If you’d told me on New Year’s Eve

If you’d told me on New Year’s Eve 2014 that my two favourite games of the next year would be a Witcher and Metal Gear title, I’d have laughed, then frowned, then walked off to talk to someone who wasn’t clearly crazy.

I mean, the Witcher games were a mess! Clunky controls, confusing UI, an impenetrable lore, a linear world...I’d tried playing the first two games and gave up both times. Plus, Geralt looked stupid with his stupid clothes and stupid hair.

And don’t get me started on Metal Gear. There are those who believe Hideo Kojima is one of the great video game auteurs. I am not one of them. Every Metal Gear game I’d tried to play crushed me under so much bullshit and ridiculous backstory that I could barely breathe. And that’s before we get to the part where I just don’t enjoy stealth games very much...

Those, at least, were my views coming into 2015. Spelled out like this they might appear petty, maybe even pointlessly hostile, but in this line of work you play a lot of games, and over time I’ve developed a pretty good sense of what I like and don’t like in my video games.

So I couldn’t have been less excited for either The Witcher 3 or Metal Gear Solid V. Turns out I was an idiot. Or, those game’s target market. Maybe both.

Where The Witcher 2 had been a linear slog, The Witcher 3 rolled back the walls and took place in the most beautiful open world video games have ever seen. Months later, and with almost all the game’s quests complete, I’m still playing TW3, just...exploring. I’ve never done that with an open world game before, not even Skyrim.

The Witcher 2 had done a terrible job explaining its combat and magic, to the point where the developers had to go back and patch in a new tutorial. The Witcher 3’s combat, while not perfect, is far more elegant, partly because of the open world, partly because it’s just a big improvement.

I’d gotten completely lost during the opening sections of The Witcher 2, with no idea who anyone was or what the hell was going on. The Witcher 3, being the third game in a long, story-driven series should have compounded my misery, but instead it serves as a masterclass in how to complete a series’ narrative while also introducing characters and themes to newcomers. I never once felt left out or confused; through careful use of tone, dialogue and even body language, I could quickly pick up who was who, and what their relationship was.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หากคุณต้องการบอกฉันในวันส่งท้ายปีเก่า 2014 ที่สองเกมที่ชื่นชอบของปีถัดไปจะเป็นชื่อเกียร์ Witcher โลหะและผมได้หัวเราะขมวดคิ้วแล้วจากนั้นก็เดินออกไปพูดคุยกับคนที่ไม่ได้อย่างชัดเจน บ้า. ผมหมายถึงเกม Witcher เป็นระเบียบ! ควบคุม clunky สับสน UI ที่เป็นตำนานไม่ยอมรับโลกเชิงเส้น ... ผมพยายามเล่นสองเกมแรกและให้ขึ้นทั้งสองครั้ง พลัส Geralt ดูโง่โง่กับเสื้อผ้าของเขาและผมโง่. และไม่ได้รับฉันเริ่มต้นในการเมทัลเกียร์ มีผู้ที่เชื่อว่าฮิเดโอะโคจิมะเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่ดีเค้า ผมไม่ได้เป็นหนึ่งในพวกเขา ทุกเกมเมทัลเกียร์ฉันพยายามที่จะเล่นภายใต้การบดฉันพล่ามมากและ backstory ไร้สาระที่ผมแทบจะไม่สามารถหายใจ และนั่นคือก่อนที่เราจะได้รับที่จะเป็นส่วนหนึ่งที่ผมก็ไม่สนุกกับเกมการลักลอบมาก ... ผู้ที่อย่างน้อยมีมุมมองของฉันเข้ามาในปี 2015 สะกดออกมาเช่นนี้พวกเขาอาจปรากฏอนุอาจจะยังไม่เป็นมิตรเปล่า แต่ใน สายงานนี้คุณเล่นมากเกมและช่วงเวลาที่ผมได้พัฒนาความรู้สึกที่ดีงามของสิ่งที่ผมชอบและไม่ชอบในวิดีโอเกมของฉัน. ดังนั้นผมจึงไม่สามารถได้รับตื่นเต้นน้อยกว่าสำหรับทั้ง The Witcher 3 หรือ Metal Gear Solid โวลต์เปิดออกผมเป็นคนงี่เง่า หรือตลาดเป้าหมายของเกมเหล่านั้น บางทีทั้งสอง. ที่ไหน Witcher 2 ได้รับการหวดเชิงเส้น The Witcher 3 ย้อนกลับผนังและที่เกิดขึ้นในโลกเปิดที่สวยที่สุดเกมเคยเห็น เดือนต่อมาและเกือบเควสทั้งหมดของเกมที่สมบูรณ์แบบผมยังคงเล่น TW3 เพียง ... สำรวจ ผมไม่เคยทำแบบนั้นกับเกมโลกเปิดก่อนที่จะไม่ได้ Skyrim. Witcher 2 ได้ดำเนินงานที่น่ากลัวอธิบายการต่อสู้และความมหัศจรรย์ไปยังจุดที่นักพัฒนาจะต้องกลับไปและแพทช์ในการกวดวิชาใหม่ The Witcher ต่อสู้ 3 ในขณะที่ไม่สมบูรณ์แบบอยู่ไกลมากขึ้นสง่างามส่วนหนึ่งเป็นเพราะโลกเปิดที่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะมันเป็นเพียงแค่การปรับปรุงใหญ่. ฉันอากาศหายไปอย่างสมบูรณ์ในช่วงส่วนการเปิดตัวของ The Witcher 2 กับความคิดที่ทุกคนเป็น หรือสิ่งที่นรกที่เกิดขึ้น The Witcher 3 เป็นเกมที่สามในความยาวชุดเรื่องราวที่ขับเคลื่อนด้วยควรจะได้ประกอบกับความทุกข์ยากของฉัน แต่มันทำหน้าที่เป็น masterclass ในวิธีการที่สมบูรณ์เล่าเรื่องชุดในขณะที่ยังมีการแนะนำตัวอักษรและรูปแบบที่จะมาใหม่ ฉันไม่เคยรู้สึกซ้ายออกหรือสับสน ผ่านการใช้ความระมัดระวังของเสียงสนทนาและภาษากายแม้ฉันจะได้รับได้อย่างรวดเร็วซึ่งเป็นใครและสิ่งที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาคือ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถ้าคุณบอกผมในวันขึ้นปีใหม่ปี 2014 ที่สองของฉันชื่นชอบเกมของปีถัดไปจะเป็น Witcher และชื่อโลหะเกียร์ ผมก็หัวเราะ แล้วก็ขมวดคิ้ว แล้วเดินออกไปคุยกับคนที่ไม่ได้ชัดเจนบ้า

ผมหมายถึงเกม Witcher กำลังยุ่ง ! การควบคุม UI สับสน clunky , ตำนานคงกระพัน เป็นเส้นตรง โลก . . . . . . . ผมลองเล่น 2 เกมแรก และได้ทั้ง 2 ครั้งPlus , ดูโง่โง่ Geralt กับเสื้อผ้าของเขาและผมโง่

อย่าให้ฉันเริ่มที่เกียร์โลหะ มีผู้ที่เชื่อว่า ฮิเดโอะ โคจิม่า เป็นหนึ่งของเค้า เกม ดี ผมไม่ใช่หนึ่งในนั้น ทุกโลหะเกียร์เกม ผมพยายามที่จะเล่นบีบคั้นฉันเหลวไหลและไร้สาระมาก ภายใต้เรื่องราวที่ฉันหายใจแทบไม่ออกนั่นคือ ก่อนที่เราจะไปส่วนหนึ่งที่ฉันไม่สนุกกับตัวเกมมาก . . . . . . .

เหล่านั้น อย่างน้อยก็เป็นมุมมองของฉันเข้ามาใน 2015 . สะกดแบบนี้พวกเขาอาจปรากฏขึ้นเล็กน้อย อาจจะไม่สำคัญที่เป็นมิตร แต่ในงานสายนี้ คุณเล่นเกมมากมาย และตลอดเวลาผมได้พัฒนาความรู้สึกที่ดีงามของสิ่งที่ฉันชอบและไม่ชอบในวิดีโอเกมของฉัน

ดังนั้นฉันไม่สามารถได้รับน้อยตื่นเต้นสำหรับ Witcher 3 หรือโลหะเกียร์ของแข็งโวลต์ กลายเป็นว่าฉันโง่ หรือตลาดเป้าหมายของเกมเหล่านั้นได้ บางทีทั้งคู่

ที่ Witcher 2 มีเส้นหวด , Witcher 3 รีดกลับผนังและเกิดขึ้นในช่วงที่สวยงามที่สุดของโลกเปิดวิดีโอเกมที่เคยเห็น เดือนต่อมา และเกือบทั้งหมดของเกมเควสเสร็จสมบูรณ์ผมยังเล่น tw3 แค่ . . . . . . . สำรวจ ผมไม่เคยทำแบบนี้กับโลกเปิดเกมก่อน แม้แต่ Skyrim .

The Witcher 2 ก็แย่ งานอธิบายการต่อสู้ของมันและเวทมนตร์ไปยังจุดที่นักพัฒนาต้องกลับไปแก้ไขในการกวดวิชาใหม่ ตอน 3 การต่อสู้ในขณะที่ไม่สมบูรณ์ คือ ไกล สวยงามมาก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะโลกเปิดส่วนหนึ่งเป็นเพราะมันเป็นเพียงการปรับปรุงใหญ่

ฉันได้หายไปอย่างสมบูรณ์ในส่วนเปิดของ The Witcher 2 ด้วยไม่รู้ใครมีใคร หรือ เกิดบ้าอะไรขึ้น Witcher 3 เป็นเกมที่สามในชุดยาว เรื่องการขับเคลื่อนควรเพิ่มความทุกข์ยากของฉัน ,แต่แทนที่จะทำหน้าที่เป็นมาสเตอร์คลาสในวิธีการที่สมบูรณ์การเล่าเรื่องชุด ' ในขณะที่ยังแนะนำรูปแบบตัวละคร และผู้มาใหม่ ผมเคยรู้สึกซ้ายออกหรือสับสน โดยระมัดระวังการใช้เสียงสนทนา และภาษาร่างกาย แม้ว่าผมจะรีบรับ ใครเป็นใคร แล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็น