Contemporary art arose in Indonesia

Contemporary art arose in Indonesia from the 1970s and 1980s as a reaction against the search for national identity that in some way had an ‘official’ basis. The Government, controlled by the military and technocrats, who called themselves ‘the New Order’, pursued industrialisation with the help of multinational investment. The Suharto regime, on the one hand, was ultranationalist, but, on the other, was submissive in terms of applying international economic policies. The regime used repressive measures in gaining land and changing traditions to safeguard the process of industrialisation. Political stability was perceived to be a requirement for investment and was utilised as a reason for the exercise of power.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศิลปะร่วมสมัยเกิดขึ้นในอินโดนีเซียจากปี 1970 และทศวรรษที่ 1980 เป็นปฏิกิริยาต่อการค้นหาเอกลักษณ์ประจำชาติที่ในบางวิธีมีการเป็น 'ทาง' รัฐบาล ควบคุม โดยทหารและ technocrats ที่เรียกตัวเองว่า 'ใบสั่งใหม่' ติดตาม industrialisation ช่วยลงทุนข้ามชาติ ระบอบ คง ultranationalist แต่,,ยอมแพ้ในรูปแบบของการใช้นโยบายเศรษฐกิจระหว่างประเทศ ระบอบการปกครองใช้มาตรการกดขี่ได้รับที่ดิน และการเปลี่ยนแปลงประเพณีการรักษากระบวนการของ industrialisation เสถียรภาพทางการเมืองถูกถือว่าเป็น ความต้องการลงทุน และถูกใช้เป็นเหตุผลในการออกกำลังกายพลังงาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ศิลปะร่วมสมัยที่เกิดขึ้นในประเทศอินโดนีเซียจากปี 1970 และ 1980 เป็นปฏิกิริยาต่อการค้นหาเอกลักษณ์ประจำชาติว่าในทางใดทางหนึ่งมีพื้นฐาน 'อย่างเป็นทางการ' รัฐบาลควบคุมโดยทหารและเทคโนที่เรียกตัวเองว่า 'คำสั่งซื้อใหม่' ไล่อุตสาหกรรมด้วยความช่วยเหลือของการลงทุนข้ามชาติ ระบอบการปกครองของซูฮาร์โตบนมือข้างหนึ่งเป็น Ultranationalist แต่ที่อื่น ๆ ก็ยอมแพ้ในแง่ของการใช้นโยบายเศรษฐกิจระหว่างประเทศ ระบอบการปกครองที่ใช้มาตรการปราบปรามในการดึงดูดที่ดินและการเปลี่ยนแปลงประเพณีเพื่อปกป้องกระบวนการของอุตสาหกรรม เสถียรภาพทางการเมืองถูกมองว่าจะเป็นความต้องการในการลงทุนและถูกนำมาใช้เป็นเหตุผลในการใช้อำนาจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

งานศิลปะร่วมสมัยที่เกิดขึ้นในอินโดนีเซีย จากปี 1970 และ 1980 เป็นปฏิกิริยาต่อต้านการค้นหาเอกลักษณ์ของชาติที่ในบางวิธีมีพื้นฐาน ' อย่างเป็นทางการ ' รัฐบาลควบคุมโดย technocrats ทหารและผู้ที่เรียกตัวเองว่า ' สั่งซื้อ ' ใหม่ ไล่ตามอุตสาหกรรมด้วยความช่วยเหลือของการลงทุนข้ามชาติ ระบอบซูฮาร์โต ในด้านหนึ่ง คือ ultranationalist แต่บนอื่น ๆเป็นผู้ตามในแง่ของการใช้นโยบายเศรษฐกิจระหว่างประเทศ ระบอบการปกครองที่ใช้มาตรการปราบปรามการที่ดินและการเปลี่ยนแปลงประเพณีเพื่อปกป้องกระบวนการของอุตสาหกรรม . เสถียรภาพทางการเมืองคือการรับรู้ที่จะมีความต้องการเพื่อการลงทุน และใช้เป็นเหตุผลเพื่อการออกกำลังกายของอำนาจ