหญ่ทุกคนถอนหายใจ และค่อนข้างบ่อยที่ ส่วนใหญ่มักจะ , . . . . . มาแบ่งระหว่างความพยายามที่ไม่ประสบความสำเร็จในการแก้ไข และจู่ ๆคนส่วนใหญ่ไม่ได้จำต้องถอนหายใจเลยและบางส่วนยังคงปฏิเสธมัน แม้ว่าพวกเขาได้พบ .

. . . . . มันดูเหมือนจะเป็นธรรมชาติแท้ ๆหงุดหงิด มาเกือบแท้จริงผู้ที่กำลังดิ้นรนผ่านปัญหาที่ต่อต้านความพยายามในการแก้ปัญหา ผมถอนหายใจ ? ไม่ใช่แน่นอน ผมก็แค่ถอนหายใจเท่านั้น ส่วนตัวมันจะหยาบคายในที่สาธารณะคนอื่น ๆในการทดลอง แน่นอน แต่ไม่ใช่ผม คุณบอกว่าผมถอนหายใจ ? ตลก ผมจำไม่ได้เลย คุณคงเข้าใจผิด มันเป็นคนอื่น ฉันแน่ใจว่ามันคือใคร

แล้วถอนหายใจเพียงแค่ถอนหายใจ ? คำตอบที่ดูเหมือนจะซับซ้อนของอารมณ์มากที่สุด มันขึ้นอยู่กับ เห็นได้ชัดว่าทำงานมากยังคงที่จะทำเพื่อหาอะไรจากที่ไหน และ whys ของทอดถอนใจแต่งานวิจัยดังกล่าวคือเวลาที่ใช้ได้ดี ไม่เพียง แต่จะสอนเราเกี่ยวกับวิธีการและเหตุผลที่เรารู้สึก แต่มัน sheds แสงในวิธีการที่เราเห็นตัวเราและคนรอบข้างเรา และมีหน้าต่างที่หายากในบางอารมณ์ ที่อยู่ใต้พื้นผิวของความตระหนัก ให้มันออกสู่โลกในหน้ากากของท่าทางและการแสดงออกอย่างโหยหา แต่การประกาศของเราเอง

เหมือนกันเลย