Advocating for Peaceful Death with

Advocating for Peaceful Death with Dignity
plato is often credited with saying that the most important thing
to do in life is to practice dying. Let’s face it, we are all dying. Many of us have problems talking about death and dying with our patients and so the conversation is avoided, but there are times when we, as nurses, just need
to listen and in listening the answer becomes clear. It is always important for me to try to incorporate all aspects of holistic nursing into the daily care
of patients, but it seems particularly important at the end of life. It is at the end of life when we really just need
be present, to listen, and to lead with our heart. Surprisingly, advocating for your patients and leading with your heart rather than your head may be met with resistance in this scientific world of western medicine, but I
have found that my heart has been made bigger for the effort of trying. This is one of my experiences:
Joan was a 90 year old retired nurse, who was admitted to the Senior Behavioral Health unit due to her primary care physician’s concern over her 17 pound weight loss and her “failure to thrive.” She was kyphotic,
to the extent, that if she attempted
to sit upright in a chair, her face was practically on her lap. She suffered from severe back pain. She weighed only 75 pounds. Her admitting diagnosis was depression. Soon after arriving on our unit, her oxygen saturation began to drop into the 80s. An echocardiogram and chest x-ray were ordered and she was started on continuous oxygen.
When I first entered her room, I saw a cachectic woman lying in a fetal position on an air mattress. Her respiratory rate was 24-30 breaths per

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เรียกร้องให้ตายอย่างมีศักดิ์ศรีแห่งความสงบสุขของเพลโตมักจะให้เครดิตกับบอกว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะทำในชีวิตคือการปฏิบัติที่กำลังจะตาย ปล่อยให้หน้ามัน, เราทุกคนที่กำลังจะตาย พวกเราหลายคนมีปัญหาในการพูดคุยเกี่ยวกับความตายและตายกับผู้ป่วยของเราและเพื่อให้การสนทนาจะหลีกเลี่ยง แต่มีบางครั้งเมื่อเราเป็นพยาบาลก็ต้องฟังและฟังคำตอบเป็นที่ชัดเจน มันเป็นสิ่งสำคัญเสมอสำหรับผมที่จะพยายามที่จะรวมทุกด้านของการพยาบาลแบบองค์รวมเข้าไปในการดูแลประจำวันของผู้ป่วย แต่ดูเหมือนว่าสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงปลายของชีวิต มันอยู่ที่จุดสิ้นสุดของชีวิตเมื่อเราจริงๆเพียงแค่ต้องการจะนำเสนอที่จะรับฟังและนำไปสู่การที่มีหัวใจของเรา น่าแปลกที่เรียกร้องให้ผู้ป่วยของคุณและชั้นนำที่มีหัวใจของคุณมากกว่าหัวของคุณอาจจะพบกับการต่อต้านในโลกของวิทยาศาสตร์การแพทย์ตะวันตก แต่ฉันได้พบว่าหัวใจของฉันได้รับการทำที่ใหญ่กว่าสำหรับความพยายามของการพยายาม นี้เป็นหนึ่งในประสบการณ์ของฉัน: โจแอนนาเป็น 90 ปีเก่าพยาบาลที่เกษียณอายุราชการที่เข้ารับการรักษากับหน่วยพฤติกรรมสุขภาพอาวุโสจากความกังวลแพทย์ดูแลหลักของเธอมากกว่าการสูญเสียน้ำหนัก£ 17 ของเธอและเธอเธอเป็น kyphotic "ความล้มเหลวในการเจริญเติบโต." เท่าที่ว่าถ้าเธอพยายามที่จะนั่งตรงในเก้าอี้ใบหน้าของเธอเป็นจริงบนตักของเธอ เธอทุกข์ทรมานจากอาการปวดหลังอย่างรุนแรง เธอน้ำหนักเพียง£ 75 การวินิจฉัยยอมรับว่าเธอเป็นโรคซึมเศร้า ไม่นานหลังจากที่เดินทางมาถึงในหน่วยของเรา, ความอิ่มตัวของออกซิเจนของเธอเริ่มที่จะลดลงในยุค 80 echocardiogram และหน้าอกเอ็กซ์เรย์ได้รับคำสั่งและเธอก็เริ่มต้นในออกซิเจนอย่างต่อเนื่อง. ครั้งแรกที่ผมเข้ามาในห้องของเธอที่ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง cachectic นอนอยู่ในตำแหน่งทารกในครรภ์บนที่นอนอากาศ อัตราการหายใจของเธอเป็น 24-30 ครั้งต่อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การสนับสนุนสำหรับสงบตายอย่างมีศักดิ์ศรี
เพลโตเป็นเครดิตมักจะมีบอกว่า
สิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะทำในชีวิตคือการฝึกตาย เราหน้ามัน เราทั้งหมดจะตาย เราหลายคนมีปัญหา พูดเรื่องความตายกับผู้ป่วยของเราและดังนั้นการสนทนาจะหลีกเลี่ยงได้ แต่ มีครั้งเมื่อเราเป็นพยาบาล ต้อง
ฟัง และฟัง คำตอบก็จะชัดเจนมันเป็นเสมอที่สำคัญสำหรับผมที่จะพยายามที่จะรวมทุกด้านของการพยาบาลแบบองค์รวมในการดูแลผู้ป่วยทุกวัน
, แต่ดูเหมือนว่าที่สำคัญโดยเฉพาะในตอนท้ายของชีวิต มันเป็นที่สิ้นสุดของชีวิต เมื่อเราต้องการ
เป็นปัจจุบัน ฟัง และนำกับหัวใจของเรา จู่ ๆสนับสนุนสำหรับผู้ป่วยของคุณ และนำกับหัวใจของคุณมากกว่าหัวของคุณอาจจะพบกับการต่อต้านในโลกวิทยาศาสตร์การแพทย์ตะวันตก แต่ผม
พบว่าหัวใจของฉันถูกทำให้ใหญ่ขึ้นสำหรับความพยายามของพยายาม นี้เป็นหนึ่งในประสบการณ์ของฉัน :
โจนเป็น 90 เก่าเกษียณพยาบาลปีใครที่ได้เข้าหน่วยพฤติกรรมสุขภาพการดูแลแพทย์อาวุโส เนื่องจากเธอกังวลเธอ 17 ปอนด์การสูญเสียน้ำหนักของเธอและ " ความล้มเหลวที่จะเจริญ . " เธอ kyphotic
, ถึงขนาดว่า ถ้าเธอพยายาม
งซื่อในเก้าอี้ ใบหน้าของเธอแทบจะอยู่บนตักของเธอ เธอได้รับความทุกข์ทรมานจากอาการปวดหลังอย่างรุนแรง เธอมีน้ำหนักเพียง 75 ปอนด์ เธอยอมรับว่า การวินิจฉัยโรคซึมเศร้าไม่นานหลังจากที่มาถึงในหน่วยของเรา ออกซิเจนของเธอเริ่มที่จะลดลงในยุค 80 ที่อ่อนช้อยและเอ็กซเรย์มา และเธอก็เริ่มออกซิเจนอย่างต่อเนื่อง
เมื่อครั้งแรกที่ผมเข้ามาในห้องของเธอ ผมเห็นผู้หญิง cachectic นอนอยู่ในท่าบนอากาศที่นอน อัตราการหายใจของเธอถูก 27 ครั้งต่อ