I would have never thought, that Ri

I would have never thought, that Rin-ichi wwould start worrying about me, just because I was not back until very late yesterday?... Looks like what happened last night was real…

“But…”

Rin-ichi released me. Her voice suddenly changed…

“Jin-ichi! What time did you get back yesterday?!”

“Huh!!”

I jumped, and walked back a few steps.

“You didn’t come back even when it was so late, I thought you were hit by the shooting star, so I went out looking for you!”

No wonder why there wasn’t anyone at home yesterday night… And, I did get hit…

“Stupid! Don’t even hope to have anything to eat today!”

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันจะไม่เคยคิดว่ารินอิจิ wwould เริ่มกังวลเกี่ยวกับฉันเพียงเพราะฉันไม่ได้กลับมาเมื่อวานนี้จนดึกมาก ... ดูเหมือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นเรื่องจริง ... "แต่ ... " รินอิจิปล่อยออกมาให้ฉัน เสียงของเธอก็เปลี่ยน ... "จินอิจิ! อะไรเวลาที่คุณไม่ได้รับกลับมาเมื่อวานนี้ ?! "" อืมมม !! "ฉันกระโดดและเดินกลับไปไม่กี่ขั้นตอน." คุณไม่ได้กลับมาแม้ในขณะที่มันเป็นเช่นปลายผมคิดว่าคุณถูกตีด้วยดาวยิงเพื่อให้ ผมก็ออกไปหาคุณ! "ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมไม่มีใครที่บ้านคืนเมื่อวานนี้... และผมไม่ได้รับการตี ... " โง่! ไม่ได้หวังว่าจะมีอะไรที่จะกินในวันนี้! "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมไม่เคยคิด ว่ารินจิ wwould เริ่มกังวลเรื่องผม เพียงเพราะผมไม่กลับจนดึก เมื่อวานนี้ . . . . . . . ดูเหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นความจริง . . . . . . ." แต่ . . . . . . . "รินจิ ปล่อยผม เสียงของเธอก็เปลี่ยนไป . . . . . . ." จิน จิ ! เมื่อวานกลับมาตอนไหน ? ! "" ห๊ะ ! ! ! "ฉันสะดุ้ง แล้วเดินอีกไม่กี่ก้าว" คุณไม่ได้กลับมา แม้เมื่อมันสายเกินไป ฉันนึกว่าคุณโดนดาวตก งั้นผมออกไปตามหาเธอ "ไม่สงสัยเลยว่าทำไมไม่มีใครในบ้านเมื่อคืน . . . . . . . แล้วผมก็โดน . . . . . . ." โง่ ! อย่าหวังว่าจะได้กินวันนี้ ! "