I woke up around 8:30 am in the mor

I woke up around 8:30 am in the morning yesterday. When I looked at the clock I said “ Oh, I am getting late for the Yoga class and my teacher is going to punish me for this”. It wasn’t the first time (for me to be) I was late for the class and my teacher would get angry with me just because of the same reason: coming late to the class. Anyway, I brushed my teeth and put on my clothes immediately and went to catch my bus. As soon as I reached there I was shocked to see that the bus had already left, taking all the passengers from the bus stop. I sat on the bench and I was very worried. I had been waiting (I waited)there for the next bus for an hour, but there was no sign of it. I felt so frustrated and disappointed, and I didn’t know what to do. Just then one a car stopped near me and my friend Charlie called my name. I was very excited (happy)(glad) to see him, because we hadn’t seen each other for the a long time. He asked me “What are you doing there (here) alone?” I told him the whole story and requested (asked) him to give me a ride to the Yoga school. He smiled and said he would be very happy to do that for that. He drove as faster as he could and we finally reached to the school. I handed him over my business card which had my address and telephone number on it. He smiled again and waved (his hand to say) good bye.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันตื่นประมาณ 8:30 น.ในตอนเช้าเมื่อวานนี้ เมื่อฉันดูนาฬิกา ฉันว่า "โอ้ ฉันได้รับล่าช้าสำหรับการเรียนโยคะ และครูของฉันจะลงโทษฉันนี้" มันไม่ได้เป็นครั้งแรก (สำหรับผมที่จะ) ผมสายสำหรับชั้นเรียน และครูของฉันจะได้รับโกรธกับฉันเพียง เพราะเหตุผลเดียวกัน: มาสายชั้น อย่างไรก็ตาม ฉันงานฟัน และใส่เสื้อผ้าของฉันทันที และไปจับรถของฉัน ทันทีที่ผมถึง มีแค่ตกใจเห็นว่า รถได้แล้วทิ้ง รับผู้โดยสารจากหยุดรถ ฉันนั่งบนม้านั่ง และผมกังวลมาก ฉันรอ (ผมรอ) มีสำหรับรถเมล์ต่อชั่วโมง แต่มีป้ายห้ามก็ รู้สึกผิดหวัง และผิดหวังมาก และไม่รู้ว่าจะทำ จากนั้นเพียง หนึ่งรถหยุดใกล้ฉันและเพื่อนชาร์ลีเรียกชื่อของฉัน ผมตื่นเต้นมาก (happy)(glad) เห็นเขา เนื่องจากเราไม่ได้เห็นกันสำหรับนาน เขาถาม "จะทำอะไรมี (ที่นี่) เพียงอย่างเดียว" ฉันบอกเรื่องราวทั้งหมด และร้องขอ (ถาม) เขาจะให้ขี่ไปโรงเรียนโยคะ เขายิ้ม และกล่าวว่า เขาจะมีความสุขมากที่ทำให้ เขาขับรถเร็วก็ และสุดท้ายเราถึงโรงเรียน ฉันมอบเขานามบัตรของฉันซึ่งมีหมายเลขโทรศัพท์และที่อยู่ของฉันก็ เขายิ้มอีกครั้ง และ waved (มือพูด) ลาก่อน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันตื่นขึ้นมารอบ 08:30 ในตอนเช้าเมื่อวานนี้ เมื่อฉันมองไปที่นาฬิกาที่ผมกล่าวว่า "โอ้ฉันกำลังรับสายสำหรับการเรียนโยคะและครูของฉันจะไปลงโทษฉันสำหรับเรื่องนี้" มันไม่ได้เป็นครั้งแรก (สำหรับผมที่จะ) ฉันก็สายสำหรับการเรียนและครูของฉันจะได้รับโกรธฉันเพียงเพราะเหตุผลเดียวกัน: มาปลายในชั้นเรียน อย่างไรก็ตามผมแปรงฟันและใส่เสื้อผ้าของฉันทันทีและเดินไปขึ้นรถบัสของฉัน ทันทีที่ผมไปถึงที่นั่นเราก็ต้องตกใจที่เห็นว่ารถบัสที่มีเหลืออยู่แล้วพาผู้โดยสารทั้งหมดจากป้ายรถเมล์ ฉันนั่งอยู่บนม้านั่งและฉันเป็นห่วงมาก ฉันได้รับการรอ (ฉันรอ) มีสำหรับรถบัสต่อไปเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง แต่ก็มีสัญญาณของมัน ผมรู้สึกผิดหวังมากและผิดหวังและผมไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร ทันใดนั้นรถหยุดอยู่ใกล้ฉันและเพื่อนของฉันเรียกชื่อชาร์ลีของฉัน ผมรู้สึกตื่นเต้นมาก (มีความสุข) (ดีใจ) ที่จะเห็นเขาเพราะเราไม่เคยเห็นกันมาเป็นเวลานาน เขาถามผมว่า "คุณกำลังทำอะไรอยู่ที่นั่น (ที่นี่) คนเดียว?" ผมบอกเขาว่าเรื่องราวทั้งหมดและขอ (ถาม) เขาจะให้ฉันนั่งไปโรงเรียนโยคะที่ เขายิ้มและบอกว่าเขาจะมีความสุขมากที่จะทำที่ เขาขับรถเป็นได้เร็วขึ้นในขณะที่เขาจะทำได้และในที่สุดเราก็มาถึงโรงเรียน ผมส่งเขาไปนามบัตรของฉันที่มีอยู่และหมายเลขโทรศัพท์ของฉันที่มัน เขายิ้มอีกครั้งและโบกมือ (มือของเขาที่จะพูด) ลา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมตื่นมาประมาณ 8 โมงครึ่งตอนเช้าเมื่อวาน เมื่อฉันมองไปที่นาฬิกาที่ผมกล่าวว่า " โอ้ ฉันได้รับในชั้นเรียนโยคะ และพระอาจารย์สาย จะลงโทษฉันแบบนี้ " มันไม่ใช่ครั้งแรก ( สำหรับฉัน ) ฉันสำหรับเรียนและคุณครูสายจะโกรธกับผมเพียงเพราะเหตุผลเดียวกัน : มาสายต่อชั้นเรียน ยังไงก็ตามฉันแปรงฟันและใส่ทันที และไปจับรถบัส ทันทีที่ฉันมาถึงที่นั่น ฉันตกใจที่เห็น รถก็ออกไปแล้ว รับผู้โดยสารจากป้ายรถเมล์ ฉันนั่งอยู่บนม้านั่งและฉันกังวลมาก ฉันได้รับการรอ ( รอ ) มี รอรถเป็นชั่วโมง แต่ไม่มีสัญญาณเลย ผมรู้สึกท้อแท้และผิดหวังและฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไง แค่หนึ่งแล้วรถหยุดอยู่ใกล้ๆ ฉันและเพื่อนของฉันชาร์ลีเรียกชื่อของฉัน ผมตื่นเต้นมาก ( มีความสุข ) ( ดีใจ ) ที่เห็นเขา เพราะเราไม่ได้เจอกันมาเป็นเวลานาน เขาถามฉันว่า " คุณมาทำอะไรที่นี่ ( ที่นี่ ) คนเดียว " ผมบอกเขาว่าเรื่องราวทั้งหมด และขอ ( ขอร้อง ) เขาส่งฉันไปเรียนโยคะเขายิ้มและกล่าวว่าเขายินดีที่จะทำอย่างนั้นหรอก เขาขับรถเป็นเร็วที่สุดเท่าที่เขาสามารถและในที่สุดเราก็ถึงโรงเรียน ข้าส่งเขาของฉันธุรกิจบัตรซึ่งมีที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ไว้ เขายิ้มอีกครั้ง และโบก ( มือของเขาที่จะพูด ) ลาก่อน