“Mm-hmm. No matter how I look at it

“Mm-hmm. No matter how I look at it, I can’t see it as a mage’s clothing…”
So he’s confused about this too, huh?
“Haha. I’m not actually that fond of mage’s clothing, to be quite honest with you,” Suimei answered with an unfeigned smile.
Galeo again gave him an appraising look.
“Oh? Why’s that?”
“Let’s see, how do I put this… Mage clothing is so over-the-top, as if to rub how great we are in people’s faces. It’s totally putting on airs.”
This was indeed how Suimei truly felt after seeing the apparel of the mages of this world. These last few days, up until he’d managed to accept this commission, he’d often gone out for strolls on the town. He had thus seen more than a few magicians and staff members of the magician’s guild.
His impression at the time? How incredibly pompous.
Now, that wasn’t to say that all mages were thus attired, or even that clothing of this nature was inherently inappropriate. Nevertheless, for Suimei, new to this as he was, the mere thought of dressing in that manner filled him with embarrassment.
Additionally, Suimei had no particular desire to appear particularly mysterious, important, or superior.
Furthermore, the sight of their clothing brought to mind images of his own world, where he’d seen the ostentatious mage clothing of antiquity. Even if it meant creating unnecessary misunderstandings, he refused to look like that.
Finally, although his situation was indeed slightly special, the other magicians Suimei had met – his father and the Society head included – were similarly dressed in normal clothing.
“Oh, I see. …Well, if I have to be honest with you, I don’t really like that style of clothing either. Any time I have to interact with those types, they always give off the feeling that they’re superior to me.”
“Is that so? Yeah, I have to say I don’t feel like that suits me.”
“Yep, yep. I can totally understand that. I definitely prefer your type, who are more mild and polite in your dealings.”
“Oh, that reminds me. I’ve already prepared things like a magic staff, so you don’t need to worry about that.”
100% lie.
“Oh, okay. There’s nothing else on my mind then. We’ll be in your care for the duration of the trip.”
“Right.”
Suimei’s agreement marked the end of the conversation and Galeon returned to join the other merchants.
He definitely had other matters to take care of. They were about to set out, after all. It was natural that he’d be busy at this time as the one in charge of the caravan.
At that moment, a nostalgic voice called out to Suimei, instilling him with a sense of deja vu.
“…Excuse me, but is that you, Suimei-kun?”
“Huh? Oh, Gurakis-san?”
Suimei turned to see the figure of someone who shouldn’t have been there: Lefille Gurakis.
“What brings you here? I’m sure you said that you weren’t planning on leaving for a short while yet?” he asked, thoroughly nonplussed.
Because Suimei and Lefille had stayed at the same inn, they’d conversed several times. Through those conversations, he’d learned that Lefille had some things to take care of, and thus hadn’t planned on leaving for some time yet.
So why would she be here, looking like she’s ready to set out as well? Suimei was unable to come up with an explanation.
His question prompted a nod from Lefille.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"Mm-อืมม ไม่ว่าวิธีดูได้ ไม่เห็นมันเป็น mage เสื้อผ้า..."ดังนั้นเขาจะสับสนเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเกินไป ฮะ"ฮาฮา ฉันไม่จริงที่รักของ mage เสื้อจะค่อนข้างซื่อสัตย์กับคุณ Suimei ตอบ ด้วยรอยยิ้มไม่เสแสร้งGaleo อีกครั้งให้เขามีลักษณะ appraising"โอ้ คือเหตุผลที่""ขอดู ใส่นี่... เสื้อผ้า Mage จึงเหนือชั้น เป็นถ้าจะถูวิธีการที่ดีที่เราอยู่ในใบหน้าของคนได้ มันคือทั้งหมดการวางมาด"นี้เป็นจริงอย่างไร Suimei อย่างแท้จริงรู้สึกว่าหลังจากเห็นเสื้อของผู้วิเศษของโลกนี้ ล่าสุดไม่กี่วันนี้ จนกระทั่งเขามีจัดการเพื่อรับค่าคอมมิชชั่นนี้ เขาได้มักจะหายไปออกสำหรับเดินเล่นในเมือง เขาจึงได้เห็นน้อยมายากลและพนักงานของสมาคมของนักมายากลความประทับใจของเขาในเวลา อย่างไม่น่าเชื่อว่า pompousตอนนี้ ที่ไม่ได้บอกว่า ผู้วิเศษทั้งหมดจึงถูกองค์ หรือแม้แต่ว่าเสื้อผ้าในลักษณะนี้ไม่เหมาะสมประมาณ อย่างไรก็ตาม สำหรับ Suimei ใหม่นี้ขณะที่เขา คิดเพียงการแต่งกายในลักษณะที่เต็มไปเขา ด้วยความลำบากใจนอกจากนี้ Suimei มีความปรารถนาไม่เฉพาะจะปรากฏเฉพาะลึกลับ สิ่งสำคัญ หรือเหนือกว่านอกจากนี้ เห็นเสื้อผ้าของตนนำไปใจภาพของโลกของเขาเอง ซึ่งเขาได้เห็นพระราชวังแห่งนี้ยัง mage เสื้อผ้าโบราณ แม้ว่ามันหมายถึง การสร้างความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็น เขาปฏิเสธที่จะเรียกดูในที่สุด แม้ว่าสถานการณ์ของเขาเป็นพิเศษจริงเล็กน้อย ได้พบ Suimei นักมายากลอื่น ๆ –พ่อและหัวหน้าสังคมรวม – ได้ในทำนองเดียวกันแต่งตัวเหมือนปกติ"โอ้ ฉันเห็น … ดี ถ้ามีจะซื่อสัตย์กับคุณ ไม่จริง ๆ ชอบแบบของเสื้อผ้าอย่างใดอย่างหนึ่ง ตลอดเวลาที่มีการโต้ตอบกับเหล่านั้น พวกเขาเสมอให้ปิดความรู้สึกที่ว่า พวกเขากำลังเหนือกว่าฉัน""เป็นที่ดังนั้น ใช่ ฉันมีจะบอกว่า ไม่ได้รู้สึกเหมือนที่เหมาะสมกับฉัน""ฮ่ะ ครับ ผมทั้งหมดเข้าใจได้ว่า ฉันแน่นอนชอบชนิดของคุณ ที่มีความรุนแรงมากขึ้น และสุภาพในการติดต่อของคุณ""โอ้ ที่นึก ผมได้เตรียมไว้แล้วสิ่งต่าง ๆ เช่นพนักงานวิเศษ คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับที่"100% ฯลฯ"โอ้ โอเค ไม่มีอะไรอื่นในใจของฉันแล้ว เราจะดูแลของคุณสำหรับระยะเวลาของการเดินทางนี้""ขวา"ข้อตกลงของ Suimei ทำเครื่องหมายสิ้นสุดการสนทนา และ Galeon กลับไปเข้าร่วมกับบริษัทร่วมค้าอื่น ๆแน่นอนเขาจะดูแลเรื่องอื่น ๆ พวกเขาก็จะออก หลังจากทั้งหมด มันเป็นธรรมชาติที่เขาจะไม่ว่างในขณะนี้เป็นหนึ่งในความดูแลของคาราวานขณะที่การ คิดถึงเสียงเรียกมาเพื่อ Suimei ปลูกฝังเขาสัมผัส déjà vu“… ขอโทษ แต่ว่า คุณ Suimei kun ? ""ฮะ โอ้ ซาน Gurakis ? "Suimei เปิดดูรูปของคนที่ไม่ควรได้รับมี: Lefille Gurakis"อะไรทำให้คุณที่นี่ ผมแน่ใจว่า คุณพูดว่า คุณไม่ได้วางแผนในการออกตัวในขณะที่ยัง "เขาถาม อย่างละเอียด nonplussedBecause Suimei and Lefille had stayed at the same inn, they’d conversed several times. Through those conversations, he’d learned that Lefille had some things to take care of, and thus hadn’t planned on leaving for some time yet.So why would she be here, looking like she’s ready to set out as well? Suimei was unable to come up with an explanation.His question prompted a nod from Lefille.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"อืมมมม ไม่ว่าผมจะมองไปที่มันฉันไม่สามารถเห็นมันเป็นเสื้อผ้าผู้วิเศษของ ... "
ดังนั้นเขาจึงเกิดความสับสนเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเกินไปฮะ?
" ฮ่าฮ่า ฉันไม่จริงที่รักของเสื้อผ้าของผู้วิเศษที่จะค่อนข้างซื่อสัตย์กับคุณ "Suimei ตอบด้วยรอยยิ้มที่ไม่เสแสร้ง.
Galeo อีกครั้งทำให้เขาดูประเมินราคา.
" โอ้? ทำไมเป็นอย่างนั้น? "
" ลองมาดูวิธีการทำผมใส่เสื้อผ้านี้ ... Mage จึงเป็นมากกว่าที่ด้านบนเช่นถ้าจะถูวิธีการที่ดีที่เราอยู่ในใบหน้าของผู้คน ก็ทั้งหมดวางบนมาด. "
นี้แน่นอนวิธี Suimei รู้สึกอย่างแท้จริงหลังจากที่ได้เห็นเครื่องแต่งกายของผู้วิเศษของโลกนี้ ไม่กี่วันที่ผ่านมาเหล่านี้เพิ่มขึ้นจนกว่าเขาจะมีการจัดการที่จะยอมรับคณะกรรมาธิการชุดนี้เขาต้องการมักจะออกไปสำหรับการเดินเล่นในเมือง เขาได้เห็นดังนั้นกว่าไม่กี่ผู้วิเศษและเจ้าหน้าที่ของสมาคมของนักมายากล.
ความประทับใจของเขาในเวลานี้? วิธีการอย่างไม่น่าเชื่อผึ่งผาย.
ตอนนี้ที่ไม่ได้ที่จะบอกว่าผู้วิเศษทุกคนแต่งกายจึงหรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าในลักษณะนี้ที่ไม่เหมาะสมโดยเนื้อแท้ อย่างไรก็ดีในการ Suimei, ใหม่นี้ขณะที่เขากำลังคิดเพียงของการแต่งกายในลักษณะที่เขาเต็มไปด้วยความลำบากใจ.
นอกจากนี้ Suimei ไม่มีความปรารถนาโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จะปรากฏลึกลับโดยเฉพาะอย่างยิ่งความสำคัญหรือดีกว่า.
นอกจากสายตาของเสื้อผ้าของพวกเขามา ใจภาพของโลกของเขาเองที่เขาเคยเห็นเสื้อผ้า Mage โอ้อวดของสมัยโบราณ ถึงแม้ว่ามันจะหมายถึงการสร้างความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็นเขาปฏิเสธที่จะมีลักษณะเช่นนั้น.
สุดท้ายแม้ว่าสถานการณ์ของเขาเป็นจริงพิเศษเล็กน้อยผู้วิเศษอื่น ๆ Suimei ได้พบ - พ่อและหัวสังคมของเขารวมถึง - แต่งตัวในทำนองเดียวกันในเสื้อผ้าปกติ.
"โอ้ ฉันเห็น. ... ดีถ้าฉันมีความซื่อสัตย์กับคุณฉันไม่ชอบรูปแบบของเสื้อผ้าที่ทั้ง ทุกครั้งที่ผมมีการโต้ตอบกับประเภทที่พวกเขามักจะให้ปิดความรู้สึกว่าพวกเขากำลังที่เหนือกว่าให้ฉัน. "
" นั่นคือเพื่อ? ใช่ผมต้องบอกว่าผมไม่รู้สึกเหมือนที่เหมาะสมกับฉัน. "
" อ๋อครับ ฉันทั้งหมดสามารถเข้าใจว่า แน่นอนผมต้องการชนิดที่ไม่รุนแรงมากขึ้นและสุภาพในการติดต่อของคุณ. "
" โอ้ที่ทำให้ผมนึกถึง ฉันได้เตรียมไว้แล้วสิ่งที่ต้องการพนักงานมายากลดังนั้นคุณจึงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับว่า. "
100% โกหก.
" โอ้โอเค มีอะไรอย่างอื่นที่อยู่ในใจของฉันแล้ว เราจะอยู่ในการดูแลของคุณในช่วงระยะเวลาของการเดินทาง. "
" ขวา. "
ข้อตกลง Suimei ของจุดจบของการสนทนาและ Galeon กลับไปเข้าร่วมร้านค้าอื่น ๆ .
แน่นอนเขามีเรื่องอื่น ๆ ในการดูแลของ พวกเขาเป็นเรื่องเกี่ยวกับการตั้งค่าออกหลังจากทั้งหมด มันเป็นธรรมชาติที่เขาต้องการจะว่างในเวลานี้เป็นหนึ่งในความดูแลของกองคาราวาน.
ในขณะที่เสียงเรียกคิดถึงออกไป Suimei ปลูกฝังให้เขาด้วยความรู้สึกของ Deja Vu ได้.
" ... ขอโทษนะ แต่ก็คือว่า คุณ Suimei คุง? "
" หือ? โอ้ Gurakis ซัง "?
Suimei หันไปดูรูปของคนที่ไม่ควรจะได้รับมี. Lefille Gurakis
" สิ่งที่จะนำคุณที่นี่? ฉันแน่ใจว่าคุณบอกว่าคุณไม่ได้วางแผนในการออกจากขณะที่ระยะสั้นยัง? "เขาถามตะลึงอย่างทั่วถึง.
เพราะ Suimei และ Lefille ได้อยู่ที่โรงแรมเดียวกันพวกเขาก็จะคุยกันหลายครั้ง ผ่านการสนทนาเหล่านั้นเขาจะได้เรียนรู้ว่า Lefille มีบางสิ่งบางอย่างที่จะดูแลและทำให้ไม่ได้วางแผนในการออกบางครั้งยัง.
ดังนั้นทำไมเธอจะอยู่ที่นี่มองเช่นเธอพร้อมที่จะกำหนดไว้เช่นกัน? Suimei ก็ไม่สามารถที่จะเกิดขึ้นกับคำอธิบาย.
คำถามของเขาได้รับแจ้งจากพยักหน้า Lefille

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" อืม . . . ไม่ว่าจะมองยังไง ฉันก็ต้องเห็นมันเป็น mage เสื้อผ้า . . . . . . . "เขาสับสนเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเหรอ" ฮ่าๆๆ ผมไม่ได้ว่า รักเมจเสื้อผ้าจะค่อนข้างซื่อสัตย์กับคุณ " suimei ตอบด้วยรอยยิ้มที่ไม่เสแสร้ง .galeo อีกครั้งให้เขาประเมินดู" โอ้ ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น ? "" ดูซิ ฉันจะพูดยังไงดี . . . . . . . เมจ เสื้อผ้าเยอะมาก ถ้าจะทาอย่างไรดี เราอยู่ในใบหน้าของผู้คน มันเป็นเรื่องการวางท่า”นี้แน่นอนวิธี suimei อย่างแท้จริงรู้สึกหลังจากได้เห็นเสื้อผ้าของผู้วิเศษแห่งโลกนี้ 2-3 วัน จนกว่าเขาจะได้ยอมรับ คณะกรรมการนี้ เขาก็มักจะออกไปเดินเล่นในเมือง เขาจึงเห็นมากกว่าไม่กี่เวทย์ และเจ้าหน้าที่ของสมาคมของผู้วิเศษความประทับใจของเขาในเวลา แล้วอย่างผึ่งผาย .ตอนนี้ ที่ไม่ได้ที่จะกล่าวว่าทั้งหมดเป็นผู้วิเศษจึง เครื่องแต่งกาย หรือแม้แต่ว่า เสื้อผ้าของธรรมชาตินี้เป็นอย่างโดยเนื้อแท้ไม่เหมาะสม อย่างไรก็ตาม สำหรับ suimei ใหม่นี้ เป็นเขา ความคิดเพียงการแต่งกายในลักษณะที่เต็มไปด้วยความขวยเขินนอกจากนี้ suimei ไม่มีความปรารถนาที่จะปรากฏโดยเฉพาะ ลึกลับ ที่สําคัญ หรือดีกว่านอกจากนี้ เห็นเสื้อผ้าของพวกเขานำความคิดภาพในโลกของเขาเอง ที่เขาเห็นโอ้อวด Mage เสื้อผ้าเก่า . แม้ว่ามันจะหมายถึงการสร้างความเข้าใจผิดโดยไม่จำเป็น เขาปฏิเสธที่จะมองแบบนั้นสุดท้าย ถึงแม้ว่าสถานการณ์ของเขาแน่นอนพิเศษเล็กน้อย ผู้วิเศษอื่น ๆ suimei เจอ–พ่อและสังคมรวมอยู่ในหัว และในชุดเสื้อผ้าปกติ" อ้อ ผมเข้าใจแล้ว . . . . . . . ถ้าฉันจะต้องซื่อสัตย์กับคุณ ผมไม่ค่อยชอบสไตล์ของเสื้อผ้าด้วย เวลาที่ฉันต้องโต้ตอบกับชนิดที่พวกเขามักจะให้ปิดรู้สึกว่าพวกเขาเหนือกว่าฉัน" งั้นเหรอครับ ? ใช่ , ฉันต้องบอกว่าผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับผม" ใช่ ใช่ ฉันสามารถเข้าใจมัน แน่นอนฉันชอบชนิดที่ไม่รุนแรงมากและสุภาพในการติดต่อของคุณ" โอ้ นั่นทำให้ฉันนึกได้ ผมได้เตรียมไว้แล้วอย่างไม้เท้าเวทมนต์ ดังนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วง "100% โกหกโอ้ โอเค ไม่มีอะไรในใจของฉันแล้ว พวกเราจะอยู่ในการดูแลของคุณสำหรับระยะเวลาของการเดินทาง ." ใช่ " .ข้อตกลงของ suimei ทำเครื่องหมายจุดสิ้นสุดของการสนทนา และ เกล น กลับมาเข้าร่วมร้านค้าอื่น ๆเขายังมีเรื่องอื่นที่ต้องดูแล พวกเขากำลังจะออกไปแล้ว มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะต้องยุ่งในเวลานี้เป็นหนึ่งในค่าใช้จ่ายของคาราวานตอนนั้น เสียงความคิดถึงร้องเรียก suimei ปลูกฝังเขาด้วยความรู้สึกเดจาวู" . . . . . . . ขอโทษนะครับ คือ ว่า คุณ suimei คุง ? "" หือ ? โอ้ gurakis ซัง ? "suimei หันไปเห็นร่างของใครบางคนที่ไม่ควรมี : lefille gurakis ." ลมอะไรหอบคุณมาที่นี่ ? ฉันแน่ใจว่า คุณบอกว่าคุณไม่ได้วางแผนจะไปพักอีก " เขาถามอย่าง nonplussed .และเพราะ suimei lefille พักอยู่ในโรงแรมเดียวกันพวกเขาก็คุยกันหลายครั้ง ผ่านการสนทนาเหล่านั้น เขาจะเรียนรู้ว่า lefille มีบางอย่างที่ต้องดูแล จึงไม่ได้วางแผนไปพอสมควรเลยแล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ดูเหมือนเธอพร้อมที่จะออกไปเช่นกัน suimei ไม่สามารถเกิดขึ้นกับคำอธิบายคำถามของเขาได้รับการพยักหน้าจาก lefille .