The frailty and insecurity of lifeI

The frailty and insecurity of life
In addition to this cause-and-effect nature of life, there is also an emphasis placed on its
impermanence (anicca) and insubstantiality (anatta), through another law of mutation also
referred to as the law of change. This law is expressed in the following formula : "all compound
things are impermanent."6 By definition a compound object cannot be static or stable. In
Buddhism this is extended to the idea that everything physical or mental is by nature transitory
and in a constant state of change. Whatever rises must fall. This state of change must thereby
result in decline and decay. In this sense existence is an unending cycle of growth and decay,
integration and disintegration. That change is the very essence of existence is implied by the law
of mutation, and this is applied to the life process. In this process the apparent unity of existence
is divided into five aggregates, known as the khandhas. These five aggregates are material form
(rupa), feeling (vedana), perception (sanna), disposition (sankhara) and consciousness (vinnana)
and they include three traits : arising, remaining and passing away.7 Owing to its ephemeral
nature, life is like a dream, quite brief and fleeting. However, Buddhism encourages us to work
with this fleeting nature of life. Buddhism teaches that life, however brief, should be lived
fruitfully so that there are no regrets. By emphasizing that the present moment is of paramount
importance, Buddhism defines this moment as both cause and effect. As an effect the present is
the product of the past, and as a cause it is the building block of the future. It is the only moment
of life that one can free oneself from the effects of the past and at the same time project oneself
into the future.
The void in life
Along with the frailty and insecurity of life, it is believed that at the center of existence there is a
void. This void is the result of the insubstantial nature of life, and the aggregates, although
forming a recognizable and perceivable object, do not produce a substance " all of them are
insubstantial, a part of the endless movement of life. Even consciousness, considered the most
important of the five aggregate, is in a state of constant flux. It has no stable quality and thus
cannot remain constant for even a single second. In the thinking process, as thoughts enter and
leave, there is no substantial ego. The apparent sameness seen in life is actually the continuity of
preceding causes and subsequent effects. An analogy would be a process of filming in which
projections are made of a series of running movements by many people to give the appearance of
the action of one running person. The unity arises from continuity. It is the spectator who
perceives this series as a single person. In the same way there is no identity in the process of
change. What exists is the rapid change and unbroken line of causes and effects. This gives rise
to the concept of a substantial self in the same way that one ray of light is produced by a
succession of flames.
The reality and illusion of life
Despite this plain fact of experience people still believe in ego-consciousness, clinging to the
fallacy that there is a permanent, abiding substance of Soul in and behind consciousness. Life for
them is therefore a reality and an illusion. The five aggregates are real, but the enduring Ego is
illusion. The term "self" is a name for the linkage of all five aggregates just as the term "human
being" refers to an aggregate of body and mind. For Buddhism this term "self" is a societal
invention for the purpose of communication. Therefore the "self" is an idea, not real. Devoid of a
substantial Ego, life is like a bubble, with its center a void. This non-egocentric view of life is a

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Frailty และความไม่มั่นคงของชีวิตนอกจากนี้ลักษณะสาเหตุ และผลของชีวิต มีความสำคัญอยู่ในนั้นอนิจจัง (anicca) และ insubstantiality (อนัตตา), ผ่านกฎหมายอื่นของการกลายพันธุ์ยังเรียกว่ากฎหมายเปลี่ยนแปลง กฎหมายนี้ถูกแสดงในสูตรต่อไปนี้: "ทั้งหมดผสมสิ่ง impermanent" 6 โดยนิยาม วัตถุผสมไม่ได้คงที่ หรือมีเสถียรภาพ ในพระพุทธศาสนานี้จะขยายไปยังความคิดที่ทุกสิ่งทางกายภาพ หรือจิตใจตามธรรมชาติอนิยมและ ในสถานะคงที่ของการเปลี่ยนแปลง เพียงมาต้องตกอยู่ ต้องเปลี่ยนแปลงสถานะนี้จึงส่งผลลดลงและผุ ในนี้ มีอยู่เป็นวงจรบริษัทฯ เติบโตและผุรวมและบูรณภาพ ว่าการเปลี่ยนแปลงสำคัญของการดำรงอยู่เป็นนัยตามกฎหมายกำหนดของการกลายพันธุ์ และนี้จะใช้กับกระบวนการของชีวิต ในกระบวนการนี้ความชัดเจนของการดำรงอยู่ถูกแบ่งออกเป็น 5 ผล เป็น khandhas ผลเหล่านี้ห้ามีแบบฟอร์มวัสดุ(rupa), ความรู้สึก (เวดาน่า), รับรู้ (ซานนา), ครอบครอง (sankhara) และจิตสำนึก (vinnana)และพวกเขารวมถึงลักษณะที่สาม: เกิดขึ้น ที่เหลือ และช่วย away.7 เนื่องจากเป็นข้อมูลแบบชั่วคราวธรรมชาติ ชีวิตเป็นเหมือนความฝัน ค่อนข้างสั้น และลี้ อย่างไรก็ตาม ศาสนาพุทธสอนเราทำงานกับธรรมชาตินี้ลี้ของชีวิต พุทธศาสนาสอนว่า ชีวิต โดยย่ออย่างไรก็ตาม ควรอาศัยfruitfully เพื่อที่ regrets ไม่ โดยเน้นที่ ปัจจุบันเป็นของพาราเม้าท์importance, Buddhism defines this moment as both cause and effect. As an effect the present isthe product of the past, and as a cause it is the building block of the future. It is the only momentof life that one can free oneself from the effects of the past and at the same time project oneselfinto the future.The void in lifeAlong with the frailty and insecurity of life, it is believed that at the center of existence there is avoid. This void is the result of the insubstantial nature of life, and the aggregates, althoughforming a recognizable and perceivable object, do not produce a substance " all of them areinsubstantial, a part of the endless movement of life. Even consciousness, considered the mostimportant of the five aggregate, is in a state of constant flux. It has no stable quality and thuscannot remain constant for even a single second. In the thinking process, as thoughts enter andleave, there is no substantial ego. The apparent sameness seen in life is actually the continuity ofpreceding causes and subsequent effects. An analogy would be a process of filming in whichprojections are made of a series of running movements by many people to give the appearance ofthe action of one running person. The unity arises from continuity. It is the spectator whoperceives this series as a single person. In the same way there is no identity in the process ofchange. What exists is the rapid change and unbroken line of causes and effects. This gives riseto the concept of a substantial self in the same way that one ray of light is produced by asuccession of flames.The reality and illusion of lifeDespite this plain fact of experience people still believe in ego-consciousness, clinging to thefallacy that there is a permanent, abiding substance of Soul in and behind consciousness. Life forthem is therefore a reality and an illusion. The five aggregates are real, but the enduring Ego isillusion. The term "self" is a name for the linkage of all five aggregates just as the term "humanbeing" refers to an aggregate of body and mind. For Buddhism this term "self" is a societalinvention for the purpose of communication. Therefore the "self" is an idea, not real. Devoid of asubstantial Ego, life is like a bubble, with its center a void. This non-egocentric view of life is a

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความอ่อนแอและความไม่มั่นคงของชีวิตนอกจากนี้สาเหตุและผลกระทบธรรมชาติของชีวิตนอกจากนี้ยังมีการเน้นวางอยู่บนมันไม่เที่ยง(Anicca) และ insubstantiality (อนัตตา) ผ่านกฎหมายอีกหนึ่งของการกลายพันธุ์ยังเรียกว่าเป็นกฎหมายของการเปลี่ยนแปลง. กฎหมายฉบับนี้จะแสดงในสูตรต่อไปนี้: "ทุกสารประกอบสิ่งที่อนิจจัง." 6 ตามคำนิยามวัตถุสารประกอบไม่สามารถเป็นแบบคงที่หรือมีเสถียรภาพ ในพุทธศาสนานี้จะขยายไปยังความคิดที่ว่าทุกอย่างทางร่างกายหรือจิตใจเป็นโดยธรรมชาติชั่วคราวและในสภาพคงที่ของการเปลี่ยนแปลง สิ่งที่เพิ่มขึ้นจะต้องตกอยู่ สถานะของการเปลี่ยนแปลงนี้จึงต้องส่งผลในการลดลงและการเสื่อมสลาย ในการดำรงอยู่ความรู้สึกนี้เป็นรอบไม่มีที่สิ้นสุดของการเจริญเติบโตและการเสื่อมสลาย, บูรณาการและการสลายตัว การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญมากของการดำรงอยู่เป็นนัยตามกฎหมายของการกลายพันธุ์และนี้ถูกนำไปใช้ในการดำเนินการชีวิต ในขั้นตอนนี้มีความเป็นเอกภาพที่ชัดเจนของการดำรงอยู่แบ่งออกเป็นห้ามวลรวมที่เรียกว่า khandhas เหล่านี้ห้ามวลรวมเป็นรูปแบบวัสดุ(Rupa) ความรู้สึก (Vedana) การรับรู้ (Sanna) จำหน่าย (สังขาร) และมีจิตสำนึก (vinnana) และพวกเขารวมถึงสามลักษณะ: เกิดขึ้นที่เหลือและผ่าน away.7 เนื่องจากยั่งยืนของธรรมชาติชีวิตเป็นเหมือนความฝันที่ค่อนข้างสั้นและหายวับไป แต่พุทธศาสนากระตุ้นให้เราทำงานกับธรรมชาติหายวับไปในชีวิตนี้ พุทธศาสนาสอนว่าชีวิตสั้น ๆ แต่ควรจะมีชีวิตอยู่มีผลเพื่อให้มีไม่เสียใจ โดยเน้นว่าช่วงเวลาปัจจุบันเป็นสิ่งสำคัญยิ่งที่สำคัญทางพระพุทธศาสนากำหนดขณะนี้เป็นทั้งเหตุและผล ในฐานะที่เป็นผลปัจจุบันเป็นผลิตภัณฑ์ที่ผ่านมาและเป็นสาเหตุที่มันเป็นกลุ่มอาคารในอนาคต มันเป็นช่วงเวลาเพียงของชีวิตที่เราสามารถปลดปล่อยตัวเองจากผลกระทบของอดีตที่ผ่านมาและในโครงการขณะเดียวกันตัวเองต่อไปในอนาคต. โมฆะในชีวิตพร้อมกับความอ่อนแอและความไม่มั่นคงของชีวิตที่มีความเชื่อกันว่าที่ศูนย์ของการดำรงอยู่มีความเป็นโมฆะ ช่องว่างนี้เป็นผลจากธรรมชาติที่ไร้สาระของชีวิตและมวลรวมแม้จะกลายเป็นวัตถุที่เป็นที่รู้จักและรับรู้, ไม่ได้ผลิตสาร "ทั้งหมดของพวกเขาไร้สาระเป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวที่ไม่มีที่สิ้นสุดของชีวิต. แม้สติพิจารณา ส่วนใหญ่ที่สำคัญของห้ารวมอยู่ในสภาพของเหลวคงที่. มันไม่มีคุณภาพมีเสถียรภาพและทำให้ไม่สามารถคงที่สำหรับแม้แต่วินาทีเดียว. ในกระบวนการคิดที่เป็นความคิดที่เข้าและออกจากไม่มีอัตตามาก. โดยเห็นได้ชัด เหมือนที่เห็นในชีวิตเป็นจริงต่อเนื่องของสาเหตุที่ก่อนหน้านี้และผลกระทบที่ตามมา. คล้ายคลึงจะเป็นขั้นตอนของการถ่ายทำซึ่งในการคาดการณ์ที่ทำจากซีรีส์ของการทำงานการเคลื่อนไหวโดยคนจำนวนมากที่จะให้ลักษณะของการกระทำของคนคนหนึ่งที่ทำงาน. โดย ความสามัคคีเกิดขึ้นจากความต่อเนื่อง. เป็นผู้ชมที่รับรู้ชุดเป็นคนเดียวนี้. ในทำนองเดียวกันมีตัวตนไม่อยู่ในขั้นตอนของการเปลี่ยนแปลง. สิ่งที่มีอยู่คือการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและทิวแถวของสาเหตุและผลกระทบ นี้จะทำให้เกิดแนวคิดของตัวเองอย่างมีนัยสำคัญในทางเดียวกันว่ารังสีของแสงที่ผลิตโดยต่อเนื่องของเปลวไฟ. ความจริงและภาพลวงตาของชีวิตอย่างไรก็ตามเรื่องนี้เป็นจริงธรรมดาของคนที่มีประสบการณ์ยังคงเชื่อมั่นในอัตตาสติยึดมั่นกับเข้าใจผิดว่ามีความถาวรปฏิบัติตนของวิญญาณและด้านหลังสติ ชีวิตของพวกเขาจึงเป็นความเป็นจริงและภาพลวงตา ห้ามวลเป็นจริง แต่อาตมาที่ยั่งยืนเป็นภาพลวงตา คำว่า "ตัวเอง" เป็นชื่อสำหรับการเชื่อมต่อของทั้งห้ามวลรวมเช่นเดียวกับคำว่า "มนุษย์เป็นอยู่" หมายถึงการรวมกันของร่างกายและจิตใจ สำหรับพุทธศาสนาคำว่า "ตัวเอง" นี่คือสังคมประดิษฐ์เพื่อวัตถุประสงค์ของการสื่อสาร ดังนั้น "ตัวเอง" เป็นความคิดที่ไม่จริง ไร้อัตตารูปธรรมชีวิตก็เหมือนฟองที่มีศูนย์กลางเป็นโมฆะ มุมมองที่ไม่เห็นแก่ตัวของชีวิตเป็น