Okay: Pyongyang doesn’t have a sens

Okay: Pyongyang doesn’t have a sense of humor. But the annals of film history include few examples of movies gleefully imagining the demise of living foreign leaders — even Hitler. Movies like “The Great Dictator” took on fictional versions of the Fuhrer, but he didn’t die onscreen until after his death. “Inglorious Basterds” couldn’t have been made in 1942.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เอาล่ะ: เปียงยางไม่มีอารมณ์ขัน แต่พงศาวดารประวัติศาสตร์ภาพยนตร์อย่างภาพยนตร์ความยินดี imagining ลูกผู้นำต่างประเทศนั่งเล่นรวมซึ่งแม้แต่ฮิตเลอร์ ภาพยนตร์เช่น "ดีเผด็จการ" เอารุ่นสมมติ Fuhrer แต่เขาไม่ได้ตายบนหน้าจอจนกระทั่งหลังความตายของเขา "Inglorious Basterds" ไม่ได้ทำในปี 1942

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เอาล่ะ: เปียงยางไม่ได้มีความรู้สึกของอารมณ์ขัน แต่ประวัติศาสตร์ของประวัติศาสตร์ภาพยนตร์รวมถึงตัวอย่างของภาพยนตร์สำราญจินตนาการการตายของผู้นำที่อาศัยอยู่ต่างประเทศ - แม้ฮิตเลอร์ ภาพยนตร์เช่น "เผด็จการที่ยิ่งใหญ่" เอาในรุ่นของตัวละครฮิตเลอร์ แต่เขาไม่ได้ตายบนหน้าจอจนกระทั่งหลังจากการตายของเขา "Inglorious Basterds" ไม่สามารถได้รับการทำในปี 1942

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โอเค : เปียงยาง ไม่มีอารมณ์ขัน แต่บันทึกประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ รวมถึงตัวอย่างไม่กี่ของภาพยนตร์ยินดีนึกถึงการตายของอาศัยอยู่ต่างประเทศผู้นำ - แม้แต่ฮิตเลอร์ ภาพยนตร์ที่ชอบ " ยอดเผด็จการ " เอารุ่นของท่านผู้นำสวม แต่เขาไม่ได้ตายบนหน้าจอจนกว่าความตายของเขา " น่าอับอาย basterds " ไม่ได้ทำใน 1942 .