The period under discussion saw an

The period under discussion saw an ideological shift towards what may be called 'developmental democracy'. This involved the gradual immersion of thinking about democracy in terms of how to relate 'Thai characteristics' to democratic rule, and plans towards developing the population such that it was fit to democracy. This project was framed by the doctrine of political development, a doctrine which was deployed in order that state forces could incorporate sections of the population into the state's symbolic codes and its administrative structures. The new democracy was encased in a pastoral type rationality that sought to lead people towards forms of self-discipline and practice conducive to statist-led developmental democracy.
In the 1960s, the circle of democratic induction conducted by the Ministry of the Interior was restricted to village leaders and local notables. This initial focus on the local level reflected the centrality of village and rural leaders in the state's administrative surveillance and control of the people. Through various agencies, intellectual and administrative, the state put into play discursive regimes aiming to inculcate in selected subjects a particular national democratic ideology. Democrasubjection as a strategic project of state actors to incorporate village leaders and notables, and by extension 'the nation of villages'. into its ideological hegemony, was based on a complex discursive practice linking instrumental notions of community development, participation and administrative democracy with the promotion of ethical excellence. Emergent at first, these aspects grew in clarity as the state hegemonic project raced against the communist challenge in the rural areas and the liberal capitalist challenge in Bangkok. There is certainly a contradiction in the existence of this project and the more general function of the state. While capitalist development was aided and abetted by the economic and administrative arms of the state, and threw up massive disparities in wealth and opportunity, statist democratic discourse rhetorically attacked the pursuit of self-interest and capitalist aggrandizement, promoting a national ideology of the common good. The claimed universal role of the state as guardian of its subjects and definer of the 'good' was secured by its national development work that pitted it, at least rhetorically, against the unbridled profit-lust of capital. In that sense, democracy education was about promoting the state as the articulator of the general will, allowing for the continuance of the state over particularistic capitalist actors.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ระยะเวลาภายใต้การสนทนาเห็นกะมีอุดมการณ์ต่ออะไรอาจเรียกว่า 'ประชาธิปไตยพัฒนา" นี้เกี่ยวข้องกับแช่สมดุลความคิดเกี่ยวกับประชาธิปไตยในแง่ของการเชื่อมโยง 'ลักษณะไทย' กฎประชาธิปไตย และแผนต่อพัฒนาประชากรให้มันได้พอดีกับประชาธิปไตย โครงการนี้มีกรอบตามหลักคำสอนของพัฒนาการทางการเมือง หลักคำสอนที่ถูกจัดวางเพื่อให้กองกำลังของรัฐสามารถรวมส่วนของประชากรเข้ารหัสสัญลักษณ์ของรัฐและโครงสร้างการจัดการ ประชาธิปไตยใหม่เป็น encased ใน rationality ชนิด pastoral ปริญญาบัตรที่จะนำคนที่มีต่อรูปแบบของการบังคับตนเองและการปฏิบัติที่เอื้อต่อการนำ statist ประชาธิปไตยพัฒนาในปี 1960 วงเหนี่ยวนำประชาธิปไตยที่ดำเนินการ โดยกระทรวงมหาดไทยถูกจำกัดผู้นำหมู่บ้านและท้องถิ่น notables ความนี้เริ่มต้นในระดับท้องถิ่นสะท้อนเอกภาพของหมู่บ้านและผู้นำชนบทของรัฐดูแลรักษาความปลอดภัยและการควบคุมของคน ผ่านหน่วยงานต่าง ๆ ทางปัญญา และการ จัดการ รัฐใส่ลงเล่น discursive ระบอบมุ่งปลูกฝังในเรื่องเลือกอุดมการณ์ประชาธิปไตยแห่งชาติเฉพาะ Democrasubjection เป็นโครงการเชิงกลยุทธ์ ของนักแสดงสถานะเพื่อรวมผู้นำหมู่บ้านและ notables และส่วนขยายของ 'ประเทศของหมู่บ้าน' เป็นเจ้าของอุดมการณ์ เป็นไปตามแบบฝึกหัด discursive ซับซ้อนเชื่อมโยงกำลังบรรเลงพัฒนาชุมชน การมีส่วนร่วม และประชาธิปไตยปกครองกับการส่งเสริมความเป็นเลิศด้านจริยธรรม โผล่ออกมาครั้งแรก แง่การเติบโตในความชัดเจนโครงการเจ้ารัฐ raced ท้าทายคอมมิวนิสต์ในชนบทและความท้าทายทุนเสรีนิยมในกรุงเทพมหานคร แน่นอนมีความขัดแย้งในการดำรงอยู่ของโครงการนี้และฟังก์ชันทั่วไปของรัฐ ขณะพัฒนาทุนช่วย และ abetted โดยทางเศรษฐกิจ และการบริหารแผ่นดินของรัฐ และโยนค่าความแตกต่างขนาดใหญ่ให้เลือกมากมายและโอกาส วาทกรรมประชาธิปไตย statist rhetorically โจมตีแสวงหา self-interest และทุน aggrandizement ส่งเสริมอุดมการณ์แห่งชาติของทั่วไปดี อ้างว่าสากลบทบาทของรัฐที่เป็นผู้ปกครองของเรื่องและ definer ของ 'ดี' มีความปลอดภัย โดยงานพัฒนาชาติที่ pitted น้อย rhetorically กับกำไรลัสท์ unbridled ทุน ใน ศึกษาประชาธิปไตยกำลังส่งเสริมรัฐเช่น articulator ของทั่วไป ช่วยให้การต่อเนื่องของรัฐผ่านนักแสดงทุน particularistic

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ระยะเวลาภายใต้การสนทนาเห็นการเปลี่ยนแปลงอุดมการณ์ที่มีต่อสิ่งที่อาจจะเรียกว่า 'การพัฒนาประชาธิปไตย' นี้เกี่ยวข้องกับการแช่ค่อยๆคิดเกี่ยวกับการปกครองระบอบประชาธิปไตยในแง่ของวิธีการที่เกี่ยวข้องลักษณะไทย "การปกครองในระบอบประชาธิปไตยและวางแผนต่อการพัฒนาประชากรดังกล่าวว่ามันเป็นความเหมาะสมในการปกครองระบอบประชาธิปไตย โครงการนี้ถูกล้อมกรอบด้วยหลักคำสอนของการพัฒนาทางการเมืองเป็นหลักคำสอนที่ถูกนำไปใช้ในการสั่งซื้อว่ากองกำลังของรัฐสามารถรวมส่วนของประชากรที่เข้ามาในรหัสสัญลักษณ์ของรัฐและโครงสร้างการบริหารของ ประชาธิปไตยใหม่ที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในเหตุผลประเภทพระที่พยายามจะนำคนไปสู่รูปแบบของการมีวินัยในตนเองและการปฏิบัติที่เอื้อต่อการปกครองระบอบประชาธิปไตยพัฒนา statist นำ.
ในทศวรรษที่ 1960 วงกลมของการเหนี่ยวนำประชาธิปไตยที่ดำเนินการโดยกระทรวงมหาดไทยถูก จำกัด ให้ ผู้นำหมู่บ้านและสั่งสมท้องถิ่น ซึ่งจุดเริ่มต้นในระดับท้องถิ่นที่สะท้อนศูนย์กลางของหมู่บ้านในชนบทและผู้นำในการเฝ้าระวังการบริหารของรัฐและการควบคุมของผู้คน ผ่านหน่วยงานต่างๆทางปัญญาและการบริหารรัฐใส่ลงไปในการเล่นที่แฝงเร้นประเด็นวัตถุประสงค์เพื่อปลูกฝังในวิชาเลือกอุดมการณ์ประชาธิปไตยแห่งชาติโดยเฉพาะอย่างยิ่ง Democrasubjection เป็นโครงการเชิงกลยุทธ์ของนักแสดงรัฐที่จะรวมผู้นำหมู่บ้านและสั่งสมและนามสกุล 'ประเทศของหมู่บ้าน' เข้าสู่อำนาจอุดมการณ์ของตนอยู่บนพื้นฐานของการปฏิบัติประเด็นที่ซับซ้อนในการเชื่อมโยงความคิดที่มีประโยชน์ในการพัฒนาชุมชนมีส่วนร่วมในการบริหารและการปกครองระบอบประชาธิปไตยที่มีโปรโมชั่นของความเป็นเลิศทางจริยธรรม โผล่ออกมาในตอนแรกด้านนี้เพิ่มขึ้นในความคมชัดเป็นโครงการรัฐ hegemonic วิ่งกับความท้าทายของพรรคคอมมิวนิสต์ในพื้นที่ชนบทและความท้าทายทุนนิยมเสรีนิยมในกรุงเทพฯ มีแน่นอนความขัดแย้งในการดำรงอยู่ของโครงการนี้และฟังก์ชั่นที่กว้างขึ้นของรัฐ ขณะที่การพัฒนาทุนนิยมได้รับการช่วยเหลือและสนับสนุนจากอ้อมแขนของเศรษฐกิจและการบริหารงานของรัฐและโยนขึ้นความแตกต่างใหญ่ในความมั่งคั่งและโอกาสวาทกรรมประชาธิปไตย statist รำพึงโจมตีการแสวงหาประโยชน์ของตนเองและขยายทุนนิยมการส่งเสริมอุดมการณ์ของชาติร่วมกันที่ดี . อ้างบทบาทสากลของรัฐในฐานะผู้ปกครองของอาสาสมัครและ definer ของ 'ดี' ได้รับการรักษาความปลอดภัยจากการทำงานการพัฒนาแห่งชาติที่หลุมมันอย่างน้อยรำพึงกับกำไรหื่นดื้อด้านของเงินทุน ในแง่ที่ว่าการศึกษาประชาธิปไตยเป็นเกี่ยวกับการส่งเสริมของรัฐเป็น articulator ของทั่วไปจะช่วยให้ความต่อเนื่องของรัฐมากกว่านักแสดงทุนนิยม particularistic

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ระยะเวลาในการสนทนา เห็นอุดมการณ์เปลี่ยนไปสู่สิ่งที่อาจจะเรียกว่า " พัฒนาประชาธิปไตย " นี้เกี่ยวข้องกับการค่อยๆคิดเรื่องประชาธิปไตยในแง่ของวิธีการสัมพันธ์ไทย ' ลักษณะ ' เพื่อการปกครองในระบอบประชาธิปไตย และแผนในการพัฒนาประชากรดังกล่าวว่ามันพอดีกับประชาธิปไตย โครงการนี้ถูกใส่ร้ายโดยทฤษฎีการพัฒนาทางการเมืองเป็นคำสอนที่ถูกใช้เพื่อให้รัฐบังคับสามารถรวมส่วนของประชากรในรัฐสัญลักษณ์รหัสและโครงสร้างการบริหาร . ประชาธิปไตยใหม่ถูกบรรจุในพระประเภทเหตุผลที่พยายามจะนำผู้คนไปสู่รูปแบบของการมีวินัยในตนเอง และการปฏิบัติต่อสถิตินำประชาธิปไตยพัฒนา
ในปี 1960 ,วงกลมของการเหนี่ยวนำประชาธิปไตยจัดโดยกระทรวงมหาดไทยได้จำกัดผู้นำหมู่บ้านและท้องถิ่นสั่งสม . นี้เริ่มต้นที่มุ่งเน้นในระดับท้องถิ่นที่สะท้อนความเป็นศูนย์กลางของหมู่บ้าน และผู้นำชุมชนในการเฝ้าระวังและควบคุมการบริหารงานของรัฐของประชาชน ผ่านหน่วยงานต่างๆ ทางปัญญา และการบริหารสภาพใส่เล่นวาทกรรมระบอบที่มุ่งปลูกฝัง ในบางวิชา โดยเฉพาะ ชาติประชาธิปไตย อุดมการณ์ democrasubjection เป็นโครงการเชิงยุทธศาสตร์ของรัฐกับผู้นำหมู่บ้านและนักแสดงรวมสั่งสม และส่วนขยาย ' ประเทศของหมู่บ้าน " ในทางอุดมการณ์ของการครองความเป็นใหญ่ขึ้นอยู่กับความซับซ้อนสับสน ฝึกการเชื่อมโยงเครื่องมือมุมมองการพัฒนาชุมชน , การมีส่วนร่วมและประชาธิปไตยการบริหารกับการส่งเสริมความเป็นเลิศด้านจริยธรรม ซึ่งตอนแรก แง่มุมเหล่านี้เติบโตในความชัดเจนเป็นรัฐเจ้าโครงการวิ่งต่อต้านคอมมิวนิสต์ในชนบท และท้าทายความท้าทายทุนนิยม เสรีนิยม ในเขตกรุงเทพมหานครแน่นอนมีข้อขัดแย้งในการดำรงอยู่ของโครงการและหน้าที่ทั่วไปของรัฐ ในขณะที่การพัฒนาทุนนิยมถูกช่วยและสนับสนุนโดยแขนทางเศรษฐกิจและการบริหารงานของรัฐ และโยนขึ้นใหญ่ความไม่เสมอภาคในความมั่งคั่ง และโอกาส วาทกรรมประชาธิปไตยสถิติ rhetorically โจมตีการแสวงหาประโยชน์ของตนเอง และ aggrandizement นายทุน ,ส่งเสริมอุดมการณ์แห่งชาติร่วมกันที่ดี อ้างบทบาทสากลของรัฐเป็นผู้ปกครองของนักเรียน และปัดของ ' ดี ' เป็นหลักประกัน โดยชาติพัฒนางานที่เป็นหลุมมัน อย่างน้อย rhetorically กับดื้อด้านกำไรราคะของทุน ในแง่ที่ว่า การศึกษา ประชาธิปไตย คือ การส่งเสริมให้รัฐตามการออกเสียงในจะทั่วไปช่วยให้ความต่อเนื่องของรัฐมากกว่านักแสดงนายทุน particularistic .