and prioritise the potential failur

and prioritise the potential failure modes before failures occur and evaluate the effects of these failures on the production process. The FMEA technique expands the traditional risk evaluation process by including a detection factor for each project risk in addition to the likelihood and impact factors. This detection factor represents an organisation’s ability to detect a product fault before it is shipped by the manufacturer (Carbone & Tippett, 2004).
While FMEA is used to reduce the risks associated with the technical aspects of the design and planning processes of product development, RFMEA is used to quantify and analyse risks, specifically in the project environment (Mastroianni, 2011). The difference between the two techniques is in the definition of the detection technique. For FMEA, the detection attribute is assigned a high value if a company has no method of detecting that a product fault will occur and a low value if they do have the ability to detect a fault. For RFMEA, the detection factor is a measure of the ability to foresee a particular risk event with sufficient time to plan for it (Carbone & Tippett, 2004).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

และ prioritise โหมดความล้มเหลวอาจเกิดขึ้นก่อนที่ความล้มเหลวเกิดขึ้น และประเมินผลของความล้มเหลวเหล่านี้ในกระบวนการผลิต เทคนิค FMEA ขยายกระบวนการประเมินความเสี่ยงแบบดั้งเดิมโดยตัวตรวจสอบสำหรับความเสี่ยงแต่ละโครงการนอกเหนือจากปัจจัยความเป็นไปได้และผลกระทบ นี้ตรวจสอบตัวแทนขององค์การความสามารถในการตรวจพบเป็นข้อบกพร่องผลิตภัณฑ์ก่อนมีการจัดส่ง โดยผู้ผลิต (Carbone & Tippett, 2004)ขณะใช้ FMEA เพื่อลดความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับเทคนิคของการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์กระบวนการวางแผน RFMEA ถูกใช้เพื่อกำหนดปริมาณ และวิเคราะห์ความเสี่ยง โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมโครงการ (Mastroianni, 2011) ความแตกต่างระหว่างเทคนิคทั้งสองจะเป็นการกำหนดเทคนิคการตรวจสอบ สำหรับ FMEA แอตทริบิวต์การตรวจกำหนดค่าต่ำสุดและค่าสูงถ้าบริษัทมีไม่มีวิธีตรวจสอบที่เป็นข้อบกพร่องผลิตภัณฑ์จะเกิดขึ้นถ้าพวกเขามีความสามารถในการตรวจหาความผิดพลาด สำหรับ RFMEA ตัวตรวจจับคือ การวัดความสามารถในการเล็งเห็นเหตุการณ์ความเสี่ยงใดที่ มีเวลาเพียงพอในการวางแผนนั้น (Carbone & Tippett, 2004)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

และจัดลำดับความสำคัญความล้มเหลวที่อาจเกิดขึ้นก่อนที่ความล้มเหลวที่เกิดขึ้นและประเมินผลกระทบของความล้มเหลวเหล่านี้ในกระบวนการผลิต เทคนิค FMEA ขยายกระบวนการประเมินความเสี่ยงแบบดั้งเดิมโดยรวมปัจจัยการตรวจสอบสำหรับแต่ละความเสี่ยงของโครงการนอกเหนือไปจากความเป็นไปได้และปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อ ปัจจัยการตรวจสอบนี้แสดงให้เห็นถึงความสามารถขององค์กรในการตรวจสอบความผิดของผลิตภัณฑ์ก่อนที่จะถูกส่งมาจากผู้ผลิต (Carbone & Tippett, 2004).
ในขณะที่ FMEA ถูกนำมาใช้เพื่อลดความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับด้านเทคนิคของการออกแบบและการวางแผนในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ RFMEA จะใช้ในปริมาณและวิเคราะห์ความเสี่ยงโดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมของโครงการ (Mastroianni 2011) ความแตกต่างระหว่างทั้งสองเทคนิคที่อยู่ในความหมายของการใช้เทคนิคการตรวจสอบ สำหรับ FMEA แอตทริบิวต์การตรวจสอบที่ได้รับมอบหมายมีมูลค่าสูงถ้า บริษัท มีวิธีการตรวจสอบความผิดพลาดที่สินค้าจะไม่เกิดขึ้นและค่าต่ำหากพวกเขาจะมีความสามารถในการตรวจสอบความผิด สำหรับ RFMEA ปัจจัยการตรวจสอบเป็นตัวชี้วัดความสามารถในการคาดการณ์เหตุการณ์ที่มีความเสี่ยงโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีเวลาเพียงพอในการวางแผนสำหรับมัน (Carbone & Tippett, 2004)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จัดลำดับความสำคัญและความล้มเหลวที่อาจเกิดขึ้นก่อนที่ความล้มเหลวเกิดขึ้นและประเมินผลของความล้มเหลวเหล่านี้ในกระบวนการผลิต เทคนิค FMEA ขยายกระบวนการประเมินความเสี่ยงแบบดั้งเดิม โดยรวมการตรวจสอบปัจจัยความเสี่ยงในแต่ละโครงการเพิ่มโอกาสและปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อการตรวจสอบนี้เป็นปัจจัยขององค์กรความสามารถในการตรวจสอบสินค้าก่อนที่จะจัดส่งผิดโดยผู้ผลิต ( คาร์บอน& Tippett , 2004 ) .
เมื่อข้อบกพร่องถูกใช้เพื่อลดความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับด้านเทคนิคของกระบวนการวางผังและออกแบบพัฒนาผลิตภัณฑ์ rfmea ใช้ตรวจวัดและวิเคราะห์ความเสี่ยงโดยเฉพาะใน โครงการด้านสิ่งแวดล้อม ( mastroianni , 2011 )ความแตกต่างระหว่างสองวิธีคือในความหมายของเทคนิคการตรวจจับ สำหรับข้อบกพร่อง การตรวจหาคุณลักษณะกำหนดมูลค่าสูง ถ้าบริษัทไม่มีวิธีตรวจสอบว่าผลิตภัณฑ์ที่ความผิดจะเกิดขึ้นและค่าต่ำถ้าพวกเขามีความสามารถในการตรวจสอบความผิด สำหรับ rfmea ,ปัจจัยการตรวจสอบคือ การวัดความสามารถในการล่วงรู้เหตุการณ์ความเสี่ยงเฉพาะเวลาเพียงพอที่จะวางแผนสำหรับมัน ( คาร์บอน& Tippett , 2004 )