Post-war expansion: 1945-58 The pos

Post-war expansion: 1945-58
The post-war world and Bangkok-centred development
Thailand entered the post-war period with an economic structure that was unchanged from the pre-war years. The economy relied overwhelmingly on the export of basic commodities (primarily rice but also rubber) produced by a society of rural smallholders who lived and worked in villages largely isolated from the metropolis. Bangkok remained utterly distinct from the rest of the country over which its elites presided. In 1947 the capital dwarfed all other urban centres of the nation (being 20 times the size of the second-largest centre of Chiang Mai) en though the municipalities of Bangkok and Thonburi housed only 781,662 people representing just over 4 per cent of Thailand's population (Donner, 1978 792). Bangkok maintained its traditional h on trade, with the overwhelming majority of imported and exported goods being processed handled and distributed through the city, princ pally via Sino-Thai business concerns.
......................In the early 1950s, the commodities export boom induced by the Korean War boosted Thailand's economy, and particularly Bangkok. American economic assistance to Thailand beginning in 1950 (and supplemented by increasing government expenditure) became significant to growth. Aid was directed towards development projects aiming at resuscitating Bangkok's war-damaged infrastructure (particularly roads and power supply) and expanding and diversifying national economic production. In the context of emerging Cold War hostilities, the second Phibun military-led government (1947-57) enjoyed increasing support from the USA, whose leader ere intent on building Thailand as "a bastion of freedom in Southeast Asia' (cited in Kobkua 1995: 281). The formal US-Thai alliance, together with Thailand's strategic early entry into the United Nations, gave Tha government agencies access to World Bank and UN assistance. Large numbers of young Thais destined for work in high levels of national admin stration received university training overseas (Girling 1981: 96: Muscat 1994: 49-54.
.....................Government expenditure programmes during the second Phibun-led government were directed to improving national income and social welfare in a broad array of areas, from urban housing to irrigation (Kobkua 1995 150-1). Generally uncoordinated, the programmes implicitly favoured ntralisation, having the cumulative effect of consolidating Bangkok's urban primacy and benefiting key economic actors in the capital and urban consumers generally (Muscat 1994 52). Significantly, the first major infrastructure project benefiting from international loans was the development of a new port at Khlong Toei, five miles downriver from the central city. Mooted from the mid-1930s, dredging of the river to create this port area was completed in 1954, significantly enhancing the international importexport capabilities of Bangkok (Porphant 1994: 210-11). In 1955 the government introduced a premium on rice exports (levied on exporters in order to enhance government revenues and stabilise domestic rice prices and provided the government with windfall revenues due to high world commodity prices. The premium allowed the state and private employers to keep salaries and wages low by acting as an income subsidy. In the process, it exacerbated rural urban income disparities. It operated at the expense of rural household because merchants passed on the costs in the form of lower farm-gate purchase prices (Pawadee 1987: 186-90) Combined with the stagnating wage effects of an increasing labour supply in Bangkok, the rice premium (only abolished in the mid-1980s) enhanced the profitability of investment in urban-based manufacturing and service industries, which grew significantly in the following decade (Muscat 1994 75-7; Porphant 1994: 194-8)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หลังสงครามขยาย: 1945-58 หลังสงครามโลกและพัฒนาศูนย์กลางกรุงเทพมหานคร ไทยป้อนรอบระยะเวลาหลังสงคราม มีการโครงสร้างทางเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงจากปีก่อนสงคราม เศรษฐกิจที่อาศัยบนพื้นฐานสินค้าโภคภัณฑ์ (หลักข้าว แต่ยาง) ผลิต โดยสมาคม smallholders ชนบทที่อาศัยอยู่ และทำงานในหมู่บ้านส่วนใหญ่แยกต่างหากจากนครส่ง overwhelmingly กรุงเทพมหานครยังคงโคตรแตกต่างจากส่วนเหลือของประเทศที่ร่ำรวยของ presided ใน เมืองหลวง dwarfed อื่น ๆ ศูนย์เมืองของน้ำภายในประเทศ (มี 20 ครั้งขนาดกลางสองที่ใหญ่ที่สุดของเชียงใหม่) ว่าคนเท่า 781,662 แทนเพียงร้อยละ 4 ของประชากรของประเทศไทย (Donner, 1978 792) ห้องพักอำเภอกรุงเทพมหานครและธนบุรี กรุงเทพรักษา h ของดั้งเดิมเกี่ยวกับการค้า โดยส่วนใหญ่สินค้านำเข้า และส่งออกการประมวลผลจัดการ และกระจายผ่านเมือง princ ทั่วโลกสนิทสนมจำกัดผ่านเกี่ยวข้องธุรกิจซิโน-ไทย......................In the early 1950s, the commodities export boom induced by the Korean War boosted Thailand's economy, and particularly Bangkok. American economic assistance to Thailand beginning in 1950 (and supplemented by increasing government expenditure) became significant to growth. Aid was directed towards development projects aiming at resuscitating Bangkok's war-damaged infrastructure (particularly roads and power supply) and expanding and diversifying national economic production. In the context of emerging Cold War hostilities, the second Phibun military-led government (1947-57) enjoyed increasing support from the USA, whose leader ere intent on building Thailand as "a bastion of freedom in Southeast Asia' (cited in Kobkua 1995: 281). The formal US-Thai alliance, together with Thailand's strategic early entry into the United Nations, gave Tha government agencies access to World Bank and UN assistance. Large numbers of young Thais destined for work in high levels of national admin stration received university training overseas (Girling 1981: 96: Muscat 1994: 49-54......................Government expenditure programmes during the second Phibun-led government were directed to improving national income and social welfare in a broad array of areas, from urban housing to irrigation (Kobkua 1995 150-1). Generally uncoordinated, the programmes implicitly favoured ntralisation, having the cumulative effect of consolidating Bangkok's urban primacy and benefiting key economic actors in the capital and urban consumers generally (Muscat 1994 52). Significantly, the first major infrastructure project benefiting from international loans was the development of a new port at Khlong Toei, five miles downriver from the central city. Mooted from the mid-1930s, dredging of the river to create this port area was completed in 1954, significantly enhancing the international importexport capabilities of Bangkok (Porphant 1994: 210-11). In 1955 the government introduced a premium on rice exports (levied on exporters in order to enhance government revenues and stabilise domestic rice prices and provided the government with windfall revenues due to high world commodity prices. The premium allowed the state and private employers to keep salaries and wages low by acting as an income subsidy. In the process, it exacerbated rural urban income disparities. It operated at the expense of rural household because merchants passed on the costs in the form of lower farm-gate purchase prices (Pawadee 1987: 186-90) Combined with the stagnating wage effects of an increasing labour supply in Bangkok, the rice premium (only abolished in the mid-1980s) enhanced the profitability of investment in urban-based manufacturing and service industries, which grew significantly in the following decade (Muscat 1994 75-7; Porphant 1994: 194-8)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การขยายตัวหลังสงคราม: 1945-1958
โลกหลังสงครามและการพัฒนากรุงเทพฯเป็นศูนย์กลางประเทศไทยเข้ามาในช่วงหลังสงครามที่มีโครงสร้างทางเศรษฐกิจที่ไม่เปลี่ยนแปลงจากปีก่อนสงคราม
เศรษฐกิจที่พึ่งอย่างท่วมท้นในการส่งออกของสินค้าโภคภัณฑ์พื้นฐาน (ส่วนใหญ่ข้าว แต่ยางยัง) ผลิตโดยเกษตรกรรายย่อยของสังคมในชนบทที่อาศัยและทำงานอยู่ในหมู่บ้านที่แยกส่วนใหญ่จากเมือง กรุงเทพฯยังคงอยู่ที่แตกต่างกันอย่างเต็มที่จากส่วนที่เหลือของประเทศซึ่งเป็นประธานของชนชั้นสูง ในปี 1947 เงินทุนแคระเมืองอื่น ๆ ของประเทศ (เป็น 20 เท่าของขนาดของศูนย์ใหญ่เป็นอันดับสองของจังหวัดเชียงใหม่) en แม้ว่าเทศบาลกรุงเทพฯและธนบุรีตั้งอยู่เพียง 781,662 คนหรือคิดเป็นเพียงร้อยละ 4 ของประชากรของประเทศไทย ( เนอร์, 1978 792) กรุงเทพฯชั่วโมงการบำรุงรักษาแบบดั้งเดิมในการค้ากับส่วนใหญ่ที่ครอบงำของเข้าและส่งออกสินค้าที่ได้รับการประมวลผลการจัดการและจัดจำหน่ายผ่านเมือง princ สนิทสนมผ่านกังวลทางธุรกิจ บริษัท ซิโนไทย.
............... ....... ในช่วงต้นทศวรรษ 1950, บูมส่งออกสินค้าโภคภัณฑ์ที่เกิดจากสงครามเกาหลีได้แรงหนุนเศรษฐกิจของประเทศไทยโดยเฉพาะกรุงเทพมหานคร ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจอเมริกันประจำประเทศไทยเริ่มต้นในปี 1950 (และตบท้ายด้วยการเพิ่มค่าใช้จ่ายของรัฐบาล) กลายเป็นอย่างมีนัยสำคัญต่อการเจริญเติบโต ช่วยเหลือได้โดยตรงต่อโครงการพัฒนามุ่งที่ resuscitating กรุงเทพฯโครงสร้างพื้นฐานที่เสียหายจากสงคราม (โดยเฉพาะถนนและแหล่งจ่ายไฟ) และการขยายตัวและความหลากหลายในการผลิตทางเศรษฐกิจของประเทศ ในบริบทของการสู้รบที่เกิดขึ้นใหม่สงครามเย็นที่สองรัฐบาลทหารที่นำโดยจอมพลป (1947-1957) มีความสุขกับการสนับสนุนที่เพิ่มขึ้นจากประเทศสหรัฐอเมริกาที่มีความตั้งใจที่จะเป็นผู้นำในการสร้างก่อนประเทศไทยเป็น "ป้อมปราการของเสรีภาพในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อ้างถึงในการกอบเกื้อ 1995 :. 281) อย่างเป็นทางการพันธมิตรสหรัฐไทยร่วมกับรายการแรกเชิงกลยุทธ์ของประเทศไทยเข้าสู่ยูเอ็นให้หน่วยงานภาครัฐท่าเข้าถึงความช่วยเหลือของธนาคารโลกและสหประชาชาติตัวเลขขนาดใหญ่ของเยาวชนไทยชะตาสำหรับการทำงานในระดับสูงของ Stration ผู้ดูแลระบบแห่งชาติที่ได้รับ. การฝึกอบรมมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ (Girling 1981: 96: มัสกัต 1994:. 49-54
..................... รัฐบาลโปรแกรมค่าใช้จ่ายในช่วงที่สองของรัฐบาลพิบูลนำได้รับคำสั่งให้ การปรับปรุงรายได้ประชาชาติและสวัสดิการสังคมในหลากหลายของพื้นที่จากที่อยู่อาศัยในเมืองเพื่อการชลประทาน (กอบเกื้อ 1995 150-1). พร้อมเพรียงกันโดยทั่วไปโปรแกรมได้รับการสนับสนุนโดยปริยาย ntralisation มีผลสะสมของการรวมเป็นอันดับหนึ่งในเมืองของกรุงเทพฯและนักแสดงที่ได้รับประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่สำคัญใน เมืองหลวงและผู้บริโภคในเมืองทั่วไป (มัสกัต 1994 52) อย่างมีนัยสำคัญโครงการโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญเป็นครั้งแรกที่ได้รับประโยชน์จากการกู้ยืมระหว่างประเทศคือการพัฒนาของพอร์ตใหม่ที่เขตคลองเตย, ห้าไมล์ตามน้ำจากใจกลางเมือง mooted จากช่วงกลางทศวรรษที่ 1930, ขุดลอกแม่น้ำเพื่อสร้างพื้นที่พอร์ตนี้เสร็จสมบูรณ์ในปี 1954 อย่างมีนัยสำคัญการเสริมสร้างความสามารถในต่างประเทศ Importexport ของกรุงเทพมหานคร (Porphant 1994: 210-11) ในปี 1955 รัฐบาลได้เปิดตัวพรีเมี่ยมในการส่งออกข้าว (เรียกเก็บจากผู้ส่งออกเพื่อเพิ่มรายได้ของรัฐบาลและการรักษาเสถียรภาพราคาข้าวในประเทศและให้รัฐบาลมีรายได้โชคลาภจากการที่ราคาสินค้าโภคภัณฑ์โลกสูง. พรีเมี่ยมได้รับอนุญาตให้นายจ้างภาครัฐและเอกชนเพื่อให้เงินเดือน . และค่าจ้างในระดับต่ำโดยทำหน้าที่เป็นเงินอุดหนุนรายได้ในการที่มันเลวร้ายความแตกต่างของรายได้ในเมืองชนบทมันทำค่าใช้จ่ายของครัวเรือนในชนบทเพราะพ่อค้าส่งต่อค่าใช้จ่ายในรูปแบบของการซื้อฟาร์มประตูราคาที่ต่ำกว่าที่ (ภาวดี 1987:. 186 -90) บวกกับผลกระทบค่าจ้างที่ซบเซาของอุปทานแรงงานที่เพิ่มขึ้นในกรุงเทพฯพรีเมี่ยมข้าว (ยกเลิกเฉพาะในช่วงกลางทศวรรษ 1980) การปรับปรุงการทำกำไรของการลงทุนในการผลิตในเมืองที่ใช้และอุตสาหกรรมการบริการที่เติบโตอย่างมีนัยสำคัญในทศวรรษต่อไปนี้ (มัสกัต 1994 75-7; Porphant 1994: 194-8)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สงครามขยายโพสต์ : 1945-58
โลกหลังสงครามและเขตศูนย์กลางการพัฒนาประเทศไทยเข้าสู่ยุคสงคราม - ที่ทำการไปรษณีย์
ที่มีโครงสร้างทางเศรษฐกิจที่ไม่เปลี่ยนแปลงจากก่อนสงครามปีเศรษฐกิจอาศัยนำโด่งในการส่งออกของสินค้าโภคภัณฑ์พื้นฐาน ( หลัก ข้าว แต่ยังยาง ) ผลิตโดยสังคมของชนบทชาวสวนที่อาศัยและทำงานอยู่ในหมู่บ้านที่แยกไปจากกรุงเทพมหานคร กรุงเทพมหานครยังคงอย่างเต็มที่ แตกต่างจากส่วนที่เหลือของประเทศ ซึ่งเป็นชนชั้นสูงที่เป็นประธานใน พ.ศ. 2490 หลวงต่าง ๆทั้งหมดของเมืองศูนย์ของประเทศ ( 20 เท่าของศูนย์ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเชียงใหม่ ) และถึงแม้ว่าเทศบาลกรุงเทพและธนบุรีตั้งอยู่เพียง 781662 คนแสดงเพียง 4 เปอร์เซ็นต์ของประชากรไทย ( ดอนเนอร์ , 1978 792 ) กรุงเทพฯรักษา H แบบดั้งเดิมของการค้ากับส่วนใหญ่ที่น่าหนักใจของนำเข้าและส่งออกสินค้าผ่านกระบวนการจัดการ และแจกจ่ายผ่านทางเมืองชิโนไทย princ สนิทสนมกันทางธุรกิจกังวล .
...................... ในช่วงต้นทศวรรษ 1950 , ส่งออกสินค้าโภคภัณฑ์บูมที่เกิดจากสงครามเกาหลีเพิ่มขึ้นเศรษฐกิจของประเทศไทย และโดยเฉพาะเขตกรุงเทพมหานครอเมริกันเศรษฐกิจช่วยเหลือประเทศไทยจุดเริ่มต้นในปี 1950 ( และอาหารโดยการเพิ่มการใช้จ่ายของรัฐบาล ) เป็นสำคัญเพื่อการเจริญเติบโต ช่วยได้โดยตรงต่อการพัฒนาโครงการเป้าหมายในสงครามยังช่วยกรุงเทพฯ เสียหาย โครงสร้างพื้นฐาน ( โดยเฉพาะถนนและไฟฟ้า ) และการขยายการผลิตทางเศรษฐกิจของประเทศในบริบทของสงครามเย็นสงครามใหม่ รัฐบาลสองทหารพิบูล LED ( 1947-57 ) ชอบเพิ่มการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีผู้นำก่อน ตั้งใจสร้างให้ประเทศไทยเป็น " ป้อมปราการของเสรีภาพในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ( อ้างใน kobkua 1995 : 281 ) งานไทยพันธมิตรร่วมกับประเทศไทยเป็นยุทธศาสตร์แรกเข้าสู่สหประชาชาติให้หน่วยงานของรัฐสามารถเข้าถึงท่า ธนาคารโลกและความช่วยเหลือของสหประชาชาติ . ตัวเลขขนาดใหญ่ของคนไทย ยังถูกกำหนดให้ทำงานในระดับที่สูงของ stration admin แห่งชาติได้รับการมหาวิทยาลัยต่างประเทศ ( เกอลิ่ง 1981 : 96 : มัสกัต 1994 : 49-54 .
.....................งบประมาณโครงการในช่วงพิบูล 2 LED รัฐบาลกำกับเพื่อการพัฒนาและสวัสดิการสังคมรายได้ประชาชาติในอาร์เรย์กว้างของพื้นที่จากที่อยู่อาศัยในเมืองเพื่อการชลประทาน ( kobkua 1995 150-1 ) โดยทั่วไปโปรแกรมที่ชื่นชอบ ntralisation ไม่พร้อมเพรียงกัน , โดยปริยาย ,มีสะสมผลของการรวมของกรุงเทพฯเมืองเอก และรับนักแสดงหลักทางเศรษฐกิจในเมืองหลวงและผู้บริโภคในเมืองโดยทั่วไป ( Muscat ปี 52 ) อย่างแรก สาขาโครงสร้างพื้นฐานของโครงการได้ประโยชน์จากเงินกู้ต่างประเทศคือการพัฒนาท่าเรือคลองเตย ห้าไมล์ผลไม่พึงประสงค์จากเมืองเซ็นทรัล จาก mid-1930s ข้อโต้แย้ง ,