คาราเต้ (ญี่ปุ่น: 空手 karate คะระเตะ

คาราเต้ (ญี่ปุ่น: 空手 karate คะระเตะ ?) หรือ คาราเต้โด (ญี่ปุ่น: 空手道 karatedō คะระเตะโด, วิถีมือเปล่า ?) เป็นศิลปะการต่อสู้ถือกำเนิดที่โอะกินะวะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นการผสมผสานระหว่างการต่อสู้ของชาวโอะกินะวะและชาวจีน คาราเต้ได้เผยแพร่เข้าสู่ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2464 (ค.ศ. 1921) เมื่อชาวโอะกินะวะอพยพเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น
คาราเต้มักถูกเข้าใจผิดว่า เป็นการต่อสู้ด้วยการฟันอิฐ แต่ที่จริงแล้ว คือการต่อสู้ด้วยการใช้อวัยวะต่างๆ ในร่างกาย เช่น กำปั้น เท้า สันมือ นิ้ว ศอก เป็นต้น แต่เมื่อถูกดัดแปลงเป็นกีฬาแล้วเหลือเพียงมือและเท้า
สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 โอะกินะวะได้มีการติดต่อการค้ากับทางจีนแผ่นดินใหญ่ที่มีมานานมากตั้งแต่สมัยอดีต ในขณะนั้นได้มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม วิชาการความรู้แขนงต่างๆ รวมถึงศิลปะการป้องกันตัว โอะกินะวะได้มีศิลปะการต่อสู้ประจำอยู่แล้ว และได้ผสมผสานกับทักษะที่ได้รับมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งก็คือมวยใต้ จนสามารถเรียกไดว่าญี่ปุ่นเป็นต้นป้นกำเนิดของคาราเต้ โดยโอะกินะวะจะเรียกศิลปะป้องกันตัวของตนเองว่า โทเต้ (唐手Tode) ในภาษาโอะกินะวะ หรือในภาษาญี่ปุ่นจะเรียก โอะกินะวะเต้ (沖縄手 Okinawa Te) โดย โอะกินะวะเต้ จะมีวิชาที่สามารถแยกเป็นจุดเด่นของแต่ละสำนัก หลักๆ ได้แก่ 3 สำนักหลัก ซึ่งชื่อสำนักได้ตั้งตามชื่อเมืองใหญ่ที่วิชานั้นๆ อาศัยอยู่ ได้แก่ ชูริเต้(Shuri Te) นาฮาเต้(Naha Te) และโทมาริเต้(Tomari Te)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คาราเต้ (ญี่ปุ่น: 空手คาราเต้คะระเตะ?) หรือคาราเต้โด (ญี่ปุ่น: 空手道 karatedō คะระเตะโด วิถีมือเปล่า?) เป็นศิลปะการต่อสู้ถือกำเนิดที่โอะกินะวะประเทศญี่ปุ่นเป็นการผสมผสานระหว่างการต่อสู้ของชาวโอะกินะวะและชาวจีนคาราเต้ได้เผยแพร่เข้าสู่ญี่ปุ่นในปีพ.ศ. 2464 (ค.ศ. 1921) เมื่อชาวโอะกินะวะอพยพเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นคาราเต้มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นการต่อสู้ด้วยการฟันอิฐแต่ที่จริงแล้วคือการต่อสู้ด้วยการใช้อวัยวะต่าง ๆ ในร่างกายเช่นกำปั้นเท้าสันมือนิ้วศอกเป็นต้นแต่เมื่อถูกดัดแปลงเป็นกีฬาแล้วเหลือเพียงมือและเท้าสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 โอะกินะวะได้มีการติดต่อการค้ากับทางจีนแผ่นดินใหญ่ที่มีมานานมากตั้งแต่สมัยอดีต ในขณะนั้นได้มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม วิชาการความรู้แขนงต่างๆ รวมถึงศิลปะการป้องกันตัว โอะกินะวะได้มีศิลปะการต่อสู้ประจำอยู่แล้ว และได้ผสมผสานกับทักษะที่ได้รับมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งก็คือมวยใต้ จนสามารถเรียกไดว่าญี่ปุ่นเป็นต้นป้นกำเนิดของคาราเต้ โดยโอะกินะวะจะเรียกศิลปะป้องกันตัวของตนเองว่า โทเต้ (唐手Tode) ในภาษาโอะกินะวะ หรือในภาษาญี่ปุ่นจะเรียก โอะกินะวะเต้ (沖縄手 Okinawa Te) โดย โอะกินะวะเต้ จะมีวิชาที่สามารถแยกเป็นจุดเด่นของแต่ละสำนัก หลักๆ ได้แก่ 3 สำนักหลัก ซึ่งชื่อสำนักได้ตั้งตามชื่อเมืองใหญ่ที่วิชานั้นๆ อาศัยอยู่ ได้แก่ ชูริเต้(Shuri Te) นาฮาเต้(Naha Te) และโทมาริเต้(Tomari Te)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คาราเต้ (ญี่ปุ่น:空手คาราเต้คะระเตะ?) หรือคาราเต้โด (ญี่ปุ่น:空手道Karatedo คะระเตะโด, วิถีมือเปล่า) ประเทศญี่ปุ่น พ.ศ. 2464 (ค.ศ. 1921)
เป็นการต่อสู้ด้วยการฟันอิฐ แต่ที่จริงแล้วคือการต่อสู้ด้วยการใช้อวัยวะต่างๆในร่างกายเช่นกำปั้นเท้าสันมือนิ้วศอกเป็นต้น
14 วิชาการความรู้แขนงต่างๆรวมถึงศิลปะการป้องกันตัว ซึ่งก็คือมวยใต้ โทเต้ (唐手Tode) ในภาษาโอะกินะวะหรือในภาษาญี่ปุ่นจะเรียกโอะกินะวะเต้ (沖縄手โอกินาวา Te) โดยโอะกินะวะเต้ หลัก ๆ ได้แก่ 3 สำนักหลัก อาศัยอยู่ ได้แก่ ชูริเต้ (ชูริ Te) นาฮาเต้ (Naha Te) และโทมาริเต้ (Tomari Te)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คาราเต้ ( ญี่ปุ่น : 空手คาราเต้คะระเตะ ? ) คาราเต้โดค็อค ( ญี่ปุ่น : 空手道 karated โฮคะระเตะโดวิถีมือเปล่า , ?) เป็นศิลปะการต่อสู้ถือกำเนิดที่โอะกินะวะประเทศญี่ปุ่นเป็นการผสมผสานระหว่างการต่อสู้ของชาวโอะกินะวะและชาวจีนคาราเต้ได้เผยแพร่เข้าสู่ญี่ปุ่นในปีพ . ศ . 2464 ( ค . ศ . 1921 ) เมื่อชาวโอะกินะวะอพยพเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น
คาราเต้มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นการต่อสู้ด้วยการฟันอิฐแต่ที่จริงแล้วคือการต่อสู้ด้วยการใช้อวัยวะต่างๆในร่างกายเช่นกำปั้นเท้าสันมือนิ้วศอกเป็นต้นแต่เมื่อถูกดัดแปลงเป็นกีฬาแล้วเหลือเพียงมือและเท้า
สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 โอะกินะวะได้มีการติดต่อการค้ากับทางจีนแผ่นดินใหญ่ที่มีมานานมากตั้งแต่สมัยอดีตในขณะนั้นได้มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมวิชาการความรู้แขนงต่างๆรวมถึงศิลปะการป้องกันตัวและได้ผสมผสานกับทักษะที่ได้รับมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ซึ่งก็คือมวยใต้จนสามารถเรียกไดว่าญี่ปุ่นเป็นต้นป้นกำเนิดของคาราเต้โดยโอะกินะวะจะเรียกศิลปะป้องกันตัวของตนเองว่าโทเต้ ( 唐手 Tode ) ในภาษาโอะกินะวะโอะกินะวะเต้ ( 沖縄手 Okinawa Te ) โดยโอะกินะวะเต้จะมีวิชาที่สามารถแยกเป็นจุดเด่นของแต่ละสำนักหลักๆได้แก่ 3 สำนักหลักซึ่งชื่อสำนักได้ตั้งตามชื่อเมืองใหญ่ที่วิชานั้นๆอาศัยอยู่ได้แก่ชูริเต้ ( ชูริเต้ ) นาฮาเต้ ( Naha Te ))
.