Property taxes are an effective but

Property taxes are an effective but often highly unpopular way to reduce inequality

In an upscale neighborhood in Cape Town, South Africa—a country that like many others has been challenged by increasing income inequality in recent years—a 1,600-square-foot apartment may have a price tag of about $480,000, costing the owner about $2,700 in annual property taxes to the local government at current rates.

In contrast, the owner of an apartment in a much less attractive area, valued at, say, one-tenth of the first one, would not pay a tenth the property taxes, $270 a year, but a proportionally much smaller $150 a year.

Property taxes allow governments to redistribute from the rich to the poor, thus reducing inequality in their constituencies (although ideally the focus should be on the redistributive impact of all government taxes and expenditures combined). But governments generally do not make as much use of property taxation to address income and wealth inequality and raise revenue as they could. That is because property taxes are also an unpopular tax—perhaps because they are hard to evade—that can be difficult to administer.

The term “property tax” is often used in a broad sense to include a spectrum of levies, such as annual taxes based on the value (or size) of immovable property, taxes on sales of real property, net wealth taxes, taxes on inheritances and gifts, and taxes on transfers of securities. Here, we use the concept in the traditional and narrow sense of regular taxes on immovable property. These taxes have been used since ancient times—for example, in China and Greece (The Economist, 2013)—and luminaries such as Adam Smith, David Ricardo, and Winston Churchill have emphasized their benign features. Recently there has been a dramatic interest in boosting revenue from property taxes in countries as diverse as Cambodia, China, Croatia, Egypt, Greece, Ireland, Liberia, and Namibia (see Norregaard, 2013, for details).

Why this recent upsurge of interest?

Potential revenue

Property taxes on immovable property yield fairly modest amounts of revenue in most countries. Their average yield in advanced economies is about 1 percent of GDP. That is two and a half times the average level in middle-income countries, which garner 0.4 percent of GDP. (Little is known about their revenue importance in low-income countries.) And there are huge variations in revenue raised within the two groups, especially among advanced economies (see chart). These large disparities in tax yield doubtless reflect differing degrees of popular opposition to their use and technical constraints in their administration—but they also signal a large potential for enhanced use.

The highest level of revenue among middle-income countries, which could be taken as an ambitious general revenue target for these countries, happens to be the 1 percent of GDP that is the average for developed economies. Among high-income countries, a few—Canada, the United Kingdom, and the United States—raise more than 3 percent of GDP in annual property tax revenue, and a number raise over 2 percent of GDP (France, Israel, Japan, New Zealand). So a target of 2 to 3 percent of GDP seems a realistic long-term goal for high-income countries.

Property tax reform that broadens the tax base and raises tax rates is high on the policy agenda in many countries. The reason varies by country, but usually reflects the need to raise revenues to reduce deficits or support cuts in other taxes, as well as efficiency and fairness considerations. A few countries, mainly in Asia, have recently increased property taxation to quell strong property price appreciation.

Property taxes are generally considered to be more efficient than other (particularly income) taxes, in part because they are not believed to discourage work, saving, and investing, and they are harder to evade than most other taxes, primarily because of the immobility of property. Location-specific attributes are reflected in property values: a pleasant summer house by the lake is easy for a government to identify and impossible for an owner to hide in an offshore bank account.

Studies of the determinants of economic growth have generally found taxation of immovable property to be less harmful to growth than other forms of taxation, in particular compared with direct taxes (OECD, 2010). However, it is generally more efficient to tax residential property than business property because land and buildings are intermediate inputs in production. The exception is when the taxes serve as a rough form of payment for services.

Reform of property taxes tends to engender intergovernmental tension. It is common, and widely recommended, for tax revenues to be allocated to a subnational government level. After all, the quality of publicly provided local services is generally reflected in property values. Taxing at the local level can improve accountability and the effectiveness of political institutions, but may require some reduction of intergovernmental transfers. Agreement on minimum and maximum rates may also be necessary to limit tax competition between local governments (undercutting each other) and tax exporting (shifting too much of the burden to nonresidents).

Fair or not?

The fairness of property taxes—who bears the real burden—has been intensely debated over the years. There is growing consensus that the tax is borne predominantly by those with middle and high incomes. This is why strengthening property taxation in many countries is now seen as a way to improve the fairness of the overall tax system given increasing levels of inequality. The progressivity of the tax can be enhanced by a variety of steps to reduce or eliminate tax liabilities for low-income or low-wealth property owners. For example, one can tax only properties above some threshold value—and then gradually increase the rate; exempt the elderly and disabled from the tax or charge them at lower rates; or allow “mortgaging” or delayed payments of property tax liabilities for low-income households. If a property tax is truly charged as what tax specialists call a benefit tax—equal to the value of services received—such changes would have no distributional impact. But this is rarely true in practice.

Economists tend to strongly favor increased reliance on (well-designed) property taxes owing to such attractive economic properties as less distortion and greater fairness than other taxes, but good revenue potential. Still, there is widespread popular resistance to their increased use stemming in part from their transparency and the relatively limited potential for avoidance and evasion. In fact, even though the property tax has been called by its proponents the “perfect tax” (Webb, 2013), it is often maligned as the most hated among taxes (Cabral and Hoxby, 2012).

Not only are property taxes unpopular, they are also somewhat difficult to implement. Calculating a market value–based tax on land and buildings is challenging and requires substantial investment in administrative infrastructure. This includes establishing a comprehensive official register that records physical coordinates in addition to ownership and property value data. This is a data-intensive exercise that typically requires extensive cooperation and exchange of information among several entities, including tax authorities, local governments, courts, and mapping agencies. To ensure the buoyancy—that is, growth of the tax revenue in tandem with increases in property values—and fairness of the tax, an effective valuation system is required that accurately tracks market values through regular updates. Although the development of effective computer-assisted mass appraisal (CAMA) systems has simplified the valuation process considerably, many practical constraints remain, including the lack of well-qualified property appraisers in many countries.

Finally, in many countries property taxation is not effectively enforced, not only because it is politically unpopular, but also because historically it has not generated much revenue. In addition, there may be little incentive to collect the tax because the entity responsible is not always the one that ultimately receives the revenue.

There are strong economic arguments for strengthened immovable property taxation. But careful planning and execution, combined with improvements to the basic administrative infrastructure—and, in many cases, strong political will—are essential for successful property tax reform. And that translates into a tax system illustrated by our houses in Cape Town—one that both generates revenues and reduces inequality.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ภาษีทรัพย์สินเป็นวิธีมีประสิทธิภาพ แต่กฏหมายมักจะสูงเพื่อลดความไม่เท่าเทียมกันในพื้นที่ใกล้เคียงหรูในเคปทาวน์ แอฟริกาใต้ – ประเทศที่อื่น ๆ อีกมากมายได้ถูกท้าทาย โดยการเพิ่มความไม่เท่าเทียมกันของรายได้ในปีที่ผ่านมา — อพาร์ทเมนท์ 1600 ตารางฟุตอาจมีป้ายราคาของประมาณ $480,000 เจ้าเกี่ยวกับ $2700 ในภาษีทรัพย์สินประจำปีรัฐบาลท้องถิ่นในอัตราปัจจุบันของการคำนวณต้นทุนได้ในทางตรงกันข้าม เจ้าของอพาร์ทเมนท์ในพื้นที่น้อยมากน่าสนใจ กล่าวว่า หนึ่งส่วนสิบของหนึ่ง จะหรอกสิบเป็นภาษีทรัพย์สิน $270 ปี แต่มีสัดส่วนขนาดเล็ก $150 ปีภาษีลักษณะอนุญาตให้รัฐบาลกระจายจากคนรวยกับคนจน ลดความไม่เท่าเทียมกันในชุมชนของพวกเขา (ถึงแม้ว่าดาวโฟกัสควรอยู่บน redistributive ผลกระทบของภาษีและค่าใช้จ่ายรวมทั้งหมด) แต่รัฐบาลโดยทั่วไปทำให้ภาษีทรัพย์สินไม่เท่าเทียมกันของรายได้และมั่งคั่ง และเพิ่มรายได้พวกเขาได้ใช้มากที่สุด เนื่องจากยังมีภาษีทรัพย์สินภาษีความเติบ — อาจจะเพราะเป็นการยากที่จะหนี — ที่สามารถยากที่จะจัดการได้มักใช้การคำว่า "ภาษีทรัพย์สิน" ในความรู้สึกที่กว้างการรวมสเปกตรัมของ levies เช่นภาษีประจำปีตามค่า (หรือขนาด) อสังหาริมทรัพย์ ภาษีการขายอสังหาริมทรัพย์ สมบัติสุทธิภาษี ภาษี inheritances และของขวัญ และภาษีในการโอนหลักทรัพย์ ที่นี่ เราใช้แนวคิดความดั้งเดิม และแคบปกติภาษีอสังหาริมทรัพย์ ภาษีเหล่านี้มีการใช้มาตั้งแต่โบราณเช่นตัวอย่าง ในประเทศจีนและกรีซ (ที่นักเศรษฐศาสตร์ 2013) — และ luminaries เช่นแอดัมสมิท David Ricardo และเคิร์ด โซว์วินสตันได้เน้นคุณลักษณะของพวกเขาอ่อนโยน เมื่อเร็ว ๆ นี้ ได้มีการสนใจอย่างมากในการส่งเสริมรายได้จากภาษีทรัพย์สินในประเทศที่มีความหลากหลายเช่นกัมพูชา จีน โครเอเชีย อียิปต์ กรีซ ไอร์แลนด์ ไลบีเรีย และนามิเบีย (ดู Norregaard, 2013 รายละเอียด)เหตุนี้ทวีล่าสุดน่าสนใจรายได้ที่เป็นไปภาษีทรัพย์สินอสังหาริมทรัพย์อัตราผลตอบแทนจำนวนรายได้ในประเทศส่วนใหญ่ค่อนข้างเจียมเนื้อเจียมตัว ผลผลิตเฉลี่ยของพวกเขาในขั้นสูงคือ ประมาณร้อยละ 1 ของ GDP ที่สอง และครึ่งครั้งเฉลี่ยระดับประเทศคอร์รัปชั่น ที่ garner ร้อยละ 0.4 ของ GDP ได้ (น้อยมีชื่อเสียงเกี่ยวกับความสำคัญของรายได้ประเทศแนซ์) และมีความแตกต่างใหญ่ในรายได้ที่เพิ่มขึ้นในกลุ่มสอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างประเทศขั้นสูง (ดูแผนภูมิ) ความแตกต่างเหล่านี้ใหญ่ภาษีผลตอบแทนอย่างไม่ต้องสงสัยแสดงองศาที่แตกต่างกันของฝ่ายค้านที่นิยมใช้และข้อจำกัดทางเทคนิคในการจัดการของพวกเขา — แต่พวกเขาสัญญาณโอกาสขนาดใหญ่สำหรับการใช้งานขั้นสูงระดับสูงสุดของรายได้ประเทศคอร์รัปชั่น ซึ่งสามารถนำมาเป็นเป้าหมายทะเยอทะยานรายได้ทั่วประเทศเหล่านี้ ที่เกิดขึ้นเป็น ร้อยละ 1 ของ GDP ซึ่งเป็นค่าเฉลี่ยของประเทศพัฒนา ประเทศร่ำรวย กี่ — แคนาดา สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกาซึ่งเพิ่มกว่าร้อยละ 3 ของ GDP ในปีภาษีทรัพย์สินรายได้ และตัวเลขเพิ่มกว่าร้อยละ 2 ของ GDP (ฝรั่งเศส อิสราเอล ญี่ปุ่น นิวซีแลนด์) ดังนั้น เป้าหมายของ 2 ถึง 3 เปอร์เซ็นต์ของ GDP ดูเหมือนว่า เป้าหมายระยะยาวจริงประเทศร่ำรวยปฏิรูปภาษีทรัพย์สินที่แผ่กว้างฐานภาษี และเพิ่มอัตราภาษีจะสูงในวาระการประชุมนโยบายในหลายประเทศ เหตุผลแตกต่างกันไปตามประเทศ แต่มักจะสะท้อนให้เห็นถึงต้องการเพิ่มรายได้ การลดขาดดุลการคลังสนับสนุนลด ภาษี อื่น ๆ ตลอดจนประสิทธิภาพ และยุติธรรมพิจารณา กี่ประเทศ ส่วนใหญ่ ล่าสุดได้เพิ่มภาษีคุณสมบัติการ quell คุณสมบัติที่แข็งแรงขึ้นราคาภาษีทรัพย์สินทั่วไปถือว่ามีประสิทธิภาพมากกว่า (โดยเฉพาะอย่างยิ่งรายได้อื่น) ภาษี งาน บันทึก และการลง ทุน บางส่วนเนื่องจากพวกเขาไม่เชื่อว่าการกีดกัน และจะหนักกว่าภาษีอื่น ๆ ส่วนใหญ่ เป็นหลักเนื่องจากพบคุณสมบัติโยน คุณลักษณะเฉพาะตำแหน่งจะสะท้อนอยู่ในค่าคุณสมบัติ: บ้านร้อนผ่อนตามทะเลสาบเป็นเรื่องง่ายสำหรับรัฐบาลในการระบุ และเป็นไปไม่ได้สำหรับเจ้าของซ่อนในบัญชีธนาคารต่างประเทศStudies of the determinants of economic growth have generally found taxation of immovable property to be less harmful to growth than other forms of taxation, in particular compared with direct taxes (OECD, 2010). However, it is generally more efficient to tax residential property than business property because land and buildings are intermediate inputs in production. The exception is when the taxes serve as a rough form of payment for services.Reform of property taxes tends to engender intergovernmental tension. It is common, and widely recommended, for tax revenues to be allocated to a subnational government level. After all, the quality of publicly provided local services is generally reflected in property values. Taxing at the local level can improve accountability and the effectiveness of political institutions, but may require some reduction of intergovernmental transfers. Agreement on minimum and maximum rates may also be necessary to limit tax competition between local governments (undercutting each other) and tax exporting (shifting too much of the burden to nonresidents).Fair or not?The fairness of property taxes—who bears the real burden—has been intensely debated over the years. There is growing consensus that the tax is borne predominantly by those with middle and high incomes. This is why strengthening property taxation in many countries is now seen as a way to improve the fairness of the overall tax system given increasing levels of inequality. The progressivity of the tax can be enhanced by a variety of steps to reduce or eliminate tax liabilities for low-income or low-wealth property owners. For example, one can tax only properties above some threshold value—and then gradually increase the rate; exempt the elderly and disabled from the tax or charge them at lower rates; or allow “mortgaging” or delayed payments of property tax liabilities for low-income households. If a property tax is truly charged as what tax specialists call a benefit tax—equal to the value of services received—such changes would have no distributional impact. But this is rarely true in practice.นักเศรษฐศาสตร์มักจะ ขอชอบพึ่งพาภาษีทรัพย์สิน (ตกแต่งห้อง) เนื่องจากคุณสมบัติดังกล่าวเศรษฐกิจน่าสนใจเป็นการบิดเบือนน้อยและยุติธรรมมากขึ้นกว่าอื่น ๆ ภาษี แต่ศักยภาพของรายได้ดีขึ้น ยัง มีประชาชนอย่างแพร่หลายเพื่อใช้เพิ่มกำลังในส่วนโปร่งและศักยภาพค่อนข้างจำกัดในการหลีกเลี่ยงและหลบหลีก ในความเป็นจริง แม้ภาษีทรัพย์สินถูกเรียก โดย proponents ของ "ภาษีโก" (เวบบ์ 2013), มันจะมัก maligned hated เป็นที่สุดระหว่างภาษี (Cabral และ Hoxby, 2012)ไม่เพียงแต่ ได้ภาษีทรัพย์สินเติบ จะยังค่อนข้างยากที่จะใช้ คำนวณภาษีตามมูลค่าตลาด – ที่ดินและอาคารเป็นความท้าทาย และต้องพบการลงทุนในโครงสร้างบริหาร สร้างการลงทะเบียนทางครอบคลุมที่บันทึกพิกัดจริงนอกเหนือจากข้อมูลค่าความเป็นเจ้าของและทรัพย์สิน ไว้ นี่คือการออกกำลังกายเร่งรัดข้อมูลที่โดยปกติจะต้องครอบคลุมความร่วมมือและแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างหน่วยต่าง ๆ รวมทั้งหน่วยงานจัดเก็บภาษี รัฐบาลท้องถิ่น ศาล และแม็ปหน่วยงาน ให้การพยุง — นั่นคือ การเติบโตของรายได้ภาษีตัวตามกันไปกับการเพิ่มขึ้นในค่าคุณสมบัติ — และยุติธรรมภาษี ระบบการประเมินผลจำเป็นที่ต้องติดตามค่าการตลาดผ่านการปรับปรุงอย่างสม่ำเสมอ แม้ว่าการพัฒนามีประสิทธิภาพคอมพิวเตอร์ช่วย ระบบประเมินโดยรวม (CAMA) ได้ประยุกต์กระบวนการประเมินค่ามาก ข้อจำกัดปฏิบัติมาก อยู่ รวมทั้งขาดการ appraisers คุณสมบัติที่ดีมีคุณภาพในหลายประเทศสุดท้าย ในประเทศ ภาษีทรัพย์สินจะไม่มีประสิทธิภาพบังคับ ไม่เพียง เพราะเป็นกฏหมายทางการเมือง แต่เนื่องจากอดีตที่มันไม่ได้สร้างรายได้มาก นอกจากนี้ มีได้งานน้อยเก็บภาษีเนื่องจากเอนทิตีรับผิดชอบไม่เสมอสุด รับรายได้There are strong economic arguments for strengthened immovable property taxation. But careful planning and execution, combined with improvements to the basic administrative infrastructure—and, in many cases, strong political will—are essential for successful property tax reform. And that translates into a tax system illustrated by our houses in Cape Town—one that both generates revenues and reduces inequality.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ภาษีทรัพย์สินมีประสิทธิภาพ แต่มักจะเป็นวิธีที่นิยมอย่างมากในการลดความไม่เท่าเทียมกันในย่านหรูในเคปทาวน์, แอฟริกาใต้-ประเทศที่ชอบอื่น ๆ อีกมากมายได้รับการท้าทายจากความไม่เท่าเทียมกันของรายได้ที่เพิ่มขึ้นในปีที่ผ่านมาอพาร์ทเม้น 1,600 ตารางฟุตที่อาจมี แท็กราคาประมาณ $ 480,000 ต้นทุนเจ้าของประมาณ $ 2,700 ในภาษีทรัพย์สินประจำปีให้กับรัฐบาลท้องถิ่นในอัตราปัจจุบัน. ในทางตรงกันข้ามเจ้าของอพาร์ทเม้นในพื้นที่ที่น่าสนใจมากน้อยมูลค่าการพูด, หนึ่งในสิบของครั้งแรก หนึ่งจะไม่จ่ายสิบภาษีทรัพย์สินที่ $ 270 ปี แต่สัดส่วนมากน้อย $ 150 ปี. ภาษีทรัพย์สินอนุญาตให้รัฐบาลที่จะจัดสรรจากคนรวยกับคนยากจนซึ่งช่วยลดความไม่เท่าเทียมกันในการเลือกตั้งของพวกเขา (แม้ว่านึกคิดโฟกัสที่ควรจะเป็น เกี่ยวกับผลกระทบของทุก redistributive ภาษีและค่าใช้จ่ายรวมกัน) แต่รัฐบาลโดยทั่วไปจะไม่ทำให้การใช้งานของการเก็บภาษีทรัพย์สินมากที่สุดเท่าที่จะแก้ไขความไม่เท่าเทียมกันของรายได้และความมั่งคั่งและการเพิ่มรายได้เท่าที่จะทำได้ นั่นเป็นเพราะภาษีทรัพย์สินนอกจากนี้ยังมีภาษีที่อาจจะไม่เป็นที่นิยมเพราะพวกเขาจะยากที่จะหลบเลี่ยงการที่อาจเป็นเรื่องยากที่จะจัดการ. คำว่า "ภาษีทรัพย์สิน" มักจะใช้ในความหมายกว้างที่จะรวมสเปกตรัมของครัวเรือนเช่นภาษีประจำปี ขึ้นอยู่กับค่า (หรือขนาด) อสังหาริมทรัพย์ภาษีจากการขายอสังหาริมทรัพย์ภาษีความมั่งคั่งสุทธิภาษีมรดกและของขวัญและภาษีในการโอนหลักทรัพย์ ที่นี่เราใช้แนวคิดในความหมายดั้งเดิมและแคบของภาษีปกติในอสังหาริมทรัพย์ ภาษีเหล่านี้ได้ถูกนำมาใช้ตั้งแต่โบราณครั้งตัวอย่างเช่นในประเทศจีนและกรีซ (เศรษฐศาสตร์, 2013) และผู้ทรงคุณวุฒิเช่นอดัมสมิ ธ , เดวิดริคาร์โด้และวินสตันเชอร์ชิลได้เน้นคุณสมบัติที่อ่อนโยนของพวกเขา เมื่อเร็ว ๆ นี้ได้มีการให้ความสนใจอย่างมากในการส่งเสริมรายได้จากภาษีทรัพย์สินในประเทศที่หลากหลายเช่นกัมพูชา, จีน, โครเอเชีย, อียิปต์, กรีซ, ไอร์แลนด์, ไลบีเรียและนามิเบีย (ดู Norregaard 2013 สำหรับรายละเอียด). ทำไมนี้ขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ที่น่าสนใจ ? รายได้ที่อาจเกิดขึ้นภาษีทรัพย์สินที่มีต่อผลผลิตอสังหาริมทรัพย์จำนวนค่อนข้างเจียมเนื้อเจียมตัวของรายได้ในประเทศส่วนใหญ่ ผลผลิตเฉลี่ยของพวกเขาในประเทศเศรษฐกิจขั้นสูงคือประมาณร้อยละ 1 ของ GDP นั่นคือสองเท่าครึ่งหนึ่งของระดับค่าเฉลี่ยในประเทศที่มีรายได้ปานกลางซึ่งเก็บไว้ที่ร้อยละ 0.4 ของ GDP (ไม่ค่อยมีใครรู้เกี่ยวกับความสำคัญของรายได้ของพวกเขาในประเทศที่มีรายได้ต่ำ.) และมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในการยกรายได้ที่อยู่ในทั้งสองกลุ่มโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่เศรษฐกิจขั้นสูง (ดูกราฟ) ความแตกต่างเหล่านี้มีขนาดใหญ่ในผลผลิตภาษีอย่างไม่ต้องสงสัยสะท้อนให้เห็นถึงองศาที่แตกต่างกันของฝ่ายค้านที่นิยมในการใช้งานและข้อ จำกัด ทางเทคนิคในการบริหารงานของพวกเขา แต่พวกเขายังส่งสัญญาณที่มีขนาดใหญ่ที่มีศักยภาพสำหรับการใช้งานที่เพิ่มขึ้น. ระดับสูงสุดของรายได้ในกลุ่มประเทศที่มีรายได้ปานกลางซึ่งสามารถนำมาเป็น รายได้ทั่วไปทะเยอทะยานเป้าหมายของประเทศเหล่านี้เกิดขึ้นเป็นร้อยละ 1 ของ GDP ที่เป็นค่าเฉลี่ยสำหรับการพัฒนาเศรษฐกิจ ในบรรดาประเทศมีรายได้สูงไม่กี่แคนาดา, สหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกาเพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 3 ของ GDP ในรายได้ประจำปีภาษีทรัพย์สินและจำนวนเพิ่มมากกว่าร้อยละ 2 ของจีดีพี (ฝรั่งเศส, อิสราเอล, ญี่ปุ่น, ใหม่ นิวซีแลนด์) ดังนั้นเป้าหมายของ 2 ถึงร้อยละ 3 ของ GDP ดูเหมือนว่าเป้าหมายระยะยาวที่เป็นจริงสำหรับประเทศรายได้สูง. การปฏิรูปภาษีอสังหาริมทรัพย์ที่ขยายฐานภาษีและอัตราภาษีที่เพิ่มสูงในวาระการประชุมนโยบายในหลายประเทศ เหตุผลที่แตกต่างกันไปตามประเทศ แต่มักจะสะท้อนให้เห็นถึงความจำเป็นในการที่จะยกระดับรายได้ที่จะลดการขาดดุลหรือการสนับสนุนในการลดภาษีอื่น ๆ เช่นเดียวกับที่มีประสิทธิภาพและการพิจารณาความเป็นธรรม ไม่กี่ประเทศส่วนใหญ่ในเอเชียที่มีการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินเพิ่มขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ที่จะระงับการแข็งค่าของราคาที่แข็งแกร่ง. ภาษีทรัพย์สินได้รับการพิจารณาโดยทั่วไปจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าที่อื่น ๆ (โดยเฉพาะรายได้) ภาษีส่วนหนึ่งเป็นเพราะพวกเขาจะไม่เชื่อว่าจะกีดกันการทำงานประหยัด และการลงทุนและพวกเขาจะยากที่จะหลบเลี่ยงมากที่สุดกว่าภาษีอื่น ๆ เนื่องจากการเคลื่อนของทรัพย์สิน คุณลักษณะเฉพาะสถานที่จะสะท้อนให้เห็นในค่าทรัพย์สิน: บ้านในช่วงฤดูร้อนที่น่ารื่นรมย์ริมทะเลสาบเป็นเรื่องง่ายสำหรับรัฐบาลในการระบุและเป็นไปไม่ได้สำหรับเจ้าของที่จะซ่อนตัวอยู่ในบัญชีธนาคารในต่างประเทศ. การศึกษาปัจจัยการเติบโตทางเศรษฐกิจได้พบการจัดเก็บภาษีโดยทั่วไปของอสังหาริมทรัพย์ สถานที่ให้บริการจะเป็นอันตรายต่อการเจริญเติบโตน้อยกว่ารูปแบบอื่น ๆ ของการจัดเก็บภาษีโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับภาษีโดยตรง (OECD, 2010) แต่โดยทั่วไปจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นในการเก็บภาษีทรัพย์สินที่อยู่อาศัยกว่าสถานที่ให้บริการธุรกิจเพราะที่ดินและอาคารที่มีปัจจัยการผลิตขั้นกลางในการผลิต ยกเว้นภาษีคือเมื่อทำหน้าที่เป็นรูปแบบคร่าวๆของการชำระเงินสำหรับการให้บริการ. การปฏิรูปภาษีทรัพย์สินมีแนวโน้มที่จะทำให้เกิดความตึงเครียดระหว่างรัฐบาล มันเป็นเรื่องธรรมดาและใช้กันอย่างแพร่หลายสำหรับรายได้จากภาษีที่จะได้รับการจัดสรรให้อยู่ในระดับรัฐบาล subnational หลังจากที่คุณภาพของการให้บริการต่อสาธารณชนในท้องถิ่นจะสะท้อนให้เห็นโดยทั่วไปในค่าทรัพย์สิน เดินทางโดยรถแท็กซี่ในระดับท้องถิ่นสามารถปรับปรุงความรับผิดชอบและความมีประสิทธิผลของสถาบันทางการเมือง แต่อาจต้องมีการลดลงของการถ่ายโอนระหว่างรัฐบาลบางส่วน ข้อตกลงในอัตราที่ต่ำสุดและสูงสุดนอกจากนี้ยังอาจมีความจำเป็นที่จะ จำกัด การแข่งขันภาษีระหว่างรัฐบาลท้องถิ่น (undercutting แต่ละอื่น ๆ ) และภาษีการส่งออก (ขยับมากเกินไปของภาระ nonresidents). ยุติธรรมหรือไม่ยุติธรรมของทรัพย์สินภาษีที่หมีจริง ภาระที่ได้รับการถกเถียงกันอย่างมากในช่วงหลายปี มีความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่าภาษีที่เพิ่มขึ้นส่วนใหญ่เป็น borne โดยผู้ที่มีรายได้ระดับกลางและสูง นี่คือเหตุผลที่การเสริมสร้างการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินในหลายประเทศจะเห็นตอนนี้เป็นวิธีการที่จะปรับปรุงความเป็นธรรมของระบบภาษีโดยรวมได้รับการเพิ่มระดับของความไม่เท่าเทียมกัน progressivity ของภาษีที่สามารถเพิ่มโดยความหลากหลายของขั้นตอนในการลดหรือขจัดภาระภาษีสำหรับรายได้ต่ำหรือเจ้าของทรัพย์สินต่ำมั่งคั่ง ตัวอย่างเช่นหนึ่งสามารถเก็บภาษีเพียงคุณสมบัติสูงกว่าเกณฑ์บางอย่างคุ้มค่าแล้วค่อยๆเพิ่มอัตราการ; ได้รับการยกเว้นผู้สูงอายุและผู้พิการจากภาษีหรือค่าใช้จ่ายได้ในราคาที่ต่ำกว่า หรืออนุญาตให้ "จำนอง" หรือการชำระเงินล่าช้าของหนี้สินภาษีทรัพย์สินสำหรับครัวเรือนที่มีรายได้ต่ำ หากภาษีทรัพย์สินเป็นค่าใช้จ่ายอย่างแท้จริงเป็นสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญภาษีเรียกภาษีเท่ากับประโยชน์กับมูลค่าของการให้บริการที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวจะไม่มีผลกระทบต่อการกระจาย แต่นี้เป็นจริงในทางปฏิบัติไม่ค่อย. นักเศรษฐศาสตร์มีแนวโน้มที่จะขอสนับสนุนการเชื่อมั่นเพิ่มขึ้น (การออกแบบที่ดี) ภาษีทรัพย์สินเนื่องจากคุณสมบัติทางเศรษฐกิจดังกล่าวที่น่าสนใจเป็นบิดเบือนน้อยลงและเป็นธรรมมากขึ้นกว่าภาษีอื่น ๆ แต่รายได้ที่มีศักยภาพที่ดี ยังคงมีความต้านทานที่นิยมอย่างแพร่หลายในการใช้งานที่เพิ่มขึ้นของพวกเขาที่เกิดจากส่วนหนึ่งของความโปร่งใสและการมีศักยภาพค่อนข้าง จำกัด สำหรับการหลีกเลี่ยงและการหลีกเลี่ยงพวกเขา ในความเป็นจริงแม้ว่าภาษีทรัพย์สินที่ได้รับการเรียกโดยผู้เสนอของ "ภาษีที่สมบูรณ์แบบ" (เวบบ์ 2013) มันเป็น maligned มักจะเป็นที่เกลียดชังมากที่สุดในหมู่ภาษี (รัลและ Hoxby 2012). ไม่เพียง แต่เป็นภาษีทรัพย์สินไม่เป็นที่นิยม พวกเขายังมีค่อนข้างยากที่จะดำเนินการ การคำนวณภาษีตามมูลค่าตลาดในที่ดินและอาคารเป็นสิ่งที่ท้าทายและต้องใช้เงินลงทุนมากในโครงสร้างพื้นฐานการบริหาร ซึ่งรวมถึงการสร้างการลงทะเบียนอย่างเป็นทางการที่ครอบคลุมที่บันทึกพิกัดทางกายภาพในนอกเหนือจากการเป็นเจ้าของและข้อมูลมูลค่าทรัพย์สิน นี้คือการออกกำลังกายข้อมูลจำนวนมากที่มักจะต้องอาศัยความร่วมมืออย่างกว้างขวางและการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างหน่วยงานหลายแห่งรวมถึงหน่วยงานด้านภาษีรัฐบาลท้องถิ่นศาลและหน่วยงานการทำแผนที่ เพื่อให้แน่ใจว่าการลอยตัวที่มีการเจริญเติบโตของรายได้จากภาษีควบคู่กับการเพิ่มขึ้นของค่าสถานที่ให้บริการและความเป็นธรรมของภาษีระบบการประเมินมูลค่าที่มีประสิทธิภาพจำเป็นต้องมีที่ถูกต้องติดตามค่าการตลาดผ่านการปรับปรุงปกติ แม้ว่าการพัฒนาประสิทธิภาพการประเมินมวลคอมพิวเตอร์ช่วย (CAMA) ระบบได้ง่ายขั้นตอนการประเมินมูลค่ามากข้อ จำกัด ในทางปฏิบัติหลายยังคงมีอยู่รวมถึงการขาดคุณสมบัติของผู้ประเมินราคาที่ดีมีคุณภาพในหลายประเทศ. สุดท้ายในหลายประเทศการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินไม่ได้บังคับใช้อย่างมีประสิทธิภาพ ไม่เพียงเพราะมันเป็นสิ่งที่ไม